ေလေျပညင္းရယ္  ……

ျငိမ္သက္ဆဲညမွာ ……

အသာအယာတိုးလို႕တိုက္ခတ္ေန …..

သင္းပ်ံ႕ေမႊးတဲ့ပန္းယနံ႕ေတြ …..

ေဆာင္ယူ….  သယ္လာ….  ေလညွင္းေရ…….

 

ခင္ေမာင္တိုးသီခ်င္းသံေလးၾကားလိုက္ရေတာ့  အစက မ်က္ေစ့ေလးေမွး၊ နားေလးစြင့္ျပီး  အရသာခံေနေသးတယ္။ ျပီးေတာ့မွ သတိရျပီး ေခါင္းက မတ္ကနဲ ေထာင္သြားမိတယ္…။

အဲဒါ  အဲဒါ  က်ဳပ္ဖံုးရဲ႕  ringtune  ။

ဖံုး…   ဖံုး….   ဘယ္မလဲဖံုး……

ကမန္းကတမ္း  ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ကထ၊  စာေရးစားပြဲဆီသြားျပီး  အမိႈက္ပံုၾကီးတခုနဲ႕  ေတာ္ေတာ္တူေနတဲ့  စားပြဲေပၚကဟာေတြကို  တခုျပီးတခု  ဆြဲဖယ္လွန္ေလွာရွာတယ္။

လက္ဆြဲအိတ္ကိုေအာက္ခ်၊ ပလပ္စတစ္ဖိုင္ေတြကို ဆြဲဖယ္၊ ဖတ္လက္စ ေစ်းကြက္ဂ်ာနယ္နဲ႕ ၀ိကလီးအလဲဗင္းကိုတြန္းထုတ္၊ ေရေႏြးၾကမ္းပန္းကန္ကိုေရႊ႕၊  စာရြက္ပံုၾကီးကိုေကာက္ေပြ႕ျပီးဖယ္လိုက္ေတာ့မွ  ေရႊကိုယ္ေတာ္ဟန္းဖံုးက  ထြက္ေပၚေတာ္မူလာတယ္။

တဖက္ကဆက္တဲ့နာမည္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ …  ရဲေဘာ္ေဟာင္း…။

ဟဲလို  လို႕  ထူးရံုရွိေသး-   ေဟ့ေကာင္  ငါအဲဒီကိုလာခဲ့မယ္…  တဲ့..။ ဘုဆတ္ဆတ္ေလသံနဲ႕…။

စိတ္ထဲ  ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းသြားတယ္..။ တကယ္ေတာ့ က်ဳပ္တို႕ခ်င္း ညီရင္းအကိုတမွ် အလြန္ခင္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ေပမယ့္ ခဏတျဖဳတ္၀င္လာတာမ်ိဳးမွအပ အလုပ္ခြင္ထဲမွာ ေအးေအးေဆးေဆးေတြ႕ေလ႕မရွိၾကဘူး။ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေတြနဲ႕ အလုပ္ကို စည္းျခားထားၾကျပီး  အျပင္မွာပဲလြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေတြ႕ဆံုတတ္ၾကပါတယ္။ ၀န္ထမ္းကေလးေတြေရွ႕မွာ  က်ဳပ္တို႕က လူၾကီးေတြျဖစ္ေနေတာ့ ေပါက္ကရေလးဆယ္ ေလွ်ာက္ေျပာလို႕မျဖစ္တာေၾကာင့္လဲ ပါတာေပါ့။ အခုတခါေတာ့  ဒီေကာင္က မလာစဖူး…….။

ဒါနဲ႕ ကေလးတေယာက္ကို ေရေႏြးအိုးၾကိဳျပင္ခိုင္းျပီး  ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။

ခဏၾကာေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ ေဆာင့္ၾကီးေအာင့္ၾကီး ၾကြေတာ္မူလာတယ္။

ျပီးေတာ့ ကားေသာ့ကိုစားပြဲေပၚပစ္တင္  ကုလားထိုင္ကို  ခပ္ေဆာင့္ေဆာင့္ဆြဲျပီး  ေျခပစ္လက္ပစ္ထိုင္  စီးကရက္တလိပ္ဆြဲထုတ္ျပီး  သဲၾကီးမဲၾကီးဖြာေနတယ္။  က်ဳပ္ကို လွည့္လဲမၾကည့္  စကားလဲမေျပာဘူး…။

သိျပီ….

ဒီေကာင္ ထိလာျပီ…။

ဒါမ်ိဳးကို ေလးငါးခါၾကံဳဘူးျပီးသား…။

အားကစားပစၥည္းေတြ  ကြန္ဆိုင္းမင့္နဲ႕သြင္းျပီး ေရာင္းလို႕ကုန္ခါနီးမွ ေဒၚလာေစ်း ႏွစ္ဆခြဲေကာက္တက္သြားတဲ့ ၁၉၉၈ တုန္းကတစ္ခါ..။

အက်ိဳးေဆာင္ကုမၸဏီေတြ ခပ္တည္တည္နဲ႕  အပ္ေငြေတြျပန္မေပးပဲ  အေပ်ာက္ရိုက္ခံလိုက္ရတဲ့  ၂၀၀၃ တုန္းက တစ္ခါ…။

ေရႊေစ်း ၂၁၀၀၀၀ ေက်ာ္ကေန ၁၉၀၀၀၀ ျဖစ္သြားလို႕ ဆယ္တံုး – တစ္တံုး ပလံုသြားတဲ့ ၂၀၀၄ တုန္းက တစ္ခါ…။

ဘဏ္ထဲရွိတဲ့ပိုက္ဆံေတြ  တပတ္ တသိန္းပဲ ထုတ္ေပးေတာ့လို႕  တစ္ရာကို ေျခာက္ဆယ့္ငါးက်ပ္နဲ႕ ဘုရင့္ေနာင္က ဘဏ္ေၾကြးဆပ္မယ့္လူဆီမွာ  ခြက္ခြက္လန္အရႈံးခံလိုက္ရတုန္းက တစ္ခါ….။

ေအာ္… ဒီလိုကြန္ျမဴနစ္မ်ားေတာ့  တရားရစရာ..။

ပစၥည္းေလးတစ္ဖဲ့ေလာက္ ပါသြားရင္ကို  ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္နဲ႕…

ပစၥည္းမ်ား  တကယ္မဲ့သြားရင္  ဘယ့္ႏွယ္ေနမလဲမသိ….။

 

အဲဒါကေတာ့ ၾကံဳလို႕  အတင္းတုတ္တာပါ။  တကယ္ေတာ့ က်ဳပ္သူငယ္ခ်င္းေလးခမ်ာ  စိတ္ေကာင္းရွိတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းေလးပါ။ ကြန္ျမဴနစ္ဆိုတာကလဲ  ငယ္ငယ္တုန္းက  အေဆာင္မွာ  လက္၀ဲစာေပေလးနဲနဲပါးပါးဖတ္လို႕  ၀ိုင္းေနာက္ျပီးနာမည္ေပးထားတာပါ။  သူ႕ခမ်ာ  ေက်ာင္းျပီး၊ ကိစၥ၀ိစၥေတြလဲ ျပီးကတည္းက  သမာအာဇီ၀က်က်နဲ႕  တတ္ႏိုင္သမွ် ၾကိဳးစားပမ္းစား စီးပြားရွာ – ရွာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္  သူ႕ေနာက္ကလူေပါင္းမ်ားစြာသာ  သူ႕ကို  တ၀ီ၀ီနဲ႔ ေက်ာ္တက္ျဖတ္တက္သြားၾကတယ္- သူ႕မွာေတာ့  အခုအသက္ေလးဆယ့္ငါး-ေျခာက္ ေလာက္အထိ မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းမွာ ဖံုတေထာင္းေထာင္းနဲ႕  က်န္ရစ္ေနဆဲပဲ…။

မိန္းမတေယာက္၊ ကေလးတစ္ေယာက္၊ ပိုင္ဆိုင္မႈ႕နဲ႕လုပ္ငန္းတန္ဘိုးေပါင္းရင္ သာသာထိုးထိုးတြက္မွ သိန္းသံုးေထာင္ေတာင္ ျပည့္ပါ့မလားမသိ။ တစ္ႏွစ္ ၀င္ေငြေလး သိန္းတစ္ရာ့ငါးဆယ္-ႏွစ္ရာ  ရဘို႕ လွ်ာအလ်ားလိုက္ထြက္မတတ္  ရွာရေဖြရရွာတယ္…။ စီးပြားသာရွာတယ္ေျပာတာသာ ဆယ္စုႏွစ္သံုးခုနီးျပီ  အခုထိ  လူတန္းေစ့ဘို႕ထားလို႕  ေခြးကတက္နားေတာင္မေရာက္ရွာဘူး…။

က်ဳပ္နဲ႕ေတာ့မယွဥ္နဲ႕ေလ…။ က်ဳပ္က ကိုယ့္ထမင္းဘိုးပဲ နားေအးပါးေအး ရွာစားေနတဲ့  လခစား…။ သူ႕လို ေသာက္ရူးထျပီး  လုပ္ငန္းရွင္မလုပ္ဘူး…။ အဲဒီဒုကၡေတြခံဘို႕ ေမြးလာတာမဟုတ္ဘူး..။ အဲဒီေသာကေတြလဲ မရွိဘူး…။ ေအးေအးနဲ႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတဲ့လူ..။ အရင္ကဆို အိမ္ကေကၽြးတဲ့ထမင္းအလကားစားျပီး အခမဲ့က်ဴရွင္ဆရာေတာင္လုပ္လိုက္ေသးတာ..။ တျပည့္မရွား၊ တျပားမရွိ ပီတိကိုစား၊ အားရွိ- မယံုလွ်င္ ဦးပါေလရာကိုၾကည့္……။

ကဲ..  ကဲ..  ထားပါေတာ့…

ဒီရုပ္ၾကီးနဲ႕ ေရာက္လာမွေတာ့  အက်ိဳးအေၾကာင္းေလး  ေခ်ာ့ေမာ့ေမးမွ  ျဖစ္မယ္……..

“ အမ္း……။  မင္းဘာျဖစ္လာတာလဲ…? ”

“ ဒါမ်ိဳးေတြ  မ်ားေနျပီ…ကြ! ”

“ ေအာ္……… ”

“ ဘာ..ေအာ္….  လဲ.. ”

“ မဟုတ္ပါဘူး။ မင္းကိုစကားေထာက္တာပါ။ ငါ့ကိုရန္မလုပ္နဲ႔။    ေျပာစရာရွိတာ ဆက္ေျပာ…. ”

 

-(ဆက္ပါမည္..)

 

 

 

 

 

ဦးဦးပါေလရာ

About ဦးဦးပါေလရာ

parlayar 46 has written 74 post in this Website..

CJ # 3302011 2011/03/30 1:01:16 am