အေပၚယံၾကည့္ရင္ သူတုိ႕ဟာ ကံထူးသူေတြပါ။ ဘဲြ႕တစ္ခုကုိ အလြယ္တကူ ရခဲ့ျပီး ရာထူးတစ္ခုပါ ခ်က္ခ်င္းရခဲ့ၾကသူေတြ။ ရတဲ့ဘြဲ႕ကလည္း အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႕၊ မဟာအင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႕၊ အင္ဂ်င္နီယာပါရဂူဘြဲ႕ေတြ။ ရတဲ့ရာထူးေတြကလည္း လက္ေထာက္ကထိက၊ ကထိက၊ ဒုတိယပါေမာကၡ၊ သုေတသနအရာရွိ၊ လက္ေထာက္ညႊန္ၾကားေရးမွဴး၊ ဒုတိယညႊန္ၾကားေရးမွဴး…။ အသက္ ၂၂ ႏွစ္ကေန ၃၂ ႏွစ္ၾကား လူငယ္ေလးေတြမွာ အဲဒီေလာက္အေရးပါတဲ့ရာထူးေတြရွိေနတာ အံ့အားသင့္စရာ။

၁၉၈၈ အေရးအခင္းေနာက္ပုိင္းမွာ ရန္ကုန္စက္မွဳတကၠသုိလ္အပါအ၀င္ တကၠသုိလ္မ်ား ကုိပိတ္လုိက္ပါတယ္။ ၁၉၉၆ ေအာက္တုိဘာ ၂ မွာ သိပၸံႏွင့္နည္းပညာ၀န္ၾကီးဌာနကုိ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အခု ၃၀ေျမာက္ ၀န္ၾကီးဌာနအျဖစ္ ဖြဲ႕စည္းေပးလုိက္ျပီး ပထမဆုံးနဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ ၀န္ၾကီးအျဖစ္ အေမရိကန္သံအမတ္ၾကီးေဟာင္း ဦးေသာင္းကုိ အပုိင္စားေပးလုိက္ပါတယ္။ ပညာေရး၀န္ၾကီးဌာနေအာက္မွာ ရွိတဲ့ ရန္ကုန္စက္မွဳတကၠသုိလ္၊ မႏၱေလးစက္မွဳတကၠသုိလ္၊ ကြန္ျပဴတာတကၠသုိလ္ စတာေတြကုိ ၁၉၉၇ ဇန္န၀ါရီ ၁ ကစလုိ႕ ဦးေသာင္းလက္ထဲ ထုိးထဲ့လုိက္ပါတယ္။ ဦးေသာင္းလက္ထဲမွာ စက္မွဳတကၠသုိလ္ေတြဟာ နည္းပညာတကၠသုိလ္ေတြအျဖစ္ အမည္ေျပာင္းသြားပါတယ္။

ဦးေသာင္းဟာ DSA First Batch ကျဖစ္ျပီး ဒုတိယဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးၾကီးေမာင္ေအးနဲ႕အတူေက်ာင္းဆင္းပါတယ္။  စစ္သားဘ၀နဲ႕ သတၱဳတြင္း၀န္ၾကီးဌာနမွာ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ စစ္တပ္မွာ ဗုိလ္မွဴးၾကီးအဆင့္အထိ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ျပီး တပ္ကထုတ္လုိ႕ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကုိ သံအမတ္ၾကီးအျဖစ္ပုိ႕လုိက္ပါတယ္။ ဦးေသာင္းဟာေက်ာက္ဆည္သားျဖစ္ျပီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးၾကီးရဲ႕ အိမ္နီးခ်င္းလည္းျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာက္ဆည္က အိမ္ျဖဴေတာ္ၾကီးနဲ႕ ကပ္ရက္မွာ သူ႕အိမ္ရွိပါတယ္။ ပင္ကုိယ္ကထက္ျမက္ျပီး အေတြးအေခၚေကာင္းၾကသူေတြျဖစ္တဲ့ အင္ဂ်င္နီယာမ်ားကုိ ဦးေသာင္းထိန္းခ်ဳပ္လုိက္ပုံကေတာ့ လက္ဖ်ားခါေလာက္ပါတယ္။

ဥပမာ တစ္ခုကုိပဲ ေျပာလုိပါတယ္။ သကၠရာဇ္ ၂၀၀၀ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဦးေသာင္းဟာ စံျပအင္ဂ်င္နီယာသင္တန္းဆုိျပီး အင္ဂ်င္နီယာသင္တန္းတစ္ခုဖြင့္လုိက္ပါတယ္။ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးစလူငယ္ေလးေတြဟာ အင္ဂ်င္နီယာအိပ္မက္ေတြနဲ႕ အဲဒီသင္တန္းထဲလွိမ့္၀င္လာၾကပါတယ္။ သင္တန္းစတက္ျပီဆုိတာနဲ႕ သူတုိ႕ကုိ ၀န္ထမ္းခန္႕ျပီ လစာခ်က္ခ်င္းေပးပါတယ္။ ၀န္ထမ္းေက်ာင္းသားေပါ့။ အင္ဂ်င္နီယာသင္တန္းဟာ ၅ႏွစ္သင္တန္းျဖစ္ျပီး ပထမႏွစ္ကေန ေနာက္ဆုံးႏွစ္အထိ တစ္ႏွစ္ျပီးတုိင္း ရာထူးတစ္ဆင့္ တုိးေပးသြားပါတယ္။ ၅ႏွစ္ျပည့္လုိ႕ ဘြြဲ႕ရျပီးတာနဲ႕ သူတုိ႕ကုိ ခ်က္ခ်င္း လက္ေထာက္ကထိက ရာထူးေပးလုိက္ပါတယ္။ စာသင္ႏွစ္ ၅ႏွစ္မွာ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္ မရွိတဲ့အတြက္ ျပကၡဒိန္ႏွစ္ ၄ ႏွစ္ေက်ာ္သာၾကာျပီး ၁၀တန္းေအာင္စ ၁၈ႏွစ္သား လူငယ္ေလးေတြဟာ ၂၂ႏွစ္အရြယ္မွာ အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႕ရျပီး ခ်က္ခ်င္းၾကီးပဲ အရာရွိေတြ ျဖစ္သြားၾကပါတယ္။ သူတုိ႕ေက်ာင္းတက္ရတဲ့ ၄ႏွစ္ေက်ာ္ကာလမွာ သူတုိ႕ကုိ စစ္တပ္ကစစ္သားေတြကုိ ေလ့က်င့္သလုိ ေလ့က်င့္ေပးပါတယ္။ ေက်ာင္းတက္ရင္ ယူနီေဖာင္း၀တ္ရပါတယ္။ မနက္ ၄နာရီထျပီး PT ေျပးရပါတယ္။ စားဖုိေဆာင္မွာ ပဲဟင္းနဲ႕ထမင္းစားရပါတယ္။ ညဆုိ စုေပါင္းခန္းမမွာ Night Study ၀င္ရပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြကုိ စာေမးပြဲခ်ရင္ ဆရာေတြကုိ အလုပ္ထုတ္ပါတယ္။ ၁၀တန္းေအာင္စ လူငယ္ေလးေတြဟာ တကၠသုိလ္ဆုိတာ ဘာလဲမသိဘဲ ဘြဲ႕ေတြရသြားၾကပါတယ္။ ဘြဲ႕ရျပီဆုိတာနဲ႕ သူတုိ႕ကုိ ရာထူးေတြေပးျပီး ခ်က္ခ်င္းပဲ ႏုိင္ငံအႏွံ႕မွာရွိတဲ့ နည္းပညာေကာလိပ္ေတြဆီကုိ ဆရာေတြအျဖစ္ ပုိ႕လုိက္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီဆရာေတြအားကုိးနဲ႕ပဲ ေက်ာင္းေတြတစ္ေက်ာင္းျပီးတစ္ေက်ာင္းဖြင့္၊ နည္းပညာေကာလိပ္ေတြကုိ နည္းပညာတကၠသုိလ္ေတြလုိ႕ အမည္ေျပာင္း၊ ေနာက္ေပါက္ ၁၀တန္းေအာင္ေက်ာင္းသားေလးေတြကုိ တက္ခုိင္းျပီး ဘြဲ႕ေတြလွိမ့္ေပးေနေတာ့တာပါပဲ။

ဦးေသာင္းဟာ အဲဒီလုိပုံစံနဲ႕ အင္ဂ်င္နီယာသင္တန္းအျပင္၊ မဟာအင္ဂ်င္နီယာသင္တန္းနဲ႕ အင္ဂ်င္နီယာပါရဂူသင္တန္းေတြကုိပါ ဖြင့္ပါတယ္။

အဲဒီအရာရွိရာထူးေတြ အေပးခံခဲ့ရတဲ့ လူငယ္ေက်ာင္းဆရာေလးေတြရဲ႕ဘ၀ေတြ ဘာျဖစ္သြားၾကလဲ။ အလြယ္ဆုံးေျပာရရင္ေတာ့ လူညြန္႕တုံးသြားၾကပါသည္။ သူတုိ႕ျမတ္ႏုိးသည့္ အင္ဂ်င္နီယာဘ၀နဲ႕ အသက္ေမြးခြင့္မရၾကပါ။ စူးရွထက္ျမတ္တဲ့၊ ေတာ္လွန္တဲ့အေတြးအေခၚေတြမရွိဘဲ၊ တျခား၀န္ၾကီးဌာနက တျခားအရာရွိေတြလုိ ေဘးေပါက္၀င္ေငြတစ္ျပားမွမရွိဘဲ ေပးထားသမွ်လစာနဲ႕ ဘ၀ကုိ ရုန္းကန္ေနၾကပါသည္။ သူတုိ႕ေတြဘ၀ ေပေတစုတ္ျပတ္ေနသည္ဆုိလွ်င္ မေတြ႕ဖူးသည့္သူမ်ား ယုံမည္မဟုတ္ပါ။

၀န္ၾကီးဌာနရဲ႕ ႏွိပ္ကြပ္မွဳေတြက ျပင္းထန္လွသည္။ ပုိ႕ခ်င္သည့္သူကုိ ပုိ႕ခ်င္သည့္ေနရာပုိ႕သည္။ ဇာတိႏွင့္နီးသည့္ေနရာသုိ႕ ေျပာင္းခြင့္မရွိ။ အိမ္ေထာင္သည္မ်ား တစ္ေက်ာင္းတည္းမထား။ ေက်ာင္းအမ်ားစုတြင္ ဆရာ၊ဆရာမမ်ားအတြက္ သင့္ေတာ္သည့္ ေနစရာအေဆာက္အဦး ေဆာက္ေပးမထားပါ။ ေရမီးဆုိတာကေတာ့ ကံေကာင္းလွ်င္အဆင္ေျပမည္၊ ကံမေကာင္းလွ်င္ ျဖစ္သလုိ။ ဦးေသာင္းကလည္း ခုိင္မာတိက်သည့္ မူ၀ါဒမရွိဘဲ ၀န္ၾကီးဌာနကုိ ဦးေဆာင္သည္။ သူစိတ္ထဲ ေပၚလာသမွ် ၀န္ၾကီးဌာနကုိ အသုံးခ်၍ အေကာင္အထည္ေဖၚသည္။ အလုပ္အမ်ားစုကုိ ႏွဳတ္မိန္႕ျဖင့္သာ ခုိင္းျပီးတရား၀င္အမိန္႕စာ ထုတ္ေလ့မရွိ။ စည္းကမ္းနည္းလမ္း၊ အစဥ္အလာ၊ မူ၀ါဒ ဘာကုိမွ်အေလးမထားဘဲ ေပးခ်င္သည့္သူကုိ ေပးခ်င္သည့္ရာထူးေပးျပီး၊ ျဖဳတ္ခ်င္သည့္သူကုိ ျဖဳတ္ခ်င္သလုိျဖဳတ္၊ ေျပာင္းခ်င္သည့္သူကုိ ေျပာင္းခ်င္သလုိေျပာင္းေလ့ရွိသည္။

ဒီလုိႏွိပ္ကြပ္ေနရင္ ဘာလုိ႕လုပ္ေနမလဲ၊ ထြက္ေပါ့လုိ႕ေတြးေနမလား…။ မရပါ။ ေက်ာင္းစတက္ကတည္းက သူတုိ႕ေတြမွာ စာခ်ဳပ္ေတြလက္မွတ္ထုိးရပါသည္။ B.Eဘြဲ႕ယူလွ်င္ ၅ႏွစ္ ၀န္ထမ္းလုပ္ရမည္။ မလုပ္ႏုိင္လွ်င္ ေလွ်ာ္ေၾကး သိန္ ၂၀။  M.E ဘြဲ႕ယူလွ်င္ ၁၂ႏွစ္၊ ၃၅ သိန္း။ Ph.D ဆုိလွ်င္ ၁၅ႏွစ္ သိန္း ၅၀။ ဘာေတြလုပ္လုိ႕ ဘယ္ကပုိက္ဆံနဲ႕ ဒီေလွ်ာ္ေၾကးေတြ သူတုိ႕ေပးမလဲ။ ေလွ်ာ္ေၾကးမေပးဘဲ ကုိယ္လြတ္ရုံး၍ ျပည္ပႏုိင္ငံမ်ားသုိ႕ ထြက္သြားသည့္သူေတြရွိပါသည္။  အဲဒီလူေတြကို ၀န္ၾကီးဌာနရဲ႕ Website မွာ အမည္စာရင္းေၾကညာျပီး အသေရဖ်က္ထားပါသည္။ Passport ထုတ္မေပးေအာင္ စာရင္းပုိ႕၍ ပိတ္ထားပါသည္။ ျပန္လာရဲလာၾကည့္လုိ႕ ၾကိမ္း၀ါးထားသလုိပါပဲ။

ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အေတာ္ဆုံးလူငယ္ေတြကုိ ေက်ာင္းႏွစ္မ်ိဳးမွာပဲအဓိက ေတြ႕ႏုိင္ပါမည္။ ေဆးေက်ာင္းနဲ႕ နည္းပညာတကၠသုိလ္။ ဆရာ၀န္ေတြကို ေတာ္ၾကလွ်င္ ျပည္သူေတြဟာ က်န္းမာသန္စြမ္းသူေတြျဖစ္လာၾကမည္။ သုိ႕ေသာ္ တုိင္းျပည္တုိးတက္ဖုိ႕ အင္ဂ်င္နီယာေတြရဲ႕အားက ပုိလုိပါမည္။ လမ္းေတြ၊ တံတားေတြ၊ အေဆာက္အအုံေတြ၊ စက္ရုံေတြ၊ စက္ပစၥည္းေတြ၊ တီထြင္မွဳေတြ၊ နည္းပညာအသစ္အဆန္းေတြ…ဒါေတြကုိ အင္ဂ်င္နီယာေတြက ေမြးဖြားေပးရမည္။ သူတုိ႕ေတြဟာ အေႏွာင္အဖြဲ႕ကင္းကင္း၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေတြးေခၚႏုိင္ရမည္။ ထက္ျမက္သူေတြ၊ ေတာ္လွန္ေတြးေခၚႏုိင္သူေတြ ျဖစ္ေနရမည္။ ခုေတာ့ ဒါေတြေပ်ာက္ဆုံးလုိ႕ေနပါသည္။ သည္ႏြံထဲကသူတုိ႕ ဘယ္လုိရုန္းထြက္ၾကမယ္ လမ္းျမင္ႏုိင္ပါ့မလား။ ရုန္းထြက္ရမယ္ဆုိတာကိုေရာ သူတုိ႕သိျမင္လာၾကပါ့မလား။ တုိင္းျပည္အနာဂတ္အတြက္ သူတုိ႕မွာတာ၀န္ရွိတယ္ဆုိတာေရာ သူတုိ႕ခံစားမိလာပါ့မလား…

About yannaingech

yan naing aung has written 24 post in this Website..

Residence of Myanmar, living in Mandalay, working in an internet cafe.