ဒီကေန႔မနက္ပိုင္း အသုဘတစ္ခုပို႔ခဲ့ရပါသည္။ ဗုဒၶဟူးေန႔ကလဲ တစ္ခုပို႔ခဲ့ရလို႔ ဒီအပါတ္ထဲ ၂ ၾကိမ္ရွိသြားျပီ။
အသုဘတစ္ခါပို႔တိုင္း အနိစၥကို သံေ၀ဂယူႏိုင္လု႔ိ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ဆယ္ခါသြားရင္ရမယ့္ တရားနဲ႔ညီမွ်တဲ့ အသိနဲ႔တူညီလို႔ မသာတစ္ေခါက္ ေက်ာင္းဆယ္ေခါက္လို႔ ဆိုရိုးရွိခဲ့ပါတယ္။ အသုဘကို ၾကည့္မိတိုင္း ငါသည္တစ္ေန႔ေသရမည္ .. လို႔ပဲ သံေ၀ဂရမိပါတယ္။ ကၽြန္မအလုပ္က ၀န္ထမ္းနဲ႔မိသားစု၀င္ေတြမ်ားတဲ့အတြက္ သာေရး နာေရး အလြန္မ်ားပါတယ္။ သိသိ မသိသိ ေသတဲ့သူရွိရင္ အကူေငြ ၅၀၀၀ နဲ႔ အသုဘပို႔လိုက္ရေလ့ရွိတဲ့အတြက္ ဘုရားရွိခိုးတိုင္း ၀န္ထမ္းမိသားစုေတြ က်န္းမာၾကပါေစလို႔ အျမဲတမ္း ေမတၱာပို႔သမိသည္အထိ အသုဘဆိုတဲ့အသံကို မၾကားခ်င္ခဲ့ဘူး။

ကၽြန္မေျပာျပခ်င္တာက ယေန႔ပို႔ခဲ့ရတဲ့ အသုဘအေၾကာင္းပါ … ဖြခ်င္တယ္ဆို ပိုမွန္မယ္။
ေသဆံုးသြားသူက ရခိုင္ျပည္နယ္ ေက်ာက္ေတာ္ကေန ရန္ကုန္ကို ခဏလာလည္တဲ့ အသက္ ၅၀ အရြယ္ သစ္ေတာအရာရွိတစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔အလုပ္က အတူလုပ္တဲ့မိတ္ေဆြအိမ္ကို လာတာပါ။ လာတဲ့အေၾကာင္းရင္းက ကၽြန္မမိတ္ေဆြရဲ႕အစ္ကို ေသဆံုးသူရဲ႕တူတစ္ေယာက္ မဂၤလာေဆာင္ရွိလို႔။ မဂၤလာေဆာင္က မနက္ျဖန္ကို တစ္ပါတ္ေလာက္ၾကိဳလာျဖစ္ပါတယ္။ ဦးေလးက ေလျဖတ္ထားလို႔ ေျခေထာက္တစ္ဖက္သိပ္မေကာင္းဘူး။ တစ္ျခမ္းနိမ့္ေနသလိုျဖစ္ေနျပီး ဒုတ္ေကာက္နဲ႔လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ့ အေျခအေနပါ။
တိုက္ဆိုင္ခ်င္ေတာ့ ရန္ကုန္က တိုင္းရင္းေဆးဆရာတစ္ေယာက္က ရခိုင္ရိုးမဘက္ကို ေဆးျမစ္အရွာထြက္ရင္း အဲဒီဦးေလးရဲ႕တပည့္ေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးခဲ့တယ္။ ေဆးဆရာက ေလျဖတ္တဲ့လူနာေတြကို အျမန္ဆံုးေပ်ာက္ကင္းေအာင္ ကုႏိုင္တဲ့အေၾကာင္း နံမည္ၾကီးပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ သူတို႔ဆရာေလျဖတ္ထားတာကို သတိရၾကျပီး ဆရာနဲ႔ ေဆးဆရာကို ဆက္ေပးၾကတယ္။ ရန္ကုန္ေရာက္ရင္း သြားျပီးေဆးကုဖို႔ အၾကံေပးၾကတယ္။ ဦးေလးကလဲ ေပ်ာက္ခ်င္လြန္းအားၾကီးပဲ သြားကုဖို႔သေဘာတူလိုက္ျပီး မဂၤလာေဆာင္လဲလာရင္း ေဆးလဲကုရင္းဆိုျပီး ေရာက္လာပါတယ္။
ေဆးဆရာရဲ႕ေဆးခန္းက အင္းစိန္ ေဖာ့ကန္မွာပါ။ ဆရာနံမည္က ဦးလွတင္လို႔သိခဲ့ရတယ္။ ေဆးကေသာက္ေဆးအမ်ိဳးအစားျဖစ္ျပီး တစ္ခါေသာက္ျပီး တစ္ရက္နဲ႔တစ္ည ေဆးဆရာအိမ္မွာေနျပီးရင္ အျပီးေပ်ာက္ျပီတဲ့။ ေဆးဖိုးက သံုးသိန္းျဖစ္ပါတယ္။ ေမေဒးေန႔မနက္ပိုင္းမွာ ဦးေလးရယ္ အေဒၚရယ္ တူေလးတစ္ေယာက္ရယ္ ေဆးကုဖို႔သြားၾကတယ္။ ေမ ၂ ရက္ေန႔ မနက္ရံုးတက္ေတာ့ ဦးေလးဆံုးျပီဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔ အရမ္းအံ့ၾသခဲ့ပါတယ္။ ဦးေလးကို ဧျပီ ၃၀ ရက္ေန႔ကပဲ အေကာင္းအတိုင္းလမ္းေလွ်ာက္ေနတာေတြ႔ခဲ့ရေသးတယ္။
ေဆးက အလြန္ျပင္းတယ္ထင္ပါတယ္။ ေဆးေသာက္ျပီးရင္ သတိေမ့သြားတယ္။ ေရေလာင္းေပးရျပီး တစ္ခါေလာင္းရင္ တစ္နာရီေလာက္ ေရေလာင္းေပးရတယ္တဲ့။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဦးေလးက ေဆးေသာက္ျပီး အာနိသင္ျပရမယ့္အခ်ိန္အထိ ဘာအာနိသင္မွ မျပဘူးတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ ေဆးဆရာက ေဆးတစ္ဇြန္းထပ္တိုက္လိုက္ပါတယ္တဲ့။ ေရတစ္ခါေလာင္းရင္ တစ္နာရီေလာက္နဲ႔ သံုးခါေလာင္းအျပီး ညဘက္ေရာက္ေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္သြားၾကတုန္း ည ၁၂ ေလာက္မွာ အသက္ရွဳသံျပင္းလို႔ တူေလးကႏိုးလာျပီးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေသြးအန္တယ္တဲ့။ ခဏေနေတာ့ ေသသြားပါတယ္။
(ေဆးအေၾကာင္း သူမ်ားရွင္းျပသေလာက္သာ ၾကားသိရတာမို႔ ေရးထားတာ အမွားပါခဲ့ရင္ ခြင့္လႊတ္ပါ …)

ဘယ္လိုမွ ထင္မွတ္မထားတာေၾကာင့္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိျဖစ္သြားၾကပါတယ္။ ေဆးဆရာက အရင္တုန္းက သူကုခဲ့သမွ် တစ္ၾကိမ္တစ္ခါမွ အခုလို အသက္ဆံုးသည္အထိ မျဖစ္ဖူးေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ အမ်ိဳးမ်ိဳးေတာင္းပန္လို႔ အေရးယူမယ့္အစီအစဥ္ကို ဖ်က္သိမ္းလိုက္ၾကတယ္။ လူတစ္ေယာက္လံုးေတာင္ ေသျပီဆိုမွေတာ့ တရားစြဲခ်င္စိတ္လဲ မရွိၾကေတာ့ဘူးေပါ့။
ကၽြန္မလဲ အသုဘလိုက္ပို႔ရင္း ရင္ထဲမွာ ဆို႔နင့္နင့္ၾကီးျဖစ္မိတယ္။ ခပ္ငယ္ငယ္သမီး ၃ ေယာက္နဲ႔ ဇနီးတစ္ေယာက္က ယူၾကံဳးမရျဖစ္ေနၾကတာၾကည့္ျပီး ေရာငိုခ်င္စိတ္ေတာင္ေပါက္မိပါတယ္။ ေသတဲ့သူက ေသသြားျပီမို႔ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ့ေပမယ့္ ေနာက္လူေတြ အဲဒီလိုအမွားမ်ိဳး ထပ္မမွားရေအာင္ ၾကံဳခဲ့သိခဲ့တာေလး ေရးသားရင္း သတိေပးလိုက္ရပါတယ္ …

ငါသည္ တစ္ေန႔ေသရမည္ … မေသခင္ လုပ္ခ်င္တာလုပ္ၾက …

weiwei

About weiwei

weiwei has written 367 post in this Website..

မဂၤလာပါ ....

   Send article as PDF