ကျွန်တော်က စာဖတ်ရတာ ဝါသနာပါသူဖြစ်သောကြောင့် စာပေနဲ့ ပတ်သက်တာကို ဘလော့ဂ်ရေးချင်လာပါတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ ဤဘလော့ဂ်လေးအား ရေးလိုက်ရပါတယ်။

စာပေအမျိုးအစား ခွဲခြားခြင်းနဲ့ ပတ်သက်၍ ဆရာဦးသုခရဲ့ စကားကို ယူသုံးချင်ပါတယ်။ မည်သည့်စာပေလောကမဆို စာအမျိုးအစားမှာ သုံးမျိုးသာ ရှိပါသည် ဟူ၍ပင်။ ဌင်းတို့မှာ

(၁) ကွမ်းလိုစာပေ

(၂)ကြံလိုစာပေ

(၃) မုန့်လုပ်ဆောင်းလိုစာပေ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ပထမအမျိုးအစားဖြစ်သော ကွမ်းလို စာပေး၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ကွမ်းကို စားသော်လည်း အရည်ရော အဖတ်ရော မရပါ။ ထို့ကြောင့် ဤစာပေကို အရည်မရ အဖတ်မရစာပေဟူ၍ ခေါ်ကြသည်။

ထိုစာပေကို ကျွန်ုပ်ဉာဏ်ဖြင့် အကျယ်ချဲ့တွေးကြည့်သော အချစ်ဝတ္ထုများနှင့် စိတ်ကူးယာဉ်စာပေဖြစ်သော ဂမ္ဘီရ၊ သရဲ၊ ဟာသ၊ သိုင်း၊ တချို့ကလေးကာတွန်းများ စသည်ဖြင့် ပါဝင်ကြပေသည်။ သို့သော် ထိုစာပေကို မဖတ်ကောင်းဟူ၍ ကျွန်ုပ် မဆိုလိုပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ ကွမ်းကို ဝါးရာတွင် အပျင်းပြေဖို့နှင့် အိပ်ချင်ပြေဖို့ ဝါးကြရသည်။ ထိုကြောင့် ဤစာပေ သဘောတရားသည်လည်း ထိုနည်းတူပင်။ အပျင်းပြေဖို့ နှင့် စာသွားဖို့ ကျွန်ုပ်တို့ ဖတ်ကြရသည်။ ကာတွန်းသည်လည်း ထိုသဘောပင်။ ကျွန်ုပ်တို့ ငယ်ငယ်တည်းက စာကြီးပေကြီးများကို အရင်ဖတ်ခဲ့ကြသည်မဟုတ်။ အဖတ်ရလွယ်သော ကလေးကာတွန်းများကို အရင်ဖတ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုမှ တစ်ဆင့်တတ်၍ သိုင်းဝတ္ထု ထိုမှ ဟာသ၊ ဂမ္ဘီရ၊ သရဲနဲ့ ထို့နောက်မှ စာကြီးပေကြီးများ အသိပညာရသောစာများ၊ လက်တွေ့အသုံးချသော စာပေများကို ဖတ်ခဲ့ကြသည်ပင် မဟုတ်ပါလား။ ထိုကား ပထမအချက်နဲ့ ပတ်သက်၍ ရှင်းလင်းချက်ပင်။

ဒုတိယ အမျိုးအစားဖြစ်သော ကြံလို စာပေ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ကြံတို့သည် အရည်သောက်လို့ ရသော်လည်း အဖတ်ကို ဝါး၍ မရသောကြောင့် ထွေးထုတ်ရပေသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုစာပေကို အရည်ရပေမဲ့ အဖတ်ဝါး၍ မရသော စာပေဟူ၍ ခေါ်ပေသည်။

ထိုစာပေများကို ကျွန်ုပ်ဉာဏ်ဖြင့် အကျယ်ချဲ့ကြည့်ရသော် ရသနွယ်သော စာပေအချို့၊ ကဗျာအချို့နှင့် ဖတ်၍ ကောင်းပြီး အလင်္ကာမြောက်သော်လည်း လက်တွေ့ အသုံးချလို့ မရသော စာပေများကို ဆိုလိုခြင်းပင်။ ထိုစာပေများထဲမှ ဘဝသရုပ်ဖော်များ၊ ကဗျာတို့သည် ခတ်အဆက်ဆက် ဂန္တဝင်တွင်ခဲ့မည် ဖြစ်သော်လည်း လက်တွေ့ အသုံးချလုပ်ငန်းများ၌မူ အံမဝင်နိုင်ချေ။

နောက်ဆုံ အမျိုးအစားဖြစ်သော မုန့်လုပ်ဆောင်းလို စာပေနှင့် ပတ်သက်၍မူ အရည်ရော အဖတ်ရော ဝါးစားလို့ ကောင်းခြင်းဟု အဓိပ္ပယ်ရသည်။

ထိုစာပေနှင့် ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ်ဉာဏ်ဖြင့် အကျယ်ချဲ့ရသော် ဆောင်းပါးများ၊ လက်တွေ့အသုံးချနိုင်သော တက်ကျမ်းများ၊ ကျန်းမာရေးစာပေများ၊ အတ္ထုပတ္တိများနှင့် သမိုင်းများ၊ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ကျမ်းတို့ ပါဝင်သည်ဟု ကျွန်ုပ် ယူဆသည်။ ထိုစာပေများသည် ဘယ်ခေတ်မဆို အသုံးချဖတ်ရှုနိုင်ပြီး လက်တွေ့လုပ်ငန်းပိုင်း၌လည်း များစွာ အကျိုးပြုပေသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုစာပေများကို အရည်ရော အဖတ်ရော ရခြင်းဟု ကျွန်ုပ်ထင်မြင်ချင်းပင်။

ထို့သို့ ကျွန်တော် ခွဲခြားရာ၌ ခြွင်းချက်ဟူ၍လည်း ရှိပေသည်။ ဥပမာ တချို့ဝတ္ထုများ၊ကဗျာများတွင် အသိပညာပေးသော အကြောင်းအရာများ ထည့်သွင်ဖော်ပြထားခြင်းလည်း ရှိသောကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့် မည်သည့်စာပေကို မဆို ကျွန်ုပ်တို့ ဖတ်သင့်ကြပေသည်။ မဖတ်ကောင်းသော စာပေဟူ၍ မရှိ။ သူ့နေရာနဲ့သူတော့ တစ်နည်းနည်းဖြင့် အကျိုးပြုကြချည်းပင်။

သို့သော်လည်း ဖတ်၍လည်းကောင်း လက်တွေ့လည်း အသုံးချနိုင်သော တတိယအမျိုးအစားကို အများအားဖြင့် ဖတ်ရှုသင့်ပေသည်။ ထိုအမျိုးအစားသည် အသုံအဝင်ဆုံး စာပေထဲတွင်လည်း ပါဝင်ပေသည်။ မည်သည့်ပညာရပ်မဆို စာပေထဲမှ ရှာဖွေပါက တွေ့နိုင်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် စာများများဖတ်၍ လက်တွေ့အသုံးချ ဘဝကို ပုံဖော်နိုင်သူ သူရဲကောင်းများ ဖြစ်နိုင်ကြပါစေဟု ရည်မှန်းရင်း…

စေပိုင်ထွဋ်(ပုသိမ်)

မှတ်ချက်။ ။(***ကျွန်ုပ်၏ ထင်မြင်ချက်သာဖြစ်သောကြောင့် မည်သူမဆို လွတ်လပ်စွာ သဘောထား ကွဲလွဲနိုင်ပါသည်***)

About ေစပိုင္ထြဋ္ (ပုသိမ္)

ေစပိုင္ထြဋ္ (ပုသိမ္) has written 62 post in this Website..