ဤစာစုကုိေရးရတာ စိတ္ထဲတြင္ မလုံလွပါ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ပုိင္ဇာတ္လမ္း၊ ကုိယ္ပုိင္စိတ္ကူးမဟုတ္သလုိ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ဇာတ္လမ္းလည္း မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ႔ျပင္ ယခုဇာတ္လမ္းတြင္ ပါဝင္သည့္သူသည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလုံးႏွင့္ ရင္ခုန္သံခ်င္းရင္းႏွီးခဲ့ေသာ၊ ေလးစားခဲ့ရေသာ၊ အေရးတယူျပဳခဲ့ရေသာသူတစ္ျဖစ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သိေနခဲ့ရသည့္သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အလုပ္တူ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာျပခဲ့သျဖင့္  ယခုဇာတ္လမ္းကုိ ျပန္လည္ခံစား ေရးသားရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဇာတ္လမ္းကုိေျပာျပခဲ့သည့္ သူငယ္ခ်င္း ကုိကုိေအာင္ ကုိလည္းယခုစာစုျဖင့္ ေက်းဇူးတင္အပ္ပါသည္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကုိေျပာသည္။

“အဲဒီတုန္းက ငါသူ႔အိမ္ကုိေရာက္ခဲ့တယ္၊ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ေတာ္ေတာ္ ဝမ္းနည္းတယ္၊ ယူႀကံဳးမရလည္းျဖစ္တယ္၊ ငါေရာက္တဲ့အခ်ိန္က တကယ့္ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ျဖစ္ေနၿပီေလ”

“အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကုိ ငါတစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ ေျပာျပခ်င္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေရးလည္းေရးပစ္လုိက္ခ်င္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ငါက စာေရးတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အားနည္းတယ္ကြ”

“ခု မင္းနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ မင္းကလည္း သူ႔ရဲ႕စာေတြဖတ္ဖူးတယ္ဆုိေတာ့ ငါမင္းကုိေျပာျပခ်င္တယ္ ၿပီးေတာ့ မင္းေရးေပါ့ကြာ”

 

အဲဒီလုိနဲ႔ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကုိေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

 

ေနာက္ဆုံး တာရာ

အဲဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ္ေနထုိင္တဲ့ သဃၤန္းကၽြန္းက လဖက္ရည္ဆုိင္မွာ ကုိရဲဝင္း(နီကုိရဲ) နဲ႔အတူ မုိးေရစက္ေတြကုိ လဖက္ရည္နဲ႔ျမည္းရင္း ကုိရဲဝင္းေျပာျပတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးေတြကုိ နားေထာင္ေနခဲ့ၾကတယ္။ သူေျပာျပတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြက ေတာင္ေရာက္၊ ေျမာက္ေရာက္နဲ႔။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိုးေရစက္ေတြနဲ႔အတူ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေပါ့။

မုိးစက္ေတြက တစ္ခုခုကုိ ေျပာျပဖုိ႔ စိတ္ေစာေနသလုိမ်ိဳး သုိသုိဝွက္ဝွက္ေနခဲ့တာကုိ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ မသိခဲ့ရုိးအမွန္ပါ။

အခ်ိန္က ေန႔လည္ ၁ နာရီသာသာေလာက္။ မုိးစက္ေတြက ခုမွ ပုိၿပီးစုိးရိမ္လာသလုိမ်ိဳး သဲႀကီးမဲႀကီး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ထိုင္ေနတဲ့လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ကုိ ကုိၾကည္(အၾကည္ေတာ္) ေရာက္လာခဲ့တယ္။

“ကုိရဲဝင္း ကုိတာရာဆုံးသြားၿပီတဲ့၊ ခုနေလးတင္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီဖုန္းဝင္လာတယ္”

ကၽြန္ေတာ္ ကုိရဲဝင္းရဲ႕ မ်က္ႏွာကုိ တစ္ခ်က္ၾကည့္လုိက္တယ္၊ မ်က္လုံးထဲမွာ အေရာင္တစ္ခု ျဖတ္ေျပးသြားသလုိမ်ိဳး။ ဒါေပမယ့္ ျပန္ေပ်ာက္သြားတယ္။

“ကဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သြားၾကမယ္ေလ”

ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကုိ တစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး ေမးလုိက္တယ္။

“မင္းလုိက္ခဲ့မလား”

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ျပန္ေျဖစရာ စကားလုံးမရွိပါ။

 

မုိးစက္ေတြ တစ္ေထြႀကီးထဲမွာ ကုိၾကည္ရယ္၊ ကုိရဲဝင္းရယ္၊ ကုိၾကည္ရဲ႕ကားဒရုိင္ဘာရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ကုိၾကည္ရဲ႕ ကုိရုိလာ ကားျပာေလးထဲမွာ အသံတိတ္ ပူေႏြးေနခဲ့ၾကတယ္။

ကားကေလးက ေျမာက္ဒဂုံရဲ႕ဟုိးဘက္ ၄၅ ရပ္ကြက္ထဲမွာ လူးလူးလြန္႔လြန္႔။

ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ဘာကုိေတြးၿပီး ဘယ္လုိအဆုံးသတ္ရမွန္းမသိဘူး။ ဘာကုိ ဝမ္းသာေနၿပီး၊ အဲဒီဝမ္းသာေနတာကိုလည္း ျပန္ရႈပ္ခ်ရင္း၊ ဘာကုိ နားမလည္ျဖစ္ေနမွန္းလည္းမသိဘူး။ အသံတစ္ခ်က္ေၾကာင့္ အေတြးရႈပ္ေတြ ပ်က္သြားတယ္။

“ညီေလး… စာေရးဆရာ တာရာမင္းေဝတုိ႔အိမ္ကုိ ဘယ္လမ္းကသြားရလဲ”

ကုိၾကည္ရဲ႕ ကားဒရုိင္ဘာက လမ္းေဘးကြမ္းယာဆုိင္က ေကာင္ေလးကုိ လွမ္းေမးလုိက္တာပါ။

“တည့္တည့္သြားအစ္ကုိ၊ ၿပီးရင္ ညာဘက္ခ်ိဳးလုိက္”

“ေက်းဇူးပဲ ညီေလး”

လမ္းက အရမ္းက်ဥ္းလြန္းပါတယ္။ ကြမ္ယာဆုိင္ကေကာင္ေလး ညြန္လုိက္တဲ့လမ္းက အဆင္မေျပဘူး။ အဲဒါနဲ႔ အဆင္ေျပမယ္ထင္တဲ့လမ္းက ပတ္သြားရပါတယ္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းလည္းေရာက္ေရာ လမ္းက ေပ်ာက္သြားျပန္ေရာ။ ေဘာလုံးကန္ေနတဲ့ကေလးေတြကုိ ေတြ႔ေတာ့…

“သား… စာေရးဆရာ တာရာမင္းေဝတုိ႔အိမ္က ဘယ္အိမ္လဲ”

“ဟုိေရွ႕နားက အိမ္ပဲ ဦးေလး”

အိမ္ေလးကုိ လွမ္းျမင္ေနရၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္သိတဲ့ စာေရးဆရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ခင္တဲ့ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ ေနထိုင္တဲ့ အိမ္က ဘာေတြရွိမလဲ။ ဘာေတြနဲ႔ သုိင္းဝုိင္းထားမလဲ။

အိမ္က ေျမစုိက္တဲကေလး။ အိမ္ေဘးမွာ ကဲလားလုိ၊ အဖီေလးထုိးထားတယ္။ မုိးေတြက ပက္လုိ႔။ အဖီကေလးရဲ႕ေအာက္မွာ စာအုပ္သုံးေလးအုပ္က ကပုိကရုိ။ ဖတ္လက္စတန္းလန္း စာအုပ္တစ္အုပ္။ ဆရာ ဒဂုန္ေရႊမွ်ားဘာသာျပန္တဲ့ ေရာ္ဘင္ဆင္ကရူးဆုိးစာအုပ္။ ဆရာရဲ႕ေနာက္ဆုံးခ်ိန္မွာ ေရာ္ဘင္ဆင္ကရူူးဆုိးစာအုပ္ကုိ ဘယ္လုိအေတြး၊ ဘယ္လုိ စိတ္ကူးနဲ႔မ်ား ဖတ္ခဲ့တာပါလိမ့္။ ဆရာ့စိတ္ကူးထဲမွာ ကရူးဆုိးကုိ တပ္မက္ခဲ့သလား။ တစ္ေယာက္တည္းေနရတဲ့ ဘာသာေဗဒကုိ ဆရာေနာက္ဆုံးေတြ႔ရွိသြားလုိ႔လား။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အားကုိးခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ တဖြားဖြားေပၚေပါက္ခဲ့တာမ်ိဳးလား။ ဒါမွမဟုတ္….။

ကုိၾကည္က ေရွ႕ဆုံးကေနအိမ္ထဲကုိ လွမ္းဝင္သြားတယ္။ ေနာက္ ကုိရဲဝင္း။ ေနာက္က ဒရုိင္ဘာနဲ႔ကၽြန္ေတာ္။

အိမ္ထဲကုိ ဝင္ဝင္ခ်င္း စာအုပ္ေတြက ဆရာ့အစား ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ အရင္ ႏႈတ္ဆက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ စာအုပ္ေတြရဲ႕ႏႈတ္ဆက္သံမွာ ငုိသံမ်ားစြက္ေနလိမ့္မလား။ အစီစဥ္တက် စီရီထားတဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ ျပန္႔က်ဲေနတဲ့စာအုပ္ေတြ။ အားလုံး သခင္မဲ့ေနၾကၿပီ။ သူတုိ႔အတြက္ သခင္ဆုိလို႔ ဒီတစ္ေယာက္တည္းရွိတယ္လုိ႔လည္း မာနနဲ႔ျပန္ေအာ္ဟစ္ေနၾကသလုိ။

အမ်ားဆုံးေတြ႔ရတဲ့ စာအုပ္ေတြကေတာ့ ဆုိင္ကုိနဲ႔ ဖီေလာ္စာအုပ္ေတြပါပဲ။

ကုိၾကည္က စကားတစ္ခြန္းစ ႏွစ္ခြန္းစဆုိတယ္။ ခဏေနေတာ့ ဆရာ့အေမရဲ႕အသံကုိ ခပ္စူးစူး ၾကားရတယ္။

“နီကုိရဲ ဘယ္မွာလဲ၊ နီကုိရဲ ဘယ္မွာလဲ”

“ကၽြန္ေတာ္ ဒီမွာပါ အေမ”

“ဟဲ့ ေသနာေကာင္၊ နင့္အေကာင္ေသၿပီ သိလား၊ အေရ ေသာက္လုိ႔ေသၿပီ၊

နင္လည္းသတိထား၊ နင္လည္း ေသလိမ့္မယ္၊ ၾကားလား”

ကုိရဲဝင္းက ခံစားခ်က္မရွိတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ ဆရာရဲ႕အေမကုိ ျပန္ေျပာတယ္။

“ဟုတ္ကဲ့ အေမ၊ ဟုတ္ကဲ့”

ၿပီးေတာ့ ကုိရဲဝင္းက အေမနဲ႔ ကုိၾကည့္ကုိ မိတ္ဆက္ေပးတယ္။

“အေမ ဒီဟာက အၾကည္ေတာ္”

အေမက ခပ္ၿငိမ္ၿငိမ္ျပန္ၾကည့္တယ္။

ခဏေနေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲကလူေတြ၊ ဆရာ့ မိတ္ေဆြေတြ တဖြဲဖြဲေရာက္လာၾကတယ္။ တစ္နာရီေလာက္ၾကာေအာင္ စကားေျပာခဲ့ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။

အျပန္ခရီးမွာေတာ့ ကုိၾကည္က စကားစေျပာတယ္။

“ဟုိအရင္က ကုိတာရာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ၿမိဳ႕ထဲကုိလာေလ့ရွိတယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ကားေလးနဲ႔ျပန္လာရင္ ကုိတာရာက လယ္ကြင္းေတြနားေရာက္တာနဲ႔၊ လုပ္ေလ့ရွိတာတစ္ခုရွိတယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ကားရပ္ခုိင္းတယ္၊ ၿပီးရင္ ကုိတာရာက လယ္ကသင္းေတြေပၚမွာ သြားထုိင္ၿပီး တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔စကားေျပာသလုိ လုပ္ေနတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ သူဘာေတြ လုပ္ေနလဲ နားမလည္ဘူး၊ ၿပီး သူျပန္ေရာက္လာရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေျပာျပတတ္တယ္၊ ကုိတာရာ ေျပာျပတာက….”

 

“ကၽြန္ေတာ္ နာနာဘာဝေတြနဲ႔ စကားေျပာေနတာေလ၊ ဒီလုိပုံစံမ်ိဳး အေၾကာင္းအရာေတြ၊ စာအုပ္ေတြပဲ ေရးခ်င္ေနတယ္၊ ဖတ္ခ်င္ေနတယ္၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ခုတစ္ေလာ ေနာက္ဘဝေတြကုိပဲ စိတ္ဝင္စားေနတယ္”

 

စကားအဆုံးမွာ တာရာမင္းေဝဆုိတာ ရွိေနလား၊ ရွိမေနဘူးလား၊ ရွိေနေသးလား၊ ရွိခဲ့သလား ကၽြန္ေတာ္ သတိမရႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ သူ႔အိမ္မွာတုန္းကေတာ့ သူ ေလာကႀကီးထဲကထြက္သြားၿပီဆုိတာ သိရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔အိမ္က ထြက္လာေတာ့……..။

မုိးစဲသြားပါၿပီ။ မုိးစက္ေတြဟာ သူတုိ႔ေျပာခ်င္တာေတြကုိ ေျပာခ်လုိက္ရလုိ႔ ေပါ့ပါးသြားပုံမ်ိဳးနဲ႔ တစ္ခ်က္ ခပ္ေျဖာက္ေျဖာက္ ရြာလုိက္ပါတယ္။

အဲဒီေန႔က… ၅ ၾသဂုတ္ ၂၀၀၇ ….။

About အဇဋာ

အဇဋာ has written 27 post in this Website..

လြတ္လပ္သည့္ သတင္းသမားတစ္ေယာက္၊ ကဗ်ာမ်ားကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးသူ၊ ေတြးေခၚျခင္းကုိ ခုံမင္သူ၊ ေဝဖန္ျခင္းကုိ ႏွစ္သက္သူ၊