ဦးခိုင်ရေ….ကျွန်တော်ခရီးသွားအတွေ့ အကြုံလေးတစ်ခုကို ပြောချင်လို့ ကျွန်တော် စားရေးပို့လိုက်ပါတယ်။

ကျွန်တော် တစ်နေ့က မြို့တစ်မြို့ကို ခရီးသွားတော့ ကားပေါ်မှာ ခရီးသွား ဖော် အမျိုးသမီးငယ်လေး ၃-ယောက်နဲ့ခင်မင်သိကျွမ်းရတယ်ဗျ။ အသက် အားဖြင့်တော့ ၃-ယောက်လုံး ၂၀-နဲ့ ၃၀-ကြားတွေပါ။ သူတို့ဟာ တောရွာ လေး တရွာကဖြစ်ပြီး… မြို့ပေါ်က စာသင်တိုက်မှာ စာသင်နေတဲ့ မောင်ရဟန်း တစ်ပါးထံ အလည်သွားပြီး ပြန်လာတာတဲ့။
ထမင်းစားချိန်ကားနားလို့ ထမင်းစားဖို့ ထမင်းဆိုင်ထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ အတူထိုင်ကြတယ်။ ထမင်းတွေ အတူမှာကြတယ်။
ထမင်းဟင်းတွေလာချလို့ ထမင်းစားတော့မယ့်လုပ်တော့…အမျိုးသမီးလေး တစ်ဦးက ထမင်းလုပ်လေးကို ပါးစပ်နားမှာကပ်ပြီး… တွတ်တွတ် .. တွတ် တွတ်..နဲ့ ထမင်းလုပ်ကို မန်းမှုတ်နေတာကို မထင်မှတ်ပဲ တွေ့မြင်လိုက် ရပါတယ်။
လျှာရှေတဲ့ ကျွန်တော်ကလဲ…“သမီး အဲဒါ ဘာလုပ်တာလဲ”လို့ မေးလိုက် တော့။ ထမင်းလုပ်ကို ဗုဒ္ဓံ သရဏံ ဂစ္ဆာမိ။ ဓမ္မံ သရဏံ ဂစ္ဆာမိ။ သံဃံ သရဏံ ဂစ္ဆာမိ။ လို့ရွတ်နေတာတဲ့လေ။
ဘာကြောင့် အဲဒီလိုရွတ်ရတာလဲလို့မေးပြန်တော့ ကောင်မလေးတွေက ကျွန်တော်ကို အံ့ဩသလို ငေးကြည့်နေကြတယ်။ မိန်းကလေး တစ်ယောက် က တာဝန်ကျေသဘော လောက်နဲ့ “ကိုယ်ကိုးကွယ်တဲ့ ဘုရားတရား သံဃာကို မစားခင် အမှတ်ရတဲ့ သဘောပေါ့တဲ့”

ဒါနဲ့ ကျွန်တော်ကလဲ ဗုဒ္ဓံ သရဏံ ဂစ္ဆာမိ။ ဓမ္မံ သရဏံ ဂစ္ဆာမိ။ သံဃံ သရဏံ ဂစ္ဆာမိ။ ဆိုတာက ဘုရား တရား သံဃာကို ကိုးကွယ်ပါတယ်လို့ ဆိုတာပဲ။ ကိုးကွယ်တယ်ဆိုတာ ဆည်းကပ်တာပဲ။ ဆည်းကပ်တယ်ဆိုတာကလဲ ဘုရား တရား သံဃာကို ဆရာတင်လိုက်တာပဲ။ ဘုရားတရားသံဃာကို ဆရာတင်လိုက်ရင် ဘုရား တရား သံဃာ ညွှန်ကြားတဲ့အတိုင်း နေထိုင် ကျင့်ကြံ စားသောက်ရ မယ်လို့ ဦးတော့နားလည်တယ်။ ဘုရားက မစားခင် ထမင်းလုပ်ကို အဲဒီလို ရွတ်ရမယ်.. ရွတ်ပြီးမှ စားရမယ်လို့ မှာခဲ့တယ် မထင်မိပါဘူး။

သမီးတို့ဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာကို အလွန်လေးစားတဲ့ တန်ဖိုးထားသူတွေ ဖြစ်မယ်လို့ ဦးခန့်မှန်ကြည့်မိတယ်လို့ ပြောလိုက်တော့ သူတို့က ဟုတ်မှန် တဲ့ အကြောင်း…
ကိုယ့်ဘာသာအတွက်ဆိုအသက်ပင်စွန့်ဝံ့ကြောင်း…ပြန်ပြောကြတယ်။ ဒါနဲ့ ကျွန်တော်က“သမီးတို့လို ငယ်ရွယ်တဲ့ လူငယ်တွေက ခုလို ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ့်သာသနာကို တန်ဖိုးထား လေးစားတာကို သိရတွေ့ရလို့ ဝမ်းသာတဲ့ အကြောင်းပြောပြီး …
ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ့်သာသနာကို တန်ဖိုးထား လေးစားတယ်ဆိုတာ.. တကယ်တော့ ကိုယ့်ဘာသာအကြောင်း သိအောင်လဲလေ့လာရတယ်။ ဘာမှမသိပဲ တန်ဖိုးထားတယ်ဆိုတာ မကောင်းဘူး။ မသိပဲနဲ့ တန်ဖိုးထားရင် အဆင်မသင့်ရင် အန္တရာယ်တောင်ဖြစ်နိုင်တယ်လို့။

အဖေကို သိပ်ချစ်တဲ့ သားက အဖေ့နဖူးခြင်ကိုနေလို့ ခြင်ကို တူနဲ့ထုတော့ အဖေသေခဲ့ရတယ်ဆိုတာ ဘုရားပြောထဲမှာတွေ့ဖူးတယ်လို့။

နောက် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်ဆိုတာ ဗုဒ္ဓညွှန်ကြားတဲ့အတိုင်း… ပြုမူ ပြောဆို နေထိုင်ရမယ်။ ဘုရားလုပ်တာတွေ အတုခိုးပြီးလုပ်ရမယ်။ ဘုရားပြောတာ တွေ အတုယူပြီး ပြောဆိုရမယ်။
ဘုရား မလုပ်တာတွေ ကိုယ်က မလုပ်ရဘူး။ ဘုရားမပြောတာတွေ ကိုယ်က မပြောရဘူးလို့။

ဒီတော့ ကလေးမလေး တစ်ယောက်က…ဘုရားကထမင်းဘယ်လို စားရမယ် လို့ မှာခဲ့သလားတဲ့။ ကျွန်တော်က မှာခဲ့တာပေါ့ သမီးရယ်။ ဒို့ဘုရားက ထမင်းစားတတ်အောင်လဲ မှာခဲ့တယ်။ အဝတ်ဝတ်တတ်ဖို့လဲ မှာခဲ့တယ်။ စီးပွားရှာတတ်အောင်လဲ ညွှန်ခဲ့တယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လိုအပ်ချက် မှန်သမျှ အကုန်လုံးခြုံမိတဲ့ ညွှန်ပြချက်တွေလဲ ရှိပါတယ်လို့ ပြောတော့ သူတို့က အဲ…..ဟုတ်လား..ဆိုပြီး အံ့ဩတဲ့အမူအရာလေးတွေလဲ ပြပါ တယ်။

ကလေးမလေး တစ်ယောက်ကတော့ “သမီးတို့ကို ဘုရားမှာခဲ့တဲ့ ထမင်းစား နည်းလေး ခုပြောပြပါလား”တဲ့။
ဒါနဲ့ ကျွန်တော်လဲ ကျွန်တော် ကိုရင်ဘဝက ကျက်ခဲ့ရခဲ့ဖူးတဲ့ စာလေးကို ရွတ်ရင်းနဲ့ခုလို ရှင်းပြလိုက်ပါတယ်။

ပဋိသင်္ခါယောနိယော ပိဏ္ဍပါတံ ပဋိသေဝါမိတဲ့။ အစားတစ်ခုခု စားတော့ မယ်ဆိုရင် အသိညာဏ်ဦးစီးပြီးစားရမယ်။ အသိညာဏ်မဲ့ မဆင်မခြင် မစားရဘူးတဲ့။ ထမင်းမစားရဘူးလို့ ဘုရားမမှာခဲ့ဘူး။ ထမင်းစာချင်တာ လောဘလို့လဲ ဘုရားမပြောခဲ့ဘူး။ ဘာစားစား အသိညာဏ်နဲ့ ဆင်ခြင်ပြီး တော့ပဲ စားရမယ်လို့မှာခဲ့တယ်။

ဘယ်လိုဆင်ခြင်ပြီးစားရမှာလဲဆိုတော့…….
နေဝ ဒဝါယ= မြူတူးပျော်ပါး ဆော့ကစားနိုင်ဖို့ဆိုတဲ့စိတ်မျိုးနဲ့ မစားရ ဘူးတဲ့။ ဒီနေ့ အားကစားနဲ့လေ့ကျင့်နေကြတာနဲ့ ဆော့တာမျိုးတော့ခွဲ သိရမယ်။

န မဒါယ=အားအင်တွေပြည့်ဖြိုးပြီး မာန်ရစ်ဖို့အတွက် မာန်မူနိုင်ဖို့ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့လဲ မစားရဘူးတဲ့။ ငါအစားတွေ အများကြီးစားထားမယ်။ ဒါမှ ကမ္ဘာ့ အဝဆုံးလူဖြစ်မှာ။ ငါအားတွေရှိမှ ဟိုကောင်ကို နိုင်မှာ။ စတဲ့ အသိစိတ်နဲ့ မစားရဘူး။ ဟိုလူတွေ ငါလို မစားနိုင်ပါဘူးဆိုတဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ချင်တဲ့စိတ် တွေနဲ့လဲ မစားရဘူး။ အဲဒီလို စားသောက်မှုတွေဟာ လူကို ဆင်းရဲ စေတယ်။

န မဏ္ဍနာယ= အသားအရေလှပဖို့ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့စားတာမျိုးလဲ မဖြစ် သင့်ဘူး။ ကိုယ့်နဲ့မတဲ့ဘဲနဲ့ လှချင်တာကြောင့်လဲ အစားမစားသင့်ဘူး။ တချို့က ဘာစားရင် အသားအရေစိုပြေတယ်။ ဟိုဟာ စားရင် အသားအရေ လှတယ်ဆိုပြီး …ကိုယ်နဲ့တည့်တာ မတည့်တာကို မစဉ်းစားပဲ လှချင်စိတ်… စိုပြေချင်တဲ့စိတ်ကြောင့် စားကြတယ်။ ဒီလိုစားသောက်မှုမျိုး ဟာလဲ လူကို မငြိမ်းချမ်းစေဘူး။ အဆင်မသင့်ရင် အန္တရာယ်တောင်ဖြစ်နိုင်တယ်။

န-ဝိဘူသနာယ=အသားအရေပြည့်ဖိုးဘို့ ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့လဲ စားတာမျိုး မဖြစ် သင့်ဘူး။ ဝဖို့ ဝချင်လို့ အစားတွေနင်းစားတာ။ပိန်ဖို့အတွက် လိုအပ်သ လောက် မစားပဲ လျှော့စားတာ။ ဒါမျိုးတွေလဲ မစားသင့်ဘူး။ တချို့ဆို ပိန်ချင်လို့ တနေ့မှ ကော်ဖီတစ်ခွက်သောက်တာ။ နိုင်ငံတစ်ခုမှာတော့ စားပြီး ပြန်အန်ထုတ်တာ။ နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီလိုစားနည်းတွေဟာ လူကို ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်စေတော့တာပဲ။

ဒါဖြင့် ဘယ်လိုအသိနဲ့စားရမှာလဲဆိုတော့…..
ဣမဿ ကာယဿ ဋ္ဌိတိယာ=ဒီခန္ဓာကိုယ်တည်တံ့ဖို့ဆိုတဲ့ အသိနဲ့စားရ မယ်။
ယာပနာယ=ဒီခန္ဓာကိုယ်မျှတဖို့ဆိုတဲ့ အသိစိတ်နဲ့ စားတာမျိုးဖြစ်ရမယ်။
ဝိဟိ ံသူ ပရတိယာ=ထမင်းဆာတာတွေကြောင့် လူမှာ မပင်ပန်းဖို့အတွက် ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ စားရမယ်။
ဒါတွေက အစာစားတဲ့အခါ ထားရမယ့် အသိစိတ်ကိုညွှန်ပြတာပဲ။
ဒီခန္ဓာကိုယ် တည်တံ့ခိုင်မြဲဖို့။ ဒီခန္ဓာကိုယ်မျှတနေဖို့။ ဒီခန္ဓာကိုယ် ဆာမှု ကြောင့် ပင်ပန်းမှုတွေမဖြစ်ဖို့… အတွက်စာတာမျိုးဖြစ်ရမယ်။
ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးဟာ အပုတ်ကောင်ကြီး ပစ်ထားလိုက်လို့ ဘုရားမပြောဘူး။ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးဟာ အပုတ်ကောင်ကြီး မပြုပြင်နဲ့.. မကြွေးနဲ့လို့ ဘုရား မမှာဘူး။
ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးဟာ ဘာအနှစ်သာရမှ မရှိတဲ့ဟာကြီး ဂရုမစိုက်နဲ့လို့ ဘုရား မဆိုဘူး။ ကဲ…ဒီမှာပဲကြည့်
ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီး တည်တံ့အောင်။
ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီး မျှတမှုဖြစ်အောင်။
ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးမပင်ပန်းရအောင် အစားတွေကို စားရမယ်တဲ့။ အဲဒီလိုစား တာ မျိုးဟာ လူကို မဆင်းရဲစေဘူး။

ခန္ဓာကိုယ်အတွက် မဟုတ်ပဲ… ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အကျိုးမပြုပဲ..လှဖို့..ဝဖို့. ပိန်ဖို့…ပြိုင်ဖို့…ပျော်ဖို့.. စတဲ့ စိတ်တွေနဲ့ စားကြမယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒီစား မှုမျိုးတွေဟာ လူကို ဆင်း ရဲစေမှာပဲတဲ့။
ဒီမှာထင်ရှားတာက “လူ့ကိုယ်က”လိုအပ်လို့ လူ့အသိနဲ့ စားတာ အပြစ် မဟုတ်ဘူးနော်။ (စားသင့်လို့စားတာ အပြစ်မဟုတ်ဘူး)
လူ့ကိုယ်က လိုတာမဟုတ်ဘဲ.. လှချင်..ပိန်ချင်…ဝချင်ဆိုတဲ့ လောဘစိတ်. မာနစိတ်.. ဆိုတဲ့ ကိလေသာစိတ်တွေနဲ့စားချင်တာကမှ လူကိုဆင်းရဲ စေတာ။

နောက်ဘုရားက ဆက်မှာသေးတယ်။
ဣမဿ ကာယဿ ဋ္ဌိတိယာ.. ဒီခန္ဓာကိုယ်တည်တံ့ဖို့
ယာပနာယ= ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီး မျှမျှ တတ ဖြစ်နေဖို့…
ဝိဟိ ံသူ ပရတိယာ=ထမင်းဆာတာတွေကြောင့် လူမှာ မပင်ပန်းဖို့အတွက် တဲ့… အဲဒီအသိစိတ်တွေနဲ့ စားရမယ်တဲ့။
ဘုရားက ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို မျှမျှတတဖြစ်စေချင်တယ်။ တည်တံ့စေချင် တယ်။ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီး မပင်ပန်းစေချင်ဘူး။
အာရောဂျ ပရမာ လာဘာ- ကျမ်းမာနေတာဟာ အလွန်မြတ်တဲ့ အခွင့်ထူး ရရှိမှုပဲတဲ့။
ဗြဟ္မစရိယာ နုဂ္ဂဟာယ- ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီး ကျန်းမာနေမှ ကောင်းတဲ့အကျင့် တွေ.. ကောင်းတဲ့အလုပ်တွေ လုပ်နိုင်မှာမဟုတ်လား။
ကောင်းတဲ့အလုပ်တွေ လုပ်နိုင်ဖို့ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီး ကျန်းမာနေဖို့လိုတယ်။ အဲဒီလို ကျန်းမာနေဖို့ သင့်မြတ်တဲ့အစားတွေ စားပေးရမယ်။ အဲဒီ အသိစိတ်နဲ့ စားရမယ်။
ဣတိ ပုရာဏဉ္စ ဝေဒနံ ပဋိဟင်္ခါမိ… အစာမရှိလို့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရောဂါဟောင်းတွေဝင်တာမျိုး မဖြစ်စေရဘူး။
နဝဉ္စ ဝေဒနံ နဥပ္ပါဒေဿာမိ။ အစာနည်းလို့ ဝေဒနာအသစ် ရောဂါအသစ်တွေလဲ မဖြစ်စေဖို့ အတွက် အဲဒီအသိစိတ်နဲ့ ထမင်းကို စားရမယ်လို့ ဒို့ဘုရားက မှာခဲ့တယ်။လို့ ကျွန်တော်ပြောတဲ့အခါ အားလုံး ငေးပြီးနားထောင်နေကြပါတယ်။
နောက်ဆုံး အတိုချုပ်ပြောရရင်…ဦးက ပါဠိတွေရွတ်တာက စာတတ်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ထမင်းစားနည်းလေးပြောတာဆိုတော့ ဘုရားပြောတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်မှာစိုးလို့ပါ။

ဘာကိုပဲ စားစား… အသားစားစား.. ငါးစားစား.. မြူးတူးပျော်ပါးနိုင်ဖို့.. အားမန်တွေပြည့်ပြီးမာန်မူနိုင်ဖို့။ အသားအရေလှပဖို့။ လူဝဖို့ လူပိန်ဖို့ ဆိုတဲ့ အဲဒီစိတ်တွေနဲ့ မစားကြနဲ့။ အဲဒီစိတ်တွေ ရှေ့တန်းတင်စားရင် ခန္ဓာကိုယ်နဲ့မတည့်တာတွေ.. အစားလွန်တာ.. အစားနည်းတာတွေဖြစ်ရင် လူကို ဆင်းရဲစေလိမ့်မယ်။
ဒီခန္ဓာကိုယ်တည်တံ့ဖို့။ မျှတဖို့။ ဆာမှုကြောင့်ဖြစ်တဲ့ ပင်ပန်းဆင်းရဲတွေ မဖြစ်ဖို့.. ကောင်းတဲ့အကျင့်..ကောင်းတဲ့အလုပ်တွေလုပ်နိုင်ကျင့်နိုင်ဖို့။ အစာမရှိလို့ ရောဂါဟောင်းပေါ်တာမျိုး… ရောဂါသစ်ထပ်ဖြစ်တာမျိုးမဖြစ်ဖို့ အဲဒီအသိနဲ့ စားရမယ်လို့ညွှန်ပြမှာကြားခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော်ရှင်းပြလိုက်ပါ တယ်။
ကျွန်တော် စိတ်မကောင်းဘူး ဦးခို်င်ရယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေ ကိုယ့်ဘာသာအတွက် သွေးချွေးနဲ့ကိုရင်းပြီး ထောက်ပံ့ခဲ့ကြတယ်။ အသက်ပေးပြီး ကိုးကွယ်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘာသာတရားဆီက သူတို့ရတဲ့အသိက သိပ်နည်းပြီး အသုံးတဲ့တာတွေ နည်းနေသလိုပဲ။
သူတို့ကို မေးကြည့်တော့.. ဘုရားဖွားတာ။ အမေ..အဖေ.. မိထွေး.. အိမ်ထောင်ပြု…ဘုရားဖြစ်.. ဒီအစိတ်အပိုင်းတချို့ကို သိကြတယ်.. ဒီကိုယ် ကြီး မမြဲဘူး။ ဆင်းရဲတယ် သိတယ်။ ဒီငါဆိုတာကြီးဟာလဲ ငါမဟုတ်ဘူး လို့ပြောတယ်။ သူလဲ သူမဟုတ်ဘူးလို့ပြောတယ်လဲ သိကြပါတယ်။
မင်္ဂလသုတ် မေတ္တသုတ်တွေလဲ ရကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် … တကယ် လူလောကထဲမှာ ရပ်တည်ဖို့ လုပ်တတ်အောင်.. ပြောတတ်အောင်.. နေတတ်ထိုင်တတ်အောင်… ဝတ်တတ် စားတတ်အောင်..ဆိုတဲ့ လိုအပ်တဲ့ အသိတွေတော့ သူတို့ဆီမှာ မရှိကြဘူး။
ဒီနေ့ ဦးခိုင်ရဲ့ရွာမှာကိုပဲ ဗုဒ္ဓဘာသာ အထွန်းကားဆုံး နိုင်ငံကြီးဟာ အမှိုက်ပစ်တဲ့ ကိစ္စလေးတောင် စည်းကမ်းမဲ့နေကြတွေကို တွေ့မြင်ပြီး ကြားနေရတယ်။ ကျွန်တော် တကယ်ရင်နဲ့အမျှ ခံစားရပါတယ်။
အဲဒီ ကလေးမလေး သုံးယောက်ကို စားပြီးလို့ကားပေါ်ပြန်တက်တော့ ဘုရားမှာခဲ့တဲ့ အဝတ်ဝတ်နည်းလေး ပြောပါဦးဆိုလို့ပြောဖြစ်ပါသေးတယ်။
ကဲ စာက ရှေသွားပြီ ဦးခိုင်ရယ်။

ဦးခိုင်ကိုလေးစားလျှက်…
ဇောက်ထိုး။

About ေဇာက္ ထိုး

ေဇာက္ ထိုး has written 44 post in this Website..