ခေါင်းစဉ် ကိုကြည့်ပြီး မိုချို လည်း ဆရာနီကိုရဲရဲ့ ခေါင်းစဉ်ကြီး ကူးလိုက်ပြန်ပြီလို့မထင်လိုက်ပါနဲ့။ (ရွာထဲမှာ စာကူးတဲ့ကိစ္စကြီးက ဟော့ နေလို့ပါ ) ။ လျှပ်ပြာပြာ မိုချို တယောက်လည်း ဘဝမှာ အလွဲတွေ လုပ်တတ်လွန်းလို့အဲဒီ ခေါင်းစဉ် ယူသုံးထားတာပါ။ အလွဲတွေထဲမှာမှ သူမျာတွေအတွက် ရီစရာ၊ ပျော်စရာ၊ စိတ်အနှောက်ယှက် ဖြစ်စရာ  ဖြစ်ရသလို မိုချို့ အတွက်လည်း တစုံတရာ သက်ရောက်မှုရှိ

စေတဲ့ မှတ်မှတ်ရရ အလွဲ တချို့ကို ပြောပြ ပါ့မယ်။

ပထမဆုံး အမှတ်တရ အလွဲက မိုချို ၁ဝတန်း နှစ်မှာပါ။ အဲဒီတုန်းက မိုချိုက ပေါင် ၉ဝလောက်ပဲ ရှိတဲ့ ပိန်ပိန်သေးသေး စာဂျပိုး ရုပ်လေးပါ။ တခြား ဆယ်ကျော်သက် မိန်းကလေးတွေလို ဘယ်ကောင်လေး ကများ ငါ့ကိုကြည့်နေမလဲ၊ ဘယ်သူက ငါ့ကို ဘယ်လိုထင်မလဲ ဆိုပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ကို အရေးစိုက် တတ်တဲ့ သူမျိူးလည်း  မဟုတ်ပါဘူး။ မိုချိုက ညဘက် လူခြေတိတ်ချိန်မှာ စာထကြည့်တတ် တော့ နေ့လည်ပိုင်း ကျောင်း ကပြန်လာ၊ ထမင်းစားသောက်ပြီးရင် တန်းအိပ်ပါတယ်။

အဲဒီနေ့က အိပ်ရာကနိုးတော့ ကျူရှင်ချိန် နီး နေလို့ ကမန်းကတန်း အကျီင်္ ကောက်လဲ စက်ဘီး ထုတ်ပြီးထွက် သွားပါတယ်။ အကျီင်္ပြောင်းပြန် ဝတ်တာ ၊ ရှေ့နောက်လွဲတာ၊ ဖိနပ်ကို ကျွဲတဖက်၊ နွားတဖက် စီးတာတွေကတော့ မိုချို့အတွက် လွဲနေကြမို့  စာမဖွဲ့လောက်တော့ပါဘူး။ စက်ဘီး နင်းရင်း ခုတတ်မယ့် ကျူရှင်က သင်ခန်းစာ ဘယ်ထိရောက်သွားပြီ၊ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က ဘယ်မှာ အဆုံးသတ်သွားတယ် ဆိုတာတွေ တွေးလာပါတယ်။  (ကျူရှင်ဆရာတွေ ကလည်း  ခုခေတ်  ကိုရီးယားကားတွေ လိုပါပဲ အရေးကြီးတဲ့ အပိုင်းရောက်ရင် ရပ်ပစ်လိုက်ပြီး နောက်တချိန်ကျမှ ဆက်သင် တတ်ကြပါတယ်) ကျူရှင်ရောက်တော့ မိန်းကလေးတွေ အကုန်အထဲဝင်သွားပြီး ယောက်ျားလေးတွေပဲ အပြင်မှာကျန်ပါတယ်။ မိုချိုတတ်တာ  ဝိုင်း ကျူရှင်  မဟုတ်ပါဘူး။ ကျောင်းသား ရာကျော် တတ်ကြတဲ့ ရိုးရိုးဆက်ရှင်ပါ။

မိုချိုလည်း ကောင်လေးတွေ ကြားထဲမှာပဲ စက်ဘီးကိုနေရာချပြီး   ခပ်တည်တည်နဲ့ ဝင်လာလိုက်ပါတယ်။  မရှေးမနှာင်းပဲ ကောင်လေးတွေ   ဟီးဟီးဟားဟားနဲ့ ရီ နေကြတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရပေမယ့် လှည့် မကြည့်ဖြစ်သလို ကိုယ့်ကို ရီတယ်လဲ မထင်ဘူး။ ခဏနေ ဆရာဝင်လာတော့ လိုက်ဝင်လာတဲ့ ကောင်လေးတွေ မိုချို့ ကို ကွက်ကြည့် ကွက်ကြည့်လုပ်နေကြတယ်

အဲတာလည်း ဘေးနားကကောင်မလေး လက်တို့ ပြောလို့သိတာပါ။

အတန်းပြီးသွားတော့ မိန်းကလေးအများစု က နောက်မှထွက်ကြပေမယ့်စာဂျပိုး  မိုချို ကတော့  စာကျက်ချိန် လျော့မှာစိုးလို့ ယောက်ျားလေးတွေ နဲ့ လြုပီးထွက် တတ်ပါတယ်။ အဲဒီ ချိန်မှာ ကောင်လေးတွေ ဆီက မထင်ရဘူးနော် အကြီးကြီးပဲ  တို့ အိုဗာဆိုဒ်ကြီးကွ  တို့ ပြောနေတဲ့ အသံတွေ ကြားပါတယ်။ မိုချိုကတော့ ထုံးစံအတိုင်း မျက်နှာကို ချီပြီး ကိုယ့်စက်ဘီး ကိုယ် နင်းပြန်လာခဲ့တာပေါ့။

အိမ်ရောက်တော့ အိမ်ရှေ့ မှာထိုင်နေတဲ့ အဖိုး က  စက်ဘီးတွန်းဝင် လာတာကြည့် ပြီး ငါ့မြေး စက်ဘီးနောက်ကဘာကြီးတုန်း လို့ဆိုမှ မိုချို  ကိုယ့်စက်ဘီး နောက်ကိုကြည့်မိတယ်။ အလွဲကြီးကို တွေ့လိုက်ရပါပြီ  … …ဟုတ်ပါတယ်….မိုချို့ အဒေါ်အပျိုကြီး ရဲ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ ကြီး က ကယ်ရီယာ ပေါ်မှာ ချိတ် လျက်ကြီးပါ။ ပြုတ်ကျမှာစိုးလို့  ကယ်ရီယာ ပေါ်မှာညှပ်ပြီးတော့ ကို လှမ်းထားတာပါ။ သူလှမ်းတဲ့အချိန် မိုးရွာနေလို့ ရေစစ်အောင်ဆိုပြီး အလွယ်တကူ စက်ဘီးပေါ် ညှပ်တင်ထားတာ  ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ အဒေါ်က ဝ တော့သူ့ဘောင်းဘီက အိုဗာဆိုဒ်ကြီးပါ။ ……ကဲ…. ကြည့်ပါ။ မိုချို ဘယ်လောက် နမော်နမဲ့ နိုင်သလဲ ဆိုတာ  ။ဘောင်းဘီတန်းလန်း စက်ဘီးနဲ့ ကျူရှင် သွားလိုက်တာ ပြန်ရောက်မှပဲ သိတော့တယ် ။ဒါတောင်အဖိုး မေးလို့ ၊ မဟုတ်ရင် သိမှာတောင် မဟုတ်ဘူး။ ပိန်ပိန် သေးသေး မိုချိူက အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ အိုဗာဆိုဒ်ကြီး စက်ဘီးပေါ်တင်ပြီး လျှောက်စီး နေတာ မျက်စိထဲမှာသာမြင်ကြည့်လိုက်ပါတော့။

မိုချိူကအဲလို လွဲတတ်တဲ့သူပါ။ တဘဝ လုံးနဲ့ ဆိုင်တဲ့ အလွဲ တွေတောင်လွဲဖူးပါတယ်။ မိုချိုရဲ့နောက်လာမဲ့ အလွဲ တွေကိုလည်း ဆက်လက် ဟားပေးကြပါအုံး။

 

ဒီပိုစ့်မှာမိုချို့ အရင် ပိုစ့်တွေလို မထိခလုတ် ထိခလုတ် လေးတွေ မပါ ပါဘူး။

About မိုခ်ိဳ

မို co has written 41 post in this Website..