သတင္းေထာက္တစ္ဦး၏ ဒုိင္ယာရီ ဆုိၿပီး နာမည္သာတပ္လုိက္ရတယ္။ ဒီလုိ နာမည္မ်ိဳးက ဝါရင့္သတင္းစာဆရာႀကီးေတြ သူတုိ႔အေတြ႔အႀကံဳေတြအေၾကာင္းေရးရာမွာ တပ္ေလ့ရွိတဲ့့ ေခါင္းစဥ္မ်ိဳး။ ကၽြန္ေတာ္က ခုမွ သတင္းသမားေပါက္စမွ်သာ။ ဒါေပမယ့္ ေခါင္းစဥ္တပ္မယ့္ နာမည္ရွာလုိက္ေတာ့လည္း မေတြ႔တာနဲ႔ ဒီနာမည္ပဲ တပ္လုိက္ရေတာ့တယ္။

သတင္းေထာက္တစ္ဦး၏ ဒုိင္ယာရီ ဆုိေတာ့ ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းပဲေရးရမလား စဥ္းစားလုိက္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ မျဖစ္ဘူး။ ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းထဲမွာက သူ႔ကုိ သြားႀကိဳတာေတြ၊ အစ္မဝမ္းခြဲေဆးရုံတက္တာေတြ၊ ဦးေလးအရက္မူးလုိ႔ ရပ္ကြက္နဲ႔ရန္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းေတြနဲ႔ အစုံသုပ္ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သတင္းနဲ႔ဆုိင္တဲ့၊ သတင္းလုိက္ရင္းျဖစ္တဲ့အေတြ႔အႀကံဳေတြပဲ ေရးေတာ့မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္သတင္းေထာက္ စျဖစ္ေတာ့ ပထမဆုံးႀကဳံရတဲ့ဒုကၡက နာမည္ကိစၥပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ေမြးရပ္က လူေတြ ရန္ကုန္ကုိလာရင္ သူတုိ႔ကေမးပါတယ္။ ေဟ့ေကာင္ မင္းဘာလုပ္ေနလဲ လုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေမးရင္ ကၽြန္ေတာ္က သတင္းေထာက္လုပ္ေနတယ္လုိ႔ ျပန္ေျဖလုိက္တယ္။ အဲဒီမွာ သူတုိ႔က ဘာေမးလဲဆုိေတာ့ ဘယ္လုိသတင္းေထာက္လဲတဲ့။ ေထာက္လွမ္းေရးလားတဲ့။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးထပ္ေျပာပါတယ္။ မဟုတ္ဘူး ဂ်ာနယ္သတင္းေထာက္ လုိ႔။ ေအာ္ ေအာ္ ဂ်ာနယ္ေတြကုိ သတင္းေထာက္တာလားတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမွ ျပန္မေျပာေတာ့ဘဲ ကၽြန္ေတာ့္သတင္းေတြပါတဲ့ ဂ်ာနယ္ကုိ ေပးဖတ္လုိက္တယ္။ ကဲ အဲဒီေတာ့ မွေအးေရာ မေမးေတာ့ဘူး။ ဒါေတာင္လုပ္ေသးတယ္။ သတင္းေထာက္ဆုိေတာ့ သတင္းေတြရေအာင္၊ သတင္းေတြရွာဖုိ႔ ေနရာတကာေလွ်ာက္သြားေနရမွာေပါ့တဲ့။

ေနာက္တစ္ခုက သတင္းေထာက္ျဖစ္စ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လုိလူငယ္ေတြ ႀကံဳေတြ႔ရတဲ့ဒုကၡက ကင္မရာ၊ ရစ္ေကာ္ဒါ ကိစၥ။ သိပ္ခ်မ္းသာတဲ့ ဂ်ာနယ္ႀကီးေတြက သတင္းေထာက္အသစ္ေတြကေတာ့ အဲဒီလုိ ဒုကၡမ်ိဳးႀကံဳေတြ႔ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သတင္းေထာက္လုပ္လုပ္ျခင္း ဂ်ာနယ္အသစ္ကေလးတစ္ေစာင္မွာဆုိေတာ့ အဲဒီကိစၥက ေတာ္ေတာ္ဆုိးတယ္။ သတင္းလုိက္ဖို႔သြားရင္ သူမ်ားေတြက ကင္မရာေတြတဖ်တ္ဖ်တ္၊ ရီေကာ္ဒါေတြ ပါးစပ္နားထုိးေပးေနတဲ့အခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စာအုပ္ထဲမွာအေသအေၾက လုိက္မွတ္ေနရပါတယ္။ ဒါက သတင္းေထာက္အသစ္ေတြ မျဖစ္မေနႀကဳံရတဲ့ ဒုကၡတစ္ခုေပါ့ဗ်ာ။

မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ့္သတင္းေထာက္ဘဝရဲ႔ ပထမဆုံး ႏုိင္ငံေရးပြဲတစ္ပြဲ တစ္ခုအေၾကာင္းလည္း ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။

အင္န္အယ္ဒီပါတီ မွတ္ပုံတင္ေရး၊ မတင္ေရးကိစၥ ဆုံးျဖတ္မယ့္ေန႔က အင္န္အယ္ဒီရုံးခ်ဳပ္ေရွ႔မွာ သတင္းေထာက္ေတြက အမ်ားႀကီး ကင္မရာေတြနဲ႔ရုိက္၊ အင္တာဗ်ဴးသူကဗ်ဴး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ခပ္တည္တည္ပဲၾကည့္ေနရတယ္။ ကုိယ္ဘာမွ မလုပ္ႏုိင္ဘူး။ အဲ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ စကားေျပာမယ့္အလွည့္လည္းေရာက္ေရာ ရုံးခ်ဳပ္အျပင္မွာ ရွိေနတဲ့ သတင္းေထာက္ေတြေရာ၊ ႏုိင္ငံျခားမီဒီယာေတြပါ ဝုန္းကနဲ ရုံးအဝင္ဝကုိ တုိးဝင္လာပါေလေရာ။

ဟာ အဲဒီမွာသြားပါေလေရာ။ ကၽြန္ေတာ့္ဖိနပ္ကုိ NHK သတင္းဌာနက ငနဲ တက္နင္းလုိက္တာ ျပတ္သြားေရာ။ ဂရုမစုိက္လုိက္ႏုိင္ဘူး။ လက္က ေရးေနရေသးတယ္။  ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က အထဲကေနေျပာ။ အျပင္မွာက သတင္းေထာက္ေတြက ေခၽြးတလုံးလုံးနဲ႔လုိက္ေရးနဲ႔။ သူမလည္းေျပာၿပီးေရာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေျခတုံးလုံးနဲ႔။

ၾကားမွာ ျပႆနာတစ္ခုတက္လုိက္ေသးတယ္။ ကုမုျဒာက မမတစ္ေယာက္နဲ႔၊ 7Day က မမတစ္ေယာက္က သူတုိ႔ကုိ တြန္းပါတယ္ဆုိၿပီး ေဒါပြေနလုိ႔ မနည္းေခ်ာ့လုိက္ရေသးတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ တကၠစီငွားဖုိ႔ပိုက္ဆံကလည္းမပါ။ ရုံးမွာ ျပန္ထုတ္ရင္လည္း အက္ဒမင္ဆုိတာေတြနဲ႔ စကားေျပာရမွာမုိ႔ ေရႊဂုံတုိင္မွတ္တုိင္ကုိ ေျခလ်င္ပဲ ေလွ်ာက္သြားလုိက္ေတာ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သတင္းေထာက္ေတြကလည္း အဆုိးသားဗ်။ သတင္းတစ္ခု၊ ဓါတ္ပုံတစ္ပုံကုိ ခ်က္ခ်င္းျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ခ်က္ခ်င္းယူရမွ ေက်နပ္ၾကတယ္။ အလုပ္သေဘာအရလည္း အခ်ိန္ဆုိတာ သိပ္အေရးႀကီးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ တြန္းလုိက္။ ထိလုိက္။ ဖိနပ္တက္နင္းလုိက္နဲ႔။ ထမင္းငတ္လုိက္။ အယ္ဒီတာက ဆူလုိက္နဲ႔။

ဒီလုိနဲ႔ပဲ စာမ်က္ႏွာေပၚေရာက္ေအာင္ လုပ္ၾကရတာ။ အဲ စာမ်က္ႏွာေပၚမေရာက္ခင္ စိစစ္ေရးကျဖတ္ရင္ ေနာက္တစ္ပတ္အတြက္ တြက္ေျခသိပ္မကုိက္ေတာ့ျပန္ဘူး။

(ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္)

About အဇဋာ

အဇဋာ has written 27 post in this Website..

လြတ္လပ္သည့္ သတင္းသမားတစ္ေယာက္၊ ကဗ်ာမ်ားကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးသူ၊ ေတြးေခၚျခင္းကုိ ခုံမင္သူ၊ ေဝဖန္ျခင္းကုိ ႏွစ္သက္သူ၊