တကယ္က အျပစ္တင္စရာရွာရရင္  ဒီစက္ကေလးကို  ဂက္စ္မီးျခစ္နဲ႕ေတာ္ေတာ္တူေအာင္  တီထြင္ထားတဲ့သူကိုပဲ  အျပစ္တင္ရေတာ့မယ္။

ဂိုေဒါင္ေလာက္အရြယ္ရွိတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာကို လက္ႏွစ္လံုးေလာက္ပဲက်န္ေအာင္  ျခံဳ႕ႏိုင္ၾကမွေတာ့  က်ဳပ္လက္ထဲက  ကာလခရီးသြားစက္ကေလးလဲ  ဒုတိယကမၻာစစ္ကရွားမင္းတင့္ကားအရြယ္ကေန  ဂက္စ္မီးျခစ္အရြယ္ျဖစ္လာတာ  ဆန္းေတာ့သိပ္မဆန္း…။ ခက္တာက အိပ္ကပ္ထဲထည့္ထားမိရင္  မီးျခစ္နဲ႕ ခဏခဏမွားေတာ့တာပဲ..။

အခုလဲၾကည့္…

ေနပူပူမွာ  လွည္းတန္းဘက္ေရာက္ေနေတာ့  လုပ္စရာကိစၥေတြအျပီးမွာ  ဘတ္စ္ကား တက္မစီးခ်င္ေသးလို႕  အိုင္တီကေဖးကို၀င္ျပီး  ခ်ိဳေပါ့က်ေလးတခြက္မွာလိုက္မိတယ္။

ျပီးေတာ့စိတ္ေအးလက္ေအးနဲ႕  ရူဘီေလးတလိပ္ဆြဲျပီး  အိပ္ကပ္ထဲကမီးျခစ္ထုတ္အျခစ္….

ေသခ်ာမၾကည့္လိုက္မိေတာ့  ခရီးသြားစက္ကေလးကို  မွား ထုတ္ျပီး  ခလုပ္ႏွိပ္လိုက္မိတာ…..

ျဗဳန္း…. ဆို  ပတ္၀န္းက်င္ျမင္ကြင္းတခုလံုးေပ်ာက္သြား..  အနီအျပာ အလင္းတန္းေတြ တျဖတ္ျဖတ္နဲ႕ ေပၚလိုက္ေပ်ာက္လိုက္ျဖစ္…

သိလုိက္ျပီ..  ဒါကာလခရီးသြားေနတာ…

ခက္တာက  ဘယ္ေနရာ  ဘယ္အခ်ိန္ကိုသြားမယ္လို႕  ဆက္တင္မလုပ္လိုက္ရဘူး….

ကိုင္း…  ရွိေစေတာ့…  ကံသာအမိ  ကံသာအဖ လို႕ စိတ္ဒံုးဒံုးခ်ျပီး သံဗုေဒၶရြတ္ေနမိတယ္..။

ခဏအၾကာ  တရိပ္ရိပ္ေျပးေနတဲ့ အလင္းတန္းေတြ  အရွိန္ေလ်ာ့ျပီးရပ္သြားေတာ့မွပဲ  ကိုယ္ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာကို လွည့္ပတ္စူးစမ္းလိုက္ေတာ့-

ေနကလဲ ျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူေနတဲ့  လြင္တီးေခါင္ျပင္ၾကီး…

သစ္ပင္ျခံဳပင္ပုပုေလးေတြက  ဟိုတစုဒီတစု …

မလွမ္းမကမ္းမွာေတာ့  တိုင္လံုးအျမင့္ၾကီးေတြနဲ႕  ခမ္းနားလွတဲ့  အေဆာက္အဦၾကီးေတြ….

နန္းေတာ္ၾကီးေတြလို႔ေတာင္ထင္ရတယ္….

လူရယ္လို႕ေတာ့  တေယာက္မွ  မျမင္ရ…

ဟိုမွာ  ဒီမွာ  ေနရာတကာမွာ  လွဳပ္လွဳပ္ရြရြျဖစ္ေနတာက  ဖြတ္ၾကီးေတြခ်ည္းပဲ….

က်ဳပ္လဲၾကက္သီးေမြးညွင္းထျပီး  ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္သြားမိတယ္….။

ဒုကၡပဲ-  စၾကာ၀ဠာျပကၡဒိန္အခ်ိန္နဲ႕    ဂယ္လက္ဇီသရီးဒီ ေနရာမွတ္ပိြဳင့္ေတြကို   မေရြးခဲ့ရလို႕

ဘယ္ေခတ္ကာလကိုေရာက္လာမွန္းမသိဘူး…

ေနရာကေတာ့  ဖြတ္ေတြခ်ည္းေတြ႕ရတာ  ဧက႑ ဖြတ္ျဂိဳလ္ ပဲျဖစ္ရမယ္…

(ငါ့ကံႏွယ္ေနာ္… ျမန္မာေမာ္ဒယ္ေလးေတြရွိတဲ့ ဖူးခက္ကမ္းေျခေတာ့ ေရာက္မလာဘူး… :(  )

ဒီေကာင္ၾကီးေတြ ျပႆနာလာရွာမွျဖင့္…

မျဖစ္ေသးပါဘူး… မလိုလဲလိုလဲ ခႏၶသုတ္ေလးေတာ့ရြတ္ဦးမွ…

အ ပါဒေကဟိ ေမ ေမတၱံ  ေမတၱံ ဒြိပါဒေကဟိေမ

စတုပၸေဒဟိေမ ေမတၱံ..  စတုပၸေဒဟိေမ ေမတၱံ.. စတုပၸေဒဟိေမ ေမတၱံ..  စတုပၸေဒဟိေမ ေမတၱံ ..

ပရိတ္ေလးတပိုင္းတစကို ေထာ့က်ိဳးေထာ့နင္းနဲ႕ ေရွ႕ျပန္ေနာက္ျပန္ရြတ္ရင္း  မလွမ္းမကမ္းက  ခမ္းနားလွတဲ့  အေဆာက္အဦးၾကီးေတြဆီ  တူးေျမာင္းေလးကို ေက်ာ္တဲ့တံတားကတဆင့္  ခပ္သုတ္သုတ္လွမ္းသြားမိတာ  ဆင္၀င္ေအာက္ကိုေရာက္မွ သက္ျပင္းခ်မိေတာ့တယ္..။

အိပ္ကပ္ထဲက တစ္ရႈးကိုထုတ္ျပီး  ေခၽြးေတြကို အႏိုင္ႏိုင္သုတ္ရင္း  ေဘးဘီလွည့္ၾကည့္ေတာ့  နန္းေတာ္ပံုအေဆာက္အဦၾကီးရဲ႕  ၀င္ေပါက္၀ေဘး မ်က္ႏွာစာမွာ  ဧရာမပလက္တီနမ္ဘုတ္ၾကီးေပၚမွာ  ေရႊသားေဖါင္းၾကြစာလံုးၾကီးေတြကပ္ျပီး  ေရးထားတာေတြေတြ႕ရလို႕ စိတ္၀င္တစားနဲ႕  အနားတိုးဖတ္ၾကည့္လိုက္မိတယ္…။

ေရးထားတာက-

ကၽြန္ုပ္တို႕သည္  ေအးခ်မ္းသာယာ  ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ျပီး ေခတ္မီဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္ေသာ  ႏိုင္ငံေတာ္သစ္ၾကီးကုိ  အေရာက္ခ်ီတက္ရန္ရည္မွန္းလွ်က္  ေအာက္ပါမူ၀ါဒလမ္းစဥ္မ်ားကို  ခ်မွတ္က်င့္သံုးကာ  တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို  ဦးလည္မသံု  ထမ္းေဆာင္လွ်က္ရွိပါသည္။

၁။         ဘာတခုမွ  မစူးစမ္းမဆင္ျခင္ပဲ  စိတ္ေနာက္ကိုယ္ပါ  ထထလုပ္လို႕  ေပါက္ကရေတြအျမဲျဖစ္တတ္တဲ့

အိုးနင္းခြက္နင္း  မူ၀ါဒ

၂          လိုအပ္တဲ့ လက္ခုလက္ႏွီးကို ၾကိဳမရွာထားလို႕  ထမင္းအိုးပြက္မွ  ကမန္းကတမ္း  ထမီခ်ြတ္ငွဲ႕လိုက္ရတဲ့

ျပာကလပ္စိန္  မူ၀ါဒ

၃          ကိုယ္နားမလည္တာေတြကို  သူမ်ားေတာ့မေမးပဲ၊  သိေအာင္လဲအရင္မလုပ္ပဲ  တတ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီးလက္စြမ္းျပတဲ့

ယုန္ေထာင္ေၾကာင္မိ   မူ၀ါဒ

၄          အရာရာကို ကေလးေဆာ့သလို  ကိုင္ၾကည့္လိုက္၊  ခြဲၾကည့္လိုက္၊  ဖ်က္ၾကည့္လိုက္နဲ႕  ဘာတခုမွအေကာင္းမခ်န္တဲ့

လက္ညွိဳးညႊန္ရာျပာျဖစ္  မူ၀ါဒ

 

တကယ္ေတာ့  ေအာက္မွာေရးထားတာေတြရွိေသးတယ္။ က်ဳပ္ဆက္ဖတ္မလို႕လုပ္တုန္း  အနားမွာ  ေျခသံၾကားလို႕  လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့  ဖြတ္ၾကီးတေကာင္ျဖစ္ေနတယ္…။  က်ဳပ္ကလဲ  ေျပးလို႕မလြတ္ေလာက္ေတာ့တာနဲ႕  ပတ္၀န္းက်င္ကို ေအာ္ဟစ္အကူအညီေတာင္းမိတယ္….

“ လာၾကပါဦးဗ်ိဳ႕….  လုပ္ၾကပါဦး…. လုပ္ၾကပါဦး…  ကယ္ၾကပါ…. ကယ္ၾကပါ… ”

အဲဒီမွာတင္  အနားေရာက္လာတဲ့  ဖြတ္ၾကီးက  စကားထေျပာေတာ့  က်ဳပ္ျဖင့္  ၾကက္သီးေတြထျပီး ဆံပင္ေတြေထာင္သြားေတာ့တာ…

“ ဘၾကီး..  ဘၾကီး…  ဘာျဖစ္လို႕လဲ… ”

“ ဟင္…  မင္းက  လူစကားေျပာတယ္…. ”

“ ေျပာတာေပါ့ … ကၽြန္ေတာ္က  လူ  ပဲ  ဥစၥာ.. ”

“ မင္း… မင္းပံုစံက….. ”

“ ေအာ္… ဒါကေတာ့ ဘၾကီးရယ္…  ဘယ္သူမဆို ဒီျဂိဳလ္ေရာက္လာရင္  ဒီပံုစံတေျဖးေျဖးျဖစ္သြားၾကတာခ်ည္းပဲ.. ”

“ ဒါဆို  တကယ့္ဖြတ္ေတြက  ဘယ္ေရာက္ကုန္လဲ.. ”

“ တကယ့္ဖြတ္ေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕က သူတို႕နဲ႕ရုပ္ခ်င္းတူလာတာ ရွက္လြန္းလို႕ဆိုျပီး ေခါင္းေတာင္မေဖၚရဲၾကဘူး။ ေျမၾကီးထဲတြင္းတူးျပီးေနၾကတယ္။  ”

က်ဳပ္ေတာ့ ၾကားရတာေတြကိုအံ့ၾသလြန္းလို႕ မင္တက္မိေနတုန္း  ရုတ္တရက္  ေၾကာထဲကစိမ့္ျပီး  ခါးနားက တဆစ္ဆစ္နဲ႕ နာသလိုလို ယားသလိုလိုျဖစ္လာတယ္..။ အဲဒါနဲ႕  ခါးေနာက္ပိုင္းကို  လက္နဲ႕ေယာင္ယမ္းသပ္မိေတာ့ ဖြတ္ၾကီးက-

“ ဘၾကီး..  အခု  ခါးရိုးထဲမွာ နဲနဲနာလာျပီမဟုတ္လား… ”

“ ေအး… မင္းဘယ္လိုလုပ္သိသလဲ… ”

“ ကၽြန္ေတာ္တို႕လဲ  ဒီေရာက္စက  အဲသလိုျဖစ္တယ္ေလ။ အဲဒါ  အျမီးေပါက္ခ်င္လာလို႕…….. ”

 

က်ဳပ္မ်က္စိထဲ ျပာ  ကနဲျဖစ္သြားတယ္..။

ကမန္းကတမ္း  ခရီးသြားစက္ကေလးထုတ္ျပီး   တုန္တုန္ရီရီနဲ႕  ခလုပ္ကိုစမ္းလိုက္ႏွိပ္တယ္….

ေနရာေတြ  အခ်ိန္ေတြ  မခ်ိန္အားဘူး….

ဒီက ျမန္ျမန္လြတ္ဘို႕ အေရးၾကီးတယ္….

ေရာက္ခ်င္ရာေရာက္..

 

“  ေဂ်ာက္.. ”

 

 

 

ဦးဦးပါေလရာ

About ဦးဦးပါေလရာ

parlayar 46 has written 74 post in this Website..

CJ # 3302011 2011/03/30 1:01:16 am