နာဂစ္အျပီး ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးလုုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္…

IT Department မရွိတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုုက ကၽြန္ေတာ့္ကိုု နည္းပညာနဲ႔ပတ္သက္ျပီး အကူအညီေပးဖိုု႔ သူတိုု႔ရံုုးခြဲစိုုက္ရာ လပၺတၱာျမိဳ႕ ကိုု လာခဲ့ဖုုိ႔ဖိတ္ေခၚပါတယ္…

နဂိုုကမွ ေျခေထာက္မွာ ေဗြပါတဲ့လူဆိုုေတာ့ ခရီးသြားရမယ္ဆိုုရင္…ခ်က္ခ်င္းအထုုပ္ဆြဲျပီး သြားခ်င္တဲ့ေကာင္မိုု႔…ဖိတ္ေခၚမႈကိုု လက္ခံျပီး

ေနာက္တစ္ေန႔ညေန ကားနဲ႔ လပၺတၱာျမိဳ႕ ကိုု လိုုက္ပါခဲ့ပါတယ္…ကားေပၚမွာ တစ္ညအိပ္ျပီး မနက္(၆)နာရီခန္႔မွာ လပၺတၱာျမိဳ႕ ကိုုေရာက္ျပီး…

အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ ေယာကၤ်ားေလးအေဆာင္မွာ ေနရပါတယ္…

ရန္ကုုန္ကေန ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အတူတူ Assistant ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ပါလာတယ္…

ကၽြန္ေတာ္တိုု႔ ေနရတဲ့အေဆာင္ကႏွစ္ထပ္ေဆာင္… အေပၚထက္မွာ အရာရွိေတြေနက်ျပီး…ေအာက္ထပ္မွာ Field Staff Officer ေတြေနက်တယ္…

Field Staff Officer ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ရန္ကုုန္နဲ႔ အျခားနယ္က လာတဲ့လူေတြျဖစ္ျပီးေတာ့ Operation လုုပ္တဲ့ Staff ေတြကိုုေတာ့ နယ္ခံလူေတြခန္႔ထားတယ္…

အေဆာင္အေပၚထပ္မွာေတာ့ ရန္ကုုန္ကေနလာျပီးေနၾကတဲ့ Department Head ေတြေနက်တာေပါ့…

အေဆာင္ေအာက္ထပ္ေနာက္ဖက္မွာ ထမင္းစားခန္းနဲ႔ မီးဖိုုေခ်ာင္ရွိသလိုု အိမ္သာတစ္ခန္း၊ ေရခ်ိဳးခန္းတစ္ခန္းလဲရွိတယ္…

အေဆာင္ျခံ၀န္းထဲမွာ ေနာက္ထပ္ ေလးလံုုးတြဲအိမ္သာကိုုေတာ့ အဖြဲ႔အစည္းက ငွားျပီးတဲ့ေနာက္ပိုုင္း ေနထိုုင္တဲ့လူေတြမ်ားေတာ့ လံုုေလာက္ေအာင္ထပ္ျပီး ေဆာက္ထားေပးတာပါ..

အဲဒီအေဆာင္ရဲ႕ထူးျခားခ်က္က ၁၉၃၀ျပည့္ႏွစ္က ေဆာက္ထားတာဆိုုေတာ့ အခုုအခ်ိန္နဲ႔တြက္ရင္ အႏွစ္(၈၀)ေက်ာ္သက္တန္းရွိျပီး ကၽြန္းတိုုင္းလံုုးေတြေထာက္မျပီးေဆာက္ထားတဲ့ အေဆာက္အဦးတစ္ခုုပါ…

ပိုုျပီးထူးျခားေစတဲ့အခ်က္က မီးဖိုုေခ်ာင္နဲ႔ ေရခ်ိဳးခန္း အိမ္သာၾကားမွာ မီးခံေငြတိုုက္ရွိေနတာရယ္…

အိမ္ေရွ႕ခန္းကေန ေနာက္ေဖးမီးဖိုုေခ်ာင္ကိုု ၀င္လိုုက္တာနဲ႔ လူတစ္ပိုုင္းေကာင္းေကာင္းျမင္ႏိုုင္တဲ့ မွန္တစ္ခ်ပ္ကိုု နံရံမွာ ျမွဳပ္တပ္ထားတာရယ္ပါ…

မွန္ကေတာ့ ျပဒါးပ်ယ္ေနျပီ…သိပ္ျပီး သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္ရဘူး…

ကၽြန္ေတာ္တိုု႔လဲ အေဆာင္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေရမိုုးခ်ိဳးျပီး ခဏအနားယူပါတယ္…အဲဒီလိုုအနားယူေနတုုန္း ကၽြန္ေတာ္က မီးခံေငြတိုုက္ကိုု စိတ္၀င္စားမိတယ္…ကၽြန္ေတာ္တိုု႔အသက္အရြယ္နဲ႔မျမင္ဖူးတဲ့အရာတစ္ခုုလဲျဖစ္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဖြင့္ၾကည့္မိတယ္…

မီးခံတိုုက္ထဲမွာ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေလးေတြ၀တ္တဲ့ အက်ၤ ီ၊ လံုုခ်ည္ေတြအျပင္၊ လုူငယ္ပိုုင္းေတြ၀တ္တဲ့ ပုုဆိုုး၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔ တီရွပ္ေလးေတြေတြ႔တယ္…

မီးခံတိုုက္ထဲမွာ အ၀တ္အစားေတြထည့္ထားတာကိုု ျမင္ေတာ့နဲနဲေတာ့ထူးဆန္းတယ္လိုု႔စိတ္ထဲေတြးလိုုက္တယ္…

ခဏေလာက္နားျပီး အလုုပ္ေတြသြားလုုပ္ျဖစ္တယ္…ညေနပိုုင္း မင္းစားျပီးေနာက္ အေဆာင္ကိုုျပန္လာၾကတယ္…

လပၺတၱာမွာ ကၽြန္ေတာ္တိုု႔ ၂ညအိပ္ေလာက္ထပ္အိပ္ရဦးမယ္လိုု႔ေတြးေနတုုန္း Field ထဲကေန လူေတြျပန္လာၾကတယ္…

သူတိုု႔ျပန္လာေတာ့ အားလံုုးလူ (၁၀)ေယာက္…

ျခင္ေထာင္ေတြ၊ ေစာင္ေတြ မေလာက္ေတာ့ဘူးျဖစ္သြားတယ္…အေဆာင္မွာရွိေနျပီးသားသူေတြလဲ စီစဥ္ေပးရေတာ့တာေပါ့…

သူတိုု႔ချမာ ရာသီဥတုုဆိုုးလိုု႔ သြားမယ့္ရြာကိုု ဆက္မသြားေတာ့ပဲ ဆုုိင္းမဆင့္ဗံုုမဆင့္ျပန္ခ်လာေတာ့ အကုုန္လြဲကုုန္ျပီး အဆင္ေျပေအာင္စီစဥ္ရေတာ့တာေပါ့..

ကၽြန္ေတာ္တိုု႔ကလဲ ၃ေယာက္ျဖစ္ေနေတာ့…အပိုုဖ်ာနဲ႔ ေခါင္းအံုုးေတြလဲႀကိဳထုုတ္မထားေတာ့ (၂)စံုုပဲအပိုုဆိုုလိုု႔ရွိတယ္…

တစ္ေယာက္စာေနရာလိုုေနျပန္ေရာ…အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ပါလာတဲ့ Assistant ေကာင္ေလးကတစ္ေယာက္ကိုု သူနဲ႔အတူတူ အိပ္ဖိုု႔လက္ခံလိုုက္တယ္…

ကၽြန္ေတာ္က အိပ္ရင္ေဟာက္တတ္ေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔လာမအိပ္ပဲနဲ႔ ျပန္လာတဲ့လူေတြထဲက စကားမေျပာပဲေအးေအးေနတဲ့ ေကာင္ေလးကိုု သူနဲ႔လာအိပ္ဖိုု႔ ေျပာတယ္…

အိမ္ေထာင့္ေလးမွာ ေျချပစ္လက္ျပစ္ထိုုင္ေနတဲ့ အဲဒီေကာင္ေလးက အသာတၾကည္ေခါင္းညွိတ္ျပလိုု႔ သူတိုု႔ ျခင္ေထာင္တစ္ခုုထဲ ၀င္အိပ္ၾကတယ္…

ေကာင္ေလးလဲ ပင္ပန္းတင္ထင္တယ္…ေျခလက္ေတာင္မေဆးဘူး တန္းအိပ္ေတာ့တာပဲ…

ျပသနာက ည(၃)နာရီေလာက္မွာစေတာ့တာပဲ…

ေနာက္ဖက္မီးဖိုုေခ်ာင္နဲ႔ အေရွ႕ဘက္ အိပ္တဲ့ေနရာအကူးမွာ ကၽြန္ေတာ္တိုု႔နဲ႔ အေပၚထပ္မွာ အတူတူေနတဲ့တစ္ေယာက္က အသံနက္ႀကီးနဲ႔

လာၾကပါဦးလိုု႔ ေအာ္လိုုက္တဲ့အသံကိုုၾကားရတယ္…

တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့အခ်ိန္…ၾကားလိုုက္ေတာ့ တစ္ေဆာင္လံုုးထလိုုက္ေတာ့ မွန္ေရွ႕မွာ ရပ္ေနတဲ့တစ္ေယာက္က ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္လန္႔ေနတဲ့ပံုုစံနဲ႔ ဘာေျပာလဲဆိုုေတာ့ အက်ီ ၤလိေမၼာ္ေရာင္၀တ္ထားတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ၁၂ႏွစ္အရြယ္ေလာက္ရွိတဲ့ ကေလးမေလးကိုု လက္ဆြဲျပီး မွန္ထဲကိုု ၀င္သြားတယ္တဲ့….

တစ္ေယာက္ထဲ ေသခ်ာျမင္လိုုက္ရေတာ့ အေတာ္လန္႔သြားရွာတယ္ထင္ပါ့…

အဲဒါနဲ႔ သူ႔လန္႔ေနတဲ့လူကိုု ေရေတြဘာေတြတိုုက္ရင္းေမးေနတုုန္း…ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အတူတူပါလာတဲ့ Assistant ေကာင္ေလးက မ်က္စိပ်က္မ်က္ႏွာပ်က္နဲ႔

ဘာေမးလိုုက္လဲဆိုုေတာ့ “အစ္ကိုုတိုု႔ Field ထဲက ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ျပန္လာလဲ”တ့ဲ…

Field Staff ေတြအားလံုုး ေျဖလိုုက္တာက ” ကိုုးေယာက္”တဲ့

အဲဒါဆိုု ကၽြန္ေတာ္တိုု႔ ေတြ႔လိုုက္တဲ့ ဆယ္ေယာက္ေျမာက္တစ္ေယာက္က အရင္ကတည္းကရွိေနတာလား…သူတိုု႔နဲ႔လိုုက္လာတာလား…

ကၽြန္ေတာ့ Assistant ေကာင္ေလးနဲ႔ အတူတူအိပ္တ့ဲေကာင္ေလး လိေမၼာ္ေရာင္တီရွပ္ေလး၀တ္ထားတာကိုု ကၽြန္ေတာ္လဲေတြ႔လိုုက္တယ္…

အဲဒါဆိုု မွန္ထဲ၀င္သြားတာ…

ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ အိမ္ရွင္ေတြကိုု ေခၚျပီး အက်ိဳးအေၾကာင္းေမးၾကည့္ပါတယ္…

အိမ္ရွင္အဖြားႀကီး ငိုုျပီးေျပာတာက သူ႔ေျမး(၂)ေယာက္ (အသက္ႏွစ္ဆယ္အရြယ္ေကာင္ေလးနဲ႔ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ေကာင္မေလး)တိုု႔က ငါးပိ၊ ငါးေျခာက္လုုပ္ငန္းကိုု လုုပ္ပါတယ္…

နာဂစ္ျဖစ္တဲ့ရက္မွာ ရြာမွာ အေၾကြးသြားသိမ္းရင္း ကြယ္လြန္သြားတယ္လိုု႔ေျပာပါတယ္…နာဂစ္မွာ သူတိုု႔ အရင္းအနီးေတြလဲ ကုုန္သြားတယ္လိုု႔ေျပာသလိုု

သူတိုု႔အ၀တ္ေတြကိုု မီးခံအုုတ္တိုုက္ထဲကိုုထည့္ထားတယ္လိုု႔ေျပာပါတယ္…အဲဒီအုုတ္တိုုက္ဖြင့္တိုုင္း သူတိုု႔လူေတြကိုု ကိုုယ္ထင္ျပတတ္တယ္လိုု႔လဲ ေျပာရွာပါတယ္…

အိမ္ငွားခေလးနဲ႔စားေနရတဲ့ သက္ႀကီးရြယ္အိုုျဖစ္လိုု႔ အိမ္မငွားရမွာစိုုးလိုု႔ ဒီအေၾကာင္းကိုုမေျပာတာပါလိုု႔ ငိုုရင္းေတာင္းပန္ရွာတယ္…

ကၽြန္ေတာ္တိုု႔လဲ အဖြားကိုုသနားတာနဲ႔ ဘုုန္းႀကီးပင့္ ပရိတ္ရြတ္ေပးရင္း…အဲဒီအိမ္ကိုုဆက္ငွားျပီး အခုုထက္အထိေနထိုုင္ၾကတယ္လိုု႔ သိရတယ္…

တံခါးဖြင့္တဲ့တရားခံက ကၽြန္ေတာ္ေပါ့ေနာ္…

တကယ္ေတာ့ မွန္ထဲကိုု ၀င္သြားတဲ့သူေတြက ျမင္အပ္မျမင္အပ္ႏွစ္ရပ္မ်ားစြာထဲပါခဲ့ေပမယ့္…

ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ ေနာက္ထပ္လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျမင္ခဲ့တဲ့ တမလြန္မွလာသူတစ္ေယာက္ကေတာ့ျဖင့္…လူပံုုမွန္ေတြလိုုပါပဲ…

ကၽြန္ေတာ့္ Assistant ေကာင္ေလးကေတာ့ ေနာက္ေန႔ကစျပီး အေဆာင္ကိုုျပန္မလာပဲ ရံုုးမွာပဲႏိုုင္ငံျခားသားကိုုခြင့္ေတာင္းျပီး အိပ္ပါေတာ့တယ္…

ကၽြန္ေတာ္လဲ ျပန္ေရာက္တဲ့အထိ မီးခံတံခါးမဖြင့္ေတာ့သလိုု…အေဆာင္မွာ တစ္ေယာက္မွမရွိရင္ အေဆာင္ထဲမ၀င္ပဲ အျပင္မွာလူစံုုတဲ့အထိ ထိုုင္ေစာင့္ပါေတာ့တယ္…

တကယ္ေတာ့ တမလြန္တံခါးကိုုဖြင့္ခဲ့သူက ကၽြန္ေတာ္ဗ်…

 

ခင္တဲ့-

ေၾကာင္၀တုုတ္

မတ္လ၊ ၂၀၁၂

About ေၾကာင္၀တုတ္

ေၾကာင္၀တုတ္ has written 104 post in this Website..

တစ္ခါတစ္ေလ... ေလာကၾကီးအား ေျပာင္းျပန္ၾကည့္တတ္ေပသည္...