(က)
အခုလိုမိုးေလးတစ္ေျဖာက္တစ္ေပါက္ရြာခ်လိုက္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ရန္ကုန္ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ၾကီးဟာ လမ္းေတြေပၚကို ေရေတြ အန္တင္လိုက္ေတာ့တာပါပဲ။ ေျခမ်က္စိေလာက္၊ ေျခသလံုးေလာက္၊ ဒူးေလာက္ေတာ့ျမဳပ္တဲ့ေျမာင္းပုပ္ေရေတြၾကားမွာ လူေတြဟာ ထီးေရာင္စံုမလံု႔တလံု ေဆာင္းျပီး တဖ်စ္ေတာက္ေတာက္ လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကရဲ႕။ အမ်ဳိးအစားအသီးသီးေသာကားေတြဟာလည္း မိုးနဲ႔ေရၾကားမွာ တဂ်စ္ဂ်စ္ တၿဗီးၿဗီးေအာ္ဟစ္လို႔။ ရန္ကုန္မိုးဟာ ဒီႏွစ္မွာ ခြင့္ရက္မရွိ၊ မနားမေန ရြာေစြေနခဲ့ေလတယ္။ တစ္ခါတေလေတာ့ တိမ္တိုက္ေတြၾကားက ခါးသက္သက္ အရည္တခ်ဳိ႕လည္း သြန္က်လာတတ္တယ္ေပါ့။ လူေတြဟာ ကားမွတ္တိုင္ေတြဆီမွာ၊ ဘတ္စ္ကားေတြေပၚမွာ၊ အထူးယာဥ္လိုင္းေတြေပၚမွာ၊ ရထားတြဲၾကီးေတြထဲမွာ၊ ငါးပိသိပ္ ငါးခ်ဥ္သိပ္ပံုစံမ်ဳိးနဲ႔ တိုးေ၀ွ႔ျပည့္ညႇပ္ေနၾကရဲ႕။ ဒီလိုေန႔မ်ဳိးေတြမွာ အိမ္ထဲမွာပဲရွိေနၾကမယ့္ လူတန္းစားတခ်ဳိ႕ကေတာ့ ကိုယ္ႏွစ္သက္ရာေတးသြားေလးေတြနဲ႔ မိုးစက္တို႔ရရဲ႕နရီကို ခံစားလြမ္းေမာေနၾကလိမ့္မယ္။ အဖိုးၾကီးတစ္ဦးက ““တိမ္တမာန္xxxအိုအေဆြxxxတို႔မ်ားရႊင္လန္းxxxပုလဲပန္းကိုေခၽြ”” စသျဖင့္။အပ်ဳိၾကီးတစ္ဦးက ““သည္းသည္းမည္းမည္းရြာလိုက္မယ္တဲ့ဟန္ကိုဆင္xxxအေဖာ္နဲ႔ေ၀းတဲ့သူမွာxxxအေဆြးသာပိုခ်င္”” စသျဖင့္။ လူလတ္ပိုင္းတစ္ဦးက ““ဒီလိုမိုးသည္းထဲမွာxxxႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာ..ရီေ၀တဲ့အၾကည့္ကိုxxxနာက်င္စြာခံယူရင္းxxမ်က္ရည္စီးက်လို႔”” စသျဖင့္။ လူငယ္ေလးတစ္ဦးကေတာ့ ““မိုးရြာတဲ့ရက္ကိုခ်စ္ရင္မိုးရာသီမွာလွမ္းလာခဲ့…ေစာင့္ေနတုန္း…သံုးရာသီလည္းတိုင္ခဲ့ၿပီ… ေလွ်ာက္လို႔မဆံုး…ငါ့ေျခေထာက္ေတြယိုင္နဲ႔ၿပီ”” စသျဖင့္။ အဲဒီလိုခံစားမႈကေလးေတြကိုယ္စီနဲ႔ ရန္ကုန္မိုးကို ဖက္လဲတကင္းရွိေနၾက ပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့….။ ။

(ခ)
ၾသဂုတ္သုည
ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ခုေသာမိုးရာသီ ၾသဂုတ္လအတြင္းမွာေမြးဖြားခဲ့သည္။ ေန႔ရက္အရ ၁၃ရက္။ မိုးဥတုႏွင့္အတူ ကမၻာေျမေပၚသို႔ ကၽြန္ ေတာ္ ပရမ္းပတာေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ မိုးေရေလးတစ္စက္ႏွစ္စက္ဖ်န္းထား၍ သင္းပ်ံ႕ေနေသာေျမရနံ႔ေမႊးေမႊးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ႀကိဳဆို ႏႈတ္ခြန္းဆက္ခဲ့သည္။ ဘ၀ ဆိုတာ သုညႏွင့္စၿပီး သုညႏွင့္ပင္အဆံုးသတ္တာျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အလယ္အလတ္ကာလမွာေတာင္ သုညထက္ပို ၍ ““တစ္”” မျဖစ္ခဲ့။ ကိုယ္ရရွိထားေသာ သုညတစ္လံုးကိုသာ မက္မက္ေမာေမာဖက္တြယ္ရင္း ကၽြန္ေတာ္လမ္းေတြ အမ်ားၾကီးေလွ်ာက္ ခဲ့သည္။ ထိုလမ္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္က ““သုညေတြခင္းထားတဲ့လမ္း”” ဟုအမည္ေပးလိုက္ေတာ့ မိုးစက္ေတြကလည္း သူတို႔ကိုယ္သူတိုု႔ သုညတစ္လံုးအျဖစ္ဖန္ဆင္းျပၾကေလသည္။ ၾသဂုတ္သုညသည္ လာျခင္းေကာင္းပါေစသား။
စက္တင္ဘာဆံုးရံႈးမႈ
အဲဒီတစ္ေန႔ဟာ…မိုးစက္ေတြကငါ့ကိုသစၥာေဖာက္သြားတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္မွတ္မိခဲ့ေသာေန႔တစ္ေန႔ျဖစ္သည္။ အဲဒီတစ္ေန႔မွာ မိုးေတြကေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းစြာ တေ၀ါေ၀ါသြန္က်လွ်က္ရွိသည္။ ေဘာင္းဘီတိုႏွင့္စြပ္က်ယ္အျဖဴေလးကို၀တ္ဆင္ကာ အိမ္ေရွ႕လမ္းမေပၚမွာ တစ္စံုတရာကို ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္စားေနခဲ့သည္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္စားေနသည့္အရာက ေကာင္းကင္၌လွ်ပ္စီးတစ္ခ်က္ ၀င္းခနဲလက္လိုက္ျခင္းႏွင့္အတူပင္ဆိုက္ေရာက္လာခဲ့သည္။ ထိုအရာသည္ သေျပခက္ေတြေ၀ေ၀ဆာဆာထိုးစိုက္ထားေသာ ဟိုင္းလပ္ကားငယ္တစ္စီးျဖစ္ေလသည္။ထို႔ေနာက္မွာေတာ့ ငိုေႂကးသံေတြ အိမ္၀ိုင္းေလးအတြင္း တေသာေသာညံသြား၏။ သံၿပိဳင္ငိုေႂကြးမႈသံစဥ္ကိုနားဆင္ရင္းကၽြန္ေတာ္အံကိုတင္းတင္းၾကိတ္သည္။ ““ေယာက်္ားဆိုတာ မ်က္ရည္မက်ရဘူး””““ေယာက်္ားဆိုတာ မ်က္ရည္မက်ရဘူး””အသံတစ္သံကအေ၀းတစ္ေနရာဆီမွရိုက္ခတ္လာသည္။ ဟုတ္ကဲ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္မငိုပါဘူးအေဖ။ မ်က္ရည္မက်ေစရပါဘူးအေဖ။ ၂၀၀၂ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ၂၂ရက္။ အေဖ့၀ိညာဥ္ခႏၶာမွခြာသည္။ အေမ့ရဲ႕ငိုသံသဲ့သဲ့ကို လူမမယ္ညီႏွစ္ေကာင္က သေဘာတက်ရယ္ေမာေနၾကသည္။ ျပီးေတာ့ အမူးတစ္၀က္ႏွင့္ စိတ္ထိခိုက္ ေနၾကသည့္ အေဖ့ရဲ႕အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းမ်ား။ ေၾကးစည္သံတဒူဒူၾကားရသည္။ အသုဘဂီတ။ စက္တင္ဘာမိုးက ပင္လယ္ေလႏွင့္အတူ ေဖ်ာခနဲေ၀ွ႔ယမ္းသြား၏။ ငယ္စဥ္က မိုးေတြကိုဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ စိတ္နာမိေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔မိသားစုရထားတြဲ၏ စက္ေခါင္းမွဴးတစ္ေယာက္ ေႂကြလြင့္ရျခင္းမွာ မိုးစက္ေတြေၾကာင့္မဟုတ္မွန္း ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နားလည္တတ္ခဲ့သည္။ စိတ္ေလာႀကီးစြာ အျပစ္ျမင္မိတဲ့အတြက္ မိုးစက္ေတြကိုေတာင္းပန္ပါသည္။ ထိုစဥ္က ပင္လယ္စပ္နားသခၤ်ဳိင္းအိုေလးအလယ္မွာ အေဖ့ကို မိုးေရစက္လက္ႏွင့္ပင္ ဂူသြင္းခ်ိတ္ပိတ္လိုက္ၾကသည္။ အေဖ့ကို သတ္သည့္တရားခံမွာ ယခုကၽြန္ေတာ္ခဏခဏဆက္ဆံေနေသာ ““အရက္”” ပင္ျဖစ္ေလသည္။
ဇူလိုင္လမ္းခြဲ
ေျမရနံ႔သင္းသင္းညလယ္ေခါင္မွာ
ရင္ကြဲပက္လက္ဒဏ္ရာေတြပိုက္ထားတဲ့
၀ါရင့္အလြမ္းသည္ႀကီးတစ္ဦးပါကြယ္
“မ်က္ရည္ေတြေရာင္းတယ္…မ်က္ရည္စစ္စစ္ေတြေရာင္းတယ္”
စံပယ္ေတးတေၾကာ္ေၾကာ္နဲ႔
သူမအမည္ေတြပဲ ေအာ္ေခၚမိေနရဲ႕။
ဇူလိုင္လ ၂၇ရက္ေန႔ ရက္စြဲတစ္ခုတြင္ သူမႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ အင္းလ်ားကန္ေပါင္ရွိ စားေသာက္ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္မွာ သူမရဲ႕ ၂၃ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔ပြဲကို တိတ္တဆိတ္ဆင္ႏြဲခဲ့ၾကသည္။ သာယာခ်မ္းျမစြာေပါ့။ ထိုစဥ္က…အြန္လိုင္းေပၚမွာဆံုဆည္းခဲ့ေသာ သူမႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ အျပင္မွာဒုတိယအႀကိမ္ေတြ႕ဆံုၾကျခင္းျဖစ္၏။ မ်က္မွန္တ၀င္း၀င္းေအာက္က ျဖဴစင္ေသာမ်က္၀န္းနက္နက္တစ္စံုကို ကၽြန္ေတာ္ ရင္ခုန္လိႈက္ေမာေနခဲ့သည္။ မိုးေတြက ခပ္ဖြဲဖြဲသာရြာေနသည္။ နတ္သမီးေရ…ငါ့ဆက္တင္ေတြခမ္းနားခဲ့ပါရဲ႕လား။ အခ်စ္ဆိုတာကိုေရွ႕ကေစလႊတ္ျပီး ငါတို႔ကေနာက္ကလိုက္ခဲ့ၾက။ အခ်စ္က က်ဆံုးသြားတဲ့အခါ ငါတို႔ခမ်ာလည္း ဖရိုဖရဲ တကြဲတျပား။ ငါ့ႏွလံုးသားကိုျဖန္႔ခင္းၿပီး မင္းပံုတူကိုေရးဆြဲေနမိတဲ့ မိုးညေတြမွာ …စံပယ္ေတြလည္း တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေႂကြတယ္။ ငါနဲ႔စိတ္နဲ႔ အခါခါေသတယ္။ ေႏြဦးေပါက္ရင္ မိုးစက္ေျပာက္ကို မင္းေမ့မွာပါ။ ခုေတာ့ …သြားေတာ့ကြယ္…။ ဘ၀အသစ္ ၊ တည္ေတာက္မႈအသစ္မွာ ခ်စ္သူအသစ္နဲ႔ မင္းေပ်ာ္ပါေစ။ ငါကေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္အသစ္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ရင္း က်န္ရစ္ခဲ့ဦးမယ္…။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ေတြ ၿပိဳလဲကုန္သည္။ တဒိုင္းဒိုင္းဆူညံပြက္ေလာရိုက္။ မိုးသံေတြတလြင္လြင္ျမည္ေနေသာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ ကားဂိတ္တစ္ခုမွာ ထီးမပါေျခဗလာႏွင့္ သူမကို တာ့တာျပခဲ့ရသည္။ မ်က္ရည္တို႔မိုးႏွင့္ေရာေထြး။ မိုးခ်စ္ေတးေတြဆြံ႕အစြာ။ ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလံုးသားတစ္စကေတာ့ သူမရဲ႕စလင္းဘတ္အိတ္ထဲမွာ သိမ္ေမြ႕စြာလိုက္ပါသြားပါလိမ့္မည္။ လံုေလာက္ပါသည္နတ္သမီး။ မိုးရာသီလမ္းခြဲအၿပီးမွာ ကၽြန္ေတာ္ရရွိလိုက္တာက ထံုးစံအတိုင္း မိုးစက္သုည။ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္လေရာင္ေတြ တေ၀ေ၀နဲ႔မ၀ံ့မရဲေတာက္ပေနတဲ့ အိပ္မက္ေတြခုေတာ့အားလံုးအေသ။ ဇူလိုင္၂၇ရက္ေရာက္တိုင္း စေနၿဂိဳဟ္ဖြား နတ္သမီးတစ္ပါး၏ေမြးေန႔ပြဲကို ကၽြန္ေတာ္တစ္ဦးတည္း ရင္ႏွင့္ဆက္ဆက္ က်င္းပ ေပးတတ္စျမဲ။
ေအာက္တိုဘာနယ္ပယ္သစ္
စက္တင္ဘာလ၏ဂ်ဴတီကုန္ဆံုးသြား၍ အလွည့္က်တာ၀န္ယူလိုက္ေသာ ေအာက္တိုဘာလတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀က လက္ယာဖက္ သို႔ ထပ္မံခ်ဳိးေတြ႕သြားသည္။ ဘ၀တစ္ခုအခ်ဳိးအေကြ႕မွာ တစ္ဖက္ကေမာင္းႏွင္လာေသာ အျခားဘ၀တစ္ခုႏွင့္သာတိုက္မိပါက မလြယ္ေခ်။ ကံေကာင္းေထာက္မ၍ ကၽြန္ေတာ္အႏၱရာယ္ကင္းခဲ့ပါသည္။ အိပ္မက္ထဲေတာင္ထည့္မမက္ခဲ့ေသာ၊ ဘယ္တုန္းကမွမစဥ္းစားမိခဲ့ေသာနယ္ပယ္သစ္တစ္ခုအတြင္းသို႔ ေအာက္တိုဘာမိုး လက္က်န္မ်ားႏွင့္အတူ ကၽြန္ေတာ္တလိမ့္ေခါက္ေကြး၀င္ေရာက္သြားခဲ့သည္။ ေန႔ခ်င္းညခ်င္းထမင္းစားလက္မွတ္တစ္ခုရရွိသြားသလို ရွိစုမဲ့စုမာနေတြလည္း တက္တက္စင္ေအာင္ေျပာင္သြားသည္ေပါ့။ ရန္ကုန္ဟူေသာၿမဳိ႕ေတာ္ေဟာင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ဘ၀ေျပာင္းသြားသည္။ သို႔ေသာ္…ယခင္က်င္လည္ခဲ့သည့္နယ္ပယ္ေဟာင္းကို စြဲလမ္းမိေသာအစြဲေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္မကၽြတ္လြတ္။ အားလံုး၀ိုင္း၀န္း၍အမွ်ေ၀ပါေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္သာဓုမေခၚ။ မိုးစက္ေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်ီးက်ဴးေထာပနာျပဳကာ ဆဲေရးတိုင္းထြာၾကသည္။ လ်င္သူစားစတမ္းသတင္းမီဒီယာဂ်ာနယ္ေလာကထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ေမြ႕လာသည္။ ထို႔ေနာက္ ရပ္တည္မႈ ေတြအတြက္ စိန္ေခၚမႈေတြပါ၀င္လာခဲ့ေလသည္။ ထိုအခါတိုင္း ကဗ်ာေလးတစ္ပိုဒ္ကို ကၽြန္ေတာ္ခပ္ဖြဖြရြတ္ဆိုေနေလ့ရွိသည္။

ငါ့ရွင္တို႔ကဘာလဲ
ငါက ဘာလဲ
နာမည္ေတြေျမေပၚပစ္ခ်ၿပီး
လွလွပပၿပိဳင္ရဲပါတယ္
တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ေတြ႕ၾကမယ္။
(တာရာမင္းေ၀)

ကၽြန္ေတာ့္အထက္ဆရာ(ကၽြန္ေတာ္သံုးစြဲရေသာအသံုးအႏႈန္း)တစ္ဦးက အျမဲေမးတတ္သည္။ ““မင္းရဲ႕ရပ္တည္ခ်က္ကဘာလဲ၊ မင္းဘာကိုလုပ္ခ်င္တာလဲ၊ မင္းရည္မွန္းခ်က္အတိုင္းဆက္ေလွ်ာက္ဖို႔က မင္းအလုပ္ထြက္မွရလိမ့္မယ္””သူ႔ကိုကၽြန္ေတာ္ သြားကေလးျဖဲျပၿပီး စကားေလးလံုးေျပာျပလိုက္သည္။ ““စား ၀တ္ ေန ေရး””ဟု။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ထိုေ၀ါဟာရေလးလံုးအတြက္ ႀကိတ္မွိတ္ရုန္းကန္ေနၾကသူေတြပဲျဖစ္သည္။ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာကို လုပ္ခြင့္မႀကံဳ ေသးေသာကာလမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ေအာင္ေနတတ္ခဲ့သည္။ ထိုဆμ အထက္ပါစကားကို ပထမဆံုးစေျပာတဲ့ေန႔က ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မက္တစ္ခုမက္သည္။ အိပ္မက္ထဲမွာကၽြန္ေတာ္က သတင္းေထာက္မဟုတ္ေတာ့။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ဘာမွန္းပင္မသိေသာဘ၀တစ္ခုကို အိပ္မက္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ပိုင္ဆိုင္ထားေလသည္။(ထိုဘ၀ကလည္းေတာ္ေတာ္ၾကီးက်ယ္ပံုရပါသည္)။ သတင္းေထာက္မ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ကိုဓာတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾကသည္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိ။ အားလံုးေမးျမန္းသမွ်ကို ကၽြန္ေတာ္က ျပန္လည္ေျဖဆိုေနရေလသည္။
““ကြိစိကြစ…ဘာညာကြိကြ…xxx+++–xx”” စသျဖင့္။ ထိုအထဲမွာ အသက္ႀကီးႀကီး(၀ါရင့္ျပီဟုထင္မွတ္ရ)သတင္းေထာက္ၾကီးတစ္ဦးက ကၽြန္ေတာ့္ကို လွ်ပ္တျပက္ေမးခြန္းထုတ္လာ သည္။
““ခင္ဗ်ားက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ကဗ်ာဆရာလို႔ခံယူထားတာလား၊ သတင္းသမားလို႔ခံယူထားတာလား”” တဲ့။ ထိုစကားအဆံုးမွာ အိပ္မက္မွ ကၽြန္ေတာ္လန္႔ႏိုးသြားသည္။ ေဇာေခၽြးျပန္စြာ။ လက္ထဲမွာေတာ့တင္းက်ပ္စြာဆုပ္ကိုင္ထားေသာ သုညတစ္လံုးက ျမဴးတူးစြာခုန္ေပါက္လွ်က္ရွိေလသည္။ အိမ္အျပင္ညမွာ လက္က်န္မိုးေတြေစြေနသည္။
ဇြန္လ၏ဓူ၀ံၾကယ္
ကၽြန္ေတာ္သတင္းသမားမျဖစ္မီ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔က အင္းလ်ားကန္သို႔သြားရာလမ္းကို ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့ဖူးသည္။
အင္းစိန္မွ ၄၅ကားစီး၍ လွည္းတန္းမွတ္တိုင္မွာဆင္းကာ ျပည္လမ္းအတိုင္းသြားရမည္ကိုမသိေသာေၾကာင့္ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းအတိုင္း ေငးရင္း ေမာရင္းေလွ်ာက္လာခဲ့၏။ (အင္းလ်ားကန္လွည္းတန္းမွာရွိသည္ဟု တစ္စံုတစ္ဦးကလမ္းညႊန္လိုက္ေသာေၾကာင့္ပင္)။ ထိုစဥ္က ရန္ကုန္ ကိုေရာက္တာ တစ္ပတ္ခန္႔ပင္မျပည့္ေသး။ လမ္းတစ္၀က္မွာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မိန္းေပါက္၀ကိုေတြ႕ျမင္ရသည္။ ဆက္ေလွ်ာက္ေသာ္လည္း အင္းလ်ားကိုမေတြ႕ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္မွ ေတာက္ဆတ္ဆတ္လမ္းေလွ်ာက္လာေသာ ေကာင္မေလးတစ္ဦးကုိ ေစာင့္ကာေမးျမန္းရသည္။ ေရွ႕တည့္တည့္ဆက္ ေလွ်ာက္ကာ မီးပိြဳင့္ေရာက္ပါက ဘယ္ဖက္ခ်ဳိး၍ လမ္းဆံုးသည္အထိသြားရန္ ေကာင္မေလးကလမ္းညႊန္၏။ ကၽြန္ေတာ္ခရီးဆက္သည္။ ေတြ႕ပါသည္။ အင္းလ်ားကန္။ တီဗီထဲမွာ ျမင္ေနက်ျဖစ္၍ အလြယ္တကူမွတ္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ တလြဲတေခ်ာ္ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့ေသာ အင္းလ်ားကန္ၾကီးကို လက္ညိဳးထိုးလမ္းညႊန္ေပးခဲ့ေသာ ထိုေကာင္မေလးကိုလည္း ေက်းဇူးဥပကာရတင္ရွိ္ပါသည္။ တိုက္ဆိုင္စြာ…သတင္းဂ်ာနယ္တြင္ အလုပ္၀င္ျပီး ႏွစ္ႏွစ္ခန္႔အၾကာတြင္ ကၽြန္ေတာ္အလုပ္လုပ္ေနေသာမီဒီယာကုမၸဏီၾကီးသို႔ အဆိုပါေကာင္မေလး မ်က္စိလည္၍(အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္၍ဟုလည္းသံုးစြဲႏုိင္သည္)၀န္ထမ္းသစ္အျဖစ္ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ ရိုးရွင္းစြာပင္ မၾကာခင္မွာဘဲ ေကာင္မေလးႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ဖူးစာဆံုခဲ့ၾကသည္။ ထို႔အတြက္လည္း ရိုက္ခတ္မႈအသံဗလံတခ်ဳိ႕ ကၽြန္ေတာ့္ထံသို႔ ျပင္းထန္စြာေရာက္ရွိလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ေမာေနခဲ့ပါသည္။ သုညတစ္လံုးအတြက္ ရရွိမည့္ဆုလာဒ္မွာသိပ္ျပီးၾကီးက်ယ္လွမည္မဟုတ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္ခဲ့တာ ၾကာပါျပီ။ ေမလမွာေမြးေသာေကာင္မေလးက ဇြန္လ ၁ရက္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုအေျဖေပးသည္။ သူ႔အေျဖမွန္ကန္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ကလည္း အမွတ္ျပန္ေပးရေလသည္။ သူႏွင့္ရည္းစားျဖစ္ျပီး မၾကာမီမွာ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ႏွစ္ခန္႔က အင္းလ်ားကန္သို႔မသြားတတ္ေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ေျပာျပလိုက္ေတာ့ သူမက ““ဟာ””ခနဲအံ့အားသင့္ကာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုအၿပံဳးတစ္၀က္ျဖင့္ ၾကည့္သည္။ “နဖူးစာရြာလည္သည္”ဟူေသာစကားပံုကို ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ေသာေၾကာင့္ သူမကိုအက်ယ္တ၀င့္မရွင္းျပျဖစ္ပါ။ အင္းလ်ားလမ္းအတိုင္း ေကာင္မေလးကိုလိုက္ပို႔ရင္း သူမကို စကားေတြအမ်ားၾကီးေျပာျဖစ္ပါသည္။ ““ငါ ရည္းစားခုႏွစ္ေယာက္ထားခဲ့ဖူးတယ္…သေဘာထားျခင္းအေၾကာင္းျခင္းမတိုက္ဆုိင္လို႔ လမ္းခြဲလိုက္ၾကတာပါ…နင့္ကိုငါ့ဓူ၀ံၾကယ္ေလးလိုသေဘာထားတယ္…ခုႏွစ္စင္ၾကယ္ေတြ ဆံုးသြားရင္ ဓူ၀ံၾကယ္ေလးကိုေတြ႕ရလိမ့္မယ္ေလ…နင္ဟာငါ့ရဲ႕ ဓူ၀ံၾကယ္ေလးပါပဲ…”” ထိုသို႔ေျပာေတာ့ ေကာင္မေလးက သြဲ႕သြဲ႕ေပ်ာင္းေပ်ာင္းရယ္သည္။ ““ အဲဒါ နင္ေရးခဲ့တဲ့ ၀တၱဳတစ္ပုဒ္ထဲက ဒိုင္ယာေလာ့ခ္ေတြပဲ ”” တဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္၀တၱဳေတြကိုဖတ္ဖူးေသာ သူမက ထိုသို႔ျပန္လည္တံု႔ျပန္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ေသာေကာင္မေလးသည္ အဲသလိုျဖစ္သည္။ ကမၻာေခတ္အဆက္ဆက္တိုင္ေအာင္ ငါခ်စ္သြားမယ္ေကာင္မေလးေရ…။ ဇြန္လသည္ သူရြာသြန္းရမည့္မိုးေရစက္မ်ားကို ၀တၱရားမပ်က္ ၾကဲပက္ခ်ေနခဲ့သည္။
(ဂ)
ဘ၀ဆိုတာ အလွကဗ်ာမဟုတ္ပါ။ မိုးေရစက္ေတြၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္လမ္းေလွ်ာက္ေနပါသည္။ လမ္းခြဲမ်ားက ေပါမ်ားလွေခ်သည္။ မိုးဥတုသည္ ကၽြန္ေတာ့္ဒိုင္ယာယီထဲတြင္ ပရမ္းပတာပင္ ရြာသြန္းေနခဲ့သည္။ မိုး…..ခ်စ္ေသာမိုး….. ထိုသို႔ျဖင့္…စံပယ္ေတြေ၀သည္… ထိုသို႔ျဖင့္…စံပယ္ေတြေႂကြသည္…။ေကာင္းကင္က သူရဲ႕မာယာစနက္တံကို မီးရိႈ႕လိုက္ေသာအခါ ေပါက္ကြဲသံတဂ်ိန္းဂ်ိန္းျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ေသသည္။
(ဇာတ္၀င္ခန္း)
rain-walkအားလံုး ေနသားက်သြားပါျပီ…
အားလံုး ေနသားက်သြားခဲ့ပါျပီ…။
(ဃ)
ဒီစာကိုေရးျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ မိုးေတြမိျပီး တစ္ကိုယ္လံုးစိုရႊဲကာ ကၽြန္ေတာ္ဖ်ားသည္။ သုညတစ္လံုးကိုေတာ့ တစ္ေန႔မွာ““တစ္””ျဖစ္ လာလိမ့္မည္ဟူေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထူထူထဲထဲျဖင့္ လက္ထဲမွာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ကိုင္ထားဆဲ…။ ။
ဥကၠာကိုကို(သံတြဲ)
၃၀ ၊ ဇူလိုင္ ၊ ၂၀၀၉။

About ဥကၠာကိုကို(သံတြဲ)

ဥကၠာကိုကို(သံတြဲ) has written 30 post in this Website..