သတင္းေလာကနဲ႔ နည္းနည္းအလွမ္းေဝးတဲ့ သူေတြက သတင္းေထာက္ေတြကုိ ေမးေလ့ရွိတဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခုရွိပါတယ္။

တစ္ခုခုျဖစ္တယ္ဆုိရင္ ဘယ္လုိသိတာလဲ တဲ့။ ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ တကယ္လုပ္တဲ့သူေတြ၊ ခံရတဲ့သူေတြထက္ သတင္းေထာက္ေတြက ပုိၿပီးေစာေစာေရာက္တတ္ၾကတယ္၊ ေစာေစာသိတတ္ၾကတယ္ တဲ့။ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး အဲဒီလုိသိတာလဲ လုိ႔ေမးပါတယ္။

ပုံမွန္အတုိင္းဆုိရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေျဖရခက္တဲ့ေမးခြန္းပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အဲဒီလုိလာေမးတုိင္း ကၽြန္ေတာ္ေျဖလုိက္ရင္ ကုိးယုိးကားယားေတြခ်ည္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္နားလည္သလုိေတာ့ ျပန္ေျပာျပေလ့ရွိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သတင္းေထာက္ေတြ ပြဲတစ္ပြဲ၊ ဒါမွ မဟုတ္ လူသတ္မႈတစ္ခု၊ ဒါမွမဟုတ္ ဆႏၵျပမႈတစ္ခု ကုိ သတင္းယူဖုိ႔ဆုိရင္ သတင္းေထာက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ သိၾကၿပီးျဖစ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ဆႏၵျပမယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ပြဲလုပ္မယ္ဆုိရင္ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ၊ ကုမၸဏီေတြကေန ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ ဖိတ္ပါတယ္။ လူသတ္မႈဆုိရင္လည္း သတင္းေထာက္ေတာ့ထားပါ။ သာမန္လူေတြေတာင္ သိႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေရာက္သြားၿပီဆုိပါစုိ႔။ အဲဒီကေနစၿပီး တစ္ေယာက္က သတင္းတစ္ခုရွိတယ္ေျပာမယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္က တစ္ခုရွိတယ္ေျပာမယ္နဲ႔။ ပြဲတစ္ပြဲၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သတင္းအစ သုံးခုေလာက္ရသြားတတ္ၾကပါတယ္။ ဆုိေတာ့ သတင္းမျဖစ္ေသးခင္မွာကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ သတင္းအစေတြရွိေနပါၿပီ။ ဒါက ျဖစ္လာမယ့္ သတင္း၊ ျဖစ္ႏုိင္တဲ့သတင္းကုိ ေျပာတာပါ။

ေနာက္တစ္ခုက မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ကိစၥရပ္ေတြ ျဖစ္လာတယ္ဆုိရင္ေပါ့။ ဥပမာ မီးေလာင္တာတုိ႔၊ တိတ္တဆိတ္လူသတ္သြားတာတုိ႔ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သတင္းသမားေတြက တစ္ဦးသိတာနဲ႔ တစ္ဦးသိႏုိင္ဖုိ႔ မခဲယဥ္းေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သတင္းအစေတြကုိ လုိက္ၾကရပါတယ္။(ခၽြင္းခ်က္အေနနဲ႔ ေျပာစရာေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးေပါ့ဗ်ာ)။

ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေပးသတင္း၊ လုိက္သတင္း၊ ထုတ္ႏႈတ္သတင္းဆုိတာေတြလည္းရွိေသးတယ္ဗ်။ ေပးသတင္းဆုိတာေတာ့ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုခု၊ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္က သတင္းေထာက္ကုိ ယူေစခ်င္တဲ့၊ သူတုိ႔သတင္းကုိ ေရးေပးေစခ်င္တဲ့ သတင္းမ်ိဳး။ လုိက္သတင္းကေတာ့ အထက္က အေၾကာင္းအရာေတြလုိမ်ိဳး၊ ထုတ္ႏႈတ္သတင္းက ေၾကျငာခ်က္၊ သတင္းစာ၊ ေဟာေျပာခ်က္၊ အစည္းအေဝးပြဲေတြကေန သတင္းျဖစ္ႏုိင္ေျခရွိတဲ့ အေၾကာင္းေတြကုိ ထုတ္ေရးရတာ။ ေနာက္တစ္ခုရွိေသးတယ္ဗ်။ ခုေနာက္ပုိင္းမွ ေပၚလာတာပါ။ “ကုတ္(Quote) ေပါင္းခ်ဳပ္” တဲ့။ သတင္းေဆာင္းပါးေတြ ေရးတဲ့ေနရာမွာ ခပ္ပ်င္းပ်င္းရွိတဲ့သတင္းေထာက္က ေျပာစကားေတြနဲ႔ခ်ည္း ေရးထားတဲ့ သတင္း ဒါမွမဟုတ္ သတင္းေဆာင္းပါးကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သတင္းေထာက္ေတြ အခ်င္းခ်င္း “ကုတ္(Quote)ေပါင္းခ်ဳပ္” လို႔ စေနာက္ၾကတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မွတ္ရရ စစ္တပ္က လယ္သိမ္းတာခံရတဲ့ လယ္သမားေတြက မီဒီယာနဲ႔ေတြ႔ခ်င္တယ္ဆုိၿပီး အင္န္အယ္ဒီပါတီဝင္တစ္ေယာက္ရဲ႔ ေပးသတင္းတစ္ပုဒ္လုိက္ဖူးတယ္ဗ်။

စကားစပ္မိလုိ႔ေျပာရဦးမယ္။ ဒီေလာကမွာေတာ့ အဲဒီလုိေတြအမ်ားႀကီးပဲဗ်။ ဘယ္ပါတီက ဘယ္သူက ဘယ္ကိစၥကုိ ဖိတ္ျပန္ၿပီ၊ ဘယ္ပါတီက ဘယ္သူက မီဒီယာေတြကုိ ေတြ႔ျပန္ၿပီနဲ႔။ အဲဒီသူေတြကုိ ၾကည့္လုိက္ရင္ သူတုိ႔ ပါတီထဲမွာ၊ ဒါမွ မဟုတ္အဖြဲ႔အစည္းထဲမွာ ေနရာ မရတဲ့သူေတြမ်ားပါတယ္။ သူတုိ႔က ဒီလုိ(သူတုိ႔အေခၚ-လူမႈေရး) အလုပ္ေတြကုိ သူတုိ႔ ကုိယ္ပုိင္ပုိက္ဆံနဲ႔ လုပ္ေနၾကတာမ်ားပါတယ္။ သူတို႔အေထာက္အပ့ံဘယ္လုိယူသလဲေတာ့ မသိရပါဘူး။ လယ္သိမ္းတဲ့ကိစၥေတြ၊ စက္ရုံအလုပ္သမားေတြ ဆႏၵျပတဲ့ ကိစၥေတြ ခုေနာက္ပုိင္းေတာ္ေတာ္ျဖစ္လာေတာ့ သူတုိ႔နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သတင္းေထာက္ေတြ အၿမဲတမ္းအဆက္အဆံရွိပါတယ္။

ဆက္ပါဦးမယ္။ အဲဒီစစ္တပ္က လယ္သိမ္းတဲ့ကိစၥကုိ သြားဖုိ႔ အဲဒီပါတီက လူတစ္ေယာက္က သတင္းေထာက္ေတြကို ၃၈ လမ္းက လက္ဖက္ရည္ဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာ စုရပ္လုပ္ဖုိ႔ခ်ိန္းပါတယ္။ မနက္ ၉ နာရီတဲ့။ ဒါက ထုံးစံတစ္ခုပါ။ ဂ်ာနယ္တုိက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ပါခ်င္တယ္ဆုိရင္ သူတုိ႔(သတင္းရင္းျမစ္) ေတြက အဲဒီလုိစုရပ္လုပ္ၿပီး ကားတစ္စီးငွားၿပီး အားလုံးကုိ သတင္းျဖစ္ေနတဲ့ ေနရာ(သူတုိ႔အတြက္-ျပႆနာျဖစ္ေနတဲ့ေနရာ) ကုိ ေခၚသြားပါတယ္။

အဲဒီေန႔က ေတာ္ေတာ္ကုိ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ ဂ်ာနယ္တုိက္ ေတြအမ်ားႀကီးပါလာပါတယ္။ Venus, Farmers(ဂ်ာနယ္သစ္), Popular News, True News, 7Day, The Voice, ဧရာဝတီ(Online Media), DVB စသျဖင့္ ဂ်ာနယ္လစ္အေယာက္ ၂၀ ေလာက္ပါလာပါတယ္။ သတင္းေထာက္ေတြ တစ္စုတစ္ေဝးတည္း တစ္ေနရာကုိ သြားဖုိ႔ဆုိတာ စိတ္ေတာင္မကူးရဲတဲ့ကိစၥပါ။ အဲဒီလုိ စုေပါင္းၿပီး သြားၾကၿပီဆိုရင္ အင္မတန္ေပ်ာ္ၾကပါတယ္။

“ေဟ့ေကာင္ ဟုိအပတ္က မ်က္ႏွာဖုံးက သတင္းက အမွားႀကီး။ မင္းတုိ႔အယ္ဒီတာက လူညစ္။ ဘာ…စာမူခက တစ္ပုဒ္ ၁၅၀၀ ဟုတ္လား”

အဲဒီလုိမ်ိဳးတစ္ေယာက္ရဲ႔ဂ်ာနယ္အေၾကာင္းတစ္ေယာက္ေျပာလုိက္နဲ႔၊ စလုိက္၊ ေနာက္လုိက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သတင္းယူရမယ့္ေနရာ၊ သန္လ်င္ တစ္ဖက္ကမ္းက ရြာကေလးတစ္ရြာကုိ ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။

အဲဒီရြာကေလးမွာ လယ္ဧက ၂၀၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ကုိ ေရတပ္က ဗုိလ္မႈးကုိ ႏွစ္စဥ္ေၾကးေပးရတယ္။ ခုသူတုိ႔က ႏွစ္စဥ္ေၾကးကုိ မေပးႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ႏြားေတြ၊ လယ္ေတြေရာင္းၿပီး ႏွစ္စဥ္ေၾကးေပးရလုိ႔လည္း ကုန္ၿပီ။ ခုလည္း သူတုိ႔လယ္ေတြကုိ သိမ္းမယ္ဆုိလုိ႔ အဲဒါနဲ႔ သူတုိ႔ခံစားခ်က္ေတြကုိ မီဒီယာကုိ ဖြင့္ခ်ခ်င္တယ္ဆုိတဲ့သေဘာ။ အဲဒါနဲ႔ လယ္သမားေတြေတြကုိ သတင္းေထာက္ေတြက အင္တာဗ်ဴးၾက၊ ဓါတ္ပုံရုိက္တဲ့သူက ရုိက္၊ မူဗီ ရုိက္တဲ့သူက ရုိက္နဲ႔။

ဒါနဲ႔ အဲဒီမွာ တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က သတင္းတစ္ခုေတာ့ရၿပီ ခံရတဲ့သူေတြကုိလည္း ေမးၿပီးသြားၿပီ။ ဒါေပမယ့္ လုပ္တဲ့သူဘက္ကုိေမးရပါဦးမယ္။ အဲဒါနဲ႔ လယ္သမားေတြေျပာတဲ့အထဲမွာပါတဲ့၊ သူတုိ႔နဲ႔ အဓိကအဆက္အဆံရွိတဲ့ ေရတပ္က ဗိုလ္ႀကီး ကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သြားေတြ႔ရပါေတာ့မယ္။ လယ္သမားေတြက ခံစားခ်က္နဲ႔ေျပာတာဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကလည္း သူတုိ႔ဘက္က မွန္တယ္ဆုိရင္ေတာင္ သူတုိ႔ေျပာတာကုိလည္း သက္ေသျပရာေရာက္ေအာင္၊ စစ္ေဆးႏုိင္ေအာင္၊ ဟုိဘက္က လူရဲ႔ အသံ(အသံသက္ေသ) ပါေအာင္ ထည့္ၾကရမွာဆုိေတာ့ အဲဒီရြာကေလးနဲ႔ မနီးမေဝးရွိတဲ့ ေရတပ္က ဗုိလ္ႀကီး ဆုိသူဆီကုိ သူတင္းေထာက္ အေယာက္ ၂၀ ေလာက္ခ်ီတက္သြားၾကပါေတာ့တယ္။

တပ္အဝင္ဝမွာတင္ ဂိတ္ေစာင့္ စစ္သားတစ္ေယာက္က ဝင္ခြင့္မျပဳႏုိင္ဘူးတဲ့။ ဟာသြားၿပီေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေနာက္မွာ လယ္သမားေတြေရာ၊ ပါတီဝင္ေတြပါ ပါလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဘယ္လုိလုပ္မလဲ။ ဒါနဲ႔ ဂိတ္ေစာင့္ကုိေျပာရတယ္။ ဟုတ္ၿပီ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က သတင္းေထာက္ေတြပါ။ ဒီက လယ္သမားေတြက ဒီလုိေျပာတယ္။ အဲဒါကုိ ဟုတ္သလားမဟုတ္ဘူးလား ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ေမးခ်င္လုိ႔။ တကယ္လုိ႔ အေတြ႔မခံဘူးဆုိရင္ ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က လယ္သမားေတြရဲ႔ အသံ၊ လယ္သမားေတြရဲ႔ သက္ေသေတြနဲ႔ ေရးပစ္လုိက္မွာလုိ႔ဝုိင္းေျပာၾကတယ္။

ေနာက္ေတာ့ အဲဒီဂိတ္ေစာင့္က C.O အဆင့္ရွိတဲ့ ဗုိလ္တစ္ေယာက္ကုိ သြားေခၚေပးပါတယ္။ အဲဒီလူက ေျပာတယ္။ သူဒီကိစၥကုိ မေျပာႏုိင္ပါဘူးတဲ့။ သူ႔အထက္ G2 လာမွပဲ ေျပာႏုိင္ပါမယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ တပ္ထဲလည္းေပးမဝင္ဘူး၊ သူတုိ႔တပ္ရဲ႔ အျပင္ဘက္ လယ္ကြင္းစပ္နားမွာပဲ ေစာင့္ၾကရပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သတင္းေထာက္တစ္ဖြဲ႔လုံး တပ္ေရွ႔က အုတ္ခုံေတြေပၚမွာ ထုိင္၊ စကားေျပာတဲ့သူကေျပာ၊ C.O ဗိုလ္ႀကီးကုိ ဝုိင္းၿပီး က်ပ္တဲ့သူက က်ပ္နဲ႔။ G2 ကုိေစာင့္ၾကရပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ C.O ကေျပာပါတယ္။ ေနာက္ေန႔မွလာတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ေဖာင္ပိတ္ရက္နဲ႔ ခ်ိန္ၿပီးလုပ္ၾကရတာဆုိေတာ့ ေနာက္ရက္ကုိ မလာႏုိင္ဘူး၊ ေနာက္ၿပီး ဒီေနရာက လာရတာ အင္မတန္ေဝးတယ္။ တစ္စုတစ္ေဝးထဲလာမွလည္း စိတ္ခ်ရတယ္ေလ။

အဲဒါနဲ႔ ထုိင္ေစာင့္ၾကရပါေတာ့တယ္။ ျပႆနာက အဲဒီမွာ စပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္သာ(Toilet) သြားခ်င္လာပါတယ္။ ကိစၥက ထိပ္ဝမွာ အႀကီးအက်ယ္ျဖစ္လာပါတယ္။ ေဘးနားမွာကလည္း သတင္းေထာက္ေတြ အျပည့္၊ ေရွ႔တည့္တည့္မွာ စစ္သားအေယာက္ ၁၀ ေယာက္ေလာက္ကလည္း သတိအေနအထားနဲ႔။ C.O ဆုိတဲ့သူကလည္း ခပ္မာမာ။ ဒုကၡေရာက္ပါေတာ့တယ္။

၅ မိနစ္ေလာက္ေအာင့္ခံပါေသးတယ္။ ဘယ္လုိမွ မရတာနဲ႔ အဲဒီ C.O ဆုိတဲ့သူကုိပဲ အကူအညီေတာင္းရပါေတာ့တယ္။ ဗုိလ္ႀကီး ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ေဖးသြားခ်င္လုိ႔ လုိ႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီဗုိလ္မႈးေတာ္ေတာ္ ေခါင္းစားသြားပါတယ္။ တပ္အဝမွာလည္း စစ္သားေတြက အေျခအေနၾကည့္ေနတယ္။ ေနာက္ဆုံးဗုိလ္ႀကီးက ေျပာပါတယ္။ ရပါတယ္ တဲ့…ေဟ့ေကာင္ေလး သူ႔ကုိ အိမ္သာလုိက္ပုိ႔ေပးလုိက္ပါတဲ့။ တစ္ျခား ေဘာ္ဒါသတင္းေထာက္ေတြကေတာ့ ေဟ့ေကာင္တဲ့ မင္းကုိ အိမ္သာတက္ေနတုန္းေသာ့ခတ္ထားရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔နဲ႔ တပ္ထဲကုိ အီးပါဖုိ႔ ဝင္သြားပါေလေရာ။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးက ၂ ရစ္ရယ္၊ တစ္ပြင့္ရယ္၊ စစ္သားႏွစ္ေယာက္ပါလာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က သူတုိ႔တပ္ေျမထဲမွာ လမ္းတစ္ဝက္ေလာက္က်ိဳးေနၿပီ။ ေနာက္ကုိ ျပန္လွည့္ၾကည့္လုိက္တယ္။ အေျခအေနမေကာင္းရင္ေတာ့ ေျပးမယ္ေပါ့။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ အျပင္က သတင္းေထာက္ေတြကလည္း စုိးရိမ္စိတ္နဲ႔ ၾကည့္ေနၾကတယ္(ဘာျဖစ္လုိ႔လဲေတာ့မသိဘူး)။ တပ္ထဲကုိ ဘယ္သူမွ မဝင္ရဘဲ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ဝင္သြားလုိ႔ပဲလားေတာ့မသိဘူး။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံးမွာရွိတဲ့ စစ္သားေတြကလည္း စူးစမ္းတဲ့ မ်က္လုံးေတြနဲ႔ ၾကည့္ေနၾကတယ္။ လမ္းကလည္းေတာ္ေတာ္ရွည္တယ္။ တပ္ထဲမွာ အီးတစ္ခါပါဖုိ႔ မလြယ္ပါလားလုိ႔ေတာင္ေတြးမိလုိက္ေသးတယ္။

အဲဒါနဲ႔ အိမ္သာကုိ လွမ္းျမင္ရတဲ့အေနအထားကုိ ေရာက္လာတယ္။ အိမ္သာနားမွာရွိတဲ့ စစ္သားတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ေဘးက ၂ ရစ္နဲ႔ တစ္ပြင့္ကုိ လွမ္းေမးတယ္ ဘာလဲကြတဲ့။ ေဘးက ႏွစ္ေယာက္ကျပန္ေျပာတယ္။ C.O လႊတ္လုိက္တာတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိမ္သာထဲ ေရွာေရွာရႈရႈ ေရာက္သြားပါေလေရာ။ အေရးထဲမွာ အိမ္သာတစ္လုံးက ေရမရွိလုိ႔ ေနာက္တစ္လုံး ေျပာင္းတက္လုိက္ရေသးတယ္။

အိမ္သာခြက္မွာ ထုိင္မယ္ႀကံကာရွိေသး အျပင္က အသံတစ္ခုၾကားရတယ္။ ညီေလး အဆင္ေျပလားတဲ့။ ဟုတ္ကဲ့ လုိ႔ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ေနာက္တစ္သံထပ္ထြက္လာတယ္။ ညီေလး ေရရွိလားတဲ့။ ဟုတ္ကဲ့လုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ညီေလး လုိတာရွိေျပာေနာ္တဲ့။ အစ္ကုိတုိ႔အျပင္မွာ အဆင္သင့္ပဲတဲ့။ ညီေလး ဘာလုိေသးလဲ တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လုိမွ ကိစၥကုိ မရွင္းႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အျပင္ကေန တစ္ခုၿပီးတစ္ခု လွမ္းေမးေနတယ္။ ထပ္ေမးျပန္တယ္ ညီေလး ဘာလုိေသးလဲ တဲ့။

အေရးႀကီးတဲ့ အပုိင္းကုိ အဓိကေျဖရွင္းၿပီးေတာ့ အထဲမွာ ဘယ္လုိမွ မေနႏုိင္ေတာ့လုိ႔ အျပင္ျပန္ထြက္လာလုိက္ရေတာ့တယ္။

ေမးေသးတယ္။ ညီေလး အားလုံး OK လားတဲ့။ ဟုတ္ကဲ့။

ဘယ္လုိမွ မႀကံဳစဖူး စစ္တပ္ရဲ႔အေစာင့္အေရွာက္နဲ႔ အီးပါဖူးတာ ေတာ္ေတာ္အီစိမ့္သြားပါတယ္။

တပ္အျပင္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း သတင္းေထာက္ေဘာ္ဒါေတြရဲ႔ သက္ျပင္းခ်သံေတြၾကားရတယ္။

ဟူး…မင္းျပန္ထြက္လာေသးတာကုိးတဲ့။

အဲဒီေန႔ က G2 ဆုိတဲ့သူလည္းေရာက္မလာဘဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သတင္းေထာက္ေတြသာ သတင္းရႈေထာင့္ ဘယ္လုိေရးမလဲစဥ္းစားၾကရင္း ကုိယ့္အိမ္ကုိယ္ ျပန္လာခဲ့ရေတာ့တယ္။ အဲဒီလုိ တစ္ေနကုန္သတင္းလုိက္ရင္း သတင္းေရးစရာ ေလာက္ေလာက္လားလား အေထာက္အထားမရတဲ့ ရက္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲဗ်ာ။

(ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္)

About အဇဋာ

အဇဋာ has written 27 post in this Website..

လြတ္လပ္သည့္ သတင္းသမားတစ္ေယာက္၊ ကဗ်ာမ်ားကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးသူ၊ ေတြးေခၚျခင္းကုိ ခုံမင္သူ၊ ေဝဖန္ျခင္းကုိ ႏွစ္သက္သူ၊