လူတိုင်းလိုလို မိဘမဲ့ကလေးများကို မြင်ဘူးကြားဘူး ကြမည်ဖြစ်ပါသည်။ ကြားလိုက်သည်နှင့် ဖြစ်ပေါ်တတ်သည့် ခံစားမှုက သနားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ မိဘမဲ့ ဖြစ်ရာတွင် အကြောင်းအမျိုးမျိုး ရှိပါသည်။ မိဘများ သေဆုံးသွား၍ မိဘများက စွန့်ပစ်သွား၍ မိဘများနှင့် ကွဲကွာသွား၍ စသည်ဖြင့်ပေါ့လေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အလွန်ငယ်သည့် အရွယ်မှာ မိဘမဲ့ ဖြစ်ပြီဆိုလျှင်တော့ ကောက်ယူမွေးစားသူ မရှိပါက သေဖို့သာရှိပါသည်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် မစောင့်ရှောက်နိုင်သည့် အရွယ်ပေကိုး။ ဟုတ်ပါသည်။ ကျနော်လည်း တခါက မိဘမဲ့ကလေး တဦးကို ကောက်ယူမွေးစားခဲ့ဖူးပါသည်။ မမွေးစားလို့လည်း မရပါ။ ထိုမိဘမဲ့ကလေးက ကျနော့်ခြံထဲသို့ မိဘများနှင့် ကွဲကာဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်လာခဲ့ခြင်း ကြောင့်ဖြစ်ပါသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကုသိုလ်ရသဖြင့် ကျေနပ်မိပါသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ကျနော်ထိုစဉ်က နေသောအိမ်ကို အကျဉ်းမျှ ပြောပြရန် လိုပါသည်။ ထိုစဉ်ကဟု ဆိုရခြင်းမှာ ယခုမနေတော့ သောကြောင့်ဖြစ်ပါသည်။ နှစ်အနည်းငယ် ကြာပါပြီ။ ကျနော့်အိမ်ဟောင်းမှာ တထပ်အုတ်ခံအိမ် ဖြစ်ပါသည်။ အုတ်တံတိုင်း ခတ်ထားပြီး အတော်လေး ကျယ်ပါသည်။ အိမ်ရှေ့တွင် အရိပ်ကောင်းသော ခရေပင်ကြီး သုံးပင်ရှိ၍ ခြံဝင်းထဲတွင်လည်း ပန်းပင်များ အတော်ရှိပါသည်။ အိမ်နီးနားချင်းများမှာလည်း ကိုယ့်ခြံဝင်းနှင့် ကိုယ်ဖြစ်ပါသည်။ အိမ်နီးချင်းဆိုသော စကားမှာ ဒီလိုပတ်ဝန်းကျင် တွင်မှအကြုံးဝင်ပါသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မြို့လည်ခေါင်တိုက်ခန်းများမှာ အနှစ် ၂ဝ လောက်ကြာအောင် နေကြပေမယ့် အိမ်နီးချင်းဟု ပြောရန်ခက်ပါသည်။ သူ့ကိုယ်မသိ ကိုယ့်သူမသိဆိုတော့ ရင်းနှီးမှုလည်း မရှိပါ။ ကျနော့်၏ အရင်အိမ်နီးချင်းများမှာ မျိုးဆက်သုံးဆက်ခန့် ရင်းနှီးခဲ့သူများ ဖြစ်ပါသည်။ အဘိုးအဘွားလက်ထက် အဖေအမေလက်ထက်မှသည် ကျနော်တို့ လက်ထက်အထိပေါ့ဗျာ။

ခြံတွေ ဝင်းတွေနဲ့ နေကြ၍လည်း မိဘမဲ့ကလေးလေးက ခြံထဲသို့ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ရောက်လာပုံက မိုးသည်းသော ညတညမှ အစပြုသည် ဆိုပါတော့ဗျာ။ ဟုတ်ပါတယ်။ ထိုနေ့က မိုးတွင်းမဟုတ်ပဲ အခါမဲ့ မိုးလေးက တစိမ့်စိမ့်နဲ့ ညနေလောက်ကတည်းက ရွာနေပါသည်။ ဒါကြောင့် ကျနော်လည်း မိုးအေးအေးနဲ့ ကွေးကာ စောစောအိပ်လိုက်ပါသည်။ ညလယ်လောက်ရောက်တော့ လေရော မိုးရော ပြင်းထန်လာပြီး မိုးလင်းပိုင်းတွင် ပိုသည်းလာပါတယ်။

ဒါပေမယ့် တကယ်လင်းလာတော့ ရုတ်ချည်း တိတ်သွားပါတော့သည်။ ဒါနဲ့ ကျနော်လည်း ထပြီးမျက်နှာသစ်ကာ သွားတိုက်ပြီး အဆာပြေတခုခု ဝယ်စားဖို့ စိတ်ကူးနဲ့ အိမ်တံခါးဖွင့်လိုက်တော့ လား လား တွေ့ရပါပြီ။ တညလုံး မိုးရွာထားသဖြင့် သစ်ကိုင်းအချို့ ကျိုးကျနေကာ ဌက်သိုက်တခုလည်း ပျက်ကျနေပြီး ဌက်ကလေးနှစ်ကောင်မှာ မပြန်နိုင်ပဲ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရပါသည်။ ဟုတ်ကဲ့ ကလေးတော့ ကလေးတွေပါပဲခင်ဗျာ။ လူလေးတွေတော့ မဟုတ်ပါ။ ဌက်ကလေးတွေ ဖြစ်ပါသည်။

တကယ့်ကို ပေါက်ခါစ ဌက်ကလေးတွေ ဖြစ်ပါသည်။ နီတာရဲလွန်ကာစ အမွေးအတောင် ပေါက်ခါစ ဌက်ကလေးနှစ်ကောင် ဖြစ်ပါသည်။ လုံးဝမပျံနိုင်သေးပါ။ လမ်းတော့ သွားတတ်နေပါပြီ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူကိုမြင်တော့ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ ပြေးဖို့ကြိုးစားပါသည်။ ပြေးလဲပြေးပါသည်။ ဒါပေမယ့် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ခုန်ဆွခုန်ဆွ လေးတွေဆိုတော့ သိပ်တော့ မြန်မြန်မပြေးနိုင်ပါ။ ဒါနဲ့ပဲ ကိုယ်ကဖမ်းလိုက်ရပါသည်။ မဖမ်းလို့လဲမရပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အိမ်မှာက ကြောင်ကြီးတကောင် ရှိသည့်အပြင် အိမ်ရှေ့အိမ်တွင်လည်း ကြောင်တွေ ရှိသောကြောင့်ဖြစ်ပါသည်။ ဒါနဲ့ သူတို့ကို သစ်ကိုင်းပေါ်ပြန်တင် ပေးဖို့စီစဉ်ပါသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လေကြီးမိုးကြီး ကျသောကြောင့် အသိုက်ပျက်သွားသော်လည်း ပျံနိုင်သော ဌက်ဖိုနဲ့ ဌက်မကြီးက သူတို့ကလေးတွေကို ပြန်ခေါ်နိုင်အောင် ဖြစ်ပါသည်။ သူ့တို့ မိရင်းဖရင်းတွေနဲ့ ဆိုတော့ ပိုကောင်းမှာပေါ့လေ။

ဒါနဲ့ သူတို့ကို ခရေပင်က အတော်မြင့်သည့် အကိုင်းတခုမှာ နှစ်ကောင်စလုံးကို သွားတင်ထားလိုက်ပါသည်။ ခဏနေလို့ သွားကြည့်တော့ တကောင်မရှိတော့တာကို တွေ့ရပါသည်။ ဘယ်လို ဖြစ်သလဲ မသိပါ။ သူ့ မိဘများပဲ ခေါ်သွားလေသလား။ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ ခုန်ပေါက်ရင်းပဲ အောက်ကျပြီး ကြောင်ဖမ်းသွားသလား မသိပါ။ သူ့ဘာသာသူ မပြန်နိုင်တာတော့ သေချာပါတယ်။ ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားတိုင်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိပါသည်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်တုန်းက ကိုယ့်စိတ်ကူးကလဲ သူ့မိရင်းဖရင်းတွေနဲ့ပဲ တွေ့စေချင်တာကိုး။

ဒါနဲ့ နောက်မကြာမကြာ ကျန်နေတဲ့ကောင်လေးကို သွားကြည့်တော့ အဲဒီအကိုင်းမှာပဲ အော်နေတာကို တွေ့ရပါသည်။ သနားတော့ သနားစရာပါ။ မိဘနဲ့ ကွဲသောကလေးများ ကြောက်ပြီးငိုတာကို တွေ့ဖူးကြမယ် ထင်ပါသည်။ ခဏနေသွားကြည့်လည်း ဒီအတိုင်း တော်ကြာနေသွားကြည့်လည်း ဒီအတိုင်း။ ခက်တော့ခက်ပြီ။ သူ့ခမျာ ထိုအကိုင်းမှာပင် ထိုပုံစံအတိုင်း တနေကုန် နေရရှာသည်။ နောက်တော့ ညနေရောက်တော့လည်း ဒီအတိုင်း ဖြစ်နေပြီး မိုးချုပ်စပြုလာတော့လည်း ဒီအကိုင်းလေးမှာပင် ကုတ်တွယ်ထားပြီး သနားစရာအော်နေသည်ကို တွေ့ရပါသည်။ တကယ့်ကို ကွေးလေးဌက်ငယ် သနားဖွယ် ဆိုသလိုပေါ့ဗျာ။

ဒါနဲ့ မတတ်နိုင်တော့ပါ။ ဘယ်သူမှ လာမခေါ်တော့ ကိုယ်ပဲပြန်ခေါ်ရပါတော့သည်။ လှေကားလေးနဲ့ ပြန်တတ်ပြီး ပြန်ယူလိုက်ရပါသည်။ အဲဒီတုန်းက မှတ်မှတ်ရရ သီချင်းတပုဒ် ညည်းဖူးတာကို မှတ်မိပါသည်။ သီချင်းက မှုံရွှေရည်တွင် ဦးဝင်းဦးဆိုခဲ့သောသီချင်း။ ရသေ့ငယ်နေရာရှာသကို ဟုအစချီကာ “မွေးထိုက်လို့မွေးရတော့မယ် သူငယ်မကုသိုလ် ငါ့ကုသိုလ် ငါ့သမီးမှန်ပါရင် လက်တိုဂျင် ဂလက်ဇို ငါ့လက်ကထွက်လိုက်ဟ ချိုချို” ဆိုသော သီချင်းဖြစ်ပါသည်။ တကယ်လည်း ဌက်ကလေးကို တတ်ခေါ်ရင်းနဲ့ ထိုသီချင်းဆိုခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ သီချင်းအဓိပ္ပါယ်က တဦးတည်း ကျောင်းင်္သခမ်းတွင် သီတင်းသုံးနေသော ရသေ့ကြီး ကျင်ငယ်ရည်ကို သမင်မကသောက်မိရာမှ လူမိန်းကလေးမွေးသဖြင့် ရသေ့ကြီးက သူ့သမီးမှန်ပါလျှင် သူ့လက်က နို့ရည်ထွက်ပါစေဟု အဓိဌာန်ပြုကာ မွေးစားခဲ့ရတာကို ဂရုဏာနှင့် ဟာသရသနှောပြီး ရေးထားသောသီချင်း ဖြစ်ပါသည်။

(အထူးမှတ်ချက်-သီချင်းအဓိပ္ပါယ်ကို ပေါ်လွင်စေလိုလို့ ရေးပြတာဖြစ်ပြီး တလွဲမတွေးရန် မေတ္တာ ရပ်ခံအပ်ပါသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီရသေ့ကြီးက ဇတ်လမ်းထဲက ရသေ့ကြီးလို ရှုရှုးကို စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ မစွန့်ကြောင်းပါ။ တော်ကြာ ချောတောငေါ့ကာ ရသေ့ကြီး ဌက်သိုက်ထဲ သေးသွားပေါက်သည်ဟု လိုရာဆွဲတွေးမှာ စိုးလို့ ဖြစ်ပါသည်။)

အဲဒါနဲ့ သူ့ကို သစ်ကိုင်းပေါ်မှ ပြန်ခေါ်ပြီး အရေးပေါ် ကော်ခြင်းလေးနှင့် ယာယီအသိုက်လေး လုပ်ရပါသည်။ နောက်ပြီး ထိုညအတွက် အိမ်နောက်ဘက် အခန်းထဲရှိ မှန်ဘီရိုကြီးထဲတွင် သိပ်ရန်စီစဉ်ရပါသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မှန်ဘီရိုရှိ အခန်းငယ်လေးတခုက မှန်တံခါးနဲ့ ဖြစ်ပြီး မှန်တံခါးမှာ လူလက်နဲ့ ဆွဲဖွင့်မှ ပွင့်ပါသည်။ မှန်ကလေးလွန်းသော ကြောင့်ဖြစ်ပါသည်။

အဲဒီလို မလုပ်လို့မရပါ။ မဟုတ်ရင် ကိုယ်အိပ်နေတုန်း ကြောင်ကြီး ဆွဲသွားမည် ဖြစ်ပါသည်။ သူ့ကို အဲဒီအခန်းလေးထဲ ယာယီ လှောင်အိမ်လေးနဲ့ ထည့်ကာ မှန်တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပါသည်။ ပိတ်လိုက်ပေမဲ့ လက်သန်း တထောက်စာတော့ လေဝင်ပေါက် ဖွင့်ပေးထားပါသည်။ နောက်တော့လည်း အဲဒီနေရာလေးက သူ့ကိုယ်ပိုင် အခန်းလေးလို ဖြစ်သွားပါသည်။

ကျနော့်အိမ်မှ အိမ်သားများကလည်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် မစောင့်ရှောက်နိုင်သည့် အရွယ်လေးဖြစ်၍ မွေးလိုက်ရန် အားပေးကြပါသည်။ အလွန်ဆုံး စောင့်ရှောက်ရ တလလောက်ပေါ့ဟု ပြောကြပါသည်။ ထိန်းတာကတော့ ကျနော်ပဲထိန်းရန် ပြောပါသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျနော်က အဲဒီတုန်းက ကိစ္စတခုနဲ့ အိမ်မှာ အချိန်ပြည့် အားနေသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ ကျန်လူများကတော့ ရှိသည့်အခါလည်းရှိ အပြင်သွားသည့် အခါသွားပေါ့။ ဒါနဲ့ ရသေ့ကြီး ကလေးထိန်းရန် အလုပ်ရသွားပါသည်။

နောက်မနက် မိုးလင်းတော့ အစာကျွေးဖို့ လုပ်ရပါသည်။ သူကလည်း နှုတ်သီးလေးဟကာ ဟကာ စူးစူးလေးအော်၍ အစာတောင်းပါသည်။ ဌက်အစာခွံ့တာကို ရုပ်ရှင်ထဲတွင် မြင်ဖူးမည် ထင်ပါသည်။ ကြည့်တော့ လွယ်သလိုပဲ။ လွယ်မှာပေါ့ဗျာ။ ဌက် ဌက်ချင်း ဖြစ်နေတာကိုး။ အခုဟာက ဌက်နဲ့ လူဆိုတော့ တကယ်တမ်း လုပ်ကြည့်တော့ ကိုယ့်လက်ညှိုးက သူ့နှုတ်သီးလေးထက် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးနေပါသည်။ ဒီတော့ စပါးလုံးလို ဟာမျိုးကို လက်နဲ့ယူပြီး ကျွေးလို့မရပါ။ ဒါနဲ့ ထမင်းလုံးလေးတွေကို တလုံးချင်းခွံ့ဖို့လုပ်တော့ ထမင်းလုံးက သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ မရောက်ပဲ ကိုယ့်လက်မှာ ကပ်နေပါသည်။ တမနက်ခင်းလုံး ချွေးပြန်သွားပြီး နောက်ကျတော့မှ ဌက်ကလေးကို အစာခွံ့တတ်သွားပါသည်။ ကျွမ်းကျင်မှုပါပဲ။ ရသေ့ကြီး ဂျူတီတွေပိုပြီ။

ရေတိုက်တော့ ဘယ်လိုတိုက်ရသလဲဆိုတော့ ကိုယ့်လက်ညှိုးကို ရေထဲတွင်စိမ်ပြီး ပြန်ဆွဲထုတ် လိုက်သည်နှင့် လက်ညှိုးထိပ်တွင် တွဲလွဲခိုပါလာသော ရေပေါက်ကလေးကို သူ့ပါးစပ်ရှေ့သို့ လက်ညှိုးကို ထိုးပေးလိုက်သည်နှင့် သူက ထိုရေပေါက်ကလေးကို စုပ်ယူပါသည်။ နောက်ပြီး ဌက်ကလေးက အလွန်ငယ်လွန်းသဖြင့် အနွေးဓတ်ရအောင် လုပ်ပေးရပါသည်။ သူ့မိခင် ဌက်မကြီးဆိုရင်တော့ ဌက်ဆိုတော့ ဝပ်ပေးမှာပေါ့လေ။ ကိုယ်ကတော့ လူဖြစ်နေသဖြင့် သူ့ကို လက်ဝါးပေါ်တွင် ဝပ်စေပြီး လက်သီးကို ခပ်ဖွဖွလေး ဆုပ်ထားရပါသည်။ လက်ကလည်း ယောကျာင်္းလက် ဖြစ်သဖြင့် လက်ဝါးကကြီးပြီး အနွေးဓတ်ရသဖြင့် သူကလည်း အလွန်သဘောကျပါသည်။ လက်သီးဆုပ်ထဲတွင် အိပ်လေ့ရှိပါသည်။ မသိပဲ အဝေးကကြည့်ရင်တော့ လက်သီးကြီးဆုပ်ကာ ဘာဖြစ်မှန်းမသိဟု ထင်နိုင်ပါသည်။ ဒုက္ခ။

နောက်တပတ် နှစ်ပတ်လောက်ကြာတော့ အပျံသင်ပေးရ ပြန်ပါသည်။ ဌက်ဖိုကြီးနဲ့ ဌက်မကြီး ဆိုရင်တော့ ကိုယ်တိုင်ပျံပြမှာပေါ့လေ။ ကိုယ့်မှာတော့ အတောင်ပံလည်း မရှိပါ။ ဒါနဲ့ စစချင်းသူ့ကို နည်းနည်းမြင့်သော အကိုင်းလေးပေါ်မှာ တင်ပေးပြီး ကိုယ်က အောက်ကနေ လှမ်းခေါ်ရပါသည်။ သူကလည်း ယက်ကန် ယက်ကန်နဲ့ ခုန်ချပေါ့လေ။ ကိုယ်ကတော့ အောက်တည့်တည့်မှာ စောင့်နေသူဆိုတော့ သူကလည်း ကိုယ့်ပေါ်တည့်တည့် ခုန်ချပေါ့။

သူကခုန်ချလိုက် ကိုယ်ကပြန်တင်ပေးပြီး အောက်ကနေခေါ်လိုက်နဲ့ပဲ သူစပြီး အတောင်လေးတွေ ခတ်တတ်လာပါသည်။ ပျံတော့ မပျံတတ်သေးပါ။ နောက်တော့ ခရေပင်ပေါ်မှ သစ်ကိုင်းကလေးများ သို့တကိုင်းမှတကိုင်း ခုန်ကူးလိုက် သခင်ရဲ့ ပခုံးပေါ်ခုန်ချလိုက်နဲ့ပဲ ၄ ရက် ၅ရက်လောက် ကြာတော့ စပြီး ပျံတတ်လာပါသည်။ အဝေးကြီးတော့ မပျံသေးပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူကလည်း အိမ်ကို မမှတ်မိတော့မှာ ကြောက်သည် ထင်ပါသည်။ မိဘမဲ့ပေကိုး။

သူ့ကို အပျံသင်ရတုန်းက အတော် ဒုက္ခရောက်ပါသည်။ ခရေပင်အောက်မှာ စပြီးသင်ပေးသည်ဖြစ်ရာ သူက စစချင်း ခရေပင်ကြီးကို ချည်တိုင်အဖြစ် မှတ်ထားပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ ပြန်သွားလိုက် ခရေပင်သို့ ပျံလာပြီး သခင်ကို လာကြည့်လိုက်နဲ့ ဖြစ်ပါသည်။ စောင့်မနေလျှင် မကြိုက်ပါ။ ၂ ပတ် ၃ပတ်လောက်တော့ အပင်အောက်မှာ ထမင်းစားပြီးသည်နှင့် ကုလားထိုင်တလုံး စာအုပ်တအုပ်နဲ့ ခရေပင်အောက်မှာ အတော်လေး ဒုက္ခများသွားပါသည်။

နောက်တော့လည်း အမွေးအတောင်တွေစုံကာ ကောင်းကောင်းပျံ တတ်သွားပါသည်။ ဌက်ကလေးက ရင်ဘတ်တွင် အစက်အပြောက်ကလေး များပါသော စာညိုလေး ဖြစ်ပါသည်။ စာကလေးထက် နည်းနည်းသေးပါသည်။ နှုတ်သီးကလေးက ချွန်ချွန်နဲ့ သခင်ကို မျက်လုံးတောက်တောက် ကလေးတွေနဲ့ ကြည့်တတ်သော ချစ်စရာ ဌက်ကလေး ဖြစ်ပါသည်။ အကောင်သေးသေးလေးနဲ့ ပျံတာတော်တော် မြန်သဖြင့် ကျနော့်အဘိုးက ဂျပန်ဇီးရိုး တိုက်လေယာဉ်ကလေး ဟုခေါ်ပါသည်။ ပျံတာမှ မျက်စိတဆုံးသို့ ပြန်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ အံ့တော့ အံ့ဩစရာ။ လူစကား နားလည်တာမှ ကောင်းကင်ပေါ်ပျံနေတုန်း သခင်က လာခဲ့ လာခဲ့ဟု လှမ်းခေါ်ရင် ချက်ချင်းပြန်လှည့်လာကာ ပုခုံးပေါ် နားတတ်ပါသည်။

အခုလို ပြန်တတ်လာတော့ အိမ်မှ မိသားစုဝင်များက ပြန်မလာတော့မှာ စိတ်ပူလာပါသည်။ ဒါကြောင့် သိပ်လွှတ်မပေးပဲ လှောင်အိမ်ထဲတွင်ထားရန် ဒါမှမဟုတ် အတောင်လေးများကို ညှပ်မလားဟု မေးပါသည်။ ကျနော့် သဘောထားကို မေးခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျနော်က ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ခဲ့သည့် ဖေဖေကြီး မဟုတ်လား ဟဲ ဟဲ။ ကျနော် သဘောမတူသဖြင့် နောက်မပြောတော့ပါ။ ဒါပေမယ့် သူတို့ကိုယ်တိုင်ကလည်း မလုပ်ချင်ကြပါ။ ချစ်သဖြင့် ပြန်မလာမှာစိုးတာ ဖြစ်ပါသည်။

ကျနော့် သဘောထားကတော့ သူ့ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ချုပ်ချယ်ပြီး ဒီလိုလုပ်တော့ ဘယ်လောက် ရက်စက်ရာ ကျလိုက်ပါသလဲ။ နဂိုကတည်းက သူ့ကို ကြီးပြင်းလာအောင် စောင့်ရှောက်ယုံပဲမို့ သူ့ကိုယ်သူ စောင့်ရှောက်နိုင်သော အရွယ်မှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ်သာ ပျံသန်းခွင့် ပေးထားလိုက်ပါသည်။ သူကလည်း ဘယ်လောက် ဝေးဝေးပျံပျံ အချိန်တန်ရင်တော့ အိမ်မှန်မှန် ပြန်လာပါသည်။ တော်တော်တော့ အံ့ဩစရာဗျ။

မနက်မိုးလင်းပြီဆိုလျှင် အိမ်သား တယောက်ယောက်က လှောင်အိမ်ကိုထုတ် လှောင်အိမ်တံခါးလေးဖွင့် လိုက်သည်နှင့် သူကထွက်လာပြီး သခင့်လက်ပေါ်မှာ ခဏနား သူ့ကို အစာကျွေး ရေတိုက်(သူ့ဘာသာ စားတတ်နေပြီ ဖြစ်ပါသည်။ အစာခွက်နဲ့ ရေခွက်ကလေးကို လက်ဝါးပေါ် တင်ပေးရုံသာ) သူကျောကုန်းကလေး ပွတ်သပ်ပေး သူကလည်း သခင့်လက်ကို နှုတ်သီးလေးနဲ့ ဖွဖွဆိတ်ပြီး သခင်ကိုကြည့်ကာ အတောင်တွေ ဆန့်ပြီးသည်နဲ့ ပြန်သွားပါတော့သည်။

နေ့လည်နေခင်း တခါတလေ ပြန်လာတတ်ပါသည်။ အိမ်မှာကလည်း အိမ်သား တယောက်မဟုတ် တယောက်တော့ ရှိသဖြင့် ပြန်လာပြီး ပခုံးပေါ်နားလျှင် လက်ဝါးပေါ် အစာနဲ့ ရေခွက်ကလေး တင်ပေးလိုက်သည်နဲ့ စားပြီး ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်နဲ့ ကြည့်ကာ ပျံသွားပေါ့။ ညနေစောင်းပြီ ဆိုလျှင်တော့ အိမ်သား တယောက်ယောက်က အိမ်ရှေ့တွင် စောင့်နေရပါသည်။ သူက ပုံမှန်အချိန် ပြန်လာကာ သခင့်ပခုံးပေါ်နား လိုက်သည်နဲ့ လှောင်အိမ်တံခါးလေး ဖွင့်ပေးလိုက်ရုံပါပဲ။ သူဘာသာ ဝင်သွားတတ်ပါသည်။ အမှန်မှာ သူ့ဘာသာသူ အိမ်ထဲကို ပျံလာတတ်ပါသည်။ ဒါပေမယ့် အိမ်မှာက ကြောင်ကြီးရှိသဖြင့် သူ့ကို ရန်ပြုမှာ စိုး၍ဖြစ်ပါသည်။

ဒါပေမယ့် ကြောင်ကြီးကလည်း အစပိုင်းကသာ အထူးအဆန်း ဖြစ်သော်လည်း နောက်တော့လည်း ရန်လုံးဝမလုပ်ပါ။ သူကလည်း ကြောက်ဟန်မရှိ။ သူတို့ အချင်းချင်းလည်း တအိမ်တည်းနေသူတွေဟု သိနေပုံ ပေါ်ပါသည်။ ဒီလောက် သေး၍ ခဏအတွင်းမှာပင် အဝေးကြီး ပြန်နိုင်သော ဌက်လို သတ္တဝါမျိုးတွင် ကိုယ့်အိမ် ကိုယ်ယာကို ကောင်းကောင်း မှတ်မိကြောင်း ပေါ်လွင်ပါသည်။ နောက်ပြီး သခင်ကိုလည်း ကောင်းကောင်း သိပါသည်။ အိမ်သားအားလုံး စုံနေလျှင် ဘယ်သူ့ပေါ်မှမနား ကျနော်ရှိရာ ပြန်လာပြီး ကျနော့်အပေါ် နားပါသည်။ သူ့ကို ထိန်းကျောင်းခဲ့တာကိုး။

ထိုဌက်ကလေးမှာ အိမ်မှာ ၂နှစ်တိတိ နေပါသည်။ နောက်တော့ ဖြစ်လာပုံက သူအပြင်မှာ အိမ်ထောင်ကျလာပါသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူအပြင်က ပြန်လာပြီး လှောင်အိမ်ထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အပြင်က ဌက်တကောင်၏ လွမ်းလွမ်းဆွေးဆွေး အော်သံကို ကြားရပါသည်။ သူကလည်း ထိုအသံကြားသည်နှင့် နေမထိ ထိုင်မသာ ဖြစ်နေတတ်ပါသည်။ ခုန်ပေါ်က်နေတတ်ပါသည်။ နောက်နေ့တွေကျတော့ သူက ထိုသူ့အဖော်ကို အိမ်ခေါ်ရန် ကြိုးစားသည် ထင်ပါသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပခုံးပေါ်နားပြီးသည်နှင့် လှောင်အိမ်ထဲ မဝင်သေးပဲ သခင်ကို ကြည့်ပြီး သစ်ပင်ပေါ် ပြန်တတ်သွားပါသည်။ နောက်တော့ ပြန်ဆင်းလာပြီး အသံတမျိုး အော်ရာ ဌက်တကောင်က ပျံဆင်းလာပြီးမှ လူနားရောက်တော့ ကြောက်ကြောက်နဲ့ အပင်ပေါ် ပျံတတ်သွားပါသည်။ အဲဒါကို သူကလိုက်ခေါ်။ ဟိုက ထိုပုံစံအတိုင်း ပြန်ဆင်းလာလိုက် ပြန်တတ်သွားလိုက်ပေါ့။ သူခေါ်လို့ မရပါ။ ဘယ်ရလိမ့်မလဲ။ သူကသာ သခင်နဲ့ ယာဉ်ပါးသော်လည်း ဌက်အရိုင်းကတော့ လူကိုကြောက်တာကိုး။ မလာဝံ့ပါ။

နောက်ပိုင်း ရက်များတွင်လည်း သူ့ခမျာ ထိုနည်းလည်းကောင်းပဲ။ လှောင်အိမ်ထဲကို သခင်ကိုကြည့်ပြီး မဝင်ချင် ဝင်ချင်ဖြင့် ဝင်ရပါသည်။ လှောင်အိမ်ထဲရောက်လို့ အပြင်ကအော်သံ ကြားသည်နှင့် နေမထိ ထိုင်မသာပေါ့။ အဲဒါနဲ့ ကျနော်လည်း သနားလာသဖြင့် သူ့ကို ချစ်သူရှိရာသွားနိုင်ကြောင်း သဘာဝဖြစ်ကြောင်း ပါပါကြီးက နားလည်ခွင့်လွှတ်ပါကြောင်း ပြောလိုက်ရာ အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ လှောင်အိမ်ထဲသို့ ထိုညနေတွင် မဝင်တော့ပဲ ဝမ်းသာအားရ ပျံတတ်သွားပါသည်။ နောက်ပိုင်း ရက်များတွင်လည်း ညနေပိုင်းခဏ ပြန်လာပြီး လှောင်အိမ်ထဲသို့မူ မဝင်တော့ပါ။ ကျနော်ကလည်း ဖမ်းမထည့်ပါ။ နေ့လည် နေ့ခင်းခဏ ပြန်လာတတ်ပါသည်။

အဲဒီလိုနေပြီး နောက်ပိုင်း ၂ လလောက်ကြာမှ လုံးဝမလာတော့တာ ဖြစ်ပါသည်။ ဌက်ဆိုတာ ပျံရင်းသေသည် ဆိုသဖြင့် သေသွားလေသလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ချစ်သူနဲ့ပဲ တခြားမှာ အခြေချနေထိုင် ကျသလား မသိပါ။ အိမ်သူ အိမ်သားများကတော့ အတော်လေး စိတ်မကောင်း ဖြစ်ကြပါသည်။ ကျနော်ကတော့ ပြန်တွေးတိုင်း ကျေနပ်မိပါသည်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် မစောင့်ရှောက်နိုင်သည့် မိဘမဲ့ ဌက်ကလေးအား ဌက်လားမြောက်အောင် စောင့်ရှောက်ခဲ့တာပဲ။ ကုသိုလ် ဖြစ်ပါသည်။ ကြုံရ ဆုံရ ဘုံဘဝပေါ့ဗျာ။

(လေးနက်သော အကြောင်းများ မရေးချင်သဖြင့် ဝတ္ထုတိုရေးကြည့်ပါသည်။)

About San Hla Gyi

San Hla Gyi has written 21 post in this Website..