7 က်ေနာ္တုိ႔အျပန္ေအးခ်မး္ေအာင္မုိးေတြအုံ႔မုိင္းလာတာက လြမး္လုိ႔ ႏုတ္ဆက္ေနသလုိ

8ဖုန္ေတြထူတဲ႔လမ္း

9 ဧရာ၀တိတုိင္းရဲ႔ လွပေသာ ျမင္ကြင္း မူုိုငး္ညဳိ႔ေကာင္းကင္ ေရျပင္နဲ႔စုိစိမ္းေသာလယ္ကြငး္

10 နီညဳိညဳိေခ်ာင္းကေလးရဲ႕အေ၀းမွာေတာအုပ္ကေလးလုိစိမ္းစုိ

11 အထီးက်န္သစ္ပင္ေလးေပါ႔

 

12 ပနး္တေနာ္ ဖ်ာလုပ္ငန္း က ကုန္ၾကမ္း ေတြ သိမး္ထားတာ အားရပါးရ

13 ဖ်ာလုပ္ငနး္ခြင္ တစ္ခု

14 အေမွာင္ထဲမွ ေခ်ာင္းၾကည္႔ျခငး္

 

12 ယာခင္းထဲမွာ မီးေတြရွို႔ထားတာကို ျမင္ရတာလြမ္းစရာပါ

15 ဗလမင္းထင္နဲ႔ ျမစ္ျပင္ အေ၀းမွာ တိမ္ပန္းဆီေရာင္ လြမး္ေအာင္လုိ႔...........

 

16 လြမး္စရာတဲ႔ကေလး.....တိမ္ေလးေတြက လြင္႔လုိ႔...................

 

17 မမဧည္႔ခံတဲ႔ညေနစာေခါက္ဆြဲေၾကာ္စားၾကတဲ႔ ဆုိင္ေလးနံေဘးက ျမင္ကြင္း ေနာက္ဆုံးလမ္းခြဲေပါ႔

 

18 က်ေနာ္တုိ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ ေကာင္းကင္မွာအလင္းေတာင္သိမး္ုလုိ႔ေမွာင္စျပဳေနျပီ

 

19 စုစည္းျခင္းအမွတ္တရ ပုံရိပ္ (ေနာင္ဒီလုိဆုံၾက အုံးစုိ႔ေနာ္)

“ေပးကမ္းလွဴ ေတာင္းဆုယူၾကည္ႏူးရိပ္စြန္းေသာအျပန္လမး္”
……………..ေကာက္သင္းေကာက္ ပနး္တေနာ္ ဇာတ္သိမ္း”

ထမင္းအ၀အျပဲစားျပီးတဲ႔အခါ က်ေနာ္တုိ႔ အဖြဲ႔လမး္သလားၾကပါတယ္။
အဓိကကေတာ႔ ၀င္ျပီးရင္ထြက္ဆုိတဲ႔အတုိငး္ ကမၻာေပၚမွာဒုတိယအေရးအၾကီးဆုံးအလုပ္ကိုအေျပးအလြားလုပ္ၾကပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိိန္မွာအျပန္အလွန္လက္ေဆာ႔လုိ႔ စနက္ေရွာ႔ၾကပါတယ္။
က်ေနာ္ထမင္းစားျပီးထြက္လာေတာ႔ ဂီ က ခုံတန္းလ်ားေပၚမွာမ်က္ေစ႔မွိတ္လုိ႔
ထမင္းလုံးစီေနတာကိုလက္ေဆာ႔။
ေနာက္ေတာ႔ ပနး္ျခံကေလးထဲမွာ ဆုိမာလီအုံအုံ က ဓါတ္ပုံအရုိက္ခံေနပါတယ္။
အဲဒါနဲ႔ သူ႔ကို အမူအယာေတြလုပ္ခုိင္းျပီး ေနလွန္းလုိက္ပါတယ္။
အစကေတာ႔ သူလဲအဟုတ္မွတ္လုိ႔ခုိ္င္းတုိင္းလုပ္ပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔အားလုံးကလဲ ဓါတ္ပုံ၀ိုင္းရုိက္ၾကပါတယ္။
ေနာက္မွသူ႔ကို ၀ိုင္းၾကပ္တာသိျပီး ထြက္ေျပးပါေတာ႔တယ္။

အားလုံးနားေနခ်ိန္မွာက်ေနာ္ရယ္ လုလင္ရယ္က ရြာပါတ္ျပီးဓါတ္ပုံရုိက္ဘုိ႔သြားၾကပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔အတူ ဂီဂီလဲလုိက္လာပါတယ္။
အေ၀းမွာလွမး္ျမင္ေနရတဲ႔စိန္ပန္းပင္ နီနီရဲရဲေလးဆီကိုဦးတည္လာခဲ႔ၾကတာပါ။
စိမ္းျမေနတဲ႔အုန္းပင္ေတြ သစ္ပင္အုံံ႔အုံ႔ဆုိင္းဆုိင္းေတြေအာက္က ေျမလမး္ကေလးအတုိင္းအေရွ႔ဘက္
ကိုေလွ်ာက္လာခဲ႔ၾကပါတယ္။
အေတာ္ေလးသြားမိေတာ႔ စာသင္ေက်ာင္ေလးနံေဘးမွာ တပင္လုံးရဲေနေအာင္ပြင္႔ေနတဲ႔စိန္ပန္းပင္။
အပင္ေရွ႔က ကြင္းျပင္မွာေတာ႔ နီနီရဲရဲ ငရုတ္သီးေျခာက္ေတြဖ်ာေတြနဲ႔လွန္းထားပါတယ္။
သူ႔အေနာက္ဘက္မွာေတာ႔ ရြာလည္ေခ်ာင္းကူးတံတားေလး။
တံတားဟုိဘက္ျခမး္မွာအုန္းပင္ေလးႏွစ္ပင္က တစ္ဘက္တစ္ခ်က္။
အေတာ္ေလးကုိလွပါတယ္။
အျပင္မွာေနအရမး္ပူလြနး္ေတာ႔ တံတားထိပ္က တဲေလးမွာ သုံးေယာက္သားအေမာေျဖ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေျမၾကီးေပၚက်ေနတဲ႔သစ္ကိုင္းေျခာက္ေပၚလာနားတဲ႔ ပုစင္းရင္ကြဲေလးကို
လက္ေဆာ႔ ၊
ဂီဂီရုိက္ထားတာ ပုိလွပါတယ္။
ေနာက္ေတာ႔ ေဆးရုံဘက္ကုိျပန္လာၾကပါတယ္။
ျပန္လာမိတာ အေတာ္ျဖစ္သြားပါတယ္။
အလွဴကေရစက္ခ်ဘုိ႔ က်ေနာ္႔ကိုလုိက္ရွာေနပါသတဲ႔။
က်ေနာ္တုိ႔ ထမင္းမစားခင္အလွဴခံလုိ႔ရထားတဲ႔ပုိက္ဆံေတြကုိ ဆူးရယ္က်ေနာ္ရယ္ျပန္စစ္ျပီး
သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖစ္ေအာင္ ျပန္စီးၾကပါတယ္။
စစ္ေနတဲ႔အခ်ိန္မွာသိနး္ငါးဆယ္ျပည္႔ဘုိ႔နည္းနည္းေလးလုိေနပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္အလွဴရွင္တစ္ေယာက္က အလွဴေငြထပ္ထည္႔လုိက္ေတာ႔ သိနး္ငါးဆယ္ထက္ ေထာင္ဂဏန္းစြန္းစြန္း
ေလးပုိသြားပါတယ္။
အဲဒါနဲ႔ဘဲသိန္းငါးဆယ္ကြက္တိလွဴျပီးေတာ႔ က်န္တဲ႔ေငြေတြကို န၀ကမၼအျဖစ္ ဆရာေတာ္ဆီမွာကပ္ဘုိ႔ဆုံးျဖတ္လုိ္က္ပါတယ္။
က်ေနာ္က ခန္းမထဲံမ၀င္ေသးဘဲ ဓါတ္ပုံေတြလုိက္ရုိေနခ်ိန္မွာ မဒမ္ေပါက္က လာဘုိ႔လွမ္းလက္ျပပါတယ္။
အဲဒီေတာ႔ မွ အလွဴအတြက္ ဆရာေတာ္ေတြကို ၀တၱဳေငြေတြ လွဴဘြယ္ပစၥည္းေတြကို ဆက္ကပ္ဘုိ႔
တရားနာျပီးေရစက္ခ်ဘုိ႔ က်ေနာ္ကိုေစာင္႔ေနတယ္ဆုိတာသိရပါတယ္။
အဲဒါနဲ႔လြယ္ထားတဲ႔အိပ္နဲ႔ကင္မရကုိေဘးခ်။
လူၾကားထဲတုိး၀င္ျပီး ေရွ႔ေရာက္ေအာင္သြားျပီး ေရစက္ခ်ဘုိ႔ေပးထားတဲ႔ေငြခရားေရွ႔မွာထုိင္လုိ္က္ရပါတယ္.။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဆရာေတာ္ဘုရားမ်ားက အသီးသီး အသက အသက တရားေတြေဟာေျပာျပီး
ဒီေဆးရုံျဖစ္လာရတဲ႔အေၾကာငး္ကုိရွင္းျပေပးပါတယ္။
ေ၀းလံတယ္လုိ႔ မဆုိနုိင္ေပ႔မယ္ ႔ မသိရင္ေရာက္ဘုိ႔ခက္ခဲ႔တဲ႔ ပန္းတေနာ္ျမဳိ႔နယ္ထဲက “အစုၾကီး”
ေက်းရြာကို ေရာက္ေအာင္လာလုိ႔ လွဴဒါန္းတာကိုလဲအလြန္တရာ၀မ္းေျမာက္ေတာ ္မူပုံရပါတယ္.။
ဆရာေတာ္ ေျပာၾကားျပီးတဲ႔အခါမွာ လာေရာက္လွဴဒါန္းသူမ်ားမွေနျပီး အၾကံေပးစကားေျပာၾကားေပးပါဆုိ
ျပီး ေၾကျငာလုိက္ေတာ႔ ဆူးကလဲ ေလးေပါက္ေျပာ မမကလဲ ကိုေပါက္ေျပာဆုိေတာ႔ မုိက္ခြက္က က်ေနာ္႔လက္ထဲကိုေရာက္လာပါတယ္။
ေခါငး္ထဲမွာအေျပးအလႊားအလုပ္ေတြရွုပ္သြားပါတယ္။
ခဏေလး လာတဲ႔ အခုမွ ပထမဆုံးအၾကိမ္ေရာက္ဘူး တဲ႔ ေဆးရုံကုိ အၾကံေပးစကားေျပာဘုိ႔ မသင္႔ေတာ္ဘူးလုိ႔ေတြးမိေတာ႔
အခုလုိ အလွဴအတန္းေလးျဖစ္လာေအာင္ မျမင္မသိဘူးတဲ႔ ေလလွဳိင္းထဲကမိတ္ေဆြေတြကို စကားလုံးေလး
မ်ားကတစ္ဆင္႔ အခ်င္းခ်င္းယုံၾကည္မူ႔ရေအာင္တည္ေဆာက္၊အနယ္နယ္အရပ္ရပ္ကေရာက္ေနသူေတြကို
ဒီအလွဴေလးကို အတူတကြလုိက္ပါနွုိင္ေအာင္ ၾကဳိးပမး္ရပုံေလးကိုဘဲ ပုံေဖာ္လုိ႔ ေျပာျပခဲ႔ပါတယ္.။
ေနာက္ေတာ႔လဲ ဒီလုိ ထပ္ကာထပ္ကာလွဴခြင္႔ၾကဳံပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းျပီးနိဂုဏ္းခ်ဳပ္လုိက္ေတာ႔
အဆင္ေျပရင္လက္ခုပ္သံေလးေတြၾကားခ်င္ပါတယ္လုိ႔ စိတ္ထဲကေျပာလုိက္တာ ၾကားသြားလားေတာ႔မသိ
တစ္ခန္းလုံးလက္ခုပ္သံေတြညံသြားပါတယ္။
က်ေနာ္ျပီးေတာ႔ရပ္မိရပ္ဖေတြဘက္ကလည္းေက်းဇူးတင္စကားေျပာၾကားေပးပါတယ္။
ေနာက္ေတာ႔ ေဒါက္ေဒါက္က မိုက္ခြက္ကုိယူျပီး အမတ္မင္းနဲ႔ဖက္တီးကက္တုိ႔ကုိ အၾကံေပးစကားေျပာခို္င္းပါတယ္။
လူ၀၀ဆုိေတာ႔ေရွ႔ေရာက္ေအာင္တုိးဘုိ႔ခက္ေတာ႔ အမတ္မင္း ကဘဲေျပာေပးလုိက္ရပါတယ္။
ဒီတစ္ခါ အလွဴပြဲမွာ ရီစရာအလြဲေလးေတြလဲရွိခဲ႔ပါရဲ႔။
အမွ်ေပးတဲ႔အခါ ရပ္ရြာတစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ရြတ္ဆုိတဲ႔ဓေလ႔ထုံးစံေတြမတူၾကတာပါ။
က်ေနာ္တုိ႔ အညာဘက္မွာေတာ႔ “ၾကားၾကားသမွ် အမွ် ယူေတာ္မူၾကပါကုန္”………….ဆုိျပီးအမ်ွေ၀ပါတယ္။
ျပီးမွေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ေက်ာ႔ပါတယ္။
ဒိအရပ္ကေတာ႔ ၾကားၾကားသမွ်ကို တစ္ျပဳိင္ထည္းသု့ံးခါဆက္တုိင္ရႊတ္တတ္ေလေတာ႔ အကုန္အလြဲေတြခ်ည္းဆုိမိ။
ေနာက္ဖက္တီးကက္တုိ႔နားမွာထုိ္င္တဲ႔အမ်ဳိးသမီးကလဲ တကယ္႔ကိုအားရပါးရေအာ္ဆုိေတာ႔ သူတုိ႔မွာရီခ်င္။
ေရစက္ခ်တဲ႔အခါ မနး္ေလးက ေရစက္လုိက္ခ်ပါ လုိ ဆရာေတာ္ဘုရားက အခ်က္ေပးမွ ေရစက္ခ်တတ္ေပမယ္႔
ဒီအရပ္မွာေတာ႔ တရားေဟာရငး္ေရစက္ခ်ေတာ႔ က်ေနာ္က ေရစက္မခ်လုိက္ရဘဲက်ေနခဲ႔ပါတယ္။
လွဴဘြယ္၀တၱဳေတြ ဆက္ကပ္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ႔ ဂွဏ္ျပဳမွတ္တမ္းလြာေပးတာကို လက္ခံရယူၾကပါတယ္။
အခန္းအနားျပီးဆုံးတဲ႔အခါမွာ ေတာ႔ ထုံးစံအတုိင္းဓါတ္ပုံရုိက္သူကရုိက္။.
ေဆးရုံကုိလွည္႔ပတ္ၾကည္႔သူကၾကည္႔ နဲ႔ လွဳပ္လွဳပ္ရြရြ။
ေစာေစာက အုံအုံရုိက္တဲ႔ပန္းျခံနားမွာ အာဂနဲႏြယ္ပင္ တုိ႔ စုံတြဲကုိ ကင္မရာမင္းေတြ ဓါတ္ပုံ၀ုိင္းရုိက္ေနၾကပါတယ္။
က်ေနာ္ကလဲ ထုံးစံအတုိင္းဟုိလုိဖက္ ဒီလုိဖက္ဆုိ ျပီး ေနပူလွန္းပါတယ္။
အဲဒါကိုလဲ သိေရာႏြယ္ပင္က ထြက္ေျပးပါေတာ႔တယ္။
အေတာ္ေလးၾကာေတာ႔ျပန္ၾကမယ္ဆုိျပီးလူစုပါတယ္။
မျပန္ေသးခင္ ေဆးရုံအ၀င္၀မွာအမွတ္တရ ပုံေတြ အုပ္စုလုိက္ရုိက္ဘုိ႔ခုံေတြေရႊ႔ၾကပါတယ္.။
ဟုိလိုရပ္ဒီလုိရပ္နဲ႔ လူစုျပီး ကင္မလာအၾကီးကိုင္တဲ႔ ဂီနဲ႔ခ်စ္ရင္ထူးတုိ႔က ဓါတ္ပုံရုိက္ေပးပါတယ္။
ဒီခရိးမွာ အေကာင္းဆုံးသရုပ္ေဆာင္သြားသူေတြကေတာ႔ ဖရဲမ ဦးေဆာင္တဲ႔ မနး္ေလးေဂဇက္တီး၀ုိင္းပါဘဲ။
ေဆးရုံအေရွ႔ဘက္မွာရွိတဲ႔ စတိတ္စင္ေပၚတက္ျပီး တီး၀ုိင္းတီးေနတဲ႔ပုံသရုပ္ေဆာင္ၾကတာပါ။
က်ေနာ္တုိ႔ျပန္ခါနီးေလးမွာ ထမင္းေကြ်းတာ၀န္ယူထားတဲ႔သူေတြက ကားဆရာေတြထမင္းမစားရေသးဘုူးလုိ႔သတင္းေပးပါတယ္။
က်နာ္တုိ႔ထမင္းစားေတာ႔ မမ ကသြားေခၚပါေသးတယ္ အိပ္ခ်င္ေသးတယ္မစားဘူးလုိ႔ေျပာလုိက္ပါသတဲ႔။
အခုကားထြက္ခါနီးမွာ သူတုိ႔ကုိ ထမင္းစားခုိင္းျပီး က်ေနာ္တုိ႔ုအုပ္စုေတြက ဓါတ္ပုံရုိက္ရင္းေစာင္႔ၾကပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ျပန္ေတာ႔ ေဆးရုံမွာေရာက္ေနသမ်ွရြာကလူေတြေရာ ဆရာေတာ္ေရာပါ က်ေနာ္တုိ႔ကို ကားအထြက္ကိုႏုတ္ဆက္လုိ႔လက္ျပ၊
ေဆးရံုကအျပနလမ္းမွာေတာ႔ (ေနာင္ႏွစ္ကိုလည္း ဆီးလို႔ႀကိဳကြယ္ ေမာင္ႀကီးလာပါမယ္) ဆုိတဲ႔
သီခ်င္းသံေလးက ဘယ္သူေတြဆုိေနတယ္လုိ႔ မသိေပမယ္႔ နားထဲမွာ က်ယ္ေလာင္စြာၾကားေနပါတယ္။
ဟုတ္ပါတယ္ေနာင္ႏွစ္ကို ျပန္လာနုိင္ေအာင္က်ေနာ္တုိ႔ ၾကဳိးစားပါမယ္လုိ႔စိ္တ္ထဲမွာေတြးေနမိ။

က်ေနာ္တုိ႔အတြက္လက္ေဆာင္ေပးဘုိး ယူလာတဲ႔ငွက္ေပ်ာခုိင္ကိုေတာ႔လမ္းခရီးေ၀းလုိ႔ ပ်က္စီးမွာစုိးလုိ႔
မယူေတာ႔ဘဲ ရြာကုိဘဲျပန္ေပးခဲ႔ပါတယ္။
ထြက္ခြာသြားသူကလဲ လက္ေတြျပ က်န္ေနသူေတြကလဲ လက္ေတြျပဆုိေတာ႔
ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းသလုိ လြမး္စရာလဲေကာင္းလွတဲ႔ျမင္ကြင္းေလးပါ။
ေနာက္တစ္ၾကိမ္ေရာက္နုိင္ဘုိ႔ဆုိတာကေတာ႔………………………………..။
က်ေနာ္တုိ႔ကားထြက္လာခါစမွာေတာ႔ က်ဲက်ဲေတာက္ပူေနရာကေန ေကာင္းကင္မွာ
မုိးတိမ္ညဳိတစ္ခ်ဳိ႔စြက္လုိ႔ အုံ႔မူိင္းလာပါတယ္။
စထြက္လာခါစ လမ္းၾကမး္ေလးမေတာ႔ ဖုံတစ္ေထာင္းေထာင္းထ။
က်နာ္တုိ႔အားလုံးက ဗုိက္လဲ၀ ေမာလဲေမာ ခဏေတာ႔ ျငိမ္ေနပါေသးတယ္။
ကဗ်ာဆရာ ကမ္းၾကီးကေတာ႔ ျမင္းေျခးနံ႔ရတယ္ဆုိျပီးႏွာေခါငး္ကို စူပြစူပြလုပ္လုိ႔
ကဗ်ာေတြရြတ္ပါေတာ႔တယ္။
ေနာက္ေတာ႔ ျငိမ္သက္ေနတာကိုမၾကဳိက္တဲ႔က်ေနာ္က ကေလးေတြကို သိခ်င္းဆုိခုိင္းပါေတာ႔တယ္။
အျပန္လမး္မွာလဲ မုန္႔ေတြ အခ်ဥ္ထုပ္ေတြ ေဖ်ာ္ရည္ဘူးေတြေ၀ေတာ႔ ဦးေဆာင္လုိ႔လုပ္သူကေတာ႔
လူၾကိးဆန္လြန္းတဲ႔ညီေလး အမတ္မင္းပါဘဲ။
ခဏေနေတာ႔မုိးေလးဖြဲဖြဲက်လာပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ကားေပၚကေန ပထမဆုံးစတင္လမး္ခြဲသူက “ကိုထက္ေ၀း”။
၀ါးခယ္မ ပုသိမ္လမး္ဆုံမွာဆင္းသြားပါတယ္။
သူဆငး္သြားေတာ႔ မုိးဖြဲဖြဲေလးေတြထဲမွာ ။
တစ္ကားလုံးကေအာ္ဟစ္ႏုတ္ဆက္။
သူ႔ကုိက်ေနာ္တစ္ခုအားနာမိပါတယ္။
လမ္းခရီးသီခ်င္းအဆုိမွာ သူက ဖုိးခ်ဳိ သိခ်င္းဆုိခုိင္းေပမယ္႔ ကိုယ္လူေတြက
သီခ်င္းမရ အဲေတာ႔ မဆုိလုိက္ရပါဘူး.။
ေနာက္တစ္ခါဆုိရင္ ဖုိးခ်ဳိသီခ်င္းစာအုပ္ထဲ႔ခဲ႔ပါမယ္။
ဖုိးခ်ုဳိကိုက်ေနာ္လဲၾကဳိက္တယ္ေလ ကိုထက္ေ၀းရဲ႕၊၊
က်ေနာ္တုိ႔လဲ ပင္ပန္းေတာ႔အရွိန္ေတြက်။
အိပ္ငုိက္သူက အိပ္ငိုက္။
အိပ္ငုိက္တဲ႔လူကုိ ဓါတ္ပံုလုိက္ရုိက္တာကေတာ႔ ခ်စ္ရင္ထူးပါ။
ခဏေနေတာ႔ ဖ်ာေရာင္းတဲ႔ဆုိင္မွာကားရပ္ေပးပါတယ္။
က်ေနာ္ကေတာ႔ ဆင္းျပီးဓါတ္ပုံရိုက္ဘုိ႔ၾကဳိးစားေပမယ္႔ မီးပ်က္ေနေတာ႔ စိတ္တုိင္းမက်။
အေပါ႔အပါးသြားသူသြား။
ဖ်ာေရြးသူေရြးနဲ႔ အလုပ္ေတြရွုပ္ၾကျပန္ပါတယ္။
ဆုိင္ေရွ႔မွာရပ္ရင္းအညာတမာ က်ေနာ္နဲ႔ဖက္တီးကက္ စကားေတြေျပာျဖစ္။
ဖက္တီးကက္ က က်ေနာ္ေရးတဲ႔ ျမနဲ႔ေမာင္နဲ႔ခုမွေတြ႔တာ သီခ်ငး္ပုိ႔ေပးဘုိ႔မွာ။
အားလုံး၀ယ္ျခမး္ျပီးတဲ႔အခါ ခရီးဆက္ခဲ႔ပါတယ္။
ဒီခရီးလမး္မွာ သီခ်င္းေပါင္းစုံကိုဆုိၾကေပမယ္႔
ေဇာ္၀င္းထြဋ္ရဲ႕ႈ “ဆူးေလး” သီခ်င္းကေတာ႔ ဘာေၾကာင္႔မွန္းမသိ ထပ္ခါ ထပ္ခါ ဆုိမိၾကတဲ႔သီခ်ငး္.။
သြားရင္းအခ်ိန္ေႏွာင္းမွာစုိးေတာ႔ ဦးသန္႔စာၾကည္တုိက္လုိ အထင္ကရေနရာေတြမ၀င္ဘဲတနး္ျပန္ခဲ႔ဲၾကပါတယ္။

လမ္းမွာသြားေနရင္း က်ေနာ္နဲ႔ဖက္တီးကက္စကားေတြအမ်ားၾကီးေျပာျဖစ္ခဲ႔ၾကပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ ရြာသူားကေလးေတြက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ တဲ႔လူငယ္ေတြအမ်ားစု။
ဒါေပမယ့္ တကယ္႔ျပင္ပေလာကထဲမွာတာ႔ အလုပ္ကုိယ္စီ တာ၀န္ကုိယ္စီနဲ႔ က်ရာတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနၾကသူေတြျဖစ္ပါတယ္။
က်ေနာ္သူ႔တုိ႔အရြယ္ေလာက္တုံးက အခုလုိ သူတုိ႔ေလာက္မရင္႔က်က္ အတတ္ပညာေတြ မသိခဲ႔တာကုိ
ေတာ႔ အမွန္တုိင္း၀န္ခံရမွာျဖစ္ပါတယ္။
သူတုိ႔ေလးေတြ႔ရဲ႕မိဘေငြေၾကးအင္အားေတာင္႔တယ္မေတာင္႔ဘူးဆုိတာကို က်ေနာ္မသိေပမယ္႔
မိမိကိုယ္ပုိင္အတတ္ပညာကိုရငး္ႏွီးျပီး ကိုယ္ပုိင္ဘ၀ေလးေတြ တည္ေဆာက္ထားၾကတဲ႔
ေလးစားစရာ လူငယ္ေလးေတြျဖစ္ေနတာကို ၀မ္းသာစရာေတြ႔ရပါတယ္။
အသက္ကေလးေတြက ငယ္ငယ္ ယူထားတဲ႔တာ၀န္ေတြက အၾကီးၾကီး ဆုိတဲ႔ကေလးေတြလဲရွိေတာ႔
က်ေနာ္တုိ႔ရြာအတြက္ ဂုဏ္ယူမိပါတယ္။
ဖက္တီးကက္ကုိနဲ႔ေျပာေနရင္းမတ္တတ္ရပ္လာရတာၾကာေတာ႔ သူကုိ က်ေနာ္႔ေဘးမွာ၀င္ထုိင္းခုိင္းလုိက္ပါတယ္။
သူကလဲ ၀၀ က်ေနာ္ကလဲ ၀၀ ဆုိေတာ႔ ခုံကေလးက ညႊတ္က်သြားပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ေရွ႔ကရိွေနတဲ႔ ဂ်ဴနုိေလးမွာ က်ေနာ္တုိ႔ၾကည္႔ျပီး ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ေနပါတယ္။
ဘယ္အခ်ိန္မ်ား ခုံက်ဳိးမလဲ ဆုိတာကို။
ဒါေပမယ္႔ကံေကာင္းပါတယ္ ခုံမက်ဳိးဘဲ ခရီးဆုံးထိလုိက္လာခဲ႔ရလုိ႔ပါ။

သြားေနရငး္တန္းလန္းက လူစစ္ျပီး ညေနအဆာေျပစားဘုိ႔ ၾကာဆံေၾကာ္ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ေတြကို ဖုနး္နဲ႔လွမး္ျပိးေအာ္ဒါေပးတာက မမ ပါ။
လူေရာ စိတ္ေရာ ေငြေၾကးပါ စုိက္ထုတ္လုပ္ကုိင္သူ ေစတနာရွင္ ႏူးဘာဂုိဏ္းခ်ုဴပ္မယ္ေတာ္ၾကီး မမ ပါဘဲ။

အျပန္လမး္မွာေတာ႔ ပင္ပနး္ေတာ႔ အသြားေလာက္ေတာ႔ မတက္ၾကြ။
ေျခာက္နာရီထုိးခါနီေလာက္မွာေတာ႔ ကားက ေခါက္ဆြဲဆုိင္ေရွ႔မွာရပ္။
အားလုံးဆင္းလုိ႔ ညေနစာ အဆာေျပစားၾကဘုိ႔ပါဘဲ။
ဆုိင္အတြင္းထဲမွာ မိနး္ကေလးအဖြဲ႔ အျပင္ဘက္မွေတာ႔ ေယာက်္ားေလးအဖြဲ႔ လူစုခြဲလုိထုိင္ပါတယ္။
ေခါက္ဆြဲေၾကာ္က တစ္ပြဲဆုိအမ်ားၾကီး။
အေအးပုလင္းကလဲ တကယ္႔ပုလင္းၾကီး။
က်ေနာ္တုိ႔ကေတာ႔ တစ္ပြဲလုံးမကုန္တာသိလုိ႔ ခြဲျပီးစားပါတယ္။.
ေနာက္ စားေသာက္ျပီးလုိ႔ျပန္ၾကတဲ႔အခါ မမ က မဒမ္ေပါက္လက္ထဲကို
ေခါက္ဆြဲထုပ္ေတြထည္႔ေပးလုိက္ပါေသးတယ္။
ဘုရင္ေနာင္ေရာက္တဲ႔အခါ က်ေနာ္တုိ႔ နဲ႔ မေနာျဖူေလးတုိ႔အဖြဲ႔ဆင္းပါတယ္။
ဆက္လက္ထြက္ခြာသြားတဲ႔ကားေပၚကလူေတြကလဲႏုတ္ဆက္ က်ေနာ္တုိ႔ကလဲ ျပန္လက္ျပနဲ႔
ေပ်ာ္စရာေကာငး္ေသာ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ဆုံဘုိ႔ မလြယ္ကူေသာ ေမ႔မရနုိင္ေသာခရီးတစ္ခုျပီးဆုံးခဲ႔ပါတယ္။
ခဏေနေတာ႔ ကားငွားျပီးတည္းအိမ္ကို ျပန္လာတဲ႔လမး္မွာ က်ေနာ္ရင္ထဲေရာက္လာတဲ႔အေတြးကေတာ႔
ေနာက္ဒီလုိခရီးမ်ဳိးဘယ္ေတာ႔မွ သြားခြင္႔ၾကဳံပါဦးမလဲ…………………………………….
ဒီလုိ ေပ်ာ္စရာေကာင္းျပီးအစစအရာရာ အဆင္ေျပလွတဲ႔ခရိးမ်ဳိး ဘယ္ေတာ႔မ်ားမွ သြားခြင္႔ရပါဦးမလဲ။
ေနာင္တစ္ၾကိမ္မွာ ငါကုိယ္တုိင္ေရာ လုိက္ခြင္႔ၾကဳ႔နုိင္ပါအုံးမလား
ဆုိတဲ႔ လဲေပါငး္မ်ားစြာ လားေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ေမးခြန္းေတြ၀ဲလွည္႔လုိ႔ေနတုနး္
ျဗုနး္ဆုိကားရပ္လုိ႔ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ အိမ္ေရွ႔ေရာက္ေနပါျပီ.
ေမွာင္ရီစျပဳေနတဲ႔ ေကာင္းကင္ကိုေမာ႔ၾကည္႔ေတာ႔ အလင္းရိပ္ေတြရုပ္သိမး္လုိ႔ ႏုတ္ဆက္ေနပါျပ။ိ
2012ခုႏွစ္ေမလ တစ္ရက္ေန႔ဆုိတာ က်ေနာ္႔ ဘ၀မွာ မေမ႔စေကာင္းတဲ႔တစ္ရက္ဆုိတာကေတာ႔
ေသခ်ာသြားပါျပီ…………………….
ကဲရြာသူရြာသားတုိ႔ေရ ေနာက္တၾကိမ္ထပ္ဆုံဘုိ႔ ၾကဳိးစားလုိက္ၾကအုံးစုိ႔ရဲ႕………….
…………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………..

ကိုေပါက္ႏွင္႔ပဒုမၼာ ပူးတြဲတင္ဆက္ျခငး္
(13-5-2012)

About ကိုေပါက္(မႏၱေလး)

ko pauk mandalay has written 1612 post in this Website..

အေတြးပါးပါးေလးကေန ထူသြားျပီထင္ေတာ႔ အရင္ေလာက္ေတာ႔ စာမေရးျဖစ္ေတာ႔ဘူး။