လွတ်လပ်ရေး မော်ကွန်းဝင် တံဆိပ် ဒုတိယအဆင့် နှင့် တတိယအဆင့်

အရင်တစ်ပတ်က ကျွန်တော့အဖေ ပိုစ့်ရဲ့ အဆက် ဆက်ရေးလိုက်ပါပြီ …။

ကျွန်တော့အဖေ နဲ့ အမေ ရခဲ့တဲ့ လွပ်လပ်ရေးမော်ကွန်းဝင် တံဆိပ် ကို နောင်လာနောက်သားတွေ မြင်ဖူးအောင် တင်ပေးလိုက်ပါတယ် …။လက်ဝဲဘက်က ဒုတိယဆင့် ..ဖေဖေရခဲ့တဲ့ တံဆိပ် .။ လက်ယာဘက်က တတိယဆင့် မေမေ ရခဲ့တဲ့ တံဆိပ်ပါ ..။ တံဆိပ်နှစ်ခု ရှေ့ဘက်ကကြည့်ရင် ရွှေရောင် နဲနဲ ကွာခြားပါတယ်..။နောက်ဘက်မှာတော့ ဒုတိယဆင့် ၊ တတိယဆင့် လို့ စာပါပါတယ်.။

အတုလွတ်  အတုမရှိ တဲ့တံဆိပ်လို့ ဖေဖေ ပြောခဲ့ဖူးတယ်.။သူတို့ကို မော်ကွန်းဝင်တံဆိပ် ချီးမြင့်ပွဲတုန်းက အမွှန်းတင် ပြောကြားလေသလား ကျွန်တော်မသိပါ။

စဉ်းစားကြည့်မိတော့ လွပ်လပ်ရေးမော်ကွန်းဝင်ဆုတံဆိပ်ဆိုတာ နောက်တစ်ခါ ဘယ်သူမှ မရနှိုင်တော့တဲ့ ဆုတံဆိပ် ပေကိုး ..။

ဖေဖေတို့ အပါအဝင် သူရဲကောင်းတွေရဲ့ သွေးချွေး ၊ အသက် တွေ မြောက်များစွာ စတေးပုံအောပြီး လွပ်လပ်ရေးကို အရမယူနှိုင်ခဲ့ခင်တုန်းက တိုင်းပြည်ဟာ သူတစ်ပါးလက်အောက် ကျွန်သဘောက် ဖြစ်ခဲ့ရတယ် .။တိုင်းပြည် စစ်တလင်း/ပြာပုံ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ တစ်မျိုးသားလုံး အရက်စက်ဆုံးနည်းတွေနဲ့ နှိပ်စက်ခံရတယ် .။ချွေးတပ်ဆွဲခံရတယ်.။အမျိုးကောင်းသမီးတွေ အဓမ္မ သူများ မယား ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ငတ်တယ်။ အလိုတော်ရိတွေပေါ်လာပြီး အမျိုးသားအချင်းချင်း နှိတ်စက်တာခံခဲ့ရတယ်။ မြင်မြင်သမျှ ကြောက်ရတဲ့ ဘဝနဲ့ နေ့သေမလား ၊ ညသေမလား လူ့ဘဝရဲ့ အဆိုးဆုံးငရဲကာလတွေကို နှစ်ပေါင်းရာချီ ခံစားပြီးမှ ကိုယ့်မင်း ကိုယ့်ချင်းနဲ့ နေနှိုင်အောင် ဘယ်အကျိုးခံစားခွင့်ကိုမှ မမျှော်ကိုးပဲ အသက်ကို ဖက်နဲ့ထုတ်ပြီး တော်လှန်ရေးလုပ်ခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းတွေသာ ရရှိနှိုင်တဲ့ ဆုတံဆိပ် ဖြစ်တာကြောင့် အတုလွတ် ၊ အတုမရှိ ဆိုရင်လဲ သူပြောခဲ့တာ မမှားဘူးပေ့ါဗျာ ..။

ဖေဖေဆိုရင်လဲ အသတ်ခံရမဲ့ဘေး၊ နှိတ်စက်ခံရမယ့်ဘေးတွေက သီသီလေး လွတ်ခဲ့တာ အများကြီးပါ..။

တစ်ခါတုန်းက ရန်သူတွေ သိမ်းထားတဲ့ လယ်ကွင်းပြောင်ပြောင် အလယ်က ရွာငယ်လေးကို သူတို့ ပျောက်ကျားတွေ ဝင်သိမ်းတုန်းက အဖြစ်အပျက်ကို ဟန်နဲ့ပန်နဲ့ အားရပါးရ ဒီလို ပြန်ပြောခဲ့ဘူးတယ် …။

တို့တွေက ရွာကို ဝင်သိမ်းဖို့ လယ်ကွင်းပြောင်ပြောင်ထဲ အတင်းပြေးတက်လိုက်…။လယ်ကန်ဇင်းရိုးလေးတွေ့ရင် မှောက်ဝပ်နေလိုက် နဲ့ တက်သွားလိုက်တာ ရွာနားလဲ ရောက်ရော ကိုယ်ဘေးက ဝပ်နေတဲ့ကောင်လဲ ကားကနဲ …     ( ဟာ )      ဟိုဘက်ဘေးကြည့်လိုက်တော့လဲ ကားကနဲ  ( အဲ  )  ဘယ်ကနေ ပစ်နေမှန်း မသိဘူး .. ငါ့အနားလဲ ကျည်ဆံတွေ တစ်ဝီဝီ နဲ့ပေါ့ကွာ ..။

ဆက်တက်ဖို့ ဝေလာဝေး ခေါင်းလေးတောင် မပြုရဲတော့ဘူးဟေ့ ..။ နောက်ပြန်ဆုတ်တော့လဲ အဆင်မပြေဘူးကွ .။ အတက်တုန်းကတော့ ပြေးတက်လိုက် ထိုးဝပ်လိုက်နဲ့  အဆင်ပြေတယ် ..။ လယ်ကန်သင်းရိုးတွေက တို့အတွက် ကာဘာတွေကို … ဖြစ်လို့ …။ ပြန်ပြေးတော့မှ အဲဒီ့လယ်ကန်သင်းရိုးတွေက ဒုက္ခလှလှ ပေးတာပဲဟေ့ ..။ ဒေါက်လျှောက် ပြေးလို့လဲ မရ … လယ်ကန်သင်းရိုးခုန်ကျော် .. ခလုတ်တိုက်လဲ … နာလို့ လဲ ရပ်မနေရဲဘူး … ရွာထဲက ရန်သူက သစ်ပင်တွေပေါ်ကနေ စနိုက်ပါ နဲ့ လိုက်ပစ်နေတာကိုး … ။အတက်တုန်းက ကျေးဇူးတင်မိတဲ့ ကန်သင်းရိုး … ပြန်ပြေးရတော့မှ သေချင်စော်နံအောင် ဒုက္ခပေးတာပဲဟေ့ …။ အမယ်လေး သေလုမျောပါးကွာ .. တံတောင်ဆစ်တွေ ဒူးတွေဆိုတာ စုတ်ပြတ်နေတာပဲ ……. ဆိုပြီး သူကတော့ သူတို့တပ်ဖွဲ့ စနိုက်ပါရန်ကြောင့် ခွေးပြေးဝက်ပြေး ပြေးခဲ့ရတာကို ရယ်ရယ်မောမော ပြောပြခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော်ကတော့ မရယ်နှိုင်ခဲ့ပါဘူး…။ အဲဒီ့ မထင်မရှား ရွာငယ်လေးကို တက်သိမ်းတဲ့ တိုက်ပွဲမှာ အဖေ့ရဲ့ အပေါင်းအသင်း သူငယ်ချင်း ပျောက်ကျားရဲဘော် ၈ ယောက် ကျဆုံးခဲ့ပါသတဲ့ ..။

စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ထားတဲ့ ဂျပန်တပ်မတော်ကို  အဖေတို့ခင်မျာ စစ်ပညာ ဘာမှမတတ်ပဲ ရပ်အတွက် ရွာအတွက် နိုင်ငံလွပ်လပ်ရေးအတွက် လက်နက်ကိုင်ပြီး အသက်စွန့်ရင်ဆိုင် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြတာ၊ မသေလို့ ဒီအဖြစ်သနစ်တွေကို ပြန်ပြောတဲ့အခါ ရယ်စရာအဖြစ် ပြောနှိုင်သေးတာ အံ့ပါရဲ့ဗျာ ..။

လောကကြီးမှာ ရယ်စရာဟာသလုပ်ပေမယ့် မရယ်ရတဲ့အခါ ရှိသလို  … တကယ်အသက်စွန့်ပြီး စွမ်းစွမ်းတမံလုပ်ခဲ့ကြတာတွေလဲ တခါတခါမှာ ဟာသ ဖြစ်သွား တတ်ကြတာပါပဲနော် …..။

ရွှင်လန်း ချမ်းမြ့ပါစေ …..

အန်ကယ်မျိုး

About Uncle Myo

Uncle Myo has written 4 post in this Website..