“ဒီလုိကြဲ ့      သူက  တနလၤာေန ့တုိင္းဆုိ    လာ  လာစီးတက္တယ္”

“အင္း    ဆက္ေျပာပါအုံးဦး…………..”

“အင္း…………သူက   ထူူျခားတယ္ဆရာရဲ  ့   ဘာျဖစ္လုိ ့လဲဆုိေတာ့    တစ္ခါတစ္ေလၾကရင္သူ ့မ်က္ႏွာက    ၀မ္းနည္းေနတက္တယ္…..မ်က္ရည္စတစ္ခ်ဳိ ့ကုိလဲ  သူ ့မ်က္၀န္းထဲမွာေတြ ့ရတက္တယ္…..

ျပီးေတာ့    သူ ့မ်က္ႏွာေပၚမွာ     အျင ုိးရိပ္ေတြကုိလဲေတြ ့ရတက္တယ္….”

“ဘာ ့ေၾကာင္ ့    ဦးက   အဲ ့ဒီလုိေျပာႏုိင္တာလဲ…………”

“ဘာ ့ေၾကာင္ ့လဲဆုိေတာ့  တစ္ခုခုကုိသတိရျပီး   စိတ္လြတ္သြားတက္တယ္……ျပီးေတာ့    မ်က္၀န္းတစ္စုံလုံးလဲ    က်ားရုိင္းတစ္ေကာင္ရဲ ့မ်က္လုံးလုိ  နီရဲ လာတယ္…ေနာက္ဆုံးေတာ့     ပိုက္ဆံအိပ္ကေလးကုိထုပ္ျပီးအထဲက     ဓါတ္ပုံေလးကုိၾကည္ ့ျပီး မ်က္ရည္လည္လာတယ္…..ေနာက္ျပီးခ်က္ခ်င္းပဲေဒါသရိပ္ေတြဖုံးလႊမ္းသြားတယ္      သူ ေျပာလုိက္တယ္စကားတစ္ခြန္းကုိေပါ့(မင္းကုိေတြ ့ေအာင္ရွာမယ္)လုိ ့လဲေျပာတယ္…အဲ ့ဒါပါပဲဆရာ…..”

“အင္း     ခဏေနာ္….အခုနက   ဦးေျပာလုိက္တဲ ့ အထဲမွာ      (မင္းကုိေတြ ့ေအာင္ရွာမယ္)လုိ ့ေျပာလုိက္တယ္ေနာ္…..အဲ ့ဒါဘယ္သူ ့ကုိေျပာတာလဲ……”

“အဲ့ဒါေတာ့မသိဘူဆရာရယ္….သူေျပာတာပဲၾကားလုိက္တာပါ…..”

“ဟုတ္ကဲ ့ပါ     အခုလုိေျပာျပေပးတဲ ့အတြက္   ဦးကုိေက်းဇူးတင္ပါတယ္……..ခြင္ ့ျပ ုပါအုံးေနာ္…..”

“ေအာ္     ဆရာ       မနက္ျဖန္   တနလၤာေန ့ေနာ္….”

“ဟုတ္ကဲ ့     ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ျပန္လာခဲ ့ပါမယ္………..”

 

 

 

“မဂၤလာပါ     ဦး…….”

“ဟာ   လာပါဆရာ     မုန္ ့ဟင္းခါးစားပါအုံးလား……………”

“ေက်းဇူးပါဦး..ကၽြန္ေတာ္တု္ိ ့   စာခဲ ့ျပီးပါျပီ……..မေန ့က  ဦးေျပာျပတဲ ့တစ္ေယာက္က  ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္လာႏုိင္မလဲမသိဘူး …..”

“၈နာရီေလာက္ဆုိရင္      ေရာက္လာတက္ပါတယ္ဆရာ……..”

“ဟုတ္ကဲ ့…………….”

“ရဲေဘာ္    မင္းတုိ ့ႏွစ္ေယာက္က   ဟုိဘက္နားမွာ  ေစာင္ေန…….ငါအခ်က္ျပလုိက္တာနဲ ့၀င္လာခဲ ့လုိက္ေတာ့  ဟုတ္ျပီလား…………”

“ဟုတ္ကဲ ့ဆရာ……….”

ဒုရဲအုပ္သန္း၀င္းေျပာလုိ ့ျပီးသြားေတာ့    ရဲေဘာ္ႏွစ္ေယာက္စလုံးထြက္ခြာသြားေလသည္။      ဒုရဲအုပ္သန္း၀င္းတစ္ေယာက္    တရားခံကုိေတြ ့ခ်င္စိတ္ေတြထိမ္းမရေအာင္ျဖစ္ေနေလသည္။

 

 

“ဟာ    ဆရာ    ဟုိမွာ   ရထားေပၚမွာ  ပါသြားျပီ……”

တာ၀န္က်   ဦးေလးၾကီးေျပာမွ    ရထားေပၚကုိၾကည္ ့မိေလသည္။  ဘယ္္အခ်ိန္ထဲက  ရထားေပၚကုိေရာက္ေနသည္ကုိ    သူတုိ ့ႏွစ္ေယာက္စလုံးပင္မသိပါေလ။     ရထားက   ထြက္ခါစအခ်ိန္ျဖစ္ေနေသာေၾကာင္ ့နဲနဲေႏွးေနသည္ ဟာ    ဒုရဲအုပ္သန္း၀င္းတစ္ေယာက္အတြက္  အခြင္ ့ေကာင္းျဖစ္ေနေလသည္။ခ်က္ခ်င္းပင္ရထားေနာက္သုိ ့ေျပးလုိက္ေလေတာ့သည္။

 

“ေတာက္…………ဘယ္ေရာက္သြားလဲမသိဘူးကြာ……”

“ဆရာ     ေတြ ့လုိက္ရလား……”

“မေတြ ့ဘူးကြာ….ဒီတစ္ခ်က္ကေတာ့      နာတယ္ကြာ……..ေျပးထားအုံးေပါ့ကြာ        ငါမိေအာင္မင္းကုိ  ဖမ္းျပမယ္………”

 

 

“အင္း    ကုိသန္း၀င္းေျပာပုံအရဆုိရင္  တရားခံက    သူရဲ ့ေနာက္ကုိ  ရဲေတြလုိက္ေနျပီဆုိတာ    သိေနျပီထင္တယ္……”

“ဟုတ္တယ္    စခန္းမွဳးေရ……တရားခံက   ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ထက္  ေျခလွမ္းတစ္လွမ္းသာေနျပီထင္တယ္…..ဒါေပမဲ ့    တရားခံကုိ    မိေအာင္ဖမ္းပါ့မယ္….”

“ဆက္ၾက ုိးစားကုိသန္း၀င္ေရ…..အထက္ကလဲ    ကၽြန္ေတာ္ ့ကုိ   ေျပာေနျပီ…..“

“ဟုတ္ကဲ ့ပါစခန္းမွဳး…..”

 

 

 

ရင္ထဲမွာ စုိ ့နင္ ့ေၾကကြဲေနသည္။အသက္ရႈရတာပင္   အဓိပါယ္မရွိျဖစ္ေနေလသည္။   မင္းႏုိင္     ဆုိသည္ ့စကားသံေလးကုိ  ျပန္ၾကားေယာင္လုိက္တုိင္းလွပတဲ ့မ်က္ႏွာႏုႏုေလးတစ္ခု      အျဖစ္ပ်က္ေတြက သူ ့အတြက္ေတာ့       ျမန္ဆန္လြန္းလွသည္မဟုတ္ပါလား။အခုအခ်ိန္မွာ     နာက်ငိခံစားတက္တဲ့   ႏွလုံးသားသာမရွိဘူးဆုိရင္သူ ့ဘ၀ကအဓိပါယ္ရွိေနေလာက္ျပီ။  လုိခ်င္လြန္းလုိ ့ျပန္တမ္းတေနလဲ  မရႏုိင္တဲ ့အသိက  ရင္တစ္ခုလုံးကုိအက္ဆစ္နဲ ့ပတ္ျဖန္းလုိသလုိ  တဆစ္ဆစ္နဲ ့နာက်င္ရေလသည္။ဦးမင္းႏုိင္    ခင္ဗ်ား   ဘယ္ေျပးေျပး    က်ဳပ္ေတြ ့ေအာင္ရွာမွာဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀းေပါ့…..စိတ္ထဲကေျပာေနရင္း  ေျခသံၾကားလုိ ့ေနာက္သုိ ့လွည္ ့အၾကည္ ့……………………………………..

 

“ခြပ္……ခြပ္…”

“အင္ ့…”

ဦးေႏွာက္က နာက်င္တဲ ့ေ၀ဒနာကုိ    ခံႏုိင္ရည္မရွိသျဖင္ ့     ေလာကနဲ ့  ခဏတာ  အဆက္ျျပတ္သြားေလသည္။

“ဒီတစ္ခါေတာ့    ဘယ္မွမေျပးႏုိင္ေတာ့ဘူးမလာ……မင္းကုိဖမ္းခ်င္ေနတာၾကာျပီ…….”

ဒုရဲအုပ္သန္း၀င္းတစ္ေယာက္တရားခံကုိ    ၾက ုိးနဲ ့တုတ္ျပီး  ခုံေပၚသုိ ့တင္လုိက္ေလသည္။  ျပီးမွ     တရားခံရဲ ့အခန္းအတြင္းသုိ ့ရွာေဖြေလေတာ့သည္။     ေျခာက္လက္မရွိျပီး  ငါးမန္းစြယ္  ပါေနသည္ ့   ဓါးေျမွာင္တစ္လက္ရယ္       ကင္မရာတစ္လုံးရယ္     ပုိက္ဆံအိပ္တစ္ခုရယ္ေတြ ့ရေလသည္။      ေနာက္ဆုံး     အံဆြဲတစ္ခုကုိ   ဖြင္ ့လုိက္ေတာ့     ဒုိင္ယာရီစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ကုိေတြ ့ရေလသည္။စာအုပ္ေလးရဲ ့အဖုံးမွာ(၂၀၁၀)လုိ ့အသားထြင္ းစလုံးနဲ ့ေရးထားတာေၾကာင္ ့စိတ္၀င္စားလာလုိ ့  ဖြင္ ့ဖက္လုိက္ေတာ့        အသက္၃၀ခန္ ့ရွိျပီးခန္ ့ျငားတဲ ့လူရြယ္တစ္ဦးရဲ ့ဓါတ္ပုံေလးတစ္ပုံကိုေတြ ့ရေလသည္။စာမ်က္ႏွာ-၁ကုိဖြင္ ့ဖက္လုိက္ေတာ့…………………………….

 

ေရွ  ့သုိ ့ဆက္ပါအုံးမည္…………………ခင္မင္ေလးစာလွ်က္……………………………..

 

About lin naing

lin naing has written 13 post in this Website..