သတိ

သရဲခြောက်နေသည် … ဗြဲ

 

မနေ့ကပေါ့ …. ။ ကျနော် အံစာတုံး အလုပ်ကနေ အိမ်အပြန်ခရီးမှာ ငေးမိငေးရာ၊ တွေးမိတွေးရာ တွေးရင်းငေးရင်းနဲ့ ပြန်လာခဲ့တယ်။ လမ်းခုလတ် အရောက်မှာ သောက်စည်းကမ်းမရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ကောင်းမှုကြောင့် လမ်းပေါ်မှာ ပက်လက်လန်နေတဲ့ ငှက်ပျောခွံကို ကျနော့် ခြေထောက်က မျက်စိမှောက်ပြီး တက်နင်းမိပါလေရော … ။ ငှက်ပျောခွံပေါ် နင်းမိရာက အစပြုလို့ ကျနော် ချော်လဲကျခဲ့တယ်။ ဒီထက်ဆိုးတာကတော့ နောက်စေ့နဲ့ ကတ္တရာလမ်းနဲ့ မိတ်ဆက်ပြီး တစ်ခေါင်းလုံး မှောင်မိုက်သွားခဲ့တာပါပဲ … ။

ကျနော် အရာရာကို ထင်ထင်ရှားရှား ပြန်မြင်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ အင်တာနက်ဆိုင် တစ်ခုရဲ့ ရှေ့မှာ ရောက်နေပြီ။ အဲဒီဆိုင်က ကျနော် သုံးနေကျ အင်တာနက်ဆိုင်။ အိတ်ကပ်ထဲ ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ရေက နှစ်ပုလင်း သုညတစ်လုံးလျော့ ပါလာတယ်။ အိုကေ ..။ ဆိုင်ထဲ ကျနော် လှမ်းဝင်လိုက်တယ်။ အဲဒီ အချိန်မှာပဲ အသံပြဲကြီး တစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။

“ဟေ့ … ဘယ်ကကောင်လဲကွ .. ကျူးကျူးကျော်ကျော်”

ကျနော် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ကြည့်တယ်။ ငါ့ကို အော်တာ ဘယ်ကောင်လဲကွပေါ့။ အဲဒီလို ကျနော် ဟိုကြည့်ဒီကြည့် ကြည့်နေတဲ့အချိန်မှာပဲ “ဝုန်း” ဆိုပြီး အသံကြီး ကြားလိုက်ရတော့ … အောင်မငီး … ကြီးလိုက်တဲ့ အကောင်ကြီး … ရုပ်ကလည်း ဆိုးလိုက်သပ …။ ဒီအကောင်ကြီးလည်း မြင်လိုက်ရော နောက်ကျတဲ့ ခြေထောက် သစ္စာဖောက်ဆိုပြီး ပြေးဖို့ နောက်အလှည့် … ။ ဟိုက် .. သွားပြီ .. ။ ကျနော့် ခြေထောက်ကို အဲဒီ အကောင်ကြီးက ဖမ်းဆွဲထားတာဗျို့။ ကျနော်လည်း ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ ကျုံးအော်တော့တာပေါ့။

“အောင်မငီး .. ကယ်ကြပါဦးဗျို့ … ။ ဘယ်က အကောင်တုံးဗျို့… ။ ကယ်ကြပါဦး .. ”

“ဟေ့ကောင် .. မအော်နဲ့၊ မင်းအော်လည်း ဘယ်သူမှ ကြားမှာဟုတ်ဘူး” … တဲ့ ။ သူပြောမှ ကျနော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင် သတိထားမိသွားတယ်။ ဟုတ်ပါ့။ ဘယ်သူမှ ဘာမှ မသိတဲ့အတိုင်း။ အင်တာနက်ဆိုင် ကောင်တာထိုင်နေတဲ့ ကောင်မလေးကလည်း အေးဆေးပဲ။ အင်တာနက် သုံးနေတဲ့ လူတွေကလည်း အေးဆေးပဲ။ ဟိုက် .. ဘာလဲဟ။ ဒီလောက် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေတာကို ဘာမှ မသိကြတဲ့အတိုင်းပါပဲလား … ။

ဒါနဲ့ ကျနော်လည်း မရုန်းတော့ဘူး။ ကြောက်ကြောက်နဲ့ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီအကောင်ကြီးက ကျုပ်ကို စူးစူးကြီး ပြန်ကြည့်တာဗျ။ ပြီးတော့ ကျနော့်ကို မေးတယ်။

အကောင်ကြီး ။ ။ မင်းက ဘယ်ကကောင်တုံး၊ မင်းက ဘာကိစ္စ ငါ့နယ်ထဲ ဝင်လာရတာတုံး
ကျနော် ။ ။ ကျနော် … အင်တာနက်သုံးဖို့ လာတာပါဗျာ
အကောင်ကြီး ။ ။ ဘာ … မင်းက အင်တာနက်သုံးဖို့ လာတာဟုတ်လား
ကျနော် ။ ။ ဟုတ်
အကောင်ကြီး ။ ။ ဟား … ဟား … ဟား … မင်းကိုမင်း ဘာကောင်ထင်နေတုံးကွ
ကျနော် ။ ။ အာ … ဘာဆိုင်လို့တုံး။ ဘာကောင်ဖြစ်ဖြစ် ပိုက်ဆံပေးပြီး သုံးမှာပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ …
အကောင်ကြီး ။ ။ ဟား … ဟား … ဟား …. မင်းကိုမင်း ပြန်ကြည့်စမ်းပါဦး၊ မင်း ဘာကောင်တုံးဆိုတာကို …

ကျနော့်ကိုယ် ကျနော် ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဘာမှ ထူးခြားပါဘူး။ မထူးခြားတဲ့အတိုင်း မထူးခြားဘူးလို့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ အဲဒီအခါ အကောင်ကြီးက ကျနော့်လက်ကို ဆွဲပြီး အင်တာနက် ကောင်တာက ကောင်မလေးနားကို ခေါ်သွားတယ်။ ကောင်မလေးနားလည်း ရောက်ရော ရှက်လိုက်တာဗျာ။ ပြောမနေပါနဲ့တော့။ အဟဲ … ကောင်မလေးက အနီးကပ် ငေးကြည့်မိတော့လည်း အချောသား …။

“ဟေ့ကောင် … ဘာတွေ့လဲ” … တဲ့။ အကောင်ကြီးက မေးတော့ “ချောတယ်” လို့ ကျနော်က ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ “ဟေ့ကောင် မင်းကို အဲဒါ မေးနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်း ဘေးနား ရှိနေတာကို ဒီကောင်မလေး သတိထားမိလား ဆိုတာကို ကြည့်ခိုင်းတာကွ” ။ အဲ .. ဟုတ်သားပဲ။ ကျနော်က သူ့ဘေးနား ဒီလောက်ကပ်နေတာတောင် မသိတဲ့အတိုင်းပဲ။ ဒီတော့ ကျနော်လည်း အကောင်ကြီးကို အဲဒီအတိုင်း ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ အဲဒီအခါ အကောင်ကြီးက … “အေး … မင်း သရဲဖြစ်သွားပြီ” …. တဲ့။

သွားပြီ … သွားပြီ … ကျနော် သရဲ ဖြစ်သွားပြီ … တဲ့။ အမေရေ … အနော့ကို ကယ်ပါဦး ခင်ဗျ… ဟီး … ဟီး .. ။ ကျနော် ငိုပြီ … ငိုပြီ … ကောင်မလေးနားမှာ ရင်ထဲရှိသမျှ ဖွင့်ဟပြီး မျက်ရည်အိုင်ထဲမှာ ပက်လက်မျှောနေပေါ့။ အသည်းကွဲလို့ ဟုတ်ဘူးနော်။ သရဲ ဖြစ်သွားပြီဆိုလို့။ အကောင်ကြီးပြောတာ ဟုတ်လည်း ဟုတ်လောက်ပါတယ်။ ကျနော် ဒီလောက် ဖြစ်ပျက်နေတာကို ဘယ်သူမှ ဘာမှ မသိသလိုပါပဲ။ တွေးလေတွေးလေ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလေပါပဲဗျာ … အဟီး .. ဟီး .. ဟီး .. ။

ငိုရင်း … ငိုရင်းနဲ့ ကျနော့်ရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေဟာ မျက်ရည်ထဲ ရောပါသွားလို့ထင့်။ နည်းနည်းတော့ အပူလျော့သွားသယောင်။ အဲဒီအခါမှာ အကောင်ကြီးကို ပြန်ကြည့်မိတော့ … အဲဒီ အကောင်ကြီးက ကျနော့်ကို ကြည့်လို့ဗျာ။ ဒီတစ်ခါ စူးစူးကြီး ကြည့်တာ ဟုတ်တော့ဘူးရယ် … ။ စင်းစင်းလေး ကြည့်နေတာ။ ဂရုဏာ မျက်ဝန်းနဲ့ပေ့ါ။ ကျနော့ ငိုနေတာကြည့်ပြီး သနားသွားလို့ ထင်ပါတယ်။

ထားပါတော့ … ။ ကျနော် သရဲ ဖြစ်သွားကြောင်း သေချာပြီးတဲ့နောက် မထူးပါဘူးဆိုပြီး သရဲ ဘဝမှာပဲ ပျော်ပျော်နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အခု ကျနော် ရောက်နေတာကလည်း ကျနော် ပျော်မွေ့တဲ့ အင်တာနက်ဆိုင်ဆိုတော့ အေးဆေးပေါ့။ သို့ပေသိ အကောင်ကြီးနဲ့ နည်းနည်းတော့ ညှိရတယ်ဗျ။ အကောင်ကြီးကို ကျနော်က ပြောရတယ်။

“အတိုကြီး … အတိုကြီးက အရမ်းချောတာပဲ။ သဘောလည်း ကောင်းမယ် ထင်တယ်နော်”
“ညီလေးရယ် … ပထမတော့ မင်းကို ငါ့နယ်ထဲ ဝင်လာရမလားဆိုပြီး ဒေါသထွက်ထွက်နဲ့ ကိုင်ပေါက်ချင်နေတာ။ အခုတော့ အခုတော့ … ဒီလို မဟုတ်ပါဘဲ … လေးဆယ်ကျော် ငါးနှစ်အတွင်းမှ … ပြန်ဆုံကြတယ် .. ငယ်ချစ်ဦးရယ် …. အဲ … ဟုတ်ပါဘူး … အခုတော့ .. ညီလေးငိုတာ မြင်ရပြီး ညီလေးကို သနားသွားပြီ”
“အတိုကြီး … ညီလေးကို သနားရင် … ဒီမှာ နေခွင့်ပြုပါလားဟင်”
“အေး … နေချင်ရင် ငါ့နေရာကို မျှပေးပါတယ် ညီလေးရယ်… ။ ဒါပေမယ့် တစ်ခုတော့ ကတိပေးရမယ်”
“ပြော … အတိုကြီး ချောချော”
“ညီလေး ဒီကလူတွေကို နှောက်ယှက်ဘူးလို့ ကတိပေးရင် ညီလေး နေနိုင်တယ်”
“အာ … စိတ်ချ … ပေးတယ် … ညီလေး နေတော့မယ်နော် အတိုကြီး”
“အေး .. အေး” … တဲ့။

ဒီလိုနဲ့ အရုပ်ဆိုးဆိုး သရဲကြီးကို ခွင့်တောင်းပြီး ငှက်ပျောခွံ တက်နင်းမိရာက သရဲဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ ကျနော် အံစာတုံး ဟာ အဲဒီ အင်တာနက် ဆိုင်မှာ သရဲကြီးနဲ့အတူ နေခွင့် ရလိုက်ပါတယ်။ အင်တာနက်ကတော့ အားတဲ့အလုံး ဝင်သုံးပဲ။ အဟဲ … ပိုက်ပိုက်လည်း ပေးစရာ လိုတော့ဘူး။ အခုတော့ အနိပ်ပဲဗျို့။ အခုပို့စ်ကိုလည်း သရဲဘဝက အင်တာနက်သုံးရင်း တင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါကြောင်း ……….. ။

(မှတ်ချက်။ ။ ကျနော် ငှက်ပျောခွံ တက်နင်းပြီး လဲကျသွားသည့်အချိန်တွင် ကျနော်ရဲ့အတွေးက အင်တာနက်ဆိုင်က ကောင်မလေးဆီ ခဏလေး ရောက်သွားတဲ့အချိန် ဖြစ်ခဲ့လို့ အင်တာနက်ဆိုင်မှာ သရဲလေး သွားဖြစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါကြောင်း …. ။ ကျနော့်ရဲ့ ခပ်ကြောင်ကြောင် စာများကို ဖတ်ရှုတဲ့အတွက် ကျေးဇူး အထူး တင်ရှိပါကြောင်း … ။)

ခင်မင်စွာဖြင့်
အံစာတုံး

The End

About မဟာရာဇာ အံစာတံုး

has written 306 post in this Website..

အခ်ိဳ႕ေသာ အရာေတြဟာ "ေျပာင္" ၿပီးရင္ ျပန္ေကာင္းဖို႕ မလြယ္ဘူး။ အခ်ိဳ႕အရာေတြ က်ေတာ့ တစ္မ်ိဳး။ "ေျပာင္" ၿပီးရင္ ပိုပို ေကာင္းလာတတ္တဲ့ အမ်ိဳး။ ႏႈတ္ခမ္းေမြး ေျပာင္ေအာင္လို႕ ရိတ္တယ္။ ရိတ္ေလ .. သန္ေလပဲ။ ထိပ္ေျပာင္လို႕ ဆံပင္ သန္ေအာင္ လုပ္တယ္။ မလြယ္ျပန္ဘူး။ ဒီသေဘာ .. ဒီသေဘာ။