ဒီေသာၾကာေတာ့ နဲနဲအားသလိုရွိလို႕  ခံတြင္းခ်ဥ္လာတာေလးေျဖေဖ်ာက္ဘို႕  ေဗဒင္ဆရာကို ဖုန္းနဲ႕ အေဖၚစပ္ပါတယ္။

သူကေတာ့ အျမဲလိုလိုအားေနတာပဲမ်ားလို႕ တခ်က္ေတာင္မျငင္းပဲ  စာရင္းစစ္ရံုးအလြန္က  လရိပ္မွာေတြ႕ဘို႕  ျပန္ခ်ိန္းတယ္။

က်ဳပ္ေရာက္သြားေတာ့  သူလွမ္းေခၚထားတာနဲ႕  ဟံသာ၀တီပြဲစားတန္းထဲသြားသြားျပီး မစားရအေညွာ္ခံေနက် ရဲေဘာ္ေဟာင္းပါ ေရာက္နွင့္တာေတြ႕ရတယ္။

ဆိုင္ထဲ၀င္ျပီးတာနဲ႕ တေယာက္နဲ႕တေယာက္ ေခါင္းဆတ္လက္ျပ ႏႈတ္ဆက္ျဖစ္တာကလြဲရင္ ဘာစကားမွမဆိုျဖစ္ဘူး။

မွာထားတဲ့ က်ဆိမ့္သံုးခြက္ကို တေယာက္စီဆြဲရင္း ေဆးလိပ္မီးညွိျပီး ႏႈတ္ဆိတ္ထိုင္ေနျဖစ္ၾကတယ္။

ခဏေနေတာ့မွ  ရဲေဘာ္ေဟာင္းက  က်ဳပ္ဘက္ကိုလွည့္  က်ဳပ္မ်က္နွာၾကီးေစ့ေစ့ၾကည့္ျပီး  စကားတခြန္းေမးတယ္….

“ ပါေလရာ…  မင္း ငယ္ငယ္တုန္းကလို  ရည္းစားစာေရးတတ္ေသးလား ?”

အမ္….  ဒီေကာင္ဘာျဖစ္သြားပါလိမ့္…

ငယ္ငယ္တုန္းက ေပါက္ေပါက္ရွာရွာေတြးၾကည့္ဘူးတဲ့  ကြန္ျမဴနစ္ေတြ သူငယ္ျပန္ရင္ ဘယ္လုိေနမွာပါလိမ့္….ဆိုတဲ့  အေတြးေလးကို ျပန္သတိရျပီး  ျပံဳးမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကြန္ျမဴနစ္သူငယ္ျပန္ရင္လဲ  သူမ်ားေတြသူငယ္ျပန္သလို  ကေလးေတြဆီက မုန္႕လုစားမွာပါပဲ။

အဲတာထားပါေတာ့…   ဒီေကာင္ကဘာျဖစ္သြားရတာတုန္း…

လက္ပံပြင့္ခ်ိန္  ဘာခ်ိန္ဆိုလား….   ရာသီဥတုကလဲရွိေသး…  သတိေလးေတာ့  ေပးမွ…

“ဟဲ့အေကာင္ရဲ႕… ကိုယ့္သမီးေတာင္ရည္းစားထားေနျပီ..။ ဒီအရြယ္ၾကီးက်မွ ဘာေတြလာေမးေနတာတုန္း..”

“မဟုတ္ပါဘူးပါေလရာ..။ ငါေမးတာပဲ မင္းစိတ္ထဲစဥ္းစားၾကည့္ျပီးေျဖပါဦး။ မင္းအေဆာင္မွာတုန္းက ရည္းစားစာေရးတာ အိပ္စျပတ္ေလ..။ အခုေနရည္းစားစာတေစာင္ေလာက္ ေရးေပးရမယ္ဆို ဘယ္လိုေရးမလဲ…”

ဟုတ္ေတာ့လဲ  ဟုတ္သား…

က်ဳပ္က ေနရာတကာ ဟိုစပ္စပ္ဒီစပ္စပ္ တတ္ေယာင္ကားလုပ္တတ္ေတာ့ ငယ္ငယ္အေဆာင္ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕ကို ရည္းစားစာေရးေပးဘူးပါတယ္။ သူတို႕ကလဲ က်ဳပ္ေရးတာၾကိဳက္ၾကပါတယ္။  ခက္တာက  သူတုိ႕ရွိတ္ေနတဲ့ ေကာင္မေလး(ယခုအဖြားၾကီး)ေတြ ကေတာ့ က်ဳပ္လက္ရာ သိပ္ၾကိဳက္ၾကပံုမေပၚဘူး။ က်ဳပ္ေရးေပးတဲ့စာေတြဖတ္ျပီး သူတို႕ကို ျဖတ္ျဖတ္ခဲ့လို႕  က်ဳပ္ရဲ႕ဘြဲ႕အမည္တခုက ရည္းစားစာအိပ္စျပတ္…ပါပဲ။ ရဲေဘာ္ေဟာင္းလဲ ဓါးစာခံထဲက တေယာက္ေပါ့။

ဒါေၾကာင့္ ဇ ရွိတဲ့သူပီပီ  မ်က္ႏွာတင္းတင္းထားျပီး ပါးစပ္နဲ႕ ရည္းစားစာ တေစာင္ေလာက္ လက္တန္းေကာက္ေရးျပလိုက္မလို႕ ဟန္ျပင္မိတယ္။

ဒါ…   ဒါေပမယ့္…   ဘယ္ကစေရးရပါလိမ့္…

ဘာေတြထည့္ေရးရမလဲ…  ??????

သံုးမိနစ္ေလာက္ ပါးစပ္ပိတ္ျပီးေငါင္ဆင္းသြားတဲ့ က်ဳပ္ကိုၾကည့္ျပီး ရယ္ဟဟနဲ႕ ရဲေဘာ္ေဟာင္းကဆိုတယ္-

“မရေတာ့ဘူးမဟုတ္လား  ပါေလရာ။ မင္းကိုယ္မင္း  ထင္မထားဘူးမဟုတ္လား..”

က်ဳပ္လဲ ခဏေတာ့ ဆိတ္ဆိတ္ေနျပီးမွ  သက္ျပင္းခ် ၀န္ခံလိုက္ရေတာ့တယ္။

“အမ္း  ….  မရေတာ့ဘူး…။ တကယ္ေတာ့ ရည္းစားစာဆိုတာ  ဘာမွန္းေတာင္ သိပ္သတိမရခ်င္ေတာ့ဘူး…။ အိမ္ျပန္ေရာက္မွ မိကဲ(က်ဳပ္သမီး)လြယ္အိတ္ထဲရွာျပီး  ျပန္ခိုးဖတ္ၾကည့္ရဦးမယ္။ အဲ… ေနပါဦး… ငါ့လာေျပာရေအာင္  မင္းကေရာ  ကဗ်ာေရးတတ္ေသးလား…။ အခုပဲ နွစ္ေၾကာင္းသံုးေၾကာင္းေလာက္ လက္တန္းေရးၾကည့္ပါဦး..”

တကယ္ေတာ့  မိုးေ၀ေခတ္ေနွာင္းပိုင္းကို အျမီးေလာက္မီလိုက္တဲ့ ရဲေဘာ္ေဟာင္းဟာ ကဗ်ာနဲ႕ပတ္သက္ရင္ သိပ္ေတာ့ေခသူမဟုတ္..။ ေလးလံုးစပ္လဲမလြတ္၊ နေဘခ်ိတ္ျပီးေတာ့လဲ ေရးတတ္ေသးတယ္။ ေမာ္ဒန္ေခတ္ဦး ကာရံမဲ့ကဗ်ာမ်ိဳးေတြလဲ လက္ေတြ႕တတ္တယ္။ သူ႕ကဗ်ာေတြကို  မဂၢဇင္းက ပယ္လို႕ဆိုျပီး  စာရြက္ေပၚ ဖေယာင္းေဖါက္၊ ဂက္စတင္နာနဲ႕လိွမ့္ျပီး ဂ်ပ္ဆင္နားမွာ အလကားေ၀တာမ်ိဳး အရူးထတတ္တယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ သူ႕ကဗ်ာေတြကို သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြက ၾကိဳက္ပါတယ္။ လွည္းတန္းေစတနာရွင္ကဖီးမွာ လဘက္ရည္နဲ႕ ေပါက္စီနဲ႕ အားေပးရင္းဖတ္ရေတာ့ သူ႕ကဗ်ာေလးေတြက အရသာရွိတာအမွန္ပါပဲ။ ဒူးယားေလးပါ အလွဴစာရင္းထဲပါရင္ေပါ့ေလ။

အခုေတာ့သူလဲ ၀န္ခံပါျပီ…

“ေအးကြာ.. အဲဒါေလးစဥ္းစားမိလို႕ မင္းကိုစေမးတာ…။ ငါလဲ ကဗ်ာဆိုတာ ဘယ့္နွယ္ဟာမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး..။ အရင္တုန္းက ကိုယ္ေတြဟာ  အခုကိုယ္ေတြ မဟုတ္ေတာ့သလိုပဲ…..။ ငါတို႕ တျခားလူေတြ ျဖစ္ကုန္သလိုပဲေနာ္..။  ဒါထက္… ေဗဒင္ဆရာ… မင္းေရာ ပံုျပင္ေတြေျပာႏိုင္ေသးလား…”

ရဲေဘာ္ေဟာင္းက ေဗဒင္ဆရာဘက္လွည့္ေမးတုန္း စီးကရက္တလိပ္ထပ္ညွိရင္း သတိရသြားတယ္။ ဟုတ္ပါ့.. က်ဳပ္သူငယ္ခ်င္းေဗဒင္ဆရာကလဲ အေဆာင္မွာေတာ့ သူ႕တံဆိပ္နဲ႕သူ။ ဘာကိစၥေလးတခုၾကံဳၾကံဳ ပံုျပင္ေလးတခုထည့္ေျပာရင္း စကား၀ိုင္းကို အသက္သြင္းတတ္တာ..။  ေႏြဦးညေတြဆိုရင္ အေဆာင္ပါလာရဲ႕ ခါးေစာင္းေလာက္အုတ္စီ၀ရံတာေလးေပၚထိုင္ရင္း… ၀င္း၀င္း၀ါေအာင္ပြင့္ေနတဲ့  လက္တကမ္းကငုပင္ၾကီးကို ၾကည့္ရင္း သူ႕ပံုျပင္ေလးေတြနားေထာင္ရတာလဲ အရသာတမ်ိဳး……။

ရဲေဘာ္ေဟာင္းကေမးေတာ့  ေဗဒင္ဆရာက ဆတ္ကနဲျဖစ္သြားျပီး ျပံဳးမဲ့မဲ့နဲ႕စကားျပန္တယ္…

“ဘာလို႕မေျပာႏိုင္ရမွာလဲေဟ့ေကာင္ရဲ႕…။ ပံုျပင္ဆိုတာ မင္းတို႕ ရည္းစားစာေရးတာလို..  ကဗ်ာေရးတာလို..  စိတ္ကူးယဥ္ျပီး ေျပာရ ေရးရတာမဟုတ္ဘူး။ ပံုျပင္ဇတ္လမ္းေတြဆိုတာက  လူ႕ေလာကထဲကအျဖစ္ေတြကို ထင္ဟပ္ျပီးေျပာဆုိၾကတာ။ ေလာကၾကီးရွိသေရြ႕ ပံုျပင္ေတြလဲ ရွိေနမွာ .. ေျပာေနၾကမွာ.. ေျပာစရာလဲရွိေနၾကမွာ….”

အဲဒီမွာ က်ဳပ္က၀င္ျပီး ေဗဒင္ဆရာကို ပြဲေတာင္းမိတယ္…..

“ဒါဆိုလဲ  အခုပဲ လက္ရွိေလာကၾကီးကိုထင္ဟပ္ျပီး ပံုျပင္တခုေလာက္ေျပာၾကည့္ပါလား…။ ဒါမွ မင္းအေျပာၾကီးတာ ဟုတ္မဟုတ္သိရေအာင္..”

အဲဒါနဲ႕  ေဗဒင္ဆရာလဲ ရူဘီတလိပ္ဆြဲရင္း ပံုျပင္ေလးစေျပာတယ္…

ရဲေဘာ္ေဟာင္းကေတာ့ သူ႕အက်င့္အတိုင္း တခ်က္တခ်က္၀င္ေထာက္ရင္း ကဖ်က္ယဖ်က္လုပ္တာေပါ့…..

 

“ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက  ဖါးေတြရွိသတဲ့..”

“ဖါးေတြက  အခုလဲရွိတာပဲ။ အဆန္းလုပ္လို႕….”

“ေဟ့ေကာင္..  ေကာင္းေကာင္းနားေထာင္ကြာ။ ဖါးေတြကေတာ့ ေနာင္လဲရွိမွာပဲ..။ လြယ္လြယ္နဲ႕မ်ိဳးတုံးမယ့္လကၡဏာမရွိဘူး..။ မ်ိဳးစိတ္သစ္ေတြေတာင္ ထပ္ေတြ႕ေနေသးတာ..။ မင္းေျပာရတာနဲ႕ ငါ့ပံုျပင္ေတာင္ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိဘူး..”

“ဘယ္မွမေရာက္ေသးဘူး..။ အစပဲရွိေသးတယ္..။”

“အင္း  .. အဲဒါ… ဖါးေတြဟာ  ကၽြဲေျခရာခြက္ထဲ စုျပံဳတိုးၾကိတ္ျပီးေနသတဲ့…”

“ကၽြဲေျခရာခြက္ဆိုတာ  ဖါးဘယ္ႏွစ္ေကာင္ဆန္႕မွာမို႕လဲကြာ..။ မင့္ဟာက..”

“ဒီမွာရဲေဘာ္ေဟာင္း… ငါပံုေျပာေနတုန္း ပါးစပ္ပိတ္နားေထာင္..။ ျပီးမွ မင္းၾကိဳက္သေလာက္ ကြန္ပလိန္႕တက္…”

“ေအးပါ ေဗဒင္ဆရာရယ္..။ စိတ္ရွည္ရွည္ထားပါ။ မင့္ပံုျပင္ အျပင္ကနဲ႕သိပ္မတူမွာစုိးလို႕ပါ…။”

“ေအး.. မင္းမွတ္ထားဘို႕က ပံုျပင္ဆရာေတြအသက္ရွည္ေနတာ အျပင္နဲ႕တူေအာင္မေျပာလို႕ေပါ့..။ အျပင္နဲ႕တူေအာင္ေျပာမွျဖင့္ ၀ိုင္းရိုက္ခံရတာနဲ႕ မ်ိဳးတုံးကုန္တာၾကာေရာေပါ့..။

 

အဲဒါ.. တေန႕မွာေတာ့ ဖါးတခ်ိဳ႕ဟာ ကၽြဲေျခရာခြက္ထဲက ခုန္ထြက္ရင္း တခ်ိဳ႕က ဆင္ေျခရာခြက္  တခ်ိဳ႕က ေဂၚဇီလာေျခရာခြက္ထဲ ေရာက္ကုန္သတဲ့ …..

ေဂၚဇီလာေျခရာခြက္ထဲေရာက္ကုန္တဲ့ဖါးေတြက  သူတို႕အရင္ေနခဲ့တဲ့  ကၽြဲေျခရာခြက္ထဲကဖါးေတြကို  အရမ္းအရမ္းသနားတာနဲ႕… သူငယ္ခ်င္းတို႕ေရ မင္းတို႕ေနေနတာ တကယ္ေတာ့ ပင္လယ္မဟုတ္ေသးဘူး…လို႕  သတိေပးေျပာဆိုသတဲ့…၊ ဆင္ေျခရာခြက္ထဲေရာက္တဲ့ ဖါးေတြကလဲ  သံေယာင္လိုက္ျပီးသတိေပးသတဲ့…၊ ……   ……”

ေဗဒင္ဆရာဟာ  ပံုျပင္တန္းလန္းကိုဆက္မေျပာေသးပဲ သက္ျပင္းရွည္ၾကီးခ်ျပီး  အျပင္ကိုေငးေနတယ္။

မေနႏိုင္ေတာ့တဲ့ေနာက္  က်ဳပ္ကပဲ ပံုျပင္ကိုဆက္ဘို႕ တိုက္တြန္းရတာေပါ့….

“ဆက္ေျပာေလေဗဒင္ဆရာရဲ႕…”

“ဘာဆက္ေျပာရမွာလဲ…”

“မင့္ပံုျပင္က ျပီးမွမျပီးေသးတာ…”

“ဟုတ္တယ္၊ မျပီးေသးဘူး…၊ ဘယ္ေတာ့ျပီးမယ္လို႕လဲ မေျပာတတ္ေတာ့ပါဘူး….”

 

ေအာ္…….. သူလဲ ပံုမေျပာတတ္ေတာ့ဘူးပဲ…….။

က်ဳပ္လဲသူတို႕ႏွစ္ေယာက္နဲ႕အတူ သက္ျပင္းအတူခ်ရင္း  ေအးစက္ေနတဲ့ ေရေႏြးခြက္ကို ေကာက္ေမာ့မိတယ္….

ဒီေန႕မွ    ေရေႏြးၾကမ္းကလဲ    ခါးလိုက္တာေနာ္………

 

 

 

ဦးဦးပါေလရာ

About ဦးဦးပါေလရာ

parlayar 46 has written 74 post in this Website..

CJ # 3302011 2011/03/30 1:01:16 am