ေျခတလံုးအိမ္တိုင္ဘ၀နွင့္ ကမၻာအေရွ႕မွအေနာက္ ေတာင္မွေျမာက္သို႔ ကြ်န္္ေတာ္ေလလြင့္ေနခဲ့သည္မွာ နွစ္ေပါင္း မနည္းေတာ့ပါ။ တစ္နွစ္ျပီး တစ္နွစ္ အသက္ၾကီးလာသလို အၾကားအျမင္ ဗဟုသုတလည္း တိုးခဲ့သည္။ ကမၻာ႔ရြာ တစ္ျဖည္းျဖည္း က်ဥ္းလာသည္။ ေမြးရပ္ ေျမကအေမ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ အိုစာသြားခဲ့သည္။

လြန္ခဲ့ေသာနွစ္ (၂၀) က ေမြးရပ္ေျမ ရထားဘူတာမွ အစျပဳလို႔ ကမၻာၾကီးကို စူးစမ္းဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေျခလွမ္းစခဲ့သည္။ နွစ္ေပါင္း (၂၀) အတြင္း ပီကင္းမွ ရွန္ဟိုင္း၊ ကြမ္တုန္မွ ေဟာင္ေကာင္၊ နယူးေယာက္ခ္မွ ၀ါရွင္တန္၊ ေတာင္အေမရိကားမွ ေတာင္အာဖရိကထိ၊ ထိုမွတဆင့္ လန္ဒန္မွ ဆစ္ဒ္နီသို႔ အလုပ္လုပ္ရင္း လွည့္လည္ရင္း ကြ်န္ေတာ္ေရာက္ခဲ့ဖူးေသာ နိုင္ငံမ်ား (၂၀) ေက်ာ္ ခဲ့သည္။

ေနရာသစ္ တခုေရာက္တိုင္း စိတ္သစ္လူသစ္ ပတ္၀န္းက်င္အသစ္ျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာင္းလဲနိုင္ခဲ့ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္ထဲတြင္ အေမ့ကို လြမ္းဆြတ္မႈက ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာင္းလဲနိုင္ခဲ့။ IP ဖုန္းကတ္ေလးေတြေပၚလာမွ အေမ့ကို မၾကာခဏ ကြ်န္ေတာ္ ဖုန္းဆက္နိုင္ခဲ့သည္။ ဖုန္းထဲတြင္ အေမ၏ေအးခ်မ္းေသာ အသံသည္ ဘ၀၏စိန္ေခၚမႈမ်ားကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အင္အား ပိုျဖစ္ေစခဲ့သည္။

အေမ့၏အသံမွာ တစ္နွစ္ထက္တစ္နွစ္ ပိုအိုစာသြားခဲ့သည္။ အေမ့နွင့္ ဖုန္းေျပာတိုင္း က်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ဖို႔၊ အေမ့ကိုစိတ္မပူဖို႔၊ ေနရာ တကာ သတိနွင့္သြားလာဖို႔၊ ခြင့္ယူျပီး ျပန္မလာဖို႔၊ ျပန္လာရင္ ေငြကုန္ေၾကးက်မ်ားျပီး အလုပ္အကိုင္ ပ်က္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ထပ္သလဲလဲ ေျပာသည္။ ကြ်န္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။ အေမ ကြ်န္ေတာ့္ကို လြမ္းေနျပီ ေတြ႔ခ်င္ေနျပီျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ သိလိုက္ပါသည္။

အေမ (၇၅) နွစ္ ရွိပါျပီ။ ကြ်န္ေတာ္လက္ေဘးက အလုပ္ေတြကိုခ်၊ စိတ္ထဲက အစီအစဥ္ေတြ ကိုဖ်က္ျပီး အေမ့ဆီ တစ္လျပန္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ထိုတစ္လအတြင္း ဘာမွမလုပ္ ဘာမွ မေတြးဘဲ အေမ႔အနားတြင္ ေနမည္။ ကြ်န္ေတာ္ျပန္လာခဲ့မည့္အေၾကာင္း အေမကို ဖုန္းဆက္ အေၾကာင္းၾကားျပီးေနာက္ အေမ စတင္ အစီအစဥ္ဆဲြေတာ့သည္။ မွတ္စုစာအုပ္တစ္အုပ္ျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ၾကဳိက္ေသာ အစားအစာ
မ်ား မွတ္၊ ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ၾကိဳက္ေသာ အိပ္ရာခင္းကို ျပန္ျပင္ခ်ဳပ္၊ ကြ်န္ေတာ္ေရာက္တုန္း အဆင္သင့္၀တ္ဖို႔ အ၀တ္အစားေတြ ျပင္ဆင္ရင္း အေမအလုပ္ေတြ ႐ႈပ္ေနခဲ့သည္ ဆိုသည္ကို ေနာက္မွကြ်န္ေတာ္သိခဲ့ရသည္။ အသက္ (၇၅) နွစ္ ရွိေနျပီျဖစ္ေသာ အေမ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားလုပ္ရင္ ေမာတတ္တဲ့အေမ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္လာဖို႔အတြက္ ျပင္ဆင္ရင္း ေမာဖို႔ ေမ့ေနျပီျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ခံစားမိသည္။ အေမနွင့္ေတြ႔သည့္အခါ အေမ့ကို ေျပးျပီးဖက္လိုက္မည္ဟု စိတ္ကူးနွင့္ ေလယာဥ္ေပၚတြင္ ၾကည္ႏႈးေနမိသည္။ တကယ္တမ္း အေမနွင့္ ေတြ႔ေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္ေျပးမဖက္မိ၊ အိမ္ေပါက္၀တြင္ ၾကိဳေနေသာ အေမသည္ သစ္ေျခာက္ပင္အိုနွင့္ တူေနသည္။ မ်က္နွာေပၚက အရစ္
အစင္းမ်ားေၾကာင့္ အေမသည္ အရင္ပံုရိပ္နွင့္ မတူေတာ့။ အေမ ေတာ္ေတာ္ အိုစာသြားခဲ့ပါလား ။

အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ေရာက္ျခင္း အရင္က ကြ်န္ေတာ္ၾကိဳက္ခဲ့ေသာ ဟင္းမ်ားကို အေမ စတင္ ခ်က္ျပဳတ္ေတာ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ ထိုဟင္းမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ မၾကိဳက္ေတာ့ေၾကာင္း အေမကို မေျပာျဖစ္ခဲ့။ မ်က္စိမႈန္လာျပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဟင္းမ်ားက ငန္တစ္ခြက္၊ ေပါ့တစ္ခြက္ အရသာမ်ား အရင္နွင့္ မတူေတာ့။ ကြ်န္ေတာ္အတြက္ ျပင္ဆင္ထားေသာ အိပ္ရာခင္းမွာလည္း ဂြမ္းစစ္စစ္ ေစာင္ထူၾကီးေတြျဖစ္သည္။ ထို
ေစာင္ထူၾကီးမ်ားကို ျခံဳအိပ္ရေသာအက်င့္ ကြ်န္ေတာ္မွာ မရွိေတာ့ ။ ဂြမ္းေစာင္အစား သိုးေမြးေစာင္ ႏုနုေလးပဲ သံုးေတာ့ေၾကာင္း အေမ့ကို ကြ်န္ေတာ္ မေျပာျဖစ္ခဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ျပန္လာတာ အေမ့ကို လြမ္းလို႔ ေတြ႕ခ်င္လို႔ ပဲေလ။

အိမ္ျပန္ေရာက္စ နွစ္ရက္တြင္ အလုပ္မ်ား ႐ႈပ္ေနေသာေၾကာင့္ အေမနွင့္ စကားေကာင္းေကာင္း မေျပာျဖစ္ခဲ့။ ေျပာျဖစ္ျပန္ေတာ့လည္း လူျဖစ္အင္မ်ား၊ လူ႔ဘ၀အေၾကာင္းမ်ားကို ထပ္သလဲလဲ ေျပာေနေတာ့သည္။ ထိုအေၾကာင္းမ်ားသည္ လြန္ခဲ့ေသာ (၁၀) နွစ္ခန္႔က အေမ အပ္ေၾကာင္းထပ္ေအာင္ ေျပာခဲ့ေသာ စကားမ်ားျဖစ္သည္။ ထိုအေၾကာင္းအရာနွင့္ ကြ်န္ေတာ႔္၏ဘ၀နွင့္ အလုပ္အေၾကာင္းကို ခိုင္းႏႈိင္းျပီး
ေျပာေတာ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္အေနွာင့္အယွက္ ျဖစ္လာလွ်င္ ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ ေခတ္ေနာက္က်ေနျပီျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာမိလွ်င္ အေမသည္ ေတြေတြေလးနွင့္ တစ္ေနရာရာကို ေငးၾကည့္ေနတတ္သည္။

မ်က္စိမ်ား မႈန္၀ါးလာျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေမ ဟင္းခ်က္ရာတြင္ သန္႔ရွင္းမႈကို ဦးစားမေပးေတာ့ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ သတိျပဳလာမိသည္။ အေမခ်က္ေသာ ဟင္းထဲတြင္ တစ္ခါတစ္ရံ ပိုးေကာင္မ်ား၊ ယင္ေကာင္မ်ား ပါလာတတ္သလို၊ ထမင္းဟင္းမ်ား ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ က်လွ်င္လည္း ျပန္ေကာက္ထည့္လာတတ္သည္။ အေျခအေနမ်ားသည္ ယခင္ကနွင့္ မတူေတာ့။ အိမ္တြင္မခ်က္စားဘဲ ဆိုင္တြင္ မွာစားရန္ေျပာေသာအခါ
အျပင္စာမ်ားသည္ ညစ္ပတ္ေၾကာင္း၊ က်န္းမာေရးနွင့္ မညီညြတ္ေၾကာင္း ေျပာသည္။ ထမင္းခ်က္ အေဖာ္တစ္ေယာက္ ရွာထားခဲ့မည္ဟု ေျပာျပန္လွ်င္ အေမသည္ “ငါ လွဳပ္ရွားနိုင္ေသးတယ္။ ငါ မအိုေသး” ဟု က်ြန္ေတာ့္ကို စိတ္ဆိုးေလသည္။ ကြ်န္ေတာ္ျမိဳ႕ထဲသို႔သြားလွ်င္ အေမလည္း လိုက္ခ်င္သည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ အေမေျခလွမ္းေၾကာင့္ လိုရာသုိ႔ မေရာက္နိုင္ခဲ့။

အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုခု ေဆြးေႏြးမိျပန္လွ်င္လည္း ကြ်န္ေတာ္အယူအဆမ်ားသည္ မွားေနျပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ လမ္းမွားလိုက္ေနျပီ ဟု အေမ ထင္ေနသည္။ အရာရာတိုင္းသည္ ေခတ္နွင့္အညီ တိုးတက္ေနျပီျဖစ္ေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္ အားမနာစြာ အေမ့ကို ေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။

ေနာက္ပိုင္း အေမနွင့္ေျပာျဖစ္ေသာ စကားတိုင္းတြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ စိတ္အေနွာင့္အယွက္ျဖစ္ျပီး စကားလမ္းေၾကာင္းလႊဲြျခင္းမ်ားကို လုပ္လာမိသည္။ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္မရွည္ေသာအခ်ိန္တြင္ စကားသံကို အက်ယ္ၾကီး ေျပာမိျခင္း၊ စကားျဖတ္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္မိေသာအခါ အေမသည္ ေျပာလက္စ စကားကိုရပ္ျပီး ေတြေတြေလးနွင့္ ႏႈတ္ဆိတ္ေနတတ္သည္။

ခြင့္တစ္လျပည့္၍ ကြ်န္ေတာ္ျပန္ခါနီးအခ်ိန္တြင္ အေမသည္ ကုတင္ေအာက္က ေသတၲာေဟာင္း တစ္ခုျဖင့္ နွစ္ရွည္လမ်ား သိမ္းထားေသာ သတင္းစာျဖတ္ပိုင္းမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္အား ေပးေလသည္။ ထိုသတင္းစာ ျဖတ္ပိုင္းမ်ားမွာ ကြ်န္ေတာ္ ျပည္ပေရာက္စဥ္ ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္ခဲ့ ဖူးသမွ် နိုင္ငံတြင္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ဖူးေသာ သတင္းမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ကို ျပရန္ ထိုျဖတ္ပိုင္းမ်ားကို ဂရုတစိုက္ ညႇပ္ျပီး အေမ
သိမ္းထားျခင္းျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္လက္ထဲသုိ႔အပ္ျပီး ကြ်န္ေတာ္နွင့္အတူ ယူေဆာင္သြားေစလိုသည္။

မ်က္မွန္ထူကိုတပ္ စာဖတ္တိုင္း အားစိုက္္ရတဲ့အေမ၊ သတင္းစာ တစ္မ်က္နွာခ်င္းကို ကုန္ေအာင္ ဖတ္ျပီး ထိုျဖတ္ပိုင္းကို မည္မွ် ခက္ခက္ခဲခဲ ညႇပ္ခဲ့သည္ဆိုသည္ကို ကြ်န္ေတာ္အသိ။ သို႔ေသာ္ အသံုးမ၀င္ေတာ့ေသာ ထိုသတင္းစာမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ ယူမသြားခ်င္ေပ။ ကြ်န္ေတာ္ ေတြေ၀ေနသည့္အခိုက္တြင္ အေမ့လက္ထဲမွ ျဖတ္ပိုင္းေလး တစ္ခု လႊင့္က်သြားသည္။ ကြ်န္ေတာ္ထက္ဦးေအာင္ အေမက ေကာက္ယူ
လိုက္ျပီး အကၤ်ီအိတ္ထဲသို႔ ထည့္လိုက္သည္။

“ဘာျဖတ္ပိုင္းေလးလဲ ေမေမ ကြ်န္ေတာ့္ကို ျပပါလား”
အေမ ေတြေတြေလးနွင့္ကမ္းေပးျပီး ထမင္းစားခန္းသို႔ ထြက္သြားလိုက္သည္။
ကြ်န္ေတာ္ခ်က္ခ်င္း ဖတ္ၾကည့္လိုက္မိသည္။

“ငါ အိုသြားတဲ့အခါ”ဟု ေခါင္းစဥ္ တပ္ထားေသာ ၂၀၀၄ နွစ္ ၁၂ လပိုင္း ၆ ရက္ေန႕က ေဆာင္းပါးေလး ျဖစ္သည္။ ေဆာင္းပါးေလးမွာ

“ငါ အိုသြားတဲ့အခါ”

ငါ အိုသြားတဲ့အခါ ငါဟာ အရင္က ငါ မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ ငါ႔ကို နားလည္ေပးပါ၊ စိတ္ရွည္ရွည္ထား ဆက္ဆံေပးပါ။

ခ်ိနဲ႔နဲ႔လက္ေတြနဲ႔ ထမင္းဟင္းေတြ အကၤ်ီေပၚ ေလာင္းမိတဲ့အခါ၊ ဖိနပ္ၾကိဳးေတြ ခ်ည္ဖို႔ ေမ့သြားတဲ့အခါ၊ ငါ့ကို မရြံပါနဲ႔၊ ငယ္ငယ္တုန္းက ငါ သင္ေပးခဲ့တာေတြကို ေက်းဇူးျပဳျပီး သတိရေပးပါ။

အပ္ေၾကာင္းထပ္မက ေျပာဖူးတဲ့ စကားေတြကို ငါ ျပန္ေျပာမိတဲ့အခါ စကားမျဖတ္ဘဲ ေက်းဇူးျပဳျပီး နားေထာင္ေပးပါ၊ ငယ္ငယ္တုန္းက အိပ္ရာ၀င္တိုင္း တစ္ေထာင့္တည ပံုျပင္ေတြကို မရိုးေအာင္ ေျပာရင္း ငါ ေခ်ာ့သိပ္ခဲ့ဖူးတာေတြကို သတိရေပးပါ။

မလႈပ္မရွားနိုင္လို႔ ေရခ်ဳိးဖုိ႔ အကူအညီ လိုတဲ့အခါ ငါ့ကို မျငိဳျငင္ပါနဲ႔၊ ငယ္ငယ္တုန္းက ေခ်ာ့တစ္လွည့္ ေျခာက္တစ္ခါ ေရခ်ဳိးေပးခဲ့ဖူးတဲ့ ပံုရိပ္ ေလးကို ျမင္ေယာင္ေပးပါ။

ေခတ္သစ္၊ နည္းပညာသစ္ေတြကို မသိနားမလည္ခဲ့ရင္ ငါ့ကို မေလွာင္ပါနဲ႔၊ ငယ္ငယ္တုန္းက “ဘာေၾကာင့္” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းတိုင္းကို စိတ္ရွည္စြာ ငါ ျပန္ေျဖခဲ့တာကို သတိရေပးပါ။

စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါ ႏြမ္းလ်ျပီး လမ္းမေလ်ာက္နိုင္တဲ့အခါ ခြန္အားပါတဲ့ လက္တစ္စံုနဲ႔ ငါကုိကူတဲြေပးပါ၊ လမ္းေလ်ာက္သင္စ အရြယ္တုန္း က တစ္လွမ္းခ်င္း လွမ္းေလ်ာက္ က်င္႔ေပးခဲ့ဖူးတာကို ေက်းဇူးျပဳျပီး သတိရေပးပါ။

အသက္ၾကီးလာလို႔ စကားေျပာရာမွာ ေရွ႕ေနာက္မညီဘဲ အေၾကာင္းအရာ ေတြကို ငါ ေမ့သြားတဲ့အခါ အခ်ိန္ေပးျပီး စဥ္းစားခြင့္ေပးပါ၊ စကား အေၾကာင္းအရာေတြက ငါ့အတြက္ အေရးမၾကီးပါဘူး။ ေဘးကေန ငါေျပာသမွ်ကို နားေထာင္ေပးရင္ ေက်နပ္ပါျပီ။

တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ အိုစာသြားတဲ့ ငါ့ကိုၾကည့္ျပီး ၀မ္းမနည္းပါနဲ႔၊ နားလည္ေပးပါ အားေပးပါ၊ အရင္တုန္းက လူ႔ဘ၀ တက္လမ္းအတြက္ ငါ လမ္းညႊန္ခဲ့သလို အခုအခ်ိန္မွာ ငါ့ ဘ၀ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ေတြအတြက္ အေဖာ္ျပဳေပးပါ။ အခ်စ္နဲ႔ ေအးမွ်မႈေတြကို ငါ ျပံဳးျပံဳးေလး လက္ခံမွာပါ။ အဲဒီအျပံဳးေတြထဲမွာ မဆံုးတဲ့ ငါ့ေမတၲာေတြ ေတြ႔ရမွာပါ။

ကြ်န္ေတာ္ မ်က္ရည္မက်ေအာင္ ထိန္းထားရင္း မနားတမ္းဆံုးေအာင္ ဖတ္လိုက္မိသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ေသတၲာထဲက အေကာင္းဆံုး အ၀တ္တစ္စံုကို ထားခဲ့ျပီး ထိုျဖတ္ပိုင္းမ်ားကုိ ထည့္လိုက္သည္။ က်န္ေသာ ျဖတ္ပိုင္းမ်ားက ကြ်န္ေတာ္အတြက္ အသံုးမ၀င္ေသာ္လည္း ထိုေဆာင္းပါးပါေသာ ျဖတ္ပိုင္းေလးမွာ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေရာက္ ကြ်န္ေတာ္ အပါးအျမဲမခြာေတာ့။

ယခုထက္ထိ ထိုမွန္ေဘာင္ သြင္းထားေသာ ျဖတ္ပုိင္းေလးမွာ ကြ်န္ေတာ့္ စာၾကည့္စားပဲြေပၚတြင္ ရွိေနသည္။ ကြ်န္ေတာ့္လို ဘ၀တူ အမိေျမကို ခဲြျပီး အေမနွင့္ ေ၀းေနသူမ်ား အတြက္ ထိုေဆာင္းပါးကို တင္ျပလိုက္ပါသည္။ အျမဲ ဖုန္းမဆက္နိုင္ေသာ္လည္း အခါၾကီး ရက္ၾကီးမ်ားတြင္ အေမ့ကို ဖုန္းဆက္ျပီး သတိရေၾကာင္း၊ က်န္းမာေၾကာင္း၊ အေမခ်က္ေသာ ဟင္းမ်ားကို စားခ်င္ေၾကာင္း……………

ရာသီ အလီလီေျပာင္းခဲ့လည္း
မေန႔တစ္ေန႔ကလိုပဲ အေမ
အေမ ထြက္သြားတဲ့ရက္
အိပ္မက္တစ္ခုလို ထင္မွား
အေမ့ ပံုရိပ္ေတြ ရွင္သန္ေနဆဲပါ။

ျမိဳ႕ျပတစ္ခုရဲ႕ရင္ခြင္ သမီး၀င္ကာနားခို
အေမ့ရြာေလာက္ မေပ်ာ္ဘူး။
မိုးေမွ်ာ္တိုက္ေတြက ခိုင္ခံ့
အေမ့တဲအိုေလာက္ မလံုျခံဳဘူး။
ပီဇာေတြ၊ ဘာဂါေတြစား
အေမ့ ထမင္းၾကမ္းေလာက္ မျမိန္ဘူး။
ျမိဳ႕ျပေတြရဲ႕ ေနေရာင္ျခည္
အေမ့ ရင္ခြင္ေလာက္ မေႏြးေထြးဘူး။

နီယြန္မီးေတြ ထိန္လင္း
လမ္းျပၾကယ္ေတြ ဘယ္ႏွစ္ွစင္းလင္းလဲ
အေမ့ရဲ႕ လမ္းညႊန္မႈမရွိလို့
အနာဂတ္ဟာ မဲေမွာင္ေနဆဲပါ အေမ။

“ဘယ္ေတာ့မွ မငိုနဲ႔ “…..တဲ့
အေမ့ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးစကားတစ္ခြန္း
သမီးအတြက္ ခြန္အားျဖစ္လို႔
က်လုလုမ်က္ရည္ေတြ မ်ဳိသိပ္
ေလာကဓံရဲ႕ မုန္တိုင္းၾကား
အခါးအသီးေတြ ခါးစည္းခံရင္း
ဘ၀ေလွကို အားမာန္နဲ႔ ေလွာ္ခတ္ဆဲပါအေမ။

ဘ၀မွာ အေမသာ စံျပ
အေမ့ကို နမူနာယူလို့
အေမတူသမီး ပီသစြာနဲ႔
ကံၾကမၼာရဲ႕ ဇာတ္ကြက္ေတြေအာက္မွာ
အံၾကိတ္လို႔ ဟန္ခ်က္ညီညီ ကရင္း
အေမ့ကို လြမ္းဆြတ္ သတိရဆဲပါ အေမ။

(၂၆. ၉. ၁၉၉၉) ထာ၀ရ ခဲြခြာသြားေသာ အေမ့အား လြမ္းဆြတ္လွ်က္
ႏိုင္းႏိုင္းစေန

ေက်းဇူးျပဳ၍ ျပန္လည္မွ်ေဝ ေပးႀကပါ…………..ေက်းဇူးတင္ပါသည္။
aungzin25

About Knowledge Seeker

Knowledge Seeker has written 59 post in this Website..