”ေကာလိပ္တက္ဖို႕ ကားလုိမယ္ေလကြာ”

ကြၽန္ေတာ္ မ်က္ရည္ဝုိင္းရၿပီ။ ဘာဘာ့လက္ကို ကြၽန္ေတာ္ဆြဲယူၿပီး ဖ်စ္ ထားသည္။ မ်က္ႏွာမ်ားကိုကြယ္ထားေသာ ေမွာင္ရိပ္ကိုသာ ေက်းဇူးတင္မိေတာ့သည္။

”ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ ဘာဘာ”

ကြၽန္ေတာ္တို႕ကားထဲမွ ထြက္ၿပီး ဖုိ႕ဒ္ကားထဲဝင္သည္။ အျပာရင့္ေရာင္ ဂရင္းေတာ္ရီႏိုကားဟု ဘာဘာဆိုသည္။ တိုက္တန္းကိုပတ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္ ကားေမာင္း သည္။

ဘရိတ္၊ ေရဒီယိုႏွင့္ အခ်ိဳးအေကြ႕ျပခလုတ္တို႕ကို စစ္ေဆးသည္။ တိုက္တန္း ေျမကြက္လပ္တြင္ ကားရပ္ၿပီး အင္ဂ်င္ကို စက္သတ္သည္။

”ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဘာဘာ”
………………………

……………………….

…………………………..
____________________________________-

”ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဘာဘာ”

တကယ္ေတာ့ သည့္ထက္မ်ားမ်ား ေျပာျပခ်င္ပါသည္။ ဘာဘာ့ေမတၱာ အတြက္၊ ဘာဘာလုပ္ေပးခဲ့သမွ် အဝဝအတြက္ ကြၽန္ေတာ္ မည္မွ်တန္ဖိုးထားေၾကာင္း၊

မည္မွ်စိတ္ထိခုိက္ရေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ ”ေက်းဇူးတင္ပါတယ္” ဟုသာ ေျပာထြက္ခဲ့သည္။

ဘာဘာၿပံဳးၿပီး ေခါင္းလွန္ထိုင္ေနသည္။ ဘာဘာ့နဖူးက ကားအမိုးႏွင့္ ထိလုထိခင္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕စကားမဆိုဘဲ ကားထဲသည္အတိုင္းထိုင္ကာ အင္ဂ်င္ေအး က်သြားေသာ

တတက္တက္အသံႏွင့္ အေဝးမွ ဥၾသဆြဲသံကို နားစြင့္ေနသည္။ ထိုစဥ္ ကြၽန္ေတာ့္ဘက္ ဘာဘာေခါင္းလွည့္လာၿပီး ”ဒီကေန႕ ဟက္ဆန္သာရွိရင္ ေကာင္းမွာကြာ” ဟုဆိုသည္။

ဟက္ဆန္႕အမည္ကို ၾကားလုိက္ရစဥ္ သံမဏိလက္တစ္စံုက ကြၽန္ေတာ့္ ေလ႐ႈျပြန္ကို လာၫွစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ ကားျပတင္းမွန္ကိုခ်ၿပီး

သံမဏိလက္မ်ား ေျဖအေလ်ာ့ကို ေစာင့္ေနခဲ့ရသည္။

————————————–

ေနာက္တစ္ေန႕တြင္ အငယ္တန္းေကာလိပ္ တက္မည့္အေၾကာင္း ဘာဘာ့ကို ကြၽန္ေတာ္ေျပာျပသည္။ ဘာဘာသည္ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းေသာက္ရင္း ဖာလာေစ့ ဝါးေနသည္။

အရက္နာက်၍ ေခါင္းကိုက္တိုင္း သူ႕ဖာသာကုေသာ ေျဖေဆးျဖစ္၏။

”ကြၽန္ေတာ္ အဂၤလိပ္စာ အဓိကယူမယ္ စိတ္ကူးတယ္” ဘာဘာ့အေျဖကို ေစာင့္ေနေသာကြၽန္ေတာ္ ႐ံႈ႕မဲ့မဲ့ ျဖစ္လာသည္။

”အဂၤလိပ္စာ ဟုတ္လား”

”ဖန္တီးေရးသားမႈ”

ထိုအခ်က္ကို ဘာဘာစဥ္းစားေနသည္။ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းေသာက္ သည္။ ”ဝတၴဳကို ေျပာတာေပါ့။ မင္းက ဝတၴဳေရးမယ္ေပါ့”

ကြၽန္ေတာ္ ကိုယ့္ေျခေထာက္ကိုယ္ ငံု႕ၾကည့္ေနလုိက္သည္။

”ဝတၴဳေရးရင္ ပိုက္ဆံရသလား”

”ေကာင္းရင္ေတာ့ရတာေပါ့ ဘာဘာ။ ကိုယ့္ကိုလူသိဖုိ႕လည္း လုိေသးတယ္”

”လူသိဖုိ႕က ျဖစ္ႏုိင္ေခ် ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲ”

”ျဖစ္ေတာ့ျဖစ္တတ္ပါတယ္”

ဘာဘာ ေခါင္းညိတ္သည္။ ”မင္းစာေရးေကာင္းလာတဲ့အခ်ိန္ထိ၊ လူသိ လာတဲ့အခ်ိန္ထိ ေစာင့္ရဦးမယ္။ ဒီၾကားကာလမွာ မင္းဘာလုပ္မလဲ။ ေငြဘယ္လုိရွာ မလဲ။ မိန္းမယူရင္ မိန္းမကို

ဘယ္လုိရွာေကြၽးမလဲ”

ကြၽန္ေတာ္ မ်က္လံုးပင့္မၾကည့္ရဲ။ ”ကြၽန္ေတာ္ … ကြၽန္ေတာ္ အလုပ္ရွာမယ္”

”ေၾသာ … ဒီေတာ့ ငါနားလည္တာက မင္းဘြဲ႕တစ္ခုရဖို႕ ႏွစ္ေတြ အသေခၤ် ေစာင့္ရဦးမယ္ေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ငါလုပ္သလို အစုတ္အျပတ္ အႏံုအခ်ာ အလုပ္ေတြရွာမယ္။ မင္းကိုလူသိဖုိ႕

မင္းရဲ႕ဘြဲ႕ႀကီးက ကူညီမိႈင္းမပါလိမ့္မယ္ေပါ့။ ျဖစ္ႏုိင္ေခ် ဘယ္ေလာက္ပဲနည္းနည္း ဟုတ္လား”

ဘာဘာသည္ ပင့္သက္ႀကီးကိုတင္ၿပီး ေဆးေက်ာင္း ဥပေဒေက်ာင္း တကယ့္အလုပ္အေၾကာင္း စသျဖင့္ ခပ္ျပတ္ျပတ္ ေျပာေနသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ပါးျပင္မ်ား ပူထြက္ေနသည္။

ကြၽန္ေတာ့္အျပစ္မကင္း။ ဘာဘာ့အိုင္းအနာ၊ ဘာဘာ၏မဲညစ္ေန ေသာ လက္သည္းမ်ား၊ ကိုက္ခဲေနေသာ လက္ေကာက္ဝတ္မ်ား … ဤအရာမ်ားကို အရင္းျပဳ၍ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့

မိမိကိုယ္ကို လုိက္ေလ်ာေနသည္။ သို႕ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္ ႀကံ့ႀကံ့ခံမည္။ ဘာဘာ့အတြက္ ကြၽန္ေတာ္မိမိကိုယ္ကို မစေတးခ်င္ေတာ့။ ေနာက္ဆံုး တစ္ခါ ဘာဘာ့အတြက္

ကြၽန္ေတာ္စေတးခဲ့စဥ္က ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ငရဲက်ခဲ့သည္။

ဘာဘာသည္ သက္ျပင္းႀကီးကို ခ်သည္။ ထို႕ေနာက္ လက္ခုပ္ထဲမွ ဖာလာေစ့အားလံုး ပါးစပ္ထဲ ပစ္သြင္းလုိက္ေတာ့၏။

———————————————-

တစ္ခါတေလေတာ့လည္း ဖုိ႕ဒ္ကားေပၚမွ ကြၽန္ေတာ္ မဆင္းတမ္းေမာင္း ခဲ့သည္။ အေရွ႕ပင္လယ္ေအာ္မွ ေတာင္ပင္လယ္ေအာ္ထိ၊ ကြၽန္းဆြယ္ကို ထက္ေအာက္ စုန္ဆန္

နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ေမာင္းခဲ့သည္။ ရွင္ဘုရင္ႏွင့္ လက္ဆြဲမႏႈတ္ဆက္ဖူးေသာ ေအာက္တန္းလႊာဆင္းရဲသားမ်ား ပဝတၱိျပဳရာ ကြၽန္ေတာ္တို႕၏ ဖရီးေမာင့္ရပ္ကြက္ထဲ လမ္းႀကိဳလမ္းၾကားမက်န္

ကြၽန္ေတာ္ေမာင္းသည္။ ျပတင္းတြင္ သံတုိင္ရံထားေသာ တစ္ထပ္အိမ္ကုပ္ေလးမ်ား၏ ဆင္ဝင္လမ္းတြင္ ကြၽန္ေတာ့္ကားလုိ ေဟာင္းျမင္း ေနေသာ ကားမ်ားသာရွိသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕

ရပ္ကြက္ထဲတြင္ ၿခံေနာက္ဘက္ကို ခဲသားေရာင္ သံဆန္ကာျဖင့္ စည္း႐ိုးခတ္သည္။ ကစားစရာမ်ား၊ ကားတာယာေဟာင္းမ်ား၊ ပုလင္းပတ္ကြာေနေသာ ဘီယာဘူးမ်ား

အိမ္ေရွ႕ေျမကြက္လပ္တြင္ ျပန္႕က်ဲေနသည္။

သစ္ရိပ္တို႕ဆိုင္းညိဳ႕ကာ သစ္ခြံနံ႕သင္းပ်ံ႕ေနေသာ ပန္းၿခံမ်ားလည္း ကြၽန္ေတာ္ေရာက္သည္။ သားေသေကာင္ကုိလုၿပီး ျမင္းကိုဒုန္းစီးေျပးရသည့္ အာဖဂန္ တို႕၏ ႐ိုးရာ ‘ဘူကာရွီ’ ပြဲမ်ိဳး

ငါးပြဲစာ တစ္ၿပိဳင္တည္း က်င္းပႏုိင္ေလာက္ေအာင္ အလ်ားဆန္႕ေသာ ေစ်းကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္လိမ့္သည္။ ေလာ့စ္အဲလ္တို ေတာင္ကုန္း မ်ားေပၚ ကြၽန္ေတာ္ကားေမာင္းတက္သည္။

မွန္ျပင္က်ယ္ျပတင္းမ်ား၊ ေငြၿခေသ့ၤ ေစာင့္ေသာ သံပန္းဂိတ္တံခါးမ်ား၊ သူငယ္ေတာ္႐ုပ္ကေလးပါေသာ ေရပန္းမ်ား၊ ေသေသသပ္သပ္ အႏုစိတ္လူသြားလမ္းမ်ား …

ထုိအိမ္ႀကီးအိမ္ေကာင္းမ်ား၏ ဆင္ဝင္လမ္းတြင္ ေတာ္ရီႏုိဖို႕ဒ္ကား မရွိ။ ဝဇီရာအကၡဘာခန္ရပ္ကြက္မွ ဘာဘာ့ အိမ္ကား အေစခံတန္းလ်ားႏွင့္ တူေနေတာ့၏။

စေနေန႕မနက္မ်ားတြင္ ကြၽန္ေတာ္ေစာေစာထၿပီး အေဝးေျပးလမ္းမ ၁၇ အတိုင္း ေတာင္ဘက္ကိုေမာင္းသည္။ စန္တာခ႐ုစ္ကိုေရာက္ေအာင္ ခ႐ုပတ္လမ္း အတိုင္း ေတာင္ကိုတက္၊

မီးျပတိုက္အိုႀကီးေဘးတြင္ ကားရပ္ၿပီး ေနလံုးႀကီး တက္အလာကို ေစာင့္သည္။ ပင္လယ္ဘက္မွ ရစ္သိုင္းလွိမ့္ဝင္လာေသာ ျမဴမ်ားကို ကားထဲမွထုိင္ၾကည့္သည္။

အာဖဂန္နစၥတန္တုန္းကဆိုလွ်င္ ပင္လယ္ကို ႐ုပ္ရွင္ထဲ တြင္သာျမင္ဖူးသည္။ စာအုပ္ထဲပါသည့္အတုိင္း ပင္လယ္ေလဟူသည္ ဆားရနံ႕ သင္းပ်ံ႕ေနသေလာ၊

ဟက္ဆန္႕ေဘးနား ေမွာင္ထဲထိုင္ရင္း ေတြးခဲ့ဖူးသည္။ ဟက္ ဆန္႕ကို ကြၽန္ေတာ္ကတိေပးခဲ့ဖူးသည္။ တစ္ေန႕ေန႕က်မွ ပင္လယ္ေရေမွာ္ေတြေပၚ လမ္းေလွ်ာက္ဦးမည္။ ပစိၥဖိတ္သမုဒ္အဏၰဝါကို

ပထမဦးဆံုးျမင္လုိက္ခ်ိန္တြင္ ကြၽန္ေတာ္ ဟစ္ေအာ္မိေတာ့မလိုပင္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ကေလးဘဝတုန္းက ႐ုပ္ရွင္ ပိတ္ကားေပၚၾကည့္ခဲ့ရသည့္ ပင္လယ္မ်ားအတိုင္း ပစိၥဖိတ္သည္ အတိုင္းမရွိ မဟာ၊

အတိုင္းမသိ အျပာ။

တခါတေလေတာ့လည္း ညေနေစာေစာ မိုးပ်ံလမ္းနံေဘး ကားရပ္ကာ စည္း႐ိုးကို မ်က္ႏွာအပ္၍ တေမွ်ာ္တေခၚ ကားမီးတန္းကို ကြၽန္ေတာ္ေရတြက္သည္။ BMWမ်ား၊၊ ေပၚေရွးမ်ား၊

ကဘူးတြင္ ကြၽန္ေတာ္မျမင္ဖူးခဲ့သည့္ ကားမ်ား။

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကိုေရာက္ၿပီး ႏွစ္ႏွစ္ခန္႕ၾကာသည္အထိ ကြၽန္ေတာ္ သည္ ျပည္ေထာင္စုႀကီး၏ ပမာဏကို အံ့ၾသေနရဆဲျဖစ္သည္။ လမ္းေနာက္တြင္လမ္း၊

ၿမိဳ႕ေနာက္တြင္ၿမိဳ႕၊ ေတာင္တန္းေနာက္တြင္ ေတာင္ကုန္း၊ ေတာင္ကုန္းေနာက္တြင္ ေတာင္တန္း၊ လူေတြၿပီးလွ်င္ လူေတြ … ။

အာဖဂန္နစၥတန္ထဲ ႐ုရွားမ်ား လွိမ့္ဝင္မလာခင္၊ စာသင္ေက်ာင္းႏွင့္ ေက်းရြာမ်ား မီး႐ိႈ႕အဖ်က္ဆီးမခံရခင္၊ မိုင္းက်င္းမ်ားကို ေသမင္းတမန္ ပ်ိဳးခင္းမ်ား အျဖစ္ မဖန္တီးခင္၊

ကေလးသူငယ္မ်ားကို ေက်ာက္တံုးဂူမသြင္းခင္ အေစာႀကီး ကတည္းက ကဘူးသည္ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ တေစၧၿမိဳ႕ျဖစ္ခဲ့သည္။ ႏႈတ္ခမ္းကြဲ တေစၧမ်ား၏ၿမိဳ႕။

အေမရိကားကေတာ့ မတူ။ အတိတ္ကို သတိမရဘဲ ေအာ္ျမည္စီးဆင္း ေနေသာ ျမစ္တစ္စင္းမွာ အေမရိကားပင္ျဖစ္၏။ ျမစ္ထဲ ကြၽန္ေတာ္ တစြပ္စြပ္ ဆင္းေလွ်ာက္၍ရသည္။

ကြၽန္ေတာ့္ျပစ္မႈကို ျမစ္ၾကမ္းခင္းထိ ခဝါခ်ပစ္ခဲ့သည္။ တေစၧမရွိေသာ၊ အတိတ္မရွိေသာ၊ အတိတ္တေစၧ မရွိေသာ … ခပ္ေဝးေဝး တစ္ေနရာဆီေရာက္ေအာင္ ျမစ္ေရက ကြၽန္ေတာ့္အား

သယ္ယူေဆာင္က်ဥ္းေပးခဲ့သည္။ ဤတစ္ခ်က္ထဲႏွင့္ အေမရိကားကို ကြၽန္ေတာ္ ေထြးေပြ႕ခဲ့သည္။

—————————————–

၁၉၈၄ခု၊ ေႏြရာသီ၊ ကြၽန္ေတာ့္အသက္ ႏွစ္ဆယ့္တစ္တြင္ ဘာဘာသည္ သူ႕ကားေဟာင္းႀကီးေရာင္းၿပီး ကားစုတ္တစ္စီးဝယ္သည္။ အာဖဂန္အသိအကြၽမ္းထံမွ ေဒၚလာ ၅၅ဝျဖင့္

ဝယ္ခဲ့ေသာ ၇၁ ခုထုတ္ ေဗာက္စ္ဝက္ဂြန္ဘတ္စ္ကားႀကီးသည္ ရစရာမရွိေအာင္ စုတ္ျပတ္ေနသည္။ ကားေဟာင္းႀကီးကို ဂလံုဂလြမ္ေမာင္းဝင္ လာလွ်င္ ရပ္ကြက္ထဲမွ

ဦးေခါင္းမ်ားလွည့္လာၾကသည္။ ထိုအခါ ဘာဘာသည္ စက္သတ္ၿပီး ကားကို တိတ္တိတ္ကေလး လွိမ့္ဝင္လာသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ သားအဖ ကားထဲငုတ္တုတ္ထိုင္ၿပီး မ်က္ရည္ထြက္ေအာင္

ရယ္ၾကရသည္။ ရပ္ကြက္သူ ရပ္ကြက္သားမ်ား ၾကည့္မေနဖို႕က ပိုအေရးႀကီးသည္။

ဘတ္စ္ကားႀကီး၏ေဘာ္ဒီသည္ သနားစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ သံေခ်း ကိုက္ေနသည္။ ျပတင္းမွန္ကြဲမ်ားေနရာတြင္ အိတ္စုတ္ႀကီးမ်ား အစားထိုးထားသည္။

ကားတာယာသည္ ေျပာင္ပြန္းလ်က္။ ကားကူရွင္မ်ား ေအာက္ခံစပရိန္အထိ အေျမႇာင္း ေျမႇာင္း ကြဲလ်က္။ သို႕ေသာ္ ကားအင္ဂ်င္ႏွင့္ ဂီယာအံု ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ေၾကာင္း

ကားေရာင္းသူ ေက်ာင္းဆရာအိုႀကီးက ဘာဘာ့အား အာမဘေႏၲခံခဲ့သည္။

စေနေန႕မ်ားတြင္ ဘာဘာက ကြၽန္ေတာ့္အား အေစာႀကီးႏႈိးသည္။ ဘာဘာ အဝတ္အစားလဲေနစဥ္ ကြၽန္ေတာ္က ေဒသေျမပံုတြင္ အလုပ္႐ံုေၾကာ္ျငာမ်ား ရွာၿပီး ဝိုင္းထားသည္။

ဓာတ္ဘူးထဲမွ လက္ဖက္ရည္ငွဲ႕ေသာက္ရင္း ဘာဘာကားေမာင္းသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ လမ္းျပ။ အလုပ္႐ံုမ်ားတြင္ ကားရပ္ၿပီး စြန္႕ပစ္ပစၥည္း ေထြလီကာလီမ်ားဝယ္သည္။

အပ္ခ်ဳပ္စက္အေဟာင္း၊ မ်က္စိတစ္ဖက္လပ္ ဘာဘီအ႐ုပ္၊ တင္းနစ္ဘက္တံ၊ ႀကိဳးျပတ္ဂစ္တာ၊ လွ်ပ္စစ္ပန္းကန္ေဆးစက္ စသည္တုိ႕အတြက္ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ေစ်းဆစ္ရသည္။

တနဂၤေႏြေန႕ မနက္ေရာက္လွ်င္ စန္ဟုိေဇးလဟာျပင္ေစ်းကို ကြၽန္ေတာ္တို႕ ကားေမာင္းၿပီး ခ်ီတက္ၾကပါၿပီ။ တစ္ေနရာငွားၿပီး ကားႏွင့္တိုက္လာေသာ အစုတ္

အျပတ္မ်ားကို ျမတ္သည္ဆို႐ံုေလာက္ႏွင့္ ေရာင္းသည္။ ၁ဝေဒၚလာႏွင့္ဝယ္ခဲ့ေသာ စင္းဂါးအပ္ခ်ဳပ္စက္ကို ျပန္ေရာင္းလွ်င္ ၂၅ေဒၚလာခန္႕ ရသည္။

စန္ဟိုေဇးလဟာျပင္ေစ်းသည္ အာဖဂန္မိသားစုမ်ား အံုလိုက္က်င္းလုိက္ အလုပ္လုပ္ရာေနရာ။ တစ္ပတ္ရစ္ပစၥည္းမ်ားေရာင္းသည့္ အကြက္တြင္ အာဖဂန္ ေတးမ်ား ၿခိမ့္ၿခိမ့္လွ်ံေနသည္။

လဟာျပင္ေစ်း အာဖဂန္မ်ားၾကားထဲ ဖြင့္ဟ ထုတ္ေဖာ္မေျပာထားေသာ စည္းမ်ဥ္းမ်ားရွိေသးသည္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္မွ အာဖဂန္ ငနဲတစ္ေကာင္ကို သင္ႏႈတ္ဆက္၍ရသည္။ အာလူးႏွင့္

သားေရစာစားဖို႕ ဖိတ္ေခၚကာ စကားစျမည္ေျပာ၍ရသည္။ သူ႕အမိအဖေသဆံုးမႈအတြက္ သင္ ဝမ္းနည္းစကား ေျပာ၍ရသည္။ သူ႕သားသမီးေမြးဖြားမႈအတြက္ သင္

ဝမ္းသာစကားေျပာ၍ရသည္။ အာဖဂန္ႏွင့္ ႐ုရွားကိစၥဆီ စကားေရာက္သြားလွ်င္ သင္ဝမ္းနည္းပက္လက္ ေခါင္းႀကီးရမ္း၍ရသည္။ သို႕ေသာ္ စေနေန႕ေခါင္းစဥ္ကိုေတာ့ သင္ေရွာင္ရမည္။

မေရွာင္လွ်င္ အေဟာင္းေစ်းအစ္ေအာက္ေနသည္ဟု သင္အထင္ခံရေတာ့မည္။

လဟာျပင္ေစ်းထဲ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းထက္ ပိုစီးေမ်ာေနသည္က အာဖဂန္ေကာလဟာလမ်ားျဖစ္သည္။ ဗာဒံေစ့ခပ္ထားေသာ အဖန္ရည္ေသာက္ရင္း

အတင္းအဖ်င္းမ်ိဳးစံု ေျပာမကုန္ၾက။ ေစ့စပ္ပြဲဖ်က္ၿပီး အေမရိကန္ေကာင္ႏွင့္ လုိက္ေျပး သြားေသာ ဘယ္သူဘယ္ဝါ့သမီး၊ ကဘူးတြင္ ကြန္ျမဴနစ္ျဖစ္သြားသူ၊ ဘယ္သူကေတာ့

လူမႈဖူလံုေရးေငြကို လက္ခံၿပီး လက္သိပ္ထိုးေစ်းျဖင့္ အိမ္တစ္လံုးဝယ္ခဲ့ပံု – အဖန္ရည္၊ ႏိုင္ငံေရး၊ အတင္းအဖ်င္း စသည္တို႕ကား အာဖဂန္လဟာျပင္ေစ်း၏ အက်ံဳးဝင္ေသာပစၥည္းမ်ားတည္း။

ေစ်းလမ္းထဲ ဘာဘာေလွ်ာက္လည္လွ်င္ ကြၽန္ေတာ္ ဆိုင္ထိုင္ရသည္။ ကဘူးမွ အသိအကြၽမ္းမ်ားေတြ႕လွ်င္ ဘာဘာက လက္ကို

ရင္ဘတ္ေပၚအုပ္၍ ေလးေလးစားစား ႏႈတ္ဆက္သည္။ သံအမတ္ေဟာင္း၊ အလုပ္ျပဳတ္ခြဲစိတ္ဆရာဝန္၊ တကၠသိုလ္ပါေမာကၡမ်ားႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္းကာ စက္ျပင္ႏွင့္ အပ္ခ်ဳပ္သမားမ်ား အက်ႌ

ဦးထုပ္ အေဟာင္းအျမင္းမ်ား ေရာင္းၾကသည္။

———————————–

၁၉၈၄ ခု ဇူလုိင္လ၏ တနဂၤေႏြတစ္မနက္တြင္ ဘာဘာ ဆုိင္ထိုင္သည္။ ကြၽန္ေတာ္က သက္သာဆုိင္မွ ေကာ္ဖီႏွစ္ခြက္ သြားဝယ္ၿပီး ျပန္အလာတြင္ ဘာဘာက လူတစ္ေယာက္ႏွင့္

စကားေျပာေနသည္။ ဘာဘာ့ထက္ အသက္ပိုႀကီးေသာ ဧည့္သည္သည္ ဥပဓိ႐ုပ္ခန္႕ျငားသည္။ ေကာ္ဖီခြက္မ်ားကို ကြၽန္ေတာ္ ကားဘန္ပါေပၚ တင္လိုက္သည္။

”ေအမားေရ … ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဆပ္တာဟီရီကို ႏႈတ္ဆက္ပါဦး။ ကဘူး မွာတုန္းက ကာကြယ္ေရးဌာနမွာ တာဝန္ထမ္းခဲ့တာ”

တာဟီရီ … ဘာေၾကာင့္မ်ား ထုိအမည္ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ရင္းႏွီးေနပါလိမ့္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးသည္ ပံုမွန္ပါတီပြဲတက္သလို ၿပံဳးရယ္ေနသည္။ အေရးႀကီး ပုဂၢိဳလ္္မ်ား၏ အေသးအမႊား ဟာသေလးမ်ားအေပၚ ရယ္ျပရသည့္အတုိင္းျဖစ္၏။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး၏ ေနေလာင္ထားေသာ နဖူးေျပာင္ေျပာင္ေပၚတြင္ ေငြေရာင္လြေနေသာ ဆံပင္ပါးပါးကို ေနာက္လွန္ၿဖီးထားသည္။ မ်က္ခံုးဘုတ္သိုက္ႏွစ္ဖက္သည္လည္း ေငြေရာင္။

ဝတ္စံုျပည့္သံုးထပ္ ဝတ္စားထားၿပီး ကိုလံုးေရေမႊးနံ႕ရသည္။ အတြင္းခံ အက်ႌမွထြက္က်ေနေသာ ေရႊနာရီႀကိဳး … စေသာ အဆာပလာမ်ားျဖင့္ ေျပာင္ေျပာင္ လက္လက္ရွိသည္။

”ဆာလမ္၊ မဂၤလာပါ ေမာင္ရင္ေလးေရ”

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး၏ အသံၾသႀကီးက မြန္ရည္ေနသည္။

”ဆာလမ္၊ ဆပ္” ဟုဆိုကာ ကြၽန္ေတာ္တို႕ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး၏ ပိန္ပိန္ပါးပါးလက္ကေလးက အထင္ႏွင့္အျမင္ ကြာျခားေနသည္။

စိုေသာအသားအရည္ေအာက္ သံမဏိေခ်ာင္း ထည့္ထားသည့္အလား ဆုပ္ကိုင္မႈ အားပါလွသည္။ ”ေအမားက စာေရးဆရာႀကီးလုပ္မွာဗ်” ဟုဘာဘာေျပာလုိက္ရာ ကြၽန္ေတာ္

ဘယ့္ႏွယ့္ႀကီး ျဖစ္သြားမွန္းမသိ။ ”ေအမားက ေကာလိပ္ပထမႏွစ္ၿပီးၿပီ။ အတန္းတိုင္း ေအအဆင့္နဲ႕ခ်ည္း ေအာင္ခဲ့တာ” ဟု ဘာဘာဆက္ေျပာေနသည္။

”အငယ္တန္းေကာလိပ္ပါ” ဟု ကြၽန္ေတာ္ အမွန္ဝင္ျပင္သည္။

‘ကိုယ့္တုိင္းျပည္အေၾကာင္း ေရးမွာလား။ ရာဇဝင္ေၾကာင္းလား၊ စီးပြား ေရးလား”

”ကြၽန္ေတာ္ ဝတၴဳေရးတာပါ”

ရာဟင္ခန္ေပးသည့္ သားေရဖံုးမွတ္စုထဲ ဝတၴဳတိုေလးမ်ား ေရးသြင္းခဲ့ပံုကို သတိရၿပီးေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိလူႀကီးေရွ႕တြင္ ဘယ္လုိျဖစ္မွန္းမသိ၊ ကြၽန္ေတာ္ အလုိလုိေနရင္း

အရွက္ရေနသည္။

”အား … စာေဟာဆရာေပါ့။ အင္း … လူေတြ ဒုကၡသုကၡေရာက္ခ်ိန္မွာ လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းေပးဖို႕ ဝတၴဳေတြလုိအပ္တယ္” ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးသည္ ဘာဘာ့ပခံုးေပၚ လက္တင္လုိက္ၿပီး

ကြၽန္ေတာ့္ဘက္လွည့္လာသည္။ ”ဇာတ္လမ္းေလးေတြ ေျပာရမယ္ ဆုိရင္ … ေမာင္ရင္ေလးအေဖနဲ႕ ဦးနဲ႕ ဂ်ာလာလာဘက္မွာ ရစ္ငွက္လုိက္ပစ္ ဖူးတယ္ကြဲ႕။ ေႏြရာသီဆိုေတာ့

တကယ့္အခ်ိန္ေကာင္း။ ဦး မွတ္မိတာကို အမွန္အကန္ ေျပာမယ္ေနာ္။ ေမာင္ရင္ေလးအေဖဟာ စီးပြားေရးမွာ အျမင္စူးသလုိ ေတာလုိက္ ေတာ့လည္း အင္မတန္ အျမင္စူးတယ္”

ဘာဘာသည္ ဖ်င္စေပၚမွ သစ္သားရက္ကက္ကို ကန္သည္။ ”စီးပြားေရး တခ်ိဳ႕တေလပါ” ဟုဆိုသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတာဟီရီသည္ ယဥ္ေက်းစဖြယ္ရွိေသာ စိတ္မေကာင္းသည့္ အၿပံဳးျဖင့္ သက္မခ်သည္။ ဘာဘာ့ပခံုးကို အသာအယာပုတ္သည္။ ”ဘဝဆိုတာ ဒီလိုပါပဲကြာ” ဟုဆိုသည္။

ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး၏အၾကည့္ ကြၽန္ေတာ့္ဘက္လွည့္လာကာ ”အာဖဂန္လူမ်ိဳးဆိုတာက ဘာေျပာေျပာ ပံုႀကီးခ်ဲ႕ေျပာတတ္ၾကတာကလား။ လူေတာ္ ေတာ္မ်ားမ်ားက ကုိယ့္ကိုယ္ကုိယ္ေတာ့

သူရဲေကာင္းတံဆိပ္ကပ္ၾကတယ္ကြ။ ေမာင္ရင့္ အေဖကေတာ့ မတူဘူး။ ဒီတံဆိပ္နဲ႕ တကယ္ထုိက္တန္တဲ့ လူနည္းစုထဲမွာပါတယ္”

ထုိအေျပာတုိတိုေလးက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး၏ ဝတ္စားပံုကို ေပၚလြင္ေစသည္။ သဘာဝမက်စြာ ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ျဖစ္ေနေသာ ဝတ္စံုသည္ ဝတ္ဖန္မ်ားလွၿပီ။

”ေႁမႇာက္ေနျပန္ၿပီ” ဟု ဘာဘာေျပာသည္။

”မေႁမႇာက္ရပါဘူးဗ်ာ” ဟု ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးက ေခါင္းေလးငဲ့ကာ လက္ကိုရင္ အုပ္တြင္ဖိၿပီး နိဝါတတရားလက္ကိုင္ျပဳသည္။

”သားသမီးေတြဟာ အေဖ့အေမြကို သိနားလည္ရမယ္။ ဒီကေမာင္ရင္ ေလးေကာ အေဖကိုခ်စ္သလား”

”ခ်စ္တာေပါ့ ဆပ္” ဟု ေျဖေပးလုိက္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္အား ေမာင္ရင္ေလး ဟု ဆက္မေခၚေစခ်င္ေတာ့။

”ဝမ္းသာတယ္ေဟ့။ ေမာင္ရင့္အေဖကိုမီဖို႕ လမ္းတစ္ဝက္ေရာက္ေနၿပီ”

ထိုစကားကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးသည္ ေနာက္ေျပာင္ေျပာေနျခင္း မဟုတ္။ သေရာ္ျခင္းမဟုတ္။ မာနတရားကို ခ်ီးက်ဴးလုိက္ျခင္းသာျဖစ္၏။

”အေဖ၊ အေဖ့ လက္ဖက္ရည္”

မိန္းမပ်ိဳေလးတစ္ဦး၏ အသံ။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ေနာက္တြင္ ရပ္ေနေသာ မိန္းကေလးသည္ ပိတုန္းေရာင္ေကသာႏွင့္ တင္ဝန္းက်ပံုသြယ္လ်ေသာ အလွပေဂး ေလးျဖစ္သည္။ လက္ထဲတြင္

ဓာတ္ဘူးႏွင့္ပန္းကန္လံုး ကိုင္ထားသည္။ ကြၽန္ေတာ္ မ်က္ေတာင္ပုတ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ ႏွလံုးအခုန္ျမန္လာသည္။ ခံုးမ်က္စေလးႏွစ္ခု အလယ္တြင္ ဆက္ေနပံုသည္ ပ်ံသန္းေနဆဲ

ငွက္ကေလး၏ အေတာင္ပံမ်ားအလား။ ႏွာေယာင္ခပ္ေကာက္ေလးကား ေရွးေဟာင္းပါရွားမင္းသမီးေလးအတုိင္းျဖစ္၏။ ေကာ့မ်က္ေတာင္ ဝန္းရံထားေသာ သေျပညိဳေရာင္မ်က္လံုးႀကီးမ်ား

ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ဆံုဆည္းသြားေတာ့ တစ္ခဏတန္႕ေနၿပီးမွ ဖယ္ရွဲသြားသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး တာဟီရီက မိန္းမပ်ိဳထံမွ ပန္းကန္လံုးလွမ္းယူသည္။ ေစ်းလမ္း ႏွစ္လမ္းျခားမွ အညိဳေရာင္ဗင္ကားဆီ ဓာတ္ဘူးျပန္ထားရန္ မိန္းမပ်ိဳလွည့္ထြက္ သြားသည္။ မိန္းမပ်ိဳေလး

လွည့္မထြက္ခင္ ဘယ္ေမး႐ိုးအထက္နားမွ တံဇဥ္ပံုစံ အညိဳေရာင္ ေမြးရာပါအမွတ္ကို ကြၽန္ေတာ္ျမင္လိုက္သည္။

”က်ဳပ္သမီး စိုးရာယာ” ဟု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေျပာသည္။ စကားေခါင္းစဥ္ ေျပာင္းလိုေဇာျဖင့္ ပင့္သက္ေမာႀကီးကုိတင္သည္။ ထို႕ေနာက္ အိတ္ေဆာင္ေရႊနာရီကို ထုတ္ၿပီး ”သြားဦးမွ၊

ဆိုင္ခင္းရဦးမယ္” ဟုဆုိကာ ဘာဘာႏွင့္ ပါးျပင္ကို အျပန္အလွန္ နမ္း႐ႈတ္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္မ်က္လံုးမ်ားထဲၾကည့္ၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ကို လက္ႏွစ္ဖက္စလံုးျဖင့္ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ေသာ

ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး၏ အျပာေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ မ်က္လံုးမ်ားသည္ ဘာကိုမွ် မေဖာ္ျပ။

က်န္တစ္ေန႕လံုး အညိဳေရာင္ဗင္ကားကို ၾကည့္လိုသည့္ ကြၽန္ေတာ့္ဆႏၵကို တိုက္ထုတ္ေနရသည္

အိမ္အျပန္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ‘တာဟီရီ’ ဆိုေသာအမည္ ကပ္ပါလာ သည္။ စိတ္ထင္ ထုိအမည္သည္ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္မစိမ္း။

”တာဟီရီ႕သမီးအေၾကာင္း အျပင္မွာ ေျပာတာၾကားဖူးလား၊ ဘာဘာ” ဟု ပံုမွန္အသံရေအာင္ မနည္းႀကိဳးစားၿပီး ဘာဘာ့ကိုေမးၾကည့္သည္။

”မင္းငါ့အေၾကာင္း သိၿပီးသားပဲ။ စကားေဖာင္လာရင္ ငါလွည့္ထြက္ ခဲ့တာခ်ည္း”

”ဒါေပမယ့္ သိုးသိုးသန္႕သန္႕ေတာ့ရွိတယ္ မဟုတ္လား”

”မင္းကေကာ ဘာေၾကာင့္ေမးေနရတာလဲ”

ဘာဘာက ကြၽန္ေတာ့္အား စပ္ၿဖဲၿဖဲၾကည့္ေန၍ ကြၽန္ေတာ္ ပခံုးတြန္႕ျပၿပီး မခ်ိသြားၿဖဲ ရယ္ျပလုိက္သည္။

”သိခ်င္႐ံုသက္သက္ပါ”

”ဟုတ္လုိ႕လားကြ။ ဒါအကုန္ပဲလား”

ဘာဘာ့မ်က္လံုးမ်ား ေဆာ့ကစားလိုရိပ္ျဖင့္ ကြၽန္ေတာ့္ကိုၾကည့္ေနသည္။ အေဝးေျပးလမ္း ၆၈ဝ ကို ဦးတည္ၾကသည္။ တစ္ခဏေတာ့ စကားမဆိုျဖစ္ေသး။ ”တစ္ခါတုန္းကေတာ့

လူတစ္ေယာက္ရွိခဲ့ဖူးတယ္ … အရာရာ အဆင္မေျပျဖစ္လာ ေတာ့လည္း …” ဘာဘာ ကြၽန္ေတာ့္အား ေလးေလးနက္နက္ေျပာေနပံုမွာ စိုးရာယာ တြင္ ရင္သားကင္ဆာပဲ

ရွိေနေတာ့သေယာင္ အတည္ႀကီးျဖစ္ေနသည္။

”ျဖစ္ရေလ …”

”ေကာင္မေလးက သိကၡာရွိတယ္လို႕ၾကားတယ္။ အလုပ္လုပ္တယ္။ စိတ္သေဘာ ႏူးညံ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္ေရးဆိုတဲ့လူ မရွိေတာ့ဘူူး။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးရဲ႕ အိမ္တံခါးကို ဘယ္သူမွ ………………………..

လာမေခါက္ေတာ့ဘူး”

……………………..
……………………..
……………………..
_____________________________
ဆက္ပါဦးမည္..။
____________________________
မူရင္းစာအုပ္အမည္…..THE KITE RUNNER

မူရင္းစာေရးဆရာ…….KHALED HOSSEINI
______________________________–
ျမန္မာျပန္ဆိုသူ …… ၀င့္ျပံဳးျမင့္

ျမန္မာျပန္ စာအုပ္အမည္……..တိမ္ယံသစၥာ..

2009 / ဇြန္ ၊ ပထမ အၾကီမ္ ။

စာမ်က္နွာ စုစုေပါင္း…350

13 x 21 စင္တီဆိုဒ္

စာအုပ္တန္ဖိုး … 3000 က်ပ္
______________________________

ေလးစားစြာျဖင့္..

……………………………

alinsett

About alinsett

alinsett has written 615 post in this Website..

. . .