ပထမပို႕စ္တြင္ ….

 

ထူးဆန္းေသာ ဇရပ္ကေလး

ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္း အညာေဒသရွိ ေက်းရြာ တစ္ရြာတြင္ ျဖစ္ေလသည္။ ထိုေက်းရြာ၏ အမည္မွာ တိုင္းတာေက်းရြာဟူ၍ ျဖစ္၏။ တိုင္းတာရြာ၏ အေနာက္ေျမာက္ ခပ္လွမ္းလွမ္း အရပ္တြင္ ရြာဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ရွိေလ၏။ ထုိဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ ဥပုသ္ေန႕ အခါသမယမ်ား၌ ဥပုသ္သီတင္းသီလ ေဆာက္တည္သူမ်ား နားေနႏိုင္ရန္အတြက္ ေဆာက္လုပ္ထားေသာ ဇရပ္တစ္ေဆာင္ ရွိေလသည္။

ထိုဇရပ္ကေလးသည္ လူ ၃၀ ခန္႕ နားေနႏိုင္ေသာ အက်ယ္အဝန္းရွိေလသည္။ ဥပုသ္ေန႕မ်ားတြင္ မည္သုိ႕ေသာ ထူးျခားမႈမ်ိဳးကို မျပတတ္ေသာ္လည္း ဥပုသ္ေန႕ျပင္ပ အျခားေသာ ေန႕မ်ားတြင္ ထိုဇရပ္ေပၚ၌ အိပ္စက္ေသာ သူမ်ားသည္ ထူးဆန္းေသာ အိပ္မက္ကို ျမင္မက္တတ္ေလ၏။

ထိုအိပ္မက္ထဲတြင္ သမီးရည္းစား ျဖစ္ဟန္ရွိသည့္ လြန္စြာ ရုပ္ဆိုးေသာ ေယာက်္ား တစ္ေယာက္ႏွင့္ လြန္စြာ လွပေသာ မိန္းကေလးတို႕သည္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ဖက္တြယ္ထားသည့္ အခိုက္ ဓားလွံမ်ား ကိုင္ေဆာင္ထားသည့္ လူမ်ားသည္ ေရာက္ရွိလာၿပီး ၎တို႕ ႏွစ္ဦး ႀကိဳးမ်ားျဖင့္ တုပ္ေႏွာင္ကာ ဖမ္းဆီး ေခၚေဆာင္ သြားေလသည္။ ယင္းေနာက္ ေခ်ာက္ကမ္းပါး တစ္ခု၏ ထိပ္တြင္ ႀကိဳးျဖင့္ တုတ္ေႏွာင္ထားေသာ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္အား ထိုေခ်ာက္ထဲသုိ႕ တြန္းခ်လိုက္သည္ကို ေတြ႕ရေလ၏။ ယင္းေနာက္တြင္ ထိုေယာက်္ားသားသည္ အိပ္မက္ေနသူ၏ ေဘးသို႕ ေရာက္လာသကဲ့သို႕ရွိၿပီး “ကၽြႏ္ုပ္ကား ေသခဲ့ေလၿပီ၊ သို႕ရာတြင္ ကၽြႏ္ုပ္ မေသေသး၊ ကၽြႏ္ုပ္အား အေသသတ္၍ ေကာင္းရာသို႕ ပို႕ပါေလာ့” ဟူ ေျပာၾကားကာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတတ္ေလ၏။

အထက္ပါ အိပ္မက္သည္ ကြဲျပားျခင္း မရွိေပ။ ဥပုသ္ေန႕ျပင္ပ ေန႕ရက္မ်ား၌ အဆိုပါ ဇရပ္ေပၚ၌ အိပ္စက္ေသာသူ အမ်ားစုသည္ ထိုအိပ္မက္အား ျမင္မက္တတ္ေလသည္။ ထိုအိပ္မက္ကား တိုင္းတာရြာတြင္ လူေျပာမ်ားေသာ အိပ္မက္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ ထိုအိပ္မက္အား အေၾကာင္းျပဳ၍ “အိပ္မက္ မက္ခ်င္ရင္ ဇရပ္ေပၚသြားအိပ္” ဟူေသာ စကားသည္ တိုင္းတာရြာေလး၌ ေပၚထြက္လာခဲ့ေလေတာ့သတည္း။

x x x x x x x x x x

ထူးဆန္းေသာ လူႀကီးတစ္ဦး

တစ္ေန႕သ၌ အသက္ (၄၀) အရြယ္ခန္႕ရွိ လူႀကီးတစ္ဦးသည္ တိုင္းတာရြာေလး၏ ရြာဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသုိ႕ ဦးတည္ ေလ်ာက္လွမ္းလာသည္ကို ေတြ႕ရေလသည္။ ထိုလူႀကီး၏ မ်က္ႏွာတြင္ ႏႈတ္ခမ္းေမြး၊ မုတ္ဆိတ္ေမြးမ်ား ထူထပ္စြာ ေပါက္ေရာက္ေနေလသည္။ ထုိလူႀကီးသည္ သန္မာ ထြားက်ိဳင္းဟန္ရွိၿပီး လြယ္အိတ္ႀကီးတစ္လံုးကိုလည္း လြယ္ထားေလသည္။

ထိုလူႀကီးသည္ ေက်ာင္းဝင္းအတြင္းသုိ႕ ဝင္လိုက္သည္တြင္ ေက်ာင္း၌ ေမြးျမဴထားေသာ ေခြးမ်ားက ဝုိင္း၍ ေဟာင္ၾကေလသည္။ ကိုရင္ေလးမ်ား ေရာက္လာၿပီး ထိန္းလိုက္ေတာ့မွပင္ ေခြးမ်ားသည္ ျငိမ္သြားၾကေလသည္။ ထိုအခါ လူႀကီးက ကိုရင္ေလးမ်ားအား “ဆရာေတာ္ ရွိသလား ဘုရား” ဟူ၍ ေမးျမန္းေလ၏။ ကိုရင္ေလးမ်ားက ဆရာေတာ္ ေက်ာင္းေပၚတြင္ ရွိေၾကာင္း ေျပာေသာအခါ ထုိလူႀကီးသည္ ေက်ာင္းေပၚထပ္သုိ႕ တက္သြားေလေတာ့သည္။

ထိုလူႀကီးသည္ ေက်ာင္းေပၚထပ္သုိ႕ေရာက္လ်င္ ကုလားထိုင္ေပၚတြင္ စာဖတ္ေနေသာ ဆရာေတာ္အား ဦးခ်ေလ၏။ ထိုအခါ ဆရာေတာ္က ထိုလူႀကီးအား အထူးအဆန္းသဖြယ္ၾကည့္ၿပီး “ဒကာႀကီးက ဘယ္သူတံုး” ဟူ၍ ေမးျမန္းေလသည္။ ထိုလူႀကီးက “တပည့္ေတာ္ ျမစ္ႀကီးနားဘက္က ဆင္းလာတဲ့သူပါ ဘုရား၊ ဒီရြာနားတစ္ဝုိက္မွာ တပည့္ေတာ္ အမ်ိဳးေတြ ရွိတယ္ဆိုလို႕ တပည့္ေတာ္ လာၿပီး စံုစမ္းတာပါ ဘုရား” ဟူ၍ ေလ်ာက္ထားေလ၏။

ထိုအခါ ဆရာေတာ္က ထိုလူႀကီးအား ေသခ်ာစြာၾကည့္ကာ “ဒကာႀကီးက အမ်ိဳးေတြရွာရင္း ဒီေက်ာင္းမွာ တည္းခ်င္တယ္ ဆိုပါေတာ့” ဟူ၍ ေျပာေလရာ ထိုလူႀကီးက “မွန္ပါဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ ဒီေက်ာင္းမွာ ေခတၱခဏ တည္းခုိခ်င္လို႕ပါ ဘုရား” ဟူ၍ ေလ်ာက္ထားေလသည္။

“ေအးကြယ္ … တည္းဖို႕ ခြင့္ျပဳတာက အေၾကာင္းမဟုတ္ဘူးကြယ့္၊ ဒါေပမယ့္ …” ဆရာေတာ္သည္ စကားကို မဆက္ေသးဘဲ ရွိေနစဥ္ ထိုလူႀကီးက “တပည့္ေတာ္ ပံုစံကို ၾကည့္ၿပီး ဆရာေတာ္ အေနနဲ႕ လူဆိုးလို႕ ထင္ေကာင္း ထင္ႏိုင္ပါတယ္ ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ လူေကာင္းပါ ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္မွာ အိမ္ေထာင္စု ဇယားေရာ၊ မွတ္ပံုတင္ပါ ပါလာပါတယ္ ဘုရား” ဟူ၍ ဆိုကာ ၎၏ လြယ္အိတ္ႀကီး အတြင္းမွ စာရြက္မ်ားအား ထုတ္ယူၿပီး ဆရာေတာ္အား ကပ္ေလ၏။

ဆရာေတာ္သည္ စာရြက္မ်ားအား ၾကည့္ရႈၿပီးေနာက္ “ေအးကြယ္ .. ဒကာႀကီး တည္းခ်င္တယ္ဆိုရင္လည္း ေက်ာင္းေဝယ်ာဝစၥ လုပ္ရင္းနဲ႕ ေနေပါ့၊ သံဃာ့ပစၥည္း အဆိပ္သီးတဲ့ကြယ့္” ဟူ၍ ေျပာေလသည္။ လူႀကီးသည္ “မွန္ပါ့ဘုရား၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဘုရား” ဟူ၍ ျပန္လည္ ေလ်ာက္ထားေလ၏။

“ဒကာႀကီး ေနမယ္ဆိုရင္ ေဟာဟို ဇရပ္ေလးေပၚမွာ ေနေပါ့ကြယ္” ဟူ၍ ဆရာေတာ္က ေက်ာင္း၏ ျပတင္းေပါက္မွေန၍ ေက်ာင္း ေျမာက္ဘက္တြင္ရွိေနေသာ ဇရပ္ေလးအား ညႊန္ျပလိုက္ေလ၏။ ထိုအခါ လူႀကီးသည္ ဆရာေတာ္အား ဦးခ်ၿပီး ထသြားမည္ အျပဳတြင္ ဆရာေတာ္က “ဒကာႀကီး နာမည္က ဘယ္သူတံုးကြယ့္” ဟူ၍ ေမးျမန္းရာ လူႀကီးသည္ မတ္တပ္ရပ္လ်က္ လက္အုပ္ခ်ီရင္း “တပည့္ေတာ္ နာမည္ ေအာင္ေမာင္းပါ ဘုရား” ဟူ၍ ေလ်ာက္ထားကာ ၎ ေနထိုင္ရမည့္ ထူးဆန္းေသာ ဇရပ္ေလးဆီသုိ႕ ေလ်ာက္လွမ္းလာခဲ့ေလေတာ့သတည္း။

x x x x x x x x x x

ယခုပို႕စ္မွာ ….

 

ထူးဆန္းေသာ မ်က္လွည့္

တိုင္းတာရြာေလး၏ အေနာက္ဖက္ တံခါးအနီးတြင္ ကင္းတဲေလးတစ္လံုး ရွိေလသည္။ ထိုကင္းတဲေလးေပၚတြင္ အသက္ (၃၀) အရြယ္ခန္႕ရွိ လူရြယ္တစ္ဦးသည္ ဖဲခ်ပ္ သံုးခ်ပ္အား ကစားလ်က္ ရွိသည္ကို ေတြ႕ရေလ၏။ ထိုအခိုက္ အျခားေသာ လူသံုးဦးသည္ ထိုလူရြယ္ ရွိေနေသာ ကင္းတဲေပၚသို႕ တက္၍ ထိုင္ေလသည္။

“ဘယ္လိုလဲ ေမာင္သု ရဲ႕၊ တစ္ေယာက္တည္း ပ်င္းေနသလား” ဟူ၍ ထိုလူရြယ္ထက္ အသက္ႀကီးပံုရေသာ လူတစ္ဦးက ေမးလိုက္ေလရာ ေမာင္သု ဆိုသူ လူရြယ္က “မပ်င္းပါဘူး ဦးေအာင္မူးရယ္၊ ေဟာဒီ ဖဲခ်ပ္ေလးေတြ ဘယ္လို ျဖစ္လာတယ္ဆိုတာ စဥ္းစားေနတာပါ” ဟူ၍ ျပန္ေျပာလိုက္ေလသည္။ “ဒါေလးမ်ား ေမာင္သုရယ္၊ ဘာမ်ား ေထြေထြထူးထူး စဥ္းစားစရာ လိုေသးလို႕လဲ၊ ဖဲခ်ပ္ဆိုတာ စကၠဴနဲ႕ လုပ္ထားတာ၊ စကၠဴဆိုတာက ဝါးက ျဖစ္လာတာလို႕ ၾကားဖူးတယ္၊ ဒီေတာ့ကာ အဲဒီ ဖဲခ်ပ္ေလးေတြက ဝါးက ျဖစ္လာတာေပါ့” ဟူ၍ ရယ္က်ဲက်ဲျဖင့္ ေျပာေလ၏။

“ဒီဖဲခ်ပ္ သံုးခ်ပ္က ေပါ့ေသးေသး ဖဲခ်ပ္ေတြ မဟုတ္ဘူးဗ်၊ ေဟာဒီမွာပဲ ၾကည့္လိုက္ဗ်ာ” ဟူ၍ ေမာင္သု ဟူေသာ လူရြယ္သည္ ဦးေအာင္မူးႏွင့္ အျခား လူႏွစ္ဦးအား ဖဲခ်ပ္မ်ား၏ ေနာက္ေက်ာဘက္အား ျပလိုက္ေလသည္။ လူသံုးဦးသည္ ဖဲခ်ပ္မ်ားအား ၾကည့္ရႈလိုက္သည့္အခါ ၎တို႕၏ မ်က္ႏွာမ်ားသည္ ေတြးေဝသြားသည့္ဟန္ ျဖစ္သြားေလ၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ ၎ဖဲသံုးခ်ပ္၏ ေနာက္ေက်ာဘက္သည္ ရုိးရုိး ဖဲခ်ပ္မ်ားကဲ့သုိ႕ မဟုတ္ဘဲ စၾကာပံုသ႑ာန္ႏွင့္ အဆိုပါ စၾကာသ႑ာန္၏ အတြင္း၌မူ မ်က္ႏွာတစ္ျခမ္းသာ ရွိေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး၏ ရုပ္ပံုတို႕ ပါရွိေနေသာေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေလ၏။

“ေမာင္သုရဲ႕ ဖဲခ်ပ္က ဆန္းေတာ့ အဆန္းသားကြ” ဟူ၍ ဦးေအာင္မူးက ေျပာေသာအခါ ေမာင္သုဟူေသာ လူရြယ္က “ဖဲခ်ပ္ထဲကပံု ဆန္းတာက စဥ္းစားမရေသးလို႕ အျမင္ဆန္းတယ္လုိ႕ပဲ ေျပာႏိုင္ဦးမယ္။ ဒီဖဲခ်ပ္ကို တစ္ထြာေလာက္ အကြာက ၾကည့္မိသူေတြတုိင္းဟာ ၾကည့္ၿပီး ခဏအတြင္းမွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္တယ္လို႕လည္း ၾကားဖူးထားေသးတယ္ဗ်” ဟူ၍ ေျပာၾကားလိုက္ေလ၏။

ဦးေအာင္မူးဆိုသူက ေမာင္သု ဆိုသူ လူရြယ္၏ စကားအား ျပန္လည္ ေခ်ပရန္ စကား စသည့္အေနျဖင့္ “ဒါကေတာ့” ဟူ၍ ျပန္လည္ ေျပာၾကားစဥ္မွာပင္ ဦးေအာင္မူး၏ ေဘးမွ လူႏွစ္ဦးသည္ တဝါးဝါးသန္းလာကာ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္း အျဖစ္သို႕ ေရာက္သြားေလေတာ့၏။

ထုိအခါ “ေတာ္ေသးတယ္ ေမာင္သုရယ္၊ ငါသာ အေစာကတည္းက ေဆးမစားမိခဲ့ရင္ တစ္ခါတည္း အိပ္ေပ်ာ္သြားမွာ အမွန္ပဲကြ၊ အခုေတာင္ ရီေဝေဝရယ္” ဟူ၍ ေျပာလိုက္ရာ ေမာင္သု ဟူေသာ လူရြယ္က “ကိုင္း … ျမင္ၿပီ မဟုတ္လားဗ်။ ဒါ လက္ေတြ႕ပဲ” ဟူ၍ ျပန္လည္ ေျပာၾကားလိုက္ေလ၏။

“ဒီႏွစ္ေယာက္က ရြာဦးေက်ာင္းမွာ ေရာက္ေနတဲ့ လူႀကီးနဲ႕ တစ္နည္းတစ္ဖံု ပတ္သက္မႈရွိလိမ့္မယ္လို႕ က်ဳပ္ကေတာ့ ထင္မိတယ္ဗ်။ ဒါေၾကာင့္ ဦးေအာင္မူး အကူအညီနဲ႕ သူတို႕ကို သိပ္လိုက္ရတာပဲ။ သူတို႕ကို ေခၚသြားၿပီး စစ္ေမးရမယ္ဗ်ိဳ႕။ ဦးေအာင္မူးမွာ ထန္းရည္ အဆင့္သင့္ပါရဲ႕ မဟုတ္လားဗ်” ဟူ၍ လူရြယ္က ေမးလိုက္ရာ ဦးေအာင္မူးက ၎၏ ခါးၾကားတြင္မွ ထန္းရည္ပုလင္းထုတ္၍ ေပးေလ၏။

ေမာင္သု ဆိုေသာ လူရြယ္သည္ အိပ္ေပ်ာ္လ်က္ ရွိေသာ လူႏွစ္ဦး၏ ပါးစပ္ႏွင့္ အကၤ်ီမ်ားေပၚသုိ႕ ထန္းရည္မ်ား ေလာင္းခ်ကာ ထိုလူႏွစ္ဦးအား ဦးေအာင္မူးႏွင့္အတူ ထမ္းပုိးကာ ကင္းတဲအနီးရွိ ဦးေအာင္မူး၏ အိမ္သို႕ ထမ္းပိုး သယ္သြားေလေတာ့၏။

x x x x x x x x x x

ထူးဆန္းေသာ ေက်ာက္ျပားေလး

တစ္ေန႕သ၌ တုိင္းတာရြာ၏ ရြာဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဝင္း အတြင္းရွိ မန္းက်ည္းပင္ႀကီးေအာက္တြင္ ကိုရင္ေလးႏွစ္ပါးသည္ ထိုင္လ်က္ရွိေနသည္ကို ေတြ႕ရေလ၏။ ထိုကိုရင္ ႏွစ္ပါးအနက္ ငတက္ ဟူေသာ ကိုရင္မွ ဖိုးတူ ဆိုေသာ ကိုရင္အား ဤသုိ႕ ေျပာေလ၏။

“ေဟ့ေကာင္ ဖိုးတူ၊ ဒီမနက္ ဇရပ္ေပၚမွာ ငါ တံမ်က္စည္း သြားလွည္းေတာ့ ဘာေတြ႕ခဲ့လဲ သိလား” ဟူ၍ ေျပာေလရာ ဖုိးတူ ဟူေသာ ကိုရင္မွ –
“ဘယ္သိမလဲကြ၊ တံမ်က္စည္းလွည္းရင္ အမိႈက္ေတြပဲ ေတြ႕မွာေပါ့”
“ေဟ့ေကာင္၊ ငါက အေကာင္းေျပာေနတာကြ၊ အမိႈက္ေတြ႕တယ္ဆိုတာေတာ့ မင္းေျပာမွလားကြ၊ ငါေတြ႕ခဲ့တာ ထူးဆန္းလုိ႕ အဲဒါ မင္းကို ေျပာခ်င္တာ”
“ေဟ့ေကာင္ ငတက္၊ ထူးဆန္းေတာ့ဆိုေတာ့ မင္းကို အိပ္မက္ထဲက လူႀကီးက ကိုယ္ထင္ ျပလိုက္တာလားကြ၊ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ငါ ဇရပ္နား မသြားရဲေတာ့ဘူး”
“မင္းကလည္း ထူးဆန္းတယ္ဆိုတာနဲ႕ သရဲကို သြားေျပးျမင္ေတာ့တာပဲ။ ၿပီးေတာ့ မင္းကို ေျပာရဦးမယ္၊ ဒီေက်ာင္းဝုိင္းထဲမွာ ငါတို႕က အိမ္ရွင္ေတြကြ၊ သရဲဆိုတာ အိမ္ရွင္ကို မေျခာက္ရဲဘူးလို႕ လူႀကီးတစ္ေယာက္က ေျပာဖူးတယ္ကြ၊ အိမ္ရွင္ကို ျပန္ေျခာက္လို႕ အိမ္ရွင္က ေမာင္းထုတ္လိုက္ရင္ သူတို႕က ထြက္သြားရတယ္တဲ့ကြ၊ ငါ ကေတာ့ ေၾကာက္ဘူး၊ ငါကို လာေျခာက္လို႕ကေတာ့ ေမာင္းထုတ္လိုက္မွာပဲ”
ဟူ၍ ကိုရင္ငတက္မွ ၎၏ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ကိုရင္ဖုိးတူအား ရွည္လ်ားစြာ ေျပာျပလိုက္ေလ၏။ ထိုအခါ ကိုရင္ဖုိးတူမွ –
“ဟုတ္လားကြ၊ ဒါဆို ငါလည္း သရဲ မေၾကာက္ေတာ့ဘူးကြာ”
“ေအး … အဲဒီလို လုပ္စမ္းပါကြ၊ မင္းက သရဲဆိုတာနဲ႕ ငါေျပာမယ့္ စကားေတာင္ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း မသိဘူး”
“ထူးဆန္းတာ ေတြ႕ခဲ့တယ္လို႕ ေျပာတာေလကြာ”
“ေအး … ဟုတ္တယ္။ ငါ ထူးဆန္းတာ ေတြ႕ခဲ့တယ္ကြ၊ မင္း ဘယ္သူမွေတာ့ ေလ်ာက္မေျပာနဲ႕ဦး၊ ငါ ေတြ႕ခဲ့တဲ့ ထူးဆန္းတာက ဟိုလူႀကီးရဲ႕ ေခါင္းဦးေအာက္က ေတြ႕ခဲ့တာကြ” ဟူ၍ ကိုရင္ငတက္မွ ကိုရင္ဖုိးတူ၏ အနီးသို႕ကပ္က တုိးတုိးေလး ေျပာလိုက္ေလ၏။

ထိုအခါ ကိုတင္ဖုိးတူမွ “မင္း ေခါင္းအံုးေအာက္က ဘာေတြ႕ခဲ့လို႕တုန္းကြ၊ ငါ့ကုိလည္း ျပဦး” ဟူ၍ ေျပာေလရာ ကိုရင္ငတက္မွ “မင္းေတာ့ ျပလို႕မရဘူးကြ၊ မင္း ၾကည့္ခ်င္ရင္ ဇရပ္ေပၚ တံျမတ္စည္း လွည္းေတာ့မွ သူ႕ေခါင္းအံုးေအာက္ သြားၾကည့္ေပါ့ကြ” ဟူ၍ ျပန္လည္ ေျပာဆိုေလ၏။

“ေအး .. ဒါဆိုရင္ မနက္ျဖန္က် မင္း တံမ်က္စည္း မလွည္းနဲ႕ကြာ၊ ငါ လွည္းမယ္၊ ဒါနဲ႕ မင္းေတြ႕ခဲ့တာက ဘာမို႕လို႕ ထူးဆန္းတယ္လို႕ ေျပာရတာတုန္းကြ” ဟူ၍ ေျပာေလရာ “ငါ ေတြ႕ခဲ့တာ အနက္ေရာင္ ေက်ာက္ျပားေလးကြ၊ အဲဒီ ေက်ာက္ျပားေလးေပၚမွာ အင္းကြက္ေတြလည္း ေရးထားတယ္ကြ” ဟူ၍ ကိုရင္ငတက္က ေျပာလိုက္ေလေတာ့၏။

x x x x x x x x x x

ႀကိဳးစားလွ်က္ …
အံစာတံုး

 

About မဟာရာဇာ အံစာတံုး

has written 306 post in this Website..

အခ်ိဳ႕ေသာ အရာေတြဟာ "ေျပာင္" ၿပီးရင္ ျပန္ေကာင္းဖို႕ မလြယ္ဘူး။ အခ်ိဳ႕အရာေတြ က်ေတာ့ တစ္မ်ိဳး။ "ေျပာင္" ၿပီးရင္ ပိုပို ေကာင္းလာတတ္တဲ့ အမ်ိဳး။ ႏႈတ္ခမ္းေမြး ေျပာင္ေအာင္လို႕ ရိတ္တယ္။ ရိတ္ေလ .. သန္ေလပဲ။ ထိပ္ေျပာင္လို႕ ဆံပင္ သန္ေအာင္ လုပ္တယ္။ မလြယ္ျပန္ဘူး။ ဒီသေဘာ .. ဒီသေဘာ။