<ဟိုးမှာမြင်နေရတဲ့ မီးခိုးတလူလူနဲ့ နေရာလေးကို သိပ်သွားချင်နေခဲ့တယ်။
အဲဒီမှာ ဘာတွေ ရှိနေနိုင်လဲ။ အဲဒီနေရာလေးဟာ အဝေးကကြည့်ရတာ ညို့ညို့မှိုင်းမှိုင်းနဲ့။ အဲဒီနေရာ ဟာ ရွာကလေးတစ်ရွာ လို့တော့ ဖြတ်သွားဖြတ်လာရှိဖူးတဲ့ လူတစ်ချို့က ပြောကြတယ်။ အဲဒီရွာကလေး သိပ်သာယာမှာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ သိထားဖူးတဲ့ ရွာကလေးတွေရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း ရွာသူ/ရွာသားတွေနဲ့ အရမ်းပျော်စရာကောင်းနေမှာပဲ။ ရွာကလူတွေရဲ့ ဒေသိယ ဘာသာစကားတွေကို သင်ယူရင်း အရမ်းပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းနေမှာပဲ။

ကျွန်တော် ထင်နေခဲ့မိတယ်။
အရမ်းသာယာလှပတဲ့ ရှုမျှော်ခင်းတွေရဲ့ ဘေးမှာ ချိုချိုသာသာ စကားဝိုင်းဖွဲ့နေကြမယ့် ရွာသူရွာသားတွေ ရှိနေမှာပဲ လို့…။
ကျွန်တော် ထင်နေခဲ့မိတယ်။
ရွာသူ/ရွာသားတွေဟာ ရွာကို ရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည်တွေကိုလည်း လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုနေကြလိမ့်မယ် လို့။
ရွာအဝင်လမ်းမှာ ဆူးညှောင့်ခလုတ်တွေကို ရွာသူ/ရွာသားတွေက ခုတ်ထွင်ရှင်းလင်း ထားလိမ့်မယ် လို့။
ရွာလမ်းတစ်လျှောက် ခွေးနဲ့ စူးတိုက်သူ မရှိနိုင်ဘူး လို့။
ည လူခြေတိတ်ချိန်မှာ သူခိုး/သူဝှက်တွေ ကို တောင် ကြောက်စရာမလိုဘဲ စိတ်ချ လက်ချ အိပ်နေနိုင်မယ့် ရွာကလေးတစ်ရွာဖြစ်လိမ့်မယ် လို့။
ရွာသူ/ရွာသားတွေဟာလည်း အရမ်းရိုးသားနေကြမယ် လို့။

အဲဒီလိုနဲ့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း အဲဒီရွာကလေးကို အရောက်သွားခဲ့ပါတော့တယ်။

ခရီးသွားတွေရဲ့ထုံးစံအတိုင်း မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းနဲ့ ခရီးသွားချင်တာတော့ အမှန်ပါပဲ။
ဒါပေမယ့် ဘယ်သူမှ လူကြုံ ခေါ်တာမျိုး မတွေ့ရပါဘူး။ ရွာကို ဖိတ်ခေါ်ချင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှလည်း မမြင်ရဘူး။ ရွာကို မရောက်ခင်မှာဘဲ အဲဒီရွာကလို့ထင်ရတဲ့ လူတစ်ချို့နဲ့တွေ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ထင်ထားသလောက် မဖော်ရွေသလိုပဲ။ အကြောင်းမဟုတ်ပါဘူးလေ။ ရွာသား စစ်စစ် ဟုတ်/မဟုတ်လဲ မသေချာပါဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖြေတွေးတွေးလိုက်တယ်။ ဒီလိုနဲ့ ရွာထဲကို သွားဖို့ လမ်းလိုက်ရှာရတယ်။

တွေ့ပါပြီ။ ရွာလမ်း။ ရှုပ်ထွေးတယ် ထင်ရပေမယ့် လမ်းကတော့ ဖြောင့်ဖြူးပုံရပါတယ်။ ရွာသားတွေကို တွေ့မြင်နေရပေမယ့် တစ်ယောက်မှ လှမ်းပြီး နှုတ်မဆက်ဘူး။ ကျွန်တော်က စပြီး နှုတ်မဆက်တာလဲ ပါမှာပေါ့လေ။ ဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ဒီရွာသူ/ရွာသားတွေက နည်းနည်း စည်းစောင့်တယ်ထင်တယ်။ ဒီလိုနဲ့ ရွာတွေရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း သူကြီးဆီကိုတော့ သွားတွေ့ရမှာပေါ့။ အဲဒီမှာ စပြီး ဒုက္ခရောက်တော့တာပါပဲ။ သူကြီးဆီသွားဖို့ လမ်းမရှိဘူး။ ဘယ်ကသွားရမှန်းလည်း မသိဘူး။ သူကြီးဆီသွားစရာလိုသလား။ မလိုဘူးလားလည်း သေသေချာချာ မသဲကွဲဘူး။ အဲဒါနဲ့ ရွာထဲမှာ လျှောက်သွားနေလိုက်တယ်။

ရွာထဲမှာ လူတွေ တော်တော်များများနဲ့ တွေ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ထူးဆန်းနေတယ်။ ရွာက လူတွေ တော်တော်များ မျက်နှာဖုံးတွေ စွပ်ထားကြပါကလား။ သူတို့ မျက်နှာဖုံးတွေ လိုက်ခွာဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်တော့ မျက်နှာဖုံးတွေအတိုင်းပဲ နှုတ်ဆက်ရတာပေါ့။ မျက်နှာဖုံးနဲ့ လူတွေက သူကြီးနဲ့ သိတယ် ဆိုပဲ။ ကျွန်တော်လည်း တစ်ခါမှ သူကြီးကို မမြင်ဖူးဘူး။ သူကြီး ဆိုတာ ခြောက်လုံးပြူးကြီး ကိုင်ထားတဲ့ နှုတ်ခမ်းမွေး ထောင်ထောင်နဲ့ လူကြီးများလားပေါ့။

ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်တယ်။ ဒီအတိုင်း ရုပ်အမှန်နဲ့ လမ်းလျှောက်နေရင်တော့ ရွာထဲမှာ တစ်ခုခုများဒုက္ခတွေ့နိုင်သလားပေါ့။ မျက်နှာဖုံးနဲ့ လူတွေတွေ့ရဖန်များလာတော့လည်း မျက်နှာဖုံးစွပ်မထားတဲ့သူဟာ အရှုးကြီးလိုဖြစ်နေတယ်။ ဒါနဲ့ ကျွန်တော်လည်း ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ချုပ်လုပ်ထားတဲ့ မျက်နှာဖုံးတစ်ခု ကောက်တပ်လိုက်တယ်။ အံမယ်…ဒီလိုမှ အဆင်ပြေသွားတယ်။ ရွာထဲကို လူအသစ်ဝင်လာတာကို ရွာထဲက သူတွေက အရေးတယူလည်း မလုပ်ကြပါဘူး။ သူတို့ဟာ သူတို့ ခပ်တည်တည်ပဲ။ တစ်ခါတစ်လေတော့ စကားနည်းနည်းပြောကြတယ်။

ရွာထဲမှာ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အရာတွေ တော်တော်များပါတယ်။ ကျားတွေ၊ ဆင်တွေ၊ ခြတွေ တွေ့ရတယ်။ အသားစားသတ္တဝါတွေ၊ မြေခွေးတွေလည်း ဒုနဲ့ ဒေးပါပဲ။ တစ်ခါတစ်ခါ ရွာထဲလမ်းသလားရင် သူတို့ သိမှာတောင်ကြောက်ရတယ်။ တစ်ခါတစ်ခါ ရွာထဲမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်ရင် ရွာပြင်တောင် ခဏထွက်နေရတယ်။ ဒုတ်စာ၊ ခဲစာ မိမှာစိုးလို့။ တစ်ခါတစ်ခါလည်း သူကြီးရဲ့ နှစ်လုံးပြူးသံလို့ ယူဆရတဲ့ အသံတွေလည်း ကြားရတယ်။

ရွာထဲက လူတွေဟာ မျက်နှာဖုံးတွေ တပ်ထားကြပေမယ့် ဗဟုသုတ ပြည့်စုံတဲ့ သူတွေလည်း အများကြီးပါပဲ။ သူတို့ နဲ့ စကားပြောရတာ တန်ဖိုးရှိတယ်။ တစ်ခါတစ်ခါကျတော့လည်း ဘာတွေ ပြောမှန်းမသိတဲ့ သူတွေနဲ့ တွေ့ရတယ်။ တစ်ခါတစ်ခါကျတော့လည်း စကားမပီတဲ့သူတွေ၊ ကျောင်းမနေနိုင်တဲ့၊ ကျောင်းမနေခဲ့ဖူးတဲ့ ကလေးတွေကိုလည်း တွေ့ရသေးတယ်။ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒီရွာကလူတွေ ဖြစ်နေတော့ ဒီရွာသားပဲပေါ့။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီရွာသားဖြစ်ချင်နေတော့ ဒါတွေကို သည်းခံရမှာပေါ့လေ။ ဒီရွာသားတွေက တစ်ခုတော့ ကောင်းကြပါတယ်။ တစ်ယောက်ယောက် မှားနေတဲ့ အခါမျိုးမှာ စေတနာ ကောင်းကောင်းနဲ့ ဝေဖန်ထောက်ပြကြတယ်။ ကျွန်တော် အဲဒီတစ်ခုတော့ အရမ်းဝမ်းသာပါတယ်။

ဒီရွာထဲကို မရောက်ခင်က ထင်ထားတဲ့ အရာတွေ တော်တော်လွဲနေတာ တွေ့ရတယ်။ မတတ်နိုင်ဘူး။ ရွာတွေကို ချစ်တတ်တဲ့ ကိုယ့်ရဲ့စိတ်ကိုပဲ အပြစ်တင်ရတော့မယ်။ ဒါပေမယ့် ရွာထဲကတော့ မထွက်နိုင်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ လူကောင်း/သူကောင်းတွေလည်း ဒီရွာထဲမှာပဲ ရှိနိုင်တယ် မဟုတ်လား။ ကျွန်တော် ဒီရွာထဲမှာပဲ ခေါင်းချတော့မယ် လို့ စိတ်ကူးလိုက်တယ်။

ဒီရွာထဲကို ရောက်တာ သိပ်မကြာသေးတော့ ရွာအကြောင်းကို ပြောရတာ နည်းနည်းတော့ကြောက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ရွာက လူတွေလည်း ခွင့်လွှတ်နိုင်ကြမယ် ထင်ပါတယ်လေ။ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားတဲ့ သူတွေကိုတော့ ရင်းနှီးအောင် မိတ်ဆက်ရဦးမယ်။

တစ်နေ့မှာ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်လည်း မျက်နှာဖုံးစွပ် ခွာနိုင်အောင် ကြိုးစားရဦးပါမယ်။

ရွာသူ/ရွာသားများ အေးချမ်းကြပါစေ။

About အဇဋာ

အဇဋာ has written 27 post in this Website..

လြတ္လပ္သည့္ သတင္းသမားတစ္ေယာက္၊ ကဗ်ာမ်ားကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးသူ၊ ေတြးေခၚျခင္းကုိ ခုံမင္သူ၊ ေဝဖန္ျခင္းကုိ ႏွစ္သက္သူ၊