ထန်းလျှက်ခဲပဲ စားဘူးတဲ့ခလေးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ချောကလတ်ရဲ  ့အရသာကို သိမှာလဲ။ နိုင်ငံခြားမှာ အနေကြာတဲ့ လူတစ်ယောက်ကလည်း မြန်မာပြည်မှာ ပြန်ပြီးနေဖို ့ဆိုတာက အင်မတန်ကို စဉ်းစားရတဲ့အလုပ်တစ်ခုပါ။

ခင်ဗျားတို ့အားလုံးသိတဲ့အတိုင်း ကျနော့်ဘဝမှာ ထန်းလျှက်ခဲလည်း စားဖူးသလို ချောကလတ်လည်း စားဘူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ချောကလတ်တော့ သိတ်ပြီးမကြိုက်လှဘူး။ ထားလျှက်ခဲကမှ ပိုပြီး ကိုယ့်အတွက် သင့်တော်သလိုပဲ။ ဒါက ကျနော့်ခံစားချက်ပါ။ ကျနော့်အကြိုက်။

မြန်မာနိုင်ငံဟာ ယနေ ့ကာလမှာ အခြေအနေဘယ်လိုရှိလဲဆိုတော့ မသိဘူး။ လူနေမှု ့ဘဝတွေကိုပြောတာပါ။ လေထဲကနေပဲ အခြေအနေကို အကဲခတ်လို ့ပဲရတယ်။ ဒါတောင် အတော့်ကို စုတ်ပြတ်နေပြီ။

ထိုင်းနိုင်ငံဟာ မြန်မာပြည်ထက် အတော်လေးကို ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့နိုင်ငံဖြစ်တယ်ဆိုတာကို လက်ခံလား။ လက်မခံလို ့လည်းမရဘူး။ ဖြစ်နေတာဆိုတော့ဗျာ။

ထိုင်းမှာအနေကြာခဲ့တဲ့ ကျနော်ဟာ ထိုင်းနိုင်ငံကို ဩစတျေးလျနိုင်ငံကနေ ၆-နှစ်လောက်နေပြီးတော့ အလည်တစ်ခေါက်ပြန်ရောက်တယ်။ အဲဒိမှာ ပြသနာက စတာပါပဲ။

အရင်တုန်းက ကိုယ်နေခဲ့တဲ့ အိမ်အစုတ်လေးမှာ သတိတရနဲ ့လေးငါးရက်လောက် သူငယ်ချင်းမိသားစုနဲ ့အတူ နေကြတာပေါ့ဗျာ။ ဟိုတုန်းကတော့ အဲဒိအိမ်ကို ကျနော်က အရမ်းကို ကောင်းတဲ့အိမ်လို ့ထင်တာ။ ရေမီးစုံတယ်။ ပျဉ်ထောင်သွတ်မိုးနဲ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချမ်းသာပြီလို ့ထင်နေတာ။ ရေချိူးတော့လည်း ရေပူပေးတဲ့စက်မလိုပါဘူး။ ချိူးရတာ အရမ်းကောင်းတယ်။

တနေ ့တော့ ဩစတျေးလျနိုင်ငံကနေ အဲဒိအိမ်မှာ သွားနေတော့ ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ ရွံသလိုလို၊ နေချင်စိတ်ပျောက်သလိုလိုဖြစ်လာရောပဲ။ ရေချိူးတော့လည်း အေးလိုက်တဲ့ရေ။ ဒါနဲ ့ကျနော့်ကို သူငယ်ချင်းက ပြောတယ်။ မင်းက နိုင်ငံခြားကပြန်လာပြီး စောက်ဖင်ခေါင်းကျယ်နေပြီလားတဲ့…ဆိုပြီး ကဲ့ရဲ  ့တာကို ခံရသေးတယ်။ မင်းအရင်တုန်းက ဘယ်လိုမျိူးနေခဲ့လည်းလို ့မေးတယ်။ ကျနော်ကအေးလို ့အေးတယ်ပြောတာကို…ဖင်ခေါင်းကျယ်တယ်လို ့ပြောစရာလားလို ့သူ ့ကိုမေးတော့ သူက မကျေနပ်တဲ့အကြည့်နဲ ့။

ကားစီးတော့လည်း သူတို ့ကားက အဲယားကွန်းမဖွင့်ထားဘူး။ ဒါနဲ ့ကျနော်က အဲယားကွန်းကို ဖွင့်တော့ ကားဆရာက ဒီကောင်ဖင်ခေါင်းကျယ်တယ်လို ့ထင်ပြန်ရော။ စောက်ပိုတွေလို ့ပြောတယ်။

ကျနော်ဖင်ခေါင်းကျယ်တာမဟုတ်ပါဘူး။ ဩစတျေးလျမှာ ဒိထက်ကောင်းတဲ့အိမ်၊ ရေ၊ ပူ၊ ရေအေးနဲ ့ အနေကြာလာခဲ့တာဆိုတော့ အကျင့်ပါနေပြီ။ အခုလိုမျိူး ရုတ်တရက် အရင်တုန်းက ဘဝကို ပြန်တွေ ့တော့ အဆင်မပြေချင်ဘူး။ သူတို ့ကလည်း ကျနော့်ကို မကြည်ဘူး။ဘာဖြစ်လို ့လဲ။

အခုတစ်လော အစိုးရက ပြည်ပရောက်တွေပြန်လာပါလို ့ခေါ်နေပေမဲ့ ပြန်တဲ့လူက နေရာကောင်းကောင်းရမှ ပြန်ကြတာကို တွေ ့ရပါတယ်။ နိုင်ငံတော်အကြံပေးကောင်စီထဲမှာ ပါတဲ့လူတွေလောက်ပဲ အမေရိကန်နိုင်ငံကနေ ပြန်ကြပါတယ်။ အများစုကတော့ မပြန်ပါဘူး။ ဒီအထဲမှာ ထိုင်း မလေးနဲ ့စင်္ကာပူမှာ အလုပ်သွားလုပ်နေတဲ့လူတွေတောင် မပြန်ပါဘူး။ ဒါတောင် သူတို ့ကသာမန်အလုပ်သမားတွေပဲဖြစ်တယ်လို ့ဆိုပါစို ့။ တကယ့်ကို ချမ်းသာပညာတတ်နေတဲ့ လူတွေဟာ နိုင်ငံခြားကနေ မြန်မာပြည်မှာ ခြင်ကိုက်ခံပြီး ပြန်နေပါ့မလားဆိုတာက တွေးစရာတစ်ခုပါ။ မနေပါဘူး။ ခြွင်းချက်တော့ ရှိတယ်။ ဒါက နိုင်ငံခြားထက်သာတယ်ဆိုရင်တော့ ပြန်ပါလိမ့်မယ်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရင် ကျနော်တောင် ကို်ယ့်အတွက်မကို်က်ဘူးဆိုရင် ဘယ်တော့မှတိုင်းပြည်ကို ပြန်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အလည်လောက်ပဲ သွားမှာပါ။

အထက်ကပြောတဲ့ ထန်းလျှက်ခဲပဲ စားဖူးတဲ့လူတွေအကြောင်းကို ပြောချင်သေးတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ချောကလတ်မစားဘူးတဲ့ လူတွေရှိတယ်။ ဆိုလိုချက်က နိုင်ငံခြားရဲ  ့အရသာကိုမခံစားဘူးတဲ့လူတွေပါ။ လက်တွေ ့ကြကြနှစ်ပေါင်းများစွာ မနေဘူးတဲ့လူတွေကို ပြောတာပါ။ ဒီလူတွေကတော့ ပြောမှာပေါ့…နိုင်ငံခြားကကောင်တွေ ဖင်ခေါင်ကျယ်တယ်လို ့။

ကျနော်တို ့မကျယ်ပါဘူးဗျာ။ ခင်ဗျားတို ့မှ ချောကလတ်ကောင်းကြောင်း မသိတာကိုးလို ့ပဲပြောရမှာပဲ။

သူတို ့ကိုလည်းအပြစ်မတင်ချင်ပါဘူး။

လူ ့သဘာဆိုတာက အရမ်းကိုသာနေတဲ့ဘဝမှာ အနေကြာလာရင် အလိုလိုအကျင့်ပါလာတယ်ဆိုတာကို ပြောချင်လို ့ပါဗျာ။ ဒါပေမဲ့ ချောကလတ်မစားဘူးတဲ့လူတွေ အမြင်ကြည်လင်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာကို စဉ်းစားလို ့ကိုမရဘူးဖြစ်နေတယ်။

သဘောတူတူ မတူတူ ပြောကြည့်တာပါ။

About phone_kyaw

Phone Kyaw has written 157 post in this Website..