စိတ္ေထာင္းလို႔ ကိုယ္ေက်တယ္ ဆိုတဲ့ ျမန္မာစကားပံုတစ္ခုရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အႀကိမ္ႀကိမ္စိတ္ေထာင္းၿပီး အႀကိမ္ႀကိမ္ကိုယ္ေက်ခဲ့ဘူးပါတယ္။ လူ႔ဘ၀ရဲ႕ ေတာေျပာေတာင္ေျပာ ႏွစ္ကာလမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အလဲလဲအၿပိဳအၿပိဳနဲ႔ မိသားစု သံေယာဇဥ္ဘ၀က ခြဲထြက္ၿပီး တစ္ကိုယ္က်င္လည္ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ရတဲ့ သက္တမ္းမွာ ထိထိခိုက္ခိုက္ ခံခဲ့ရ ျဖစ္ခဲ့ရတာေလးကို အခုေရးခ်င္စိတ္ေတြ ေပါက္လာမိပါတယ္။
ရန္ကုန္ဟာ စစ္ေျမျပင္လို႔ ကဗ်ာဆရာ တစ္ေယက္က ညႊန္းပါတယ္။ ဟုတ္ကဲ့ . . .ရန္ကုန္ဟာလည္း စစ္ေျမျပင္ပါပဲ။ ဘ၀ဟာလည္း စစ္ေျမျပင္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ လူ႔ဘ၀ရဲ႕စစ္ေျမျပင္မွာ ေကာင္းျမတ္ေသာဗ်ဴဟာမ်ားကိုက်င့္ႀကံအားထုတ္ရင္း တိုက္ခိုက္ေနရသလို႔၊ တစ္ခ်ိဳ႕မ်ားလည္း ယုတ္ညံ႕တဲ့ဗ်ဴဟာက်မ္းႀကီးမ်ားကို အားကိုးၿပီးျဖတ္သန္းသြားၾကပါတယ္။ လူ႔ဘ၀ရဲ႕ အနိဌာရံုနဲ႔ ကၠဌာရံုမွာ ကၽြန္ေတာ္ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ စိတ္ပုိင္းဆိုင္ရာ ထိခိုက္ခံစားရတဲ့ အနိဌာရုံမ်ားကို မွတ္မွတ္ျဖစ္လာ ေျပာခ်င္လာပါတယ္။

အေပၚက ကၽြန္ေတာ္ညႊန္းဆိုခဲ့တဲ့ ကဗ်ာဆရာကပဲ ေနာက္ထပ္ညႊန္းဆိုခ်က္တစ္ပုဒ္ကို သူ႔ကဗ်ာထဲမွာဒီလိုေရးပါတယ္။ စိုင္း၀င့္ျမင့္ထင္ပါတယ္ (မွားခဲ့ရင္ခြင့္လႊတ္ပါခင္ဗ်ာ)သူက
မိသားစုဆိုတာ ေဘာလံုးအသင္းတစ္သင္းလိုပဲလို႔ ဆိုပါတယ္။ ရွင္သန္ရပ္တည္ဖို႔အတြက္ တစ္သင္းလံုးတက္ တစ္သင္းလံုး ဆင္း ကစားေနရတာပါတဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္ ကၽြန္ေတာ့္ မိသားစုကလည္း တစ္သင္းလံုးတက္ တစ္သင္းလံုးဆင္းစနစ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူလားေျမာက္လာခဲ့ရသလို လူလားေျမာက္ၿပီး ေနာက္ပိုင္း မိသားစုဘ၀က ခြဲခြာၿပီးတစ္ေယာက္တည္းျဖတ္သန္းရတဲ့ဘ၀မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း တစ္သင္းလံုးတက္ တစ္သင္းလံုးဆင္း ကစားခဲ့ရတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္ရင္ဆိုင္ခဲ့ရ၊ ခံခဲ့ရ၊ ကၽြန္ေတာ္ေပးဆပ္ခဲ့ရ၊ ရဲရင့္ခဲ့ရတာေတြကို အခုအခ်ိန္မွာ ေဆြးေဆြးေျမ႕ေျမ႕ထိခိုက္ခံစားေနရတယ္။

တစ္ခါသားက ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ အခုလို အင္တာနက္ကြန္ယက္မတိုင္မီ၊ မသံုးခင္အခ်ိန္က စာေရးသူ၊ စာေရးသူခ်င္း၊ စာေရးသူ၊စာဖတ္သူခ်င္း ကေလာင္မိတ္ေဆြ (ပင္းဖရင့္)ဆိုတဲ့ ဘ၀တစ္ခုမွာ က်င္လည္ခဲ့ရဘူးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံအနယ္နယ္အရပ္ရပ္က မိတ္ေဆြမ်ားစြာရွိခဲ့ဘူး အျပန္အလွန္ကေလာင္မိတ္ေဆြမ်ားအျဖစ္ ဆက္သြယ္ခဲ့ၾက၊ ရင္ဖြင့္ခဲ့ၾက၊ ကူညီခဲ့ၾက၊ အခုမန္းေဂဇက္မိတ္ေဆြမ်ား ေတြ႔ၾကသလို ဆက္သြယ္ေတြ႔ဆံုၾကခဲ့ဘူးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အျပန္အလွန္ေရးထားတဲ့စာေတြ ကၽြတ္ကၽြတ္အိပ္ႀကီးနဲ႔ တစ္အိပ္စာရွိခဲ့တယ္။

အဲလိုနဲ႔ နယ္ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕က ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သိေနတဲ့ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ဟာ ရန္ကုန္ကို ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွစ္ခုနဲ႔ဆင္းခ်လာပါတယ္။ နယ္မွာေတာ့ ဒီလူငယ္ေလးရဲ႕ မိဘေတြဟာ ၿမိဳ႔မ်က္ႏွာဖံုး ေၾကးရတတ္မ်ား ျဖစ္တာေပါ့။ လူငယ္ေလးရဲ႕ ပထမ ရည္ရြယ္ခ်က္က ဘိန္းစြဲေနတာကိုျဖတ္ဖို႔ပါ။ ဟိုမွာက သူတို႔ဟာဆိုင္ကယ္တစ္စီးနဲ႔ အိမ္ကထြက္ၿပီးဆိုရင္ ဘိန္းသြားသြားထိုးတတ္ၾကပါသတဲ့။ လစ္ပိုပုလင္းခြံနဲ႔ တစ္ဖံုးဆိုရင္ ပိုက္ဆံသံုးေထာင္ေပးရတယ္ ေပါေပါမ်ားမ်ား ထိုးလို႔ရတယ္ဆိုေတာ့ အႏွီသေဌးသားကေလး ဘိန္းစြဲဖို႔ဆိုတာ မခက္ဘူးေပါ့။ ဒီေတာ့ လူကပိန္လာ အရပ္ကသိလာတဲ့အခါက်ေတာ့ သူ႔မိဘနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီးေတာ့ ရန္ကုန္ကိုဆင္းခ်လာပါတယ္။ အဲဒါက ပထမရည္ရြယ္ခ်က္။ ဒုတိယရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ရန္ကုန္မွာ ဂီတသီအိုရီမ်ားသင္ၾကားရင္း သီခ်င္းေရးမယ္။ စာေရးမယ္ေပါ့။ သူက အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက နယ္ကေန မက္ဂဇင္းမ်ားကို ၀တၳဳအခ်ိဳ႕ ကဗ်ာအခ်ိဳ႕ ေရးေန ပို႔ေနတဲ့ ကာလေပါ့ေလ။
ဒီေတာ့ သူရန္ကုန္ဆင္းလာလာခ်င္း ကၽြန္ေတာ္က သြားႀကိဳရပါတယ္။ သူက လိုင္းကားလည္း မစီးတတ္ဘူး။ ျဗဳန္းကနဲဆို စကားလည္း ထစ္တယ္။ စေရာက္တုန္းက သူသင္တန္းသြားဖို႔ လိုင္းကားစီးတဲ့အခါ စပါယ္ယာကို ပိုက္ဆံေပးေတာ့ စပါယ္ယာက ဘယ္လဲလို႔ေမးရင္ ထစ္ေနၿပီးေတာ့ ရွက္ရွက္နဲ႔ ဂိတ္ခ်ံဳးလို႔ ေအာ္တတ္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ကို ဆင္းမဲ့မွတ္တိုင္ကို ေျပာတတ္ေအာင္ႏႈတ္တိုက္က်က္ သင္ၾကားေပးရပါတယ္။ သူကေတာ့ ငါးဆယ္ေလာက္တန္မယ့္ ခရီးကို ဂိတ္ဆံုး လို႔ေျပာတဲ့အတြက္ ႏွစ္ရာနဲ႔အတန္တန္စီးခဲ့ရတဲ့လူပါ။ သူရန္ကုန္ကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အေဆာင္ရွာေပးရပါတယ္။ ေဆာင္းတြင္းဖက္ဆိုေတာ့ သူ႔အတြက္ ေစာင္၊ ေခါင္းအံုးတို႔ကို ကၽြန္ေတာ့္အိမ္က ယူေပးရပါတယ္။ ေရသန္႔ဗူးကအစ စေပၚတင္မွာေပး၊ အေဆာင္ပိုင္ရွင္နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပး၊ ဂီတသင္တန္းေက်ာင္းကို လိုက္အပ္ေပး၊ သူတီးမယ့္ေအာ္ဂင္ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းမွာလိုက္၀ယ္ေပးတာကအစ ကူညီေပးရတယ္။ ေနာက္ေတာ့သူက နည္းနည္း လည္လည္၀ယ္၀ယ္ျဖစ္လာၿပီ။ ေနသားက်လာၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔လည္း ပိုမိုခင္ခင္မင္မင္ျဖစ္လာၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း ရဲရဲတင္းတင္းဆက္ဆံလာၿပီလို႔ဆိုရမွာေပါ့။

တစ္ေန႔မွာ သူက အေဆာင္မွာ မေနခ်င္ဘူးကြာ။ ငါတို႔ သန္လွ်င္ဘက္မွာ အိမ္သြားငွားေနရေအာင္ မင္းလိုက္ေနေပးဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ကို စြန္႔ခြာၿပီး သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေအာင္ခ်မ္းသာ ရပ္ကြက္ ေတာစပ္ကေလးက အိမ္တစ္လံုးကို ငွားခဲ့ၾကပါတယ္။ ထိုစဥ္တုန္းကေတာ့ အဲဒီအိမ္ကေလးဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ လအနည္းငယ္က လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ဆြဲႀကိဳးခ်ၿပီးေသဆံုးခဲ့ဘူးတယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔မသိခဲ့ဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ အဲဒီအိမ္ကေလးမွာ ေနထိုင္ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ရင္း ညဖက္ဆို စာေရး သူက ဂစ္တာေအာ္ဂင္တီး ေန႔လည္ဆို ၿမိဳ႕ထဲဆင္းစာမူပို႔ စာမူခ ထုတ္စရာရွိရင္ထုတ္ၿပီးေတာ့ ညေနျပန္လာ ေစ်း၀ယ္ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ေပါ့။ ဒါက နိစၥဓူ၀ျဖစ္စဥ္ေပါ့။

ရြာထဲက မိတ္ေဆြမ်ားကေတာ့အေတာ္မ်ားမ်ားက တေစၦဆိုတာကို ယံုၾကမယ္မထင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေကာ ယံုသလားဆိုတာကိုလည္း မေျပာတတ္ဘူးဗ်။ တစ္ရက္သားမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ ၿမိဳ႕ထဲျပန္လာတာ နည္းနည္းေနာက္က်ပါတယ္။ ရွစ္နာရီေလာက္မွ အိ္မ္ကိုေရာက္ၾကတယ္။ ထမင္းေတာ့အျပင္က စားလာၾကတဲ့ေန႔ေပါ့ဗ်ာ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငွားေနတဲ့ အိမ္ကေလးက ရြာလယ္အိမ္တန္းေတြရဲ႕ေနာက္ေက်ာက လယ္ကြင္းျပင္စပ္မွာပါ။ အိမ္ကေလးမွာ အထဲက အိပ္ခန္းရယ္။ ဧည္႕ခန္းရယ္ပဲရွိတယ္။ ၿပီးရင္ တစ္ခုတည္းေသာ တံခါးမႀကီးေပါ့။ အဲဒီတံခါးမႀကီးကိုအျပင္သြားရင္ သံႀကိဳးေသာ့ခေလာက္နဲ႔ လံုလံုၿခံဳၿခံဳပိတ္လို႔ရပါတယ္။ ဧည္႕ခန္းေခါင္းရင္းမွာေတာ့ ဘုရင္းစင္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္က တစ္ပတ္တစ္ႀကိမ္ပဲဘုရားပန္းကိုလဲႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္မွာ လွ်ပ္စစ္မီးမရွိတဲ့ အတြက္ ဖေယာင္းတိုင္ကိုအားကိုးရပါတယ္။ အဲဒီေန႔က သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ဟာ ၿမိဳ႕ထဲက အနည္းငယ္ရီေ၀ေ၀နဲ႔ျပန္လာၾကပါတယ္။ မပါမျဖစ္ထည္႕ေျပာတာပါ။ အနည္းငယ္ ဆိုတဲ့ ၀ိေသသကလည္း အမွန္အကန္ကို အနည္းငယ္ပဲရီေ၀တာပါခင္ဗ်။ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေသာ့ခေလာက္ကို ဖြင့္အထဲကို၀င္ ဂ်က္ကိုျပန္ထိုးၿပီးေတာ့ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းၿပီး ဘုရားမီးပူေဇာ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘုရားမီးၿငိမ္းေတာ့ႏွစ္ေယာက္သား ေမာေမာပန္းပန္းနဲ႔ေစာေစာစီးစီးအိပ္ရာ၀င္ၾကတယ္။ အိပ္ရာထဲေရာက္လို႔ မအိပ္ခင္ႏွစ္ေယာက္သား စကားတေျပာေျပာနဲ႔ေနတုန္းမွာ ဘုရားစင္ေပၚဘက္ကေန တစ္အိမ္လံုး သိမ့္သိမ့္တုန္သြားေအာင္ ၀ုန္းကနဲခုန္ခ်သံႀကီးၾကားလိုက္ရၿပီးေတာ့ ဒုန္း ဒုန္း ဒုန္း နဲ႔ တံခါးမႀကီးဆီ ေလွ်ာက္သြားၿပီး တံခါးဂ်က္ကို ဒိုင္းခနဲဖြင့္ၿပီးဆင္းခ်သြားတယ္ခင္ဗ်။ ႏွစ္ေယာက္သား ဆံပင္ကိုေထာင္သြားတဲ့ အျဖစ္ကိုအခုထိမွတ္မိေနတုန္းပါပဲ။ ဘာျဖစ္လို႔လည္း ဆိုေတာ့ ျပတင္းေပါက္လည္းမရွိတဲ့ ဒီအိမ္မွာ လူတစ္ေယာက္လံုးေရာက္ေနတယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဖေယာင္းတိုင္မီးေရာက္ေအာက္မွာ ပုန္းေနစရာဆိုလို႔ ယပ္ေတာင္တစ္ခ်ပ္ေတာင္မရွိဘူးေလ။ ႏွစ္ေယာက္သား ဖေယာင္းတိုင္ျပန္ထြန္း၊ ဂစ္တာႀကီးေကာက္ကိုင္ၿပီး မရဲတရဲနဲ႔ဧည္႕ခန္းကိုသြားၾကည္႕ေတာ့ တံခါးေပါက္ေဟာင္းေလာင္းပြင့္ေနရံုကလြဲလို႔ ၀ိုးတ၀ါးလေရာင္ေအာက္မွာဘာမွ မရွိပကတိ။ အဲဒီညကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ငုတ္တုတ္ထုိင္ရင္းမိုးလင္းခဲ့ရသလို ေနာက္မ်ားဆိုရင္လည္း တစ္ေယာက္ေယာက္အေၾကာင္းမသင့္လို႔ ၿမိဳ႕ထဲမွာ အိပ္ျဖစ္ရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္လည္း အဲဒီအိမ္မွာတစ္ေယာက္တည္းမအိပ္ရဲၾကေတာ့ပါဘူး။

ေနာက္ေတာ့ သူေဌးသား ကိုယ္ေတာ္ေလးရဲ႕ ရင့္သီးမႈေတြဟာ တစ္စထက္တစ္ပိုမို ၾကမ္းတမ္းလာခဲ့ပါတယ္။ သက္သက္မဲ့ အျဖည္႕ခံလိုက္လုပ္ေပးေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တစ္စစစိတ္ထိခိုက္လာတဲ့အခါ သူနဲ႔ တရား၀င္လမ္းခြဲစကားဆိုၿပီး ထိထိခိုက္ခိုက္နဲ႔ အိမ္ျပန္လာခဲ့ရတဲ့ ရက္ဟာ ဘ၀မွာ ေမ့မရတဲ့ ရက္တစ္ရက္ပါပဲ။ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္း စကားနဲ႔ေျပာရျပန္ရင္လည္း ဆူးတစ္ေခ်ာင္း ေပါက္ခဲ့ရတာေပါ့ဗ်ာ။

ေနာက္ထပ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ဟာ လူတစ္ဖက္သားအတြက္ မိုက္မိုက္ ရူးရႈးျပဳခဲ့ဖူးတာတစ္ခုလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ေနထိုင္ရပ္တည္ရွင္သန္ေရးအတြက္။ ကဗ်ာဆရာဇနီးေမာင္ႏွံကို ကၽြန္ေတာ္ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ေလရူးသုန္သုန္အစ၊ ဆရာနတ္ရဲ႕ ျမန္မာျပည္ေျမာက္ပိုင္းအလယ္၊ တာရာမင္းေ၀ ထြက္သမွ်စာအုပ္မ်ား အဆံုးကို ပန္းဆိုးတန္းမွာ တစ္၀က္ေစ်းနဲ႔ေရာင္းခ်ၿပီး ကူညီခဲ့ရသလို ေနာက္ဆံုးမွာျပန္ရခဲ့တာကလည္း နယ္က ကိုယ္ေတာ္ေလးရဲ႕ ဆက္ဆံေရးမ်ိဳးပါပဲ။ ကိုယ္ပိုင္ေငြေလးနဲ႔ စုခဲ့တဲ့စာအုပ္ေတြကို စာဖတ္ငတ္တဲ့အခ်ိန္က်ရင္ လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြး၀မ္းနည္းနေျမာမိရသလို ကိုယ့္ရဲ႕ ေပ်ာ့ညံ႕အားနာတတ္တဲ့စိတ္ကိုလည္း အားမလိုအားမရျဖစ္မိရတယ္။

တစ္ခါသားက ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကုမၸဏီတစ္ခုရဲ႕ နယ္အေရာင္းသမားေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ နယ္ခရီးတစ္ေခါက္ထြက္ရင္ လ၀က္ေလာက္ၾကာမယ္။ ပိုက္ဆံကို သိန္းရာဂဏန္းအေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ စာရင္းခ်ဳပ္ရတဲ့ ပံုစံမ်ိဳး။ ကၽြန္ေတာ့္ကားမွာ ခ်ာတိတ္ေလးတစ္ေယာက္ပါလာတယ္။ သူက ရိုးသားတယ္။ အေသာက္အစားကင္းတယ္။ ဘုရားတရားၾကည္ညိဳတဲ့ဆရာေလး။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေခါက္ေသာ ခရီးမွာကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကို ေငြစာရင္းကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႔ ကိုင္ဖို႔ တာ၀န္ေပးလိုက္မိပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ခရီးစဥ္ၿပီးေတာ့ စာရင္းခ်ဳပ္ေတာ့ ေငြငါးသိန္းကြာတဲ့ကိစၥမွာ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ေလွ်ာ္ေပးလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အလုပ္လုပ္တဲ့ ကုမၸဏီက တစ္ေသြးတစ္သံတစ္မိန္႔ကုမၸဏီဗ်။ ကားသမား တစ္ေယာက္ ဆီတစ္ဂါလံ ခိုးေရာင္းတာကို သူေဌးမိသြားလို႔ ေထာင္ခ်ပစ္တဲ့ ကုမၸဏီဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ဟာ စိတ္နာၿပီးေတာ့ ကုမၸဏီေလာကကိုလမ္းခြဲခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ မူလ လက္ေဟာင္းစာေပေလာကကို ျပန္ေရာက္လာျပန္ရင္း စာသမားေတြနဲ႔ျပန္တြဲရျပန္တာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ညီအစ္ကို ခင္တဲ့ အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔ရွိလာခဲ့ျပန္ပါတယ္။ တစ္ခါသား ကၽြန္ေတာ္ဟာ တိုက္ခန္းတစ္ခန္းငွားေနရင္း အဲဒီသူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ ေနပါတယ္။ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္က ညီအစ္ကိုေတြပါ။ ကၽြန္ေတာ္က လုပ္ငန္းတစ္ခုမွာ အလုပ္သင္စ၊ ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ကလည္း ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ မီဒီယာပရိုဂရမ္တစ္ခုအတြက္ ပလန္ဆြဲေနၾကတဲ့ကာလတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ခက္တာကအဲဒီ ေလးေယာက္ထဲမွာ အလုပ္မရွိေသးတဲ့ သံုးေယာက္က ရပ္ကြက္ထဲက အရက္၈်ိဳးေတြကို အိမ္ေပၚေခၚတင္ၿပီးေန႔ေန႔ညညမနက္မနက္ အခ်ိန္ျပည္႕အရက္ေသာက္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေနာက္အလုပ္လုပ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းကရသေလာက္ပိုက္ဆံကို သူတို႔စားေသာက္ဖို႔ ေထာက္ပံ့ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အိမ္မွာအိပ္ရတဲ့ရက္ကနည္းတယ္။ အလုပ္မွာအိပ္ရတယ္ ။ မိုးလင္းရင္ျပန္လာပိုက္ဆံေပးေပါ့။ ဒီေတာ့ သူတို႔က ပိုလြတ္လပ္တယ္။ ဟုိသူငယ္ခ်င္းကလည္း ရံုးမွာပဲအိပ္ၿပီး ပိုက္ဆံကို သူ႔ဆီက သြားယူရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေက်းဇူးျပဳၿပီးေတာ့ ညဖက္ပဲေသာက္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရွာေပးပါ့မယ္ေပါ့။ ရပ္ကြက္ထဲကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ၀ိုင္းတိုင္ၾကတယ္။ တိုက္ခန္းဆိုေတာ့ သူတို႔မူးၿပီးဖေနာင့္နဲ႔ေပါက္၊ ေအာ္ဟစ္လို႔ ေအာက္က ခေလးေတြ လန္႔ၿပီး အိပ္မရဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေန႔တိုင္းေတာင္းပန္ေပမဲ့ မရတဲ့တစ္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အိမ္ကို နံနက္ ေျခာက္နာရီေလာက္မွာ အလုပ္ကေရာက္လာပါတယ္။
သူတို႔က ၀ိုင္းေကာင္းေနပါၿပီ။ ရီေ၀ေနၾကပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္က ကုတင္ေအာက္က တူကိုယူၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္တီဗြီကို အစိပ္စိပ္အမႊာမႊာျဖစ္ေအာင္ထုခြဲၿပီး ရံုးကိုျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ေနာတစ္ေန႔ အိမ္ျပန္သြားေတာ့ သူတို႔လည္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ အိမ္တံခါးကိုလည္း ေသာ့ခတ္သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းေပါ့။

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္း သမားကၽြန္ေတာ္က အဲဒီညေနမွာပဲ ေရခ်ိဳးခန္းမီးခလုတ္ကိုဖြင့္လိုက္တယ္။ ဆိုရင္ပဲ မီးပန္းေတြ ထြက္ၿပီး ျဖုန္းဆို ေလွ်ာ့ျဖစ္တယ္ဗ်။ လွ်ပ္စစ္အေၾကာင္းဆို နကန္းတစ္လံုးမသိတဲ့ကၽြန္ေတာ္ဟာ အိမ္ကိုမိတ္ေဆြမ်ားလာရင္ အဲဒီခလုတ္ကိုမသံုးမိေအာင္ကာကြယ္တဲ့အေနနဲ႔ ခလုတ္ကိုမဖြင့္ဖို႔ စာေရးၿပီးကတ္ထားလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္လာလို႔ ေယာင္ၿပီး အဲခလုတ္ကိုဖြင့္ျပန္ရင္လည္း ေလွ်ာ့ျဖစ္ျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အျပင္ထြက္ရင္ေတာ့ တံခါး၀မွာမိန္းခ်ၿပီး စာကပ္ထားၿပီး ကိုယ့္ကုိယ္ကိုယ္သတိေပးထားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မိန္းခ်ၿပီးမွ အျပင္ထြက္တယ္။ အလုပ္အားတဲ့တစ္ရက္မွာ မီးသမားတစ္ေယာက္ကို အိမ္ကိုေခၚၿပီးေတာ့ ျပင္ခိုင္းတဲ့အခါက်ေတာ့မွ တစ္အိမ္လံုးမွာ ရွိတဲ့ ၀ါယာေတြကို လိုက္စစ္လိုက္တဲ့အခါ အကုန္လံုး ေပါက္ျပဲေနပါၿပီ။ သူေျပာပံုအရဆို ဓာတ္လိုက္မီးေလာင္ဖို႔နည္းနည္းပဲလိုေတာ့တယ္တဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ ျပသနာရင္းျမစ္ကို လိုက္တဲ့အခါ ေရခ်ိဳးမီးလံုးရဲ႕ အထဲက ဓာတ္ႀကိဳးကို ခိုေခ်းလို လိမ္က်စ္သြားတာကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ရိုရိုက်ိဳးက်ိဳးထြက္သြားတဲ့ ေနာ္ေတာ္ေတြဟာ ရြာေသာက္ေရကန္ကို အဆိပ္ခပ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ေထာင္ထဲ ထည္႕ခဲ့ျခင္းပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူတို႔ ထိပ္တိုက္ရင္မဆိုင္သြားၾကဘူးေလ..။ အခုတစ္ေလာ…ဘ၀ကို ဆင္ျခင္ၾကည္႕မိတယ္…။
ကိုယ့္ရဲ႕ အားနည္းတဲ့စိတ္၊ ဘာဆို ဘာမွ အေရာင္မထားတဲ့စိတ္၊ ကိုယ့္အတြက္ ျပန္မၾကည္႕တဲ့စိတ္ကို မုန္းမိတယ္…။ ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း ထိခိုက္ရတဲ့ ဆူးေတြ မ်ားလြန္းေနပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္တတ္ေနပါၿပီဗ်ာ…..။
အခုကၽြန္ေတာ့္ပို႔(စ္)ကို အဆံုးသတ္ပါေတာ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စာကို ဖတ္ၿပီး မိတ္ေဆြတို႔ ဘာမွလည္းမရဘဲ စိတ္ထိခိုက္ၾကမယ္ဆိုရင္ အားလံုးကို ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ…..
ေလးစားလ်က္…..
လူလည္ႀကီး
ေမာင္ကမ္း…..

About marblecommet

marblecommet marblecommet has written 57 post in this Website..

မိုးဦးေလဦး ေရာက္လာၿပီ... ေလေတြက ခါးလိုက္တာ.... ငါ့မွာသာ....တိမ္ေတြကို စီးၿပီး ေမာပန္းေနရ.....