စာဖတ္သူမ်ား ခင္ဗ်ာ … ေအာက္တြင္ ေဖာ္ျပထားသည့္ က်ေနာ့္ရဲ႕ “ထူးဆန္းေသာ ဝတၳဳ” မွာ ရွည္သည့္အတြက္ အခ်ိန္ရမွ ဖတ္ေပးပါရန္ ႀကိဳတင္၍ ေျပာၾကားအပ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။

 

ထူးဆန္းေသာ ဇရပ္ကေလး

ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္း အညာေဒသရွိ ေက်းရြာ တစ္ရြာတြင္ ျဖစ္ေလသည္။ ထိုေက်းရြာ၏ အမည္မွာ တိုင္းတာေက်းရြာဟူ၍ ျဖစ္၏။ တိုင္းတာရြာ၏ အေနာက္ေျမာက္ ခပ္လွမ္းလွမ္း အရပ္တြင္ ရြာဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ရွိေလ၏။ ထုိဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ ဥပုသ္ေန႕ အခါသမယမ်ား၌ ဥပုသ္သီတင္းသီလ ေဆာက္တည္သူမ်ား နားေနႏိုင္ရန္အတြက္ ေဆာက္လုပ္ထားေသာ ဇရပ္တစ္ေဆာင္ ရွိေလသည္။

ထိုဇရပ္ကေလးသည္ လူ ၃၀ ခန္႕ နားေနႏိုင္ေသာ အက်ယ္အဝန္းရွိေလသည္။ ဥပုသ္ေန႕မ်ားတြင္ မည္သုိ႕ေသာ ထူးျခားမႈမ်ိဳးကို မျပတတ္ေသာ္လည္း ဥပုသ္ေန႕ျပင္ပ အျခားေသာ ေန႕မ်ားတြင္ ထိုဇရပ္ေပၚ၌ အိပ္စက္ေသာ သူမ်ားသည္ ထူးဆန္းေသာ အိပ္မက္ကို ျမင္မက္တတ္ေလ၏။

ထိုအိပ္မက္ထဲတြင္ သမီးရည္းစား ျဖစ္ဟန္ရွိသည့္ လြန္စြာ ရုပ္ဆိုးေသာ ေယာက်္ား တစ္ေယာက္ႏွင့္ လြန္စြာ လွပေသာ မိန္းကေလးတို႕သည္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ဖက္တြယ္ထားသည့္ အခိုက္ ဓားလွံမ်ား ကိုင္ေဆာင္ထားသည့္ လူမ်ားသည္ ေရာက္ရွိလာၿပီး ၎တို႕ ႏွစ္ဦး ႀကိဳးမ်ားျဖင့္ တုပ္ေႏွာင္ကာ ဖမ္းဆီး ေခၚေဆာင္ သြားေလသည္။ ယင္းေနာက္ ေခ်ာက္ကမ္းပါး တစ္ခု၏ ထိပ္တြင္ ႀကိဳးျဖင့္ တုတ္ေႏွာင္ထားေသာ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္အား ထိုေခ်ာက္ထဲသုိ႕ တြန္းခ်လိုက္သည္ကို ေတြ႕ရေလ၏။ ယင္းေနာက္တြင္ ထိုေယာက်္ားသားသည္ အိပ္မက္ေနသူ၏ ေဘးသို႕ ေရာက္လာသကဲ့သို႕ရွိၿပီး “ကၽြႏ္ုပ္ကား ေသခဲ့ေလၿပီ၊ သို႕ရာတြင္ ကၽြႏ္ုပ္ မေသေသး၊ ကၽြႏ္ုပ္အား အေသသတ္၍ ေကာင္းရာသို႕ ပို႕ပါေလာ့” ဟူ ေျပာၾကားကာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတတ္ေလ၏။

အထက္ပါ အိပ္မက္သည္ ကြဲျပားျခင္း မရွိေပ။ ဥပုသ္ေန႕ျပင္ပ ေန႕ရက္မ်ား၌ အဆိုပါ ဇရပ္ေပၚ၌ အိပ္စက္ေသာသူ အမ်ားစုသည္ ထိုအိပ္မက္အား ျမင္မက္တတ္ေလသည္။ ထိုအိပ္မက္ကား တိုင္းတာရြာတြင္ လူေျပာမ်ားေသာ အိပ္မက္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ ထိုအိပ္မက္အား အေၾကာင္းျပဳ၍ “အိပ္မက္ မက္ခ်င္ရင္ ဇရပ္ေပၚသြားအိပ္” ဟူေသာ စကားသည္ တိုင္းတာရြာေလး၌ ေပၚထြက္လာခဲ့ေလေတာ့သတည္း။

x x x x x x x x x x

ထူးဆန္းေသာ လူႀကီးတစ္ဦး

တစ္ေန႕သ၌ အသက္ (၄၀) အရြယ္ခန္႕ရွိ လူႀကီးတစ္ဦးသည္ တိုင္းတာရြာေလး၏ ရြာဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသုိ႕ ဦးတည္ ေလ်ာက္လွမ္းလာသည္ကို ေတြ႕ရေလသည္။ ထိုလူႀကီး၏ မ်က္ႏွာတြင္ ႏႈတ္ခမ္းေမြး၊ မုတ္ဆိတ္ေမြးမ်ား ထူထပ္စြာ ေပါက္ေရာက္ေနေလသည္။ ထုိလူႀကီးသည္ သန္မာ ထြားက်ိဳင္းဟန္ရွိၿပီး လြယ္အိတ္ႀကီးတစ္လံုးကိုလည္း လြယ္ထားေလသည္။

ထိုလူႀကီးသည္ ေက်ာင္းဝင္းအတြင္းသုိ႕ ဝင္လိုက္သည္တြင္ ေက်ာင္း၌ ေမြးျမဴထားေသာ ေခြးမ်ားက ဝုိင္း၍ ေဟာင္ၾကေလသည္။ ကိုရင္ေလးမ်ား ေရာက္လာၿပီး ထိန္းလိုက္ေတာ့မွပင္ ေခြးမ်ားသည္ ျငိမ္သြားၾကေလသည္။ ထိုအခါ လူႀကီးက ကိုရင္ေလးမ်ားအား “ဆရာေတာ္ ရွိသလား ဘုရား” ဟူ၍ ေမးျမန္းေလ၏။ ကိုရင္ေလးမ်ားက ဆရာေတာ္ ေက်ာင္းေပၚတြင္ ရွိေၾကာင္း ေျပာေသာအခါ ထုိလူႀကီးသည္ ေက်ာင္းေပၚထပ္သုိ႕ တက္သြားေလေတာ့သည္။

ထိုလူႀကီးသည္ ေက်ာင္းေပၚထပ္သုိ႕ေရာက္လ်င္ ကုလားထိုင္ေပၚတြင္ စာဖတ္ေနေသာ ဆရာေတာ္အား ဦးခ်ေလ၏။ ထိုအခါ ဆရာေတာ္က ထိုလူႀကီးအား အထူးအဆန္းသဖြယ္ၾကည့္ၿပီး “ဒကာႀကီးက ဘယ္သူတံုး” ဟူ၍ ေမးျမန္းေလသည္။ ထိုလူႀကီးက “တပည့္ေတာ္ ျမစ္ႀကီးနားဘက္က ဆင္းလာတဲ့သူပါ ဘုရား၊ ဒီရြာနားတစ္ဝုိက္မွာ တပည့္ေတာ္ အမ်ိဳးေတြ ရွိတယ္ဆိုလို႕ တပည့္ေတာ္ လာၿပီး စံုစမ္းတာပါ ဘုရား” ဟူ၍ ေလ်ာက္ထားေလ၏။

ထိုအခါ ဆရာေတာ္က ထိုလူႀကီးအား ေသခ်ာစြာၾကည့္ကာ “ဒကာႀကီးက အမ်ိဳးေတြရွာရင္း ဒီေက်ာင္းမွာ တည္းခ်င္တယ္ ဆိုပါေတာ့” ဟူ၍ ေျပာေလရာ ထိုလူႀကီးက “မွန္ပါဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ ဒီေက်ာင္းမွာ ေခတၱခဏ တည္းခုိခ်င္လို႕ပါ ဘုရား” ဟူ၍ ေလ်ာက္ထားေလသည္။

“ေအးကြယ္ … တည္းဖို႕ ခြင့္ျပဳတာက အေၾကာင္းမဟုတ္ဘူးကြယ့္၊ ဒါေပမယ့္ …” ဆရာေတာ္သည္ စကားကို မဆက္ေသးဘဲ ရွိေနစဥ္ ထိုလူႀကီးက “တပည့္ေတာ္ ပံုစံကို ၾကည့္ၿပီး ဆရာေတာ္ အေနနဲ႕ လူဆိုးလို႕ ထင္ေကာင္း ထင္ႏိုင္ပါတယ္ ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ လူေကာင္းပါ ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္မွာ အိမ္ေထာင္စု ဇယားေရာ၊ မွတ္ပံုတင္ပါ ပါလာပါတယ္ ဘုရား” ဟူ၍ ဆိုကာ ၎၏ လြယ္အိတ္ႀကီး အတြင္းမွ စာရြက္မ်ားအား ထုတ္ယူၿပီး ဆရာေတာ္အား ကပ္ေလ၏။

ဆရာေတာ္သည္ စာရြက္မ်ားအား ၾကည့္ရႈၿပီးေနာက္ “ေအးကြယ္ .. ဒကာႀကီး တည္းခ်င္တယ္ဆိုရင္လည္း ေက်ာင္းေဝယ်ာဝစၥ လုပ္ရင္းနဲ႕ ေနေပါ့၊ သံဃာ့ပစၥည္း အဆိပ္သီးတဲ့ကြယ့္” ဟူ၍ ေျပာေလသည္။ လူႀကီးသည္ “မွန္ပါ့ဘုရား၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဘုရား” ဟူ၍ ျပန္လည္ ေလ်ာက္ထားေလ၏။

“ဒကာႀကီး ေနမယ္ဆိုရင္ ေဟာဟို ဇရပ္ေလးေပၚမွာ ေနေပါ့ကြယ္” ဟူ၍ ဆရာေတာ္က ေက်ာင္း၏ ျပတင္းေပါက္မွေန၍ ေက်ာင္း ေျမာက္ဘက္တြင္ရွိေနေသာ ဇရပ္ေလးအား ညႊန္ျပလိုက္ေလ၏။ ထိုအခါ လူႀကီးသည္ ဆရာေတာ္အား ဦးခ်ၿပီး ထသြားမည္ အျပဳတြင္ ဆရာေတာ္က “ဒကာႀကီး နာမည္က ဘယ္သူတံုးကြယ့္” ဟူ၍ ေမးျမန္းရာ လူႀကီးသည္ မတ္တပ္ရပ္လ်က္ လက္အုပ္ခ်ီရင္း “တပည့္ေတာ္ နာမည္ ေအာင္ေမာင္းပါ ဘုရား” ဟူ၍ ေလ်ာက္ထားကာ ၎ ေနထိုင္ရမည့္ ထူးဆန္းေသာ ဇရပ္ေလးဆီသုိ႕ ေလ်ာက္လွမ္းလာခဲ့ေလေတာ့သတည္း။

x x x x x x x x x x

ထူးဆန္းေသာ မ်က္လွည့္

တိုင္းတာရြာေလး၏ အေနာက္ဖက္ တံခါးအနီးတြင္ ကင္းတဲေလးတစ္လံုး ရွိေလသည္။ ထိုကင္းတဲေလးေပၚတြင္ အသက္ (၃၀) အရြယ္ခန္႕ရွိ လူရြယ္တစ္ဦးသည္ ဖဲခ်ပ္ သံုးခ်ပ္အား ကစားလ်က္ ရွိသည္ကို ေတြ႕ရေလ၏။ ထိုအခိုက္ အျခားေသာ လူသံုးဦးသည္ ထိုလူရြယ္ ရွိေနေသာ ကင္းတဲေပၚသို႕ တက္၍ ထိုင္ေလသည္။

“ဘယ္လိုလဲ ေမာင္သု ရဲ႕၊ တစ္ေယာက္တည္း ပ်င္းေနသလား” ဟူ၍ ထိုလူရြယ္ထက္ အသက္ႀကီးပံုရေသာ လူတစ္ဦးက ေမးလိုက္ေလရာ ေမာင္သု ဆိုသူ လူရြယ္က “မပ်င္းပါဘူး ဦးေအာင္မူးရယ္၊ ေဟာဒီ ဖဲခ်ပ္ေလးေတြ ဘယ္လို ျဖစ္လာတယ္ဆိုတာ စဥ္းစားေနတာပါ” ဟူ၍ ျပန္ေျပာလိုက္ေလသည္။ “ဒါေလးမ်ား ေမာင္သုရယ္၊ ဘာမ်ား ေထြေထြထူးထူး စဥ္းစားစရာ လိုေသးလို႕လဲ၊ ဖဲခ်ပ္ဆိုတာ စကၠဴနဲ႕ လုပ္ထားတာ၊ စကၠဴဆိုတာက ဝါးက ျဖစ္လာတာလို႕ ၾကားဖူးတယ္၊ ဒီေတာ့ကာ အဲဒီ ဖဲခ်ပ္ေလးေတြက ဝါးက ျဖစ္လာတာေပါ့” ဟူ၍ ရယ္က်ဲက်ဲျဖင့္ ေျပာေလ၏။

“ဒီဖဲခ်ပ္ သံုးခ်ပ္က ေပါ့ေသးေသး ဖဲခ်ပ္ေတြ မဟုတ္ဘူးဗ်၊ ေဟာဒီမွာပဲ ၾကည့္လိုက္ဗ်ာ” ဟူ၍ ေမာင္သု ဟူေသာ လူရြယ္သည္ ဦးေအာင္မူးႏွင့္ အျခား လူႏွစ္ဦးအား ဖဲခ်ပ္မ်ား၏ ေနာက္ေက်ာဘက္အား ျပလိုက္ေလသည္။ လူသံုးဦးသည္ ဖဲခ်ပ္မ်ားအား ၾကည့္ရႈလိုက္သည့္အခါ ၎တို႕၏ မ်က္ႏွာမ်ားသည္ ေတြးေဝသြားသည့္ဟန္ ျဖစ္သြားေလ၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ ၎ဖဲသံုးခ်ပ္၏ ေနာက္ေက်ာဘက္သည္ ရုိးရုိး ဖဲခ်ပ္မ်ားကဲ့သုိ႕ မဟုတ္ဘဲ စၾကာပံုသ႑ာန္ႏွင့္ အဆိုပါ စၾကာသ႑ာန္၏ အတြင္း၌မူ မ်က္ႏွာတစ္ျခမ္းသာ ရွိေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး၏ ရုပ္ပံုတို႕ ပါရွိေနေသာေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေလ၏။

“ေမာင္သုရဲ႕ ဖဲခ်ပ္က ဆန္းေတာ့ အဆန္းသားကြ” ဟူ၍ ဦးေအာင္မူးက ေျပာေသာအခါ ေမာင္သုဟူေသာ လူရြယ္က “ဖဲခ်ပ္ထဲကပံု ဆန္းတာက စဥ္းစားမရေသးလို႕ အျမင္ဆန္းတယ္လုိ႕ပဲ ေျပာႏိုင္ဦးမယ္။ ဒီဖဲခ်ပ္ကို တစ္ထြာေလာက္ အကြာက ၾကည့္မိသူေတြတုိင္းဟာ ၾကည့္ၿပီး ခဏအတြင္းမွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္တယ္လို႕လည္း ၾကားဖူးထားေသးတယ္ဗ်” ဟူ၍ ေျပာၾကားလိုက္ေလ၏။

ဦးေအာင္မူးဆိုသူက ေမာင္သု ဆိုသူ လူရြယ္၏ စကားအား ျပန္လည္ ေခ်ပရန္ စကား စသည့္အေနျဖင့္ “ဒါကေတာ့” ဟူ၍ ျပန္လည္ ေျပာၾကားစဥ္မွာပင္ ဦးေအာင္မူး၏ ေဘးမွ လူႏွစ္ဦးသည္ တဝါးဝါးသန္းလာကာ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္း အျဖစ္သို႕ ေရာက္သြားေလေတာ့၏။

ထုိအခါ “ေတာ္ေသးတယ္ ေမာင္သုရယ္၊ ငါသာ အေစာကတည္းက ေဆးမစားမိခဲ့ရင္ တစ္ခါတည္း အိပ္ေပ်ာ္သြားမွာ အမွန္ပဲကြ၊ အခုေတာင္ ရီေဝေဝရယ္” ဟူ၍ ေျပာလိုက္ရာ ေမာင္သု ဟူေသာ လူရြယ္က “ကိုင္း … ျမင္ၿပီ မဟုတ္လားဗ်။ ဒါ လက္ေတြ႕ပဲ” ဟူ၍ ျပန္လည္ ေျပာၾကားလိုက္ေလ၏။

“ဒီႏွစ္ေယာက္က ရြာဦးေက်ာင္းမွာ ေရာက္ေနတဲ့ လူႀကီးနဲ႕ တစ္နည္းတစ္ဖံု ပတ္သက္မႈရွိလိမ့္မယ္လို႕ က်ဳပ္ကေတာ့ ထင္မိတယ္ဗ်။ ဒါေၾကာင့္ ဦးေအာင္မူး အကူအညီနဲ႕ သူတို႕ကို သိပ္လိုက္ရတာပဲ။ သူတို႕ကို ေခၚသြားၿပီး စစ္ေမးရမယ္ဗ်ိဳ႕။ ဦးေအာင္မူးမွာ ထန္းရည္ အဆင့္သင့္ပါရဲ႕ မဟုတ္လားဗ်” ဟူ၍ လူရြယ္က ေမးလိုက္ရာ ဦးေအာင္မူးက ၎၏ ခါးၾကားတြင္မွ ထန္းရည္ပုလင္းထုတ္၍ ေပးေလ၏။

ေမာင္သု ဆိုေသာ လူရြယ္သည္ အိပ္ေပ်ာ္လ်က္ ရွိေသာ လူႏွစ္ဦး၏ ပါးစပ္ႏွင့္ အကၤ်ီမ်ားေပၚသုိ႕ ထန္းရည္မ်ား ေလာင္းခ်ကာ ထိုလူႏွစ္ဦးအား ဦးေအာင္မူးႏွင့္အတူ ထမ္းပုိးကာ ကင္းတဲအနီးရွိ ဦးေအာင္မူး၏ အိမ္သို႕ ထမ္းပိုး သယ္သြားေလေတာ့၏။

x x x x x x x x x x

 

ထူးဆန္းေသာ ေက်ာက္ျပားေလး

တစ္ေန႕သ၌ တုိင္းတာရြာ၏ ရြာဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဝင္း အတြင္းရွိ မန္းက်ည္းပင္ႀကီးေအာက္တြင္ ကိုရင္ေလးႏွစ္ပါးသည္ ထိုင္လ်က္ရွိေနသည္ကို ေတြ႕ရေလ၏။ ထိုကိုရင္ ႏွစ္ပါးအနက္ ငတက္ ဟူေသာ ကိုရင္မွ ဖိုးတူ ဆိုေသာ ကိုရင္အား ဤသုိ႕ ေျပာေလ၏။

“ေဟ့ေကာင္ ဖိုးတူ၊ ဒီမနက္ ဇရပ္ေပၚမွာ ငါ တံမ်က္စည္း သြားလွည္းေတာ့ ဘာေတြ႕ခဲ့လဲ သိလား” ဟူ၍ ေျပာေလရာ ဖုိးတူ ဟူေသာ ကိုရင္မွ –

“ဘယ္သိမလဲကြ၊ တံမ်က္စည္းလွည္းရင္ အမိႈက္ေတြပဲ ေတြ႕မွာေပါ့”

“ေဟ့ေကာင္၊ ငါက အေကာင္းေျပာေနတာကြ၊ အမိႈက္ေတြ႕တယ္ဆိုတာေတာ့ မင္းေျပာမွလားကြ၊ ငါေတြ႕ခဲ့တာ ထူးဆန္းလုိ႕ အဲဒါ မင္းကို ေျပာခ်င္တာ”

“ေဟ့ေကာင္ ငတက္၊ ထူးဆန္းေတာ့ဆိုေတာ့ မင္းကို အိပ္မက္ထဲက လူႀကီးက ကိုယ္ထင္ ျပလိုက္တာလားကြ၊ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ငါ ဇရပ္နား မသြားရဲေတာ့ဘူး”

“မင္းကလည္း ထူးဆန္းတယ္ဆိုတာနဲ႕ သရဲကို သြားေျပးျမင္ေတာ့တာပဲ။ ၿပီးေတာ့ မင္းကို ေျပာရဦးမယ္၊ ဒီေက်ာင္းဝုိင္းထဲမွာ ငါတို႕က အိမ္ရွင္ေတြကြ၊ သရဲဆိုတာ အိမ္ရွင္ကို မေျခာက္ရဲဘူးလို႕ လူႀကီးတစ္ေယာက္က ေျပာဖူးတယ္ကြ၊ အိမ္ရွင္ကို ျပန္ေျခာက္လို႕ အိမ္ရွင္က ေမာင္းထုတ္လိုက္ရင္ သူတို႕က ထြက္သြားရတယ္တဲ့ကြ၊ ငါ ကေတာ့ ေၾကာက္ဘူး၊ ငါကို လာေျခာက္လို႕ကေတာ့ ေမာင္းထုတ္လိုက္မွာပဲ”

ဟူ၍ ကိုရင္ငတက္မွ ၎၏ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ကိုရင္ဖုိးတူအား ရွည္လ်ားစြာ ေျပာျပလိုက္ေလ၏။ ထိုအခါ ကိုရင္ဖုိးတူမွ –

“ဟုတ္လားကြ၊ ဒါဆို ငါလည္း သရဲ မေၾကာက္ေတာ့ဘူးကြာ”

“ေအး … အဲဒီလို လုပ္စမ္းပါကြ၊ မင္းက သရဲဆိုတာနဲ႕ ငါေျပာမယ့္ စကားေတာင္ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း မသိဘူး”

“ထူးဆန္းတာ ေတြ႕ခဲ့တယ္လို႕ ေျပာတာေလကြာ”

“ေအး … ဟုတ္တယ္။ ငါ ထူးဆန္းတာ ေတြ႕ခဲ့တယ္ကြ၊ မင္း ဘယ္သူမွေတာ့ ေလ်ာက္မေျပာနဲ႕ဦး၊ ငါ ေတြ႕ခဲ့တဲ့ ထူးဆန္းတာက ဟိုလူႀကီးရဲ႕ ေခါင္းဦးေအာက္က ေတြ႕ခဲ့တာကြ” ဟူ၍ ကိုရင္ငတက္မွ ကိုရင္ဖုိးတူ၏ အနီးသို႕ကပ္က တုိးတုိးေလး ေျပာလိုက္ေလ၏။

ထိုအခါ ကိုတင္ဖုိးတူမွ “မင္း ေခါင္းအံုးေအာက္က ဘာေတြ႕ခဲ့လို႕တုန္းကြ၊ ငါ့ကုိလည္း ျပဦး” ဟူ၍ ေျပာေလရာ ကိုရင္ငတက္မွ “မင္းေတာ့ ျပလို႕မရဘူးကြ၊ မင္း ၾကည့္ခ်င္ရင္ ဇရပ္ေပၚ တံျမတ္စည္း လွည္းေတာ့မွ သူ႕ေခါင္းအံုးေအာက္ သြားၾကည့္ေပါ့ကြ” ဟူ၍ ျပန္လည္ ေျပာဆိုေလ၏။

“ေအး .. ဒါဆိုရင္ မနက္ျဖန္က် မင္း တံမ်က္စည္း မလွည္းနဲ႕ကြာ၊ ငါ လွည္းမယ္၊ ဒါနဲ႕ မင္းေတြ႕ခဲ့တာက ဘာမို႕လို႕ ထူးဆန္းတယ္လို႕ ေျပာရတာတုန္းကြ” ဟူ၍ ေျပာေလရာ “ငါ ေတြ႕ခဲ့တာ အနက္ေရာင္ ေက်ာက္ျပားေလးကြ၊ အဲဒီ ေက်ာက္ျပားေလးေပၚမွာ အင္းကြက္ေတြလည္း ေရးထားတယ္ကြ” ဟူ၍ ကိုရင္ငတက္က ေျပာလိုက္ေလေတာ့၏။

x x x x x x x x x x

 

ထူးဆန္းေသာ ဖုိးသူေတာ္

ရြာဦး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ အမ်ိဳးရွာရန္ဟုဆိုကာ တည္းခုိေနေသာ ဦးေအာင္ေမာင္းသည္ မနက္ခင္းမွ ေန႕ခင္းပိုင္းအခ်ိန္ထိ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ ေဝယ်ာဝစၥ ျပဳလုပ္ရင္းျဖင့္ ေနထိုင္ေလ့ၿပီး ေနခင္းပိုင္းတြင္ အမ်ိဳးရွာရန္ဟုဆိုကာ ၎၏ လြယ္အိတ္ႀကီးအား လြယ္လ်က္ ထြက္သြားတတ္ေလသည္။

ဦးေအာင္ေမာင္း ေရာက္ရွိၿပီး ႏွစ္ပတ္ခန္႕အၾကာတြင္မူ ေခါင္းတံုးေျပာင္ေျပာင္၊ အဝတ္အျဖဴအား ဘုန္းႀကီးမ်ား သကၤန္းရမ္းသကဲ့သုိ႕ ဝတ္ရုံထားသည့္ လူတစ္ဦးသည္ ေတာင္းႀကီးႏွစ္လံုးအား ထမ္းပုိးျဖင့္ လွ်ိဳထမ္းလ်က္ ရြာႀကီးဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသုိ႕ ေရာက္ရွိလာျပန္ေလ၏။ ထိုလူ (ဖိုးသူေတာ္) သည္လည္း ဆရာေတာ္အား ေလ်ာက္ထားကာ ေခတၱ တည္းခုိခ်င္ေၾကာင္း ေလ်ာက္ထားေလ၏။ ဆရာေတာ္၏ ခြင့္ျပဳခ်က္အရ ဖုိးသူေတာ္သည္ ဦးေမာင္ေမာင္းေနသည့္ ဇရပ္ေပၚတြင္ ေနခြင့္ရခဲ့ေလသည္။

ဖုိးသူေတာ္သည္ ဦးေအာင္ေမာင္းအား ေတြ႕သည့္အခါ “ေဟ့လူ ခင္ဗ်ားက လူဆိုးလား သူခုိးလား” ဟူ၍ ေမးေလရာ ဦးေအာင္ေမာင္းသည္ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း ေဆာက္ႏွင့္ထြင္း ဆိုသကဲ့သုိ႕ လြန္စြာ စိတ္ဆုိးသြားၿပီး “လူေကာင္း ဖုိးသူေတာ္ရဲ႕၊ လူေကာင္း၊ ေဟာဒီမွာေတြ႕လား မတန္ဘဲ အဝတ္ျဖဴ မဝတ္ဘူး” ဟူ၍ ၎၏ အကၤ်ီအား ကိုင္ျပကာ ေျပာေလေတာ့၏။

ထိုအခါ ဖုိးသူေတာ္က “လူေကာင္းဆိုလည္း လူေကာင္းေပါ့” ဟူ၍ တစ္ကိုယ္တည္း ေရရြတ္သည့္ဟန္ျဖင့္ ေျပာကာ ၎၏ ေတာင္းအတြင္းမွ အဝတ္ျဖဴအား ထုတ္ယူ၍ ဇရပ္ၾကမ္းျပင္ေပၚ၌ခင္းကာ အိပ္စက္ေလေတာ့၏။ ဦးေအာင္ေမာင္းသည္ ဖုိးသူေတာ္အား မၾကည္သလိုၾကည့္ရင္း “ဖုိးသူေတာ္ ငပ်င္းပဲ” ဟူ၍ ေျပာေလ၏။ သုိ႕ရာတြင္ ဖိုးသူေတာ္မွာမူ ဘာမွ ျပန္ေျပာျခင္း မရွိခဲ့ဘဲ ခဏအၾကာတြင္ ဖုိးသူေတာ္ထံမွ ေဟာက္သံမ်ား ထြက္ေပၚလာခဲ့ေလေတာ့သည္။

ေနာက္တစ္ေန႕ အရုဏ္တက္သုိ႕ ေရာက္ေသာအခါ အုန္းေမာင္းေခါက္သံေၾကာင့္ ဦးေအာင္ေမာင္းသည္ ႏိုးလာေလသည္။ ၎ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ရွိေနေသာ ဖုိးသူေတာ္မွာမူ အိပ္စက္ေနဆဲပင္ ရွိေသး၏။ ဦးေအာင္ေမာင္း မ်က္ႏွာသစ္၍ ျပန္လာသည့္တုိင္ ဖုိးသူေတာ္မွာမူ ေဟာက္သံေပး၍ အိပ္စက္ေနဆဲပင္ ျဖစ္ေလေတာ့သည္။

ထိုအခိုက္ ၎တို႕ အိပ္စက္ရာ ဇရပ္ဆီသုိ႕ ကိုရင္ေလးတစ္ပါး ေရာက္ရွိလာေလသည္။ ကိုရင္ေလးက ဦးေအာင္ေမာင္းအား “ဒကာႀကီး … ဒီေန႕ ရြာထဲကို ဆြမ္းခံလိုက္ခဲ့ပါလား၊ ငစိုးက ညက ေခ်းပါၿပီး ဖ်ားေနလို႕၊ အဲဒါ ခုဆြမ္းခံသြားဖို႕ ေက်ာင္းသားမရွိလို႕” ဟူ၍ ေျပာေလ၏။ ထိုအခါ ဦးေအာင္ေမာင္းက “ရပါတယ္ ကိုရင္ေလးရယ္၊ ဆြမ္းခံသြားဖို႕ ေက်ာင္းသားမရွိရင္ တပည့္ေတာ္ လိုက္ခဲ့ေပးပါ့မယ္ ဘုရား” ဟူ၍ ျပန္လည္ ေလ်ာက္ထားေလ၏။

အရုဏ္ဆြမ္းခံၾကြၿပီး ေက်ာင္းသို႕ ျပန္ေရာက္လာသည့္အခါ ဦးေအာင္ေမာင္းသည္ တခူးခူး အိပ္ေပ်ာ္ေနလ်က္ ရွိေသာ ဖုိးသူေတာ္ အနီးသုိ႕ကပ္ၿပီး “ေဟ့ … ဖိုးသူေတာ္၊ လူေတြ ႏိုးေနၿပီ” ဟူ၍ အသံကို အနည္းငယ္ျမင့္ကာ ေျပာေလ၏။ ထိုအသံေၾကာင့္ ဖုိးသူေတာ္မွာ အိပ္ယာထက္ ထ၍ ငုတ္တုတ္ထုိင္ၿပီးေနာက္ ဦးေအာင္ေမာင္းအား စူးစူးႀကီးၾကည့္ကာ “ဒီမွာ အိပ္လို႕ ေကာင္းေနတုန္းရွိေသးတယ္၊ လူေတြ ႏိုးေနတာမ်ား အလန္႕တၾကားျဖစ္ေအာင္ ေျပာရတယ္လုိ႕၊ ဒီမွာ မွတ္ထား၊ က်ဳပ္က လူ မဟုတ္ဘူး၊ ဖုိးသူေတာ္ဗ်၊ ဖုိးသူေတာ္” ဟူ၍ ေဒါသသံျဖင့္ ေျပာၿပီး ျပန္လည္၍ အိပ္စက္ေလေတာ့၏။

x x x x x x x x x x

 

ထူးဆန္းေသာ ေဆြးေႏြးဝိုင္း

တစ္ခုေသာ ေန႕ခင္းပိုင္းအခ်ိန္တြင္ ျဖစ္ေလ၏။ ရြာဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၏ အေပၚထပ္တြင္ ဆရာေတာ္ႏွင့္အတူ တိုင္းတာရြာအတြင္းမွ လူမ်ားကို ေတြ႕ရေလသည္။ ၎တို႕မွာ စုစုေပါင္း အေယာက္ ၂၀ ခန္႕ ရွိေလ၏။ ကုလားထိုင္ေပၚတြင္ ထိုင္ေနေသာ ဆရာေတာ္မွ ဤသို႕ မိန္႕ေလသည္။

“သူႀကီးနဲ႕တကြ ရြာရဲ႕ ရပ္မိရပ္ဖေတြကို ေခၚရတဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ မေန႕ညက ဘုန္းႀကီးမက္တဲ့ အိပ္မက္ေၾကာင့္ပဲကြယ့္၊ အိပ္မက္ဆိုတာေတာ့ အစြဲအလန္းနဲ႕ သံေယာဇဥ္ ရွိၾကေသးသူတိုင္း မက္ၾကတာပဲ၊ ဘုန္းႀကီးလည္း သာမာန္ပုဂၢိဳလ္ပဲဆိုေတာ့ မက္တာေပါ့ေနာ္၊ မေန႕ညက ဘုန္းႀကီး မက္တဲ့ အိပ္မက္ထဲမွာ ဒကာႀကီးတို႕ ေျပာေျပာေနတဲ့ ဇရပ္ေပၚက အိပ္မက္ေပးတယ္ဆိုတဲ့ ရုပ္ဆုိးဆုိးနဲ႕ လူကို ေတြ႕လိုက္ရလို႕ပဲကြယ့္”

သူႀကီးႏွင့္ ရြာ၏ ရပ္မိရပ္ဖမ်ားသည္ ဆရာေတာ္ မိန္႕ေတာ္မူသည့္ စကားမ်ားအား စိတ္ဝင္တစား နားေထာင္ေနၾကေလ၏။ ဆရာေတာ္သည္ သူ၏ စကားအား ဆက္၍ ေျပာေလ၏။

“ဇရပ္ေပၚက လူက အိပ္မက္ထဲမွာ ဘုန္းႀကီးဆီကို ေရာက္လာတယ္၊ ၿပီးေတာ့ သူက ေလ်ာက္တယ္ကြယ့္၊ ဆရာေတာ္ ဘုရား၊ တပည့္မွာ အႏၱရာယ္နဲ႕ နီးကပ္ လာပါၿပီဘုရား၊ သို႕ေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ထံပါး လာေရာက္ ေလ်ာက္ၾကားပါသည္ဘုရား လို႕ ေလ်ာက္တာကြယ့္”

ထိုအခါ သူႀကီးမွ “သူက ဘာေတြ ေလ်ာက္သြားတာတံုးဘုရား” ဟူ၍ ေလ်ာက္ထားေလရာ ဆရာေတာ္မွ –

“ဒီလို သူႀကီးရဲ႕၊ သူ ေလ်ာက္သြားတာေတြထဲမွာ ေမာင္ေအာင္ေမာင္းက အဓိက ျဖစ္ေနတယ္ကြယ့္၊ ဒါေၾကာင့္ ေမာင္ေအာင္ေမာင္း မရွိတုန္း ခင္ဗ်ားတို႕ကို ေခၚၿပီး ေျပာရတာ” ဟူ၍ မိန္႕ေလ၏။

“ကိုေအာင္ေမာင္းက ဇာတ္လိုက္ဆိုေတာ့ သူက လူဆုိးမ်ား ျဖစ္ေနသလားဘုရား” ဟူ၍ တစ္ေယာက္ေသာ ရပ္မိရပ္ဖ တစ္ဦးက ေလ်ာက္ထားေလရာ ဆရာေတာ္မွ ဤသို႕ မိန္႕ေလ၏။

“ဟုတ္တယ္ ဒကာျဖဴေရ၊ ေမာင္ေအာင္ေမာင္းကို ရုပ္က လူဆုိးရုပ္ေပါက္ေပမယ့္ စိတ္ထား ေကာင္းတယ္လို႕ ဘုန္းႀကီးက ထင္ထားခဲ့တာ၊ အိပ္မက္ထဲမွာ ေျပာသြားခဲ့တဲ့ထဲမွာေတာ့ ေမာင္ေအာင္ေမာင္းက တကယ့္ကို စိတ္ညံ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတယ္ကြဲ႕”

“ဆရာေတာ္ ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္တို႕ကုိ ျပည့္ျပည့္စံုစံုေလး သိရေအာင္ ဇရပ္ေပၚက လူႀကီး ေလ်ာက္ထားသြားတာေလးကို ထပ္ေျပာပါဦးလား ဘုရား” ဟူ၍ သူႀကီးမွ ေလ်ာက္ထားေလသည္။ ထိုအခါ ဆရာေတာ္မွ မိန္႕ျပန္ေလ၏။

“ဒီလို သူႀကီးရဲ႕၊ သူေျပာသြားတာေတြကို ဘုန္းႀကီး အေနနဲ႕ ေျပာရရင္ေတာ့ သူက သူ႕ရဲ႕မင္းသားေလး သိမ္းဆည္းထားခဲ့တဲ့ ေရႊေငြေတြကို ေစာင့္ေရွာက္ေနရတဲ့ လူတဲ့ကြဲ႕၊ ၿပီးေတာ့ သူက ေျပာေသးတယ္၊ ဇရပ္ေပၚမွာ လာအိပ္တဲ့လူေတြကို အိပ္မက္ေပးရတာကလည္း အဲဒီဘဝက ကၽြတ္လြတ္ခ်င္လို႕တဲ့ကြဲ႕၊ သူ႕ရဲ႕ မင္းသားေလးက သစၥာျပဳၿပီး သူ႕ကို မွာၾကားခဲ့တယ္ဆိုပဲ၊ မင္းသားေလး ထားရစ္ခဲ့တဲ့ ဥစၥာေတြကို လူဆိုးေတြရဲ႕ ရန္က ကာကြယ္ၿပီး အခ်ိန္က်တဲ့အခါ စိတ္သေဘာထား ရုိးသားၾကတဲ့ လူေတြကို ေပးရမယ္၊ ၿပီးရင္ အဲဒီ ဥစၥာေတြထဲက သံုးပံု ႏွစ္ပံုကို သာသနာအတြက္ လွဴဒါန္းရမယ္၊ က်န္တဲ့ တစ္ပံုထဲကမွ ကုသိုလ္ျပဳလုပ္ၿပီး မင္းသားေလးနဲ႕ သူ႕အတြက္ ရည္စူး အမွ်အတန္း ေပးေဝရမယ္လုိ႕ ေျပာတယ္ သူႀကီးရဲ႕”

“စိတ္ဝင္စားစရာပဲ ဘုရား၊ ဆက္မိန္႕ပါဦးဘုရား”

“ေအးကြယ့္၊ သူက ေျပာတယ္၊ တပည့္ေတာ္ အေနနဲ႕ မင္းသားေလး ထားခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေတြကို ေစာင့္ေရွာက္ရင္းနဲ႕ ေစာင့္လာခဲ့တာ မင္းသားေလး မွာၾကားေတာ္မူခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကို ေက်ာ္လြန္ လာခဲ့ပါၿပီ ဘုရား၊ ဒါေၾကာင့္ တပည့္ေတာ္ အေနနဲ႕ ဆရာေတာ္ဘုရားရဲ႕ ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ ရွိတဲ့ ဇရပ္ေပၚမွာ လာေရာက္ အိပ္စက္ၾကတဲ့ ရုိးသားသူေတြကို အိပ္မက္ ေပးခဲ့တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္ ဘုရား လို႕ ေျပာေတာ့ ဘုန္းႀကီးက သူ႕ကုိ ျပန္ေမးေသးတယ္ကြဲ႕”

“မွန္ပါ၊ ဘယ္လိုမ်ား ဆရာေတာ္က ျပန္ေမးလိုက္တာပါလဲ ဘုရား”

“ဘာေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းဝုိင္းထဲက ဇရပ္ေပၚမွာ အိပ္တဲ့လူေတြမွ အိပ္မက္ ေပးရတာတံုးလို႕ ေမးတာကြယ္၊ ဒီအခါ သူက ေျပာတယ္၊ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆိုေတာ့ ဘုရား၊ ဆရာေတာ္ ဘုရားရဲ႕ ေက်ာင္းဝင္းထဲက ဇရပ္က တပည့္ေတာ္ရဲ႕ အရွင္ မင္းသားေလး ထားရစ္ခဲ့တဲ့ ပစၥည္းဥစၥာေတြ ရွိတဲ့ ေနရာနဲ႕ နီးလို႕ပါပဲ ဘုရားလို႕ ေျပာတယ္ကြယ့္”

“ဒါနဲ႕ သူ႕မင္းသားေလး ထားခဲ့တဲ့ ဥစၥာေတြက ဘယ္နားမွာလို႕ ေျပာေသးလဲဘုရား”

“သူႀကီးက ေလာဘ တက္ေနၿပီထင္တယ္” ဟူ၍ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးျဖင့္ မိန္႕ေလရာ သူႀကီးမွ –

“မဟုတ္ရပါဘုရား၊ တပည့္ေတာ္က သိခ်င္ရုံပါ ဘုရား” ဟူ၍ ၿပံဳးၿပံဳးႏွင့္ပင္ ျပန္လည္ ေလ်ာက္ထားေလ၏။ ထိုအခါ ဆရာေတာ္မွ –

“ရီစရာအေနနဲ႕ ဘုန္းႀကီးက ေျပာတာပါ သူႀကီးရယ္၊ သူႀကီး သိခ်င္ေပမယ့္ ဘုန္းႀကီးကေတာ့ မေျပာႏိုင္ဘူးကြဲ႕၊ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ သူက အဲဒီအခ်က္ကိုေတာ့ ခ်န္သြားလို႕ပဲကြယ့္၊ ၿပီးေတာ့ သူက ေမာင္ေအာင္ေမာင္းနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ေျပာတယ္ကြယ့္”

“မွန္ပါ့၊ ဘယ္လိုမ်ား ပါလဲဘုရား”

“ဒီလိုကြယ့္၊ ေမာင္ေအာင္ေမာင္းက သူ႕မင္းသားေလး ထားခဲ့တဲ့ ပစၥည္းဥစၥာေတြကို မသမာတဲ့နည္းနဲ႕ ယူဖို႕လို႕ လာတဲ့သူတဲ့၊ ေမာင္ေအာင္ေမာင္းရဲ႕ အႀကံအစည္ဟာ ခုဆို ေတာ္ေတာ္ ခရီးေပါက္ေနၿပီဆိုပဲကြယ့္၊ ေနာက္ တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္ေနရင္ သူ႕မင္းသားေလးရဲ႕ ပစၥည္းဥစၥာေတြ မသမာသူလက္ထဲ ေရာက္ရေတာ့မယ္ဆိုပဲ၊ အဲဒါ ဘုန္းႀကီး အေနနဲ႕ တားေပးပါလို႕ အကူအညီ ေတာင္းရွာတယ္ကြဲ႕၊ အဲဒါ ဘုန္းႀကီး အေနနဲ႕ ဘယ္လို လုပ္သင့္တယ္ဆိုတာ သူႀကီးနဲ႕တကြ ရြာရဲ႕ ရပ္မိရပ္ဖေတြကို ေခၚၿပီး တိုင္ပင္ရတာပဲ”

ထိုအခါ သူႀကီးျဖစ္သူမွ ဆရာေတာ္အား ေလ်ာက္ထားေလသည္။

“ဆရာေတာ္အိပ္မက္ထဲက ေျပာတဲ့အတုိင္းဆို ကိုေအာင္ေမာင္းက လူဆိုးတစ္ေယာက္ပဲ ဘုရား၊ ဒါေပမယ့္လို႕လည္း အဲဒါက အိပ္မက္ဆိုေတာ့ ….” ဟူ၍ ေရွ႕ဆက္ မေျပာဘဲ ရွိေနစဥ္တြင္ ၎တို႕၏ အေနာက္မွ အသံတစ္သံ ေပၚထြက္လာေလသည္။

“အိပ္မက္ဆိုေတာ့ သိပ္မယံုခ်င္ဘူး ဆုိပါေတာ့ …”

ထိုအခါ ဆရာေတာ္ေရွ႕တြင္ ထိုင္ေနၾကေသာ လူမ်ားသည္ ေနာက္သို႕ ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္ရာ အသံပိုင္ရွင္မွာ ဖိုးသူေတာ္ ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရေလေတာ့၏။

x x x x x x x x x x

ထူးဆန္းေသာ စကားမ်ား

ရြာသူႀကီး ျဖစ္သူမွာ ဖုိးသူေတာ္အား ေတြ႕ျမင္ေသာအခါ အထူးအဆန္းသဖြယ္ ၾကည့္ၿပီး “ဘုိးသူေတာ္က ဘယ္ကေန ေရာက္လာတာတံုး” ဟူ၍ ေမးျမန္းေလ၏။ ထိုအခါ ဆရာေတာ္မွ ၾကားျဖတ္၍ “ဖုိးသူေတာ္က တစ္ေန႕ကမွ ေက်ာင္းမွာ တည္းခိုခ်င္လို႕ဆိုၿပီး ေရာက္လာတဲ့သူကြဲ႕” ဟူ၍ ေျပာလိုက္ေလသည္။

“ဟုတ္ပါတယ္ သူႀကီး၊ က်ဳပ္က အာဂႏၱဳပါ၊ ဒါနဲ႕ သူႀကီးမိန္းမ ေဒၚခင္ေက်ာ္ေရာ ေနေကာင္းရဲ႕ မဟုတ္လား” ဟူ၍ ဘုိးသူေတာ္မွ ေမးလိုက္ေလရာ သူႀကီးမွာ အံ့အားသင့္သြားၿပီး “ဘုိးသူေတာ္က က်ဳပ္မိန္းမကို သိေနတယ္ဟုတ္လား” ဟူ၍ ေျပာလိုက္ေလ၏။ ထိုအခါ ဘုိးသူေတာ္မွ “မအံ့ၾသပါနဲ႕ သူႀကီး၊ က်ဳပ္က သူႀကီးမိန္းမတင္ မကပါဘူး၊ ေဟာဒီမွာ ထုိင္ေနၾကတဲ့ ဦးႀကီးေတြရဲ႕ နာမည္ကိုပါ သိေနပါတယ္ဗ်ာ၊ ေဟာဟိုဘက္မွာ ထိုင္ေနတာ ဦးသာေအာင္ မဟုတ္လားဗ်ာ” ဟူ၍ ေျပာလိုက္ေလ၏။

ဦးသာေအာင္ ဆိုသူႏွင့္ အျခားေသာ သူမ်ားမွာ ဘုိးသူေတာ္အား အတိုင္းသား ၾကည့္ေနၾကေလ၏။ ၎တို႕၏ အၾကည့္မ်ားထဲတြင္ ထူးဆန္းျခင္း၊ အံ့ၾသျခင္းႏွင့္ စ်ာန္ရတဲ့ ဘုိးသူေတာ္မ်ားလား ဟူေသာ အထင္တို႕ ပါဝင္သည္ကို ေတြ႕ရေလ၏။ ရြာဦးေက်ာင္း ဆရာေတာ္သည္ပင္လွ်င္ ဘိုးသူေတာ္အား စူးစမ္းေသာ အၾကည့္ျဖင့္ ၾကည့္ေနသည္ကို ေတြ႕ရေလ၏။

ထိုအခါတြင္ ဘုိးသူေတာ္မွ “မအံ့ၾသၾကပါနဲ႕ဗ်ာ၊ က်ဳပ္ခုလို သိတယ္ဆိုတာကလည္း ခင္ဗ်ားတို႕ထင္သလို စ်ာန္ရလို႕၊ ဥာဏ္ရလို႕ မဟုတ္ပါဘူး၊ က်ဳပ္ရဲ႕ တပည့္ေလး ေမာင္သုဆီကေန သိရလို႕မို႕ ေျပာႏိုင္တာပါ” ဟူ၍ ေျပာလိုက္ေလရာ သူႀကီးမွ “ေမာင္သု က ဘုိးသူေတာ္ တပည့္လား၊ ဒါဆို က်ဳပ္တို႕ရြာကို ေမာင္သု ေရာက္လာတာ ဘုိးသူေတာ္က ကင္းေထာက္ဖို႕ လႊတ္လိုက္လို႕ ေရာက္လာတာေပါ့ ဟုတ္စ” ဟူ၍ ေျပာလိုက္ေလ၏။

“ဟုတ္ပါတယ္ သူႀကီး၊ ကင္းေထာက္ဖို႕ ဆိုတာကလည္း ရြာကို မေကာင္းႀကံဖို႕ မဟုတ္ပါဘူး၊ ခု ေက်ာင္းမွာ ေရာက္ေနတဲ့ ေအာင္ေမာင္းရဲ႕ အေပါင္းအပါေတြ ဒီရြာကို ေရာက္လာမယ္ဆိုတာကို ႀကိဳတြက္မိလို႕မို႕ သူတို႕ အေျခအေန သိရေအာင္ အရင္ဆံုး လႊတ္လိုက္တာပါ” ဟူ၍ ေျပာေလ၏။

“ထားေတြ ထားပါဦး၊ ေစာေစာက ဆရာေတာ္ မိန္႕တဲ့ အိပ္မက္အေၾကာင္းကို ေျပာၾကရေအာင္ဗ်ာ” ဟူ၍ ဘုိးသူေတာ္မွ ေလာေဆာ္ေသာ အသံျဖင့္ ေျပာလိုက္ေလရာ ဆရာေတာ္မွ “အိမ္း .. ဒီဘုိးသူေတာ္က ေခသူ မဟုတ္ပါဘဲလားကြယ့္၊ ဘုိးသူေတာ္ ေျပာစက က်ဳပ္ေတာင္ ယုန္ထင္ေၾကာင္ထင္ ထင္မိသြားေသးတယ္” ဟူ၍ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးျဖင့္ မိန္႕ေလေတာ့သည္။

(မွတ္ခ်က္ ။   ။ ေမာင္သုႏွင့္ ပတ္သက္၍ အထက္တြင္ “ထူးဆန္းေသာ မ်က္လွည့္” ဟူ၍ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး ျဖစ္ေလသည္။)

x x x x x x x x x x

 

ထူးဆန္းေသာ ရာဇဝင္

“ဆရာေတာ္ရဲ႕ အိပ္မက္ထဲမွာ ေအာင္ေမာင္းက လူဆုိးတစ္ေယာက္လို႕ ေျပာသြားတာဟာ အမွန္ပါပဲ၊ က်ဳပ္အေနနဲ႕ ေအာင္ေမာင္းကို က်ဳပ္ထက္ အသက္ႀကီးေပမယ့္ ဦး ထည့္မေခၚတာကေတာ့ ဒီလူဟာ သူတစ္ပါး ပစၥည္းဥစၥာေတြကို မေတာ္မတရား ယူတတ္တဲ့ အက်င့္ မေကာင္းသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္လို႕ပါပဲ၊ ၿပီးေတာ့ က်ဳပ္ ဒီေနရာကို ေရာက္လာရတဲ့ အေၾကာင္းကလည္း အိပ္မက္တစ္ခုေၾကာင့္လို႕ ေျပာရေတာ့မွာပဲ” ဟူ၍ ဖုိးသူေတာ္မွ သူႀကီးႏွင့္ ရြာ၏ ရပ္မိရပ္ဖမ်ားအား ေျပာလိုက္ေလ၏။

ထုိအခါ သူႀကီးျဖစ္သူမွ “ဘယ္လို အိပ္မက္မ်ားတုန္း ဘုိးသူေတာ္ရဲ႕” ဟူ၍ ေမးေလသည္။ ဖိုးသူေတာ္မွ –

“က်ဳပ္ အိပ္မက္ အေၾကာင္းကို မေျပာခင္မွာ သူႀကီးတို႕ ရြာမွာ နာမည္ႀကီးေနတဲ့ အိပ္မက္အေၾကာင္းကို ေမးရဦးမယ္၊ သူႀကီးတို႕ သိေနတဲ့ အိပ္မက္ထဲမွာ မင္းသမီး ခပ္ေခ်ာေခ်ာေလး ပါရဲ႕ မဟုတ္လား”

“ဟုတ္တယ္၊ ပါတယ္ဗ်။ အဲဒီ မင္းသမီးေလးက ကံေတာ့ ဆိုးတယ္တူရဲ႕၊ ရုပ္ဆုိးတဲ့ လူနဲ႕ ရည္းစားျဖစ္ခဲ့ရတယ္လို႕ဗ်ာ”

“ဒီမွာ သူႀကီး၊ ရုပ္ရည္ကိုၾကည့္ၿပီး လူတစ္ေယာက္ကို မဆံုးျဖတ္ပါနဲ႕၊ ရုပ္ကိုၾကည့္ၿပီး ဆံုးျဖတ္မယ္ဆိုရင္ ေနာက္တစ္ခါ မင္းကုသနဲ႕ ပပဝတီ ဇာတ္ကို သတိရပါ။ အဲဒီ အိပ္မက္ထဲကလူဟာ ရုပ္ဆုိးေပမယ့္ စိတ္သေဘာထား ေကာင္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပဲ။ ဒါကို က်ဳပ္အေနနဲ႕ ဘယ္လို သိသလဲဆိုရင္ က်ဳပ္ရဲ႕ ဆရာသမားေတြဆီက မွတ္သားခဲ့ရတဲ့ ရာဇဝင္ တစ္ခုေၾကာင့္ပဲ”

“ဘယ္လို ရာဇဝင္လဲ ဘိုးသူေတာ္ရဲ႕၊ ရာဇဝင္ဆို က်ဳပ္က တအားစိတ္ဝင္စားတယ္” ဟူ၍ ဖုိးသူေတာ္၏ ေဘးတြင္ ရွိေနေသာ လူႀကီးတစ္ဦးမွ ေျပာေလ၏။ ထုိအခါ ဘုိးသူေတာ္မွ –

“ဒီလိုပါ၊ ဦးႀကီးတို႕လည္း ၾကားဖူးမွာပါ၊ ျမန္မာ့ရာဇဝင္မွာ မင္းသား အေျမာက္အျမားကို သတ္ခဲ့တဲ့ ကိစၥကို ေျပာပါတယ္။ အဲ့ဒီလို မင္းသားေတြကို သတ္တုန္းက မင္းသားေလး ေမာင္ေမာင္ခ ဟာ ထြက္ေျပး တိမ္းေရွာင္ခဲ့တယ္ဆိုပဲ။ မင္းသားေလး ေမာင္ေမာင္ခဆိုတာ ဆရာေတာ္ အိပ္မက္ထဲမွာ ဟိုလူ ေလ်ွာက္ထားသြားတဲ့ သူ႕ရဲ႕ မင္းသားေလး ဆိုသူပါပဲ”

ရြာဦးေက်ာင္း ဆရာေတာ္၊ တိုင္းတာ ရြာသူႀကီးႏွင့္ အျခားေသာ ရြာလူႀကီးမ်ားသည္ ဘုိးသူေတာ္၏ စကားအား စိတ္ဝင္စားစြာ နားေထာင္ေနလ်က္ ရွိၾကေလ၏။ ဘုိးသူေတာ္သည္ သူ၏ စကားအား ဆက္၍ ေျပာျပန္ေလ၏။

“အဲဒီလို မင္းသားေလး တိမ္းေရွာင္သြားတုန္းက သူပိုင္ဆိုင္တဲ့ ပစၥည္းဥစၥာေတြရယ္၊ သူ႕ရဲ႕ လူယံုေတာ္ေတြရယ္ ပါသြားခဲ့ၾကတယ္။ သူ႕ရဲ႕ လူယံုေတာ္ေတြထဲမွာ ခင္ဗ်ားတို႕ရဲ႕ အိပ္မက္ထဲက ရုပ္ဆုိးဆုိး လူႀကီးတစ္ေယာက္လည္း အပါအဝင္ေပါ့။ မင္းသားေလးနဲ႕ ရုပ္ဆိုးဆိုးလူႀကီး ဘယ္လို ပတ္သက္လာခဲ့တာလဲ ဆိုရင္ အဲဒီလူႀကီးကို အေဆာင္ေတာ္ထဲက မင္းသမီးေလးနဲ႕ ရည္ငံေနတာကို ဖမ္းမိသြားလုိ႕ သတ္မိန္႕ထုတ္ခဲ့တဲ့အခါမွာ မင္းသားေလး ေမာင္ေမာင္ခ က လူႀကီးကို ကယ္တင္ခဲ့တယ္ဆိုပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ လူႀကီးက မင္းသားရဲ႕ လူယံုေတာ္ ျဖစ္သြားခဲ့တာ”

“အဲဒီလူႀကီးကို ေခ်ာက္ထဲကို တြန္းခ်ၿပီး သတ္တာ မဟုတ္လား”

“အဲဒါက အိပ္မက္ထဲမွာပါ၊ က်ဳပ္ဆရာေတြရဲ႕ အေျပာအရဆိုရင္ ေတာင္စြယ္ေနကြယ္ ေခါင္းျဖတ္သတ္မယ္ ဆိုတဲ့အတုိင္း ေခါင္းျဖတ္ၿပီး သတ္ခဲ့တာလို႕” ဖုိးသူေတာ္သည္ သူ၏ စကားအား မဆက္ေသးဘဲ ခတၱ ရပ္နားလိုက္ေလသည္။

ထိုအခါ လူႀကီးတစ္ဦးမွ “ဒီလုိဆို လူႀကီးကို ေခ်ာက္ထဲကို တြန္းခ်ၿပီး သတ္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးေပါ့၊ အိပ္မက္ႀကီးက အမွားႀကီးေပါ့” ဟူ၍ ေျပာလိုက္ေလရာ ဖုိးသူေတာ္မွ “ဦးႀကီးကလည္း ရမ္းၿပီး အမွားထင္ေတာ့တာပဲ၊ က်ဳပ္စကား မဆံုးေသးဘူးေလဗ်ာ၊ က်ဳပ္ ေျပာမွာက ေခါင္းျဖတ္ သတ္ခဲ့တာလို႕ ဆရာေတြက မေျပာခဲ့ပါဘူးလို႕၊ ခင္ဗ်ားတို႕ သိထားသလိုပဲ ေခ်ာက္ထဲကို တြန္းခ်ၿပီး သတ္ဖို႕ လုပ္ခဲ့တာပါလို႕၊ အဟဲ” ဟူ၍ ဖုိးသူေတာ္မွ အရႊန္းေဖာက္လိုက္ေလသည္။ ထုိအခါ သူႀကီး ျဖစ္သူမွ “ဖုိးသူေတာ္ကလည္း အေရးထဲ ေျပာင္လိုက္ေသးတယ္၊ ဇာတ္လမ္းကို ဆက္ေျပာပါဦး” ဟူ၍ ေျပာလိုက္ေလရာ ဖုိးသူေတာ္မွ –

“ရီေသာသူသည္ မရီေသာသူထက္ လက္ခလယ္ အရြယ္ခန္႕ အသက္ပိုရွည္၏၊ ၿပံဳးေသာ သူသည္ကား မၿပံဳးေသာ သူထက္ လက္သန္း အရြယ္ခန္႕ အသက္ ပိုရွည္၏ … တဲ့။ ဒါက ဗဟုသုတ၊ အခ်ိန္ရတုန္း က်ဳပ္စကား ဆက္ေျပာဦးမယ္”

“ဒီလူႀကီးကို ေခ်ာက္ထဲက တြန္းခ်ၿပီး သတ္မယ္ဆိုတာ အမိန္႕ထုတ္ကတည္းက နန္းေတာ္ထဲမွာ သိၿပီးသားပဲ။ ဒီအခ်ိန္မွာ လူႀကီးနဲ႕ ခ်စ္ႀကိဳက္ခဲ့တဲ့ မင္းသမီးေလးက မင္းသားေလး ေမာင္ေမာင္ခ ဆီကို ေရာက္လာၿပီး လူႀကီးကို ကယ္ဆယ္ေပးပါရန္ ငိုယုိၿပီး ေျပာရွာတယ္၊ မင္းသမီးေလး စကားေၾကာင့္ မင္းသားေလးက သနားသြားၿပီး လူႀကီးကို ကယ္ခဲ့တယ္၊ ဘယ္လို ကယ္ခဲ့တာတံုးဆိုတာေတာ့ က်ဳပ္လည္း ေသခ်ာမသိဘူး၊ သူ႕နည္း သူ႕ဟန္နဲ႕ ကယ္ခဲ့တာလို႕ ေျပာရမွာပဲ”

“ဒီလူႀကီးကို မင္းသားေလး ကယ္ခဲ့တယ္ဆိုတာကို မင္းသားေလးရယ္၊ သူ႕လူယံုေတြရယ္၊ လူႀကီးရဲ႕ ရည္းစား မင္းသမီးတို႕ပဲ သိခဲ့ၾကတာ၊ ဒီအျပင္ ဘယ္သူမွ မသိခဲ့ၾကဘူး။ မင္းသားေလးက လူႀကီးကို ကယ္တင္ၿပီး လံုၿခံဳတဲ့ ေနရပ္တစ္ခုကို ပို႕ထားခဲ့တယ္၊ မင္းသားေလး တိမ္းေရွာင္ခဲ့တဲ့ ေနရာကလည္း လူႀကီးကို ပို႕ထားခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ ေနရာပဲ၊ အဲဒီ အရပ္မွာ ေနထိုင္ခဲ့တဲ့ မင္းသားေလးဟာ သူပါလာတဲ့ ပစၥည္းဥစၥာေတြထဲက တခ်ိဳ႕တစ္ဝက္ကို သူ႕လူယံုေတြကို ခြဲေဝေပးခဲ့တယ္၊ က်န္တဲ့ ပစၥည္းေတြကိုေတာ့ ေျမေအာက္ တစ္ေနရာမွာ သိမ္းဆည္းထားခဲ့တယ္ဆိုပဲ”

“ဒါဆို ရတနာေတြက ေျမေအာက္မွာေပါ့ေနာ္”

“ဟုတ္ပါတယ္ သူႀကီး မင္းသားေလး သိမ္းထားခဲ့တဲ့ ရတနာေတြက ေျမေအာက္မွာပါ၊ ၿပီးေတာ့ မင္းသားေလးရဲ႕ လူယံုေတြဟာ မင္းသားေလး ေနတဲ့ေနရာကို ဗဟိုျပဳလို႕ ေနလာလိုက္တာ ေနာက္ပိုင္း အဲဒီေနရာက ရြာႀကီးတစ္ရြာ ျဖစ္လာခဲ့တယ္ဆိုပဲဗ်”

ထိုအခါ သူႀကီးျဖစ္သူမွ “ဒါဆို က်ဳပ္တို႕ တိုင္းတာရြာႀကီးက မင္းသားေလး စတင္တည္ခဲ့တဲ့ ရြာႀကီးေပါ့” ဟူ၍ ၎၏ ရြာအား ဂုဏ္ယူဝံ့ၾကြား ေလသံျဖင့္ ေျပာလိုက္ေလေတာ့၏။

x x x x x x x x x x

 

ထူးဆန္းေသာ အိပ္မက္

“ဒီလိုပါ၊ က်ဳပ္ ဆရာသမားေတြ ေျပာခဲ့တဲ့ ထဲမွာေတာ့ ရြာႀကီးတစ္ရြာ တည္ခဲ့တယ္ဆိုတာပဲ ပါခဲ့တာပါ၊ ဘယ္ေနရာမွာရယ္လို႕ မပါခဲ့ပါဘူး။ ဒါကိုလည္း က်ဳပ္အေနနဲ႕ ရာဇဝင္ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္လို႕ပဲ မွတ္ထားခဲ့တာပါ၊ ဒါေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္လ ဝန္းက်င္ေလာက္ကေတာ့ က်ဳပ္ကို အိပ္မက္ထဲက မင္းသမီးေလးက အိပ္မက္ လာေပးခဲ့ပါတယ္”

“မင္းသမီးေလးက အိပ္မက္လာေပးတယ္၊ ဟုတ္မွလည္း လုပ္ပါ ဖုိးသူေတာ္ရယ္၊ သူ႕ရည္စားႀကီးက က်ဳပ္တို႕ရြာမွာ ခင္ဗ်ားက တစ္ေနရာမွာ ေနတာ၊ မင္းသမီးေလးက ရြာကို ေက်ာ္ခြၿပီး ခင္ဗ်ားကို အိပ္မက္လာေပးတယ္ ဆိုေတာ့” ဟူ၍ လူႀကီးတစ္ဦးမွ ဝင္ေထာက္လိုက္ေလရာ ဖုိးသူေတာ္မွ ဤသို႕ ျပန္ေျပာေလ၏။

“ဦးႀကီးေရ … ခင္ဗ်ားတို႕ ဇရပ္ေပၚမွာ မင္းသမီးေလးက သူ႕ရည္းစားႀကီးနဲ႕တြဲၿပီး အိပ္မက္ေပးတာလား၊ သူ႕ရည္းစားႀကီးကပဲ အိပ္မက္ေပးတာလားဗ်”

“အင္း … သူ႕ရည္စားႀကီးကပဲ အိပ္မက္ေပးတာဗ်၊ သူ႕မင္းသမီးေလးေတာ့ အစပိုင္းေလးပဲ ပါလိုက္တယ္၊ ေဘးနားမွာ ေျပာလိုက္သလို လာေျပာျပန္ေတာ့လည္း သူ႕ရည္းစားႀကီး တစ္ေယာက္တည္းပဲဗ်၊ က်ဳပ္ကိုယ္တုိင္ ဒီအိပ္မက္ကို မက္ခဲ့ဖူးလုိ႕ ေျပာတာ” ဟူ၍ ဖုိးသူေတာ္၏ စကားအား ဝင္၍ ေထာက္သူ လူႀကီးမွ ျပန္လည္ ေျပာေလ၏။

ထုိိအခါတြင္ ဖုိးသူေတာ္မွ “ဒါဆိုရင္ မင္းသမီးရဲ႕ လူႀကီးက ခင္ဗ်ားတို႕ ဇရပ္မွာ ေနတယ္၊ မင္းသမီးကေတာ့ တစ္ေနရာမွာ၊ အနီးစပ္ဆံုး ေျပာရရင္ က်ဳပ္ေနတဲ့ေနရာနဲ႕ နီးတဲ့ ေနရာမွာေပါ့၊ သူတို႕ဟာ တစ္ေနရာစီမွာ ေနၾကတာလို႕ အလြယ္မွတ္လိုက္ေပါ့ ဦးႀကီးရယ္၊ သူတို႕က မျမင္အပ္တဲ့ သူေတြဆိုေတာ့ အတိအက် ေျပာလို႕ေတာ့ ဘယ္ရမလဲဗ်၊ ထားပါဦး၊ က်ဳပ္စကားကို ျပန္ဆက္လိုက္ဦးမယ္” ဟူ၍ ေျပာလိုက္ေလ၏။

“မင္းသမီးေလးက က်ဳပ္ကို အိပ္မက္ထဲမွာ သူ႕ရဲ႕ဘဝ ဇာတ္လမ္းေလးကို ေျပာျပတယ္၊ ၿပီးေတာ့ မင္းသားေလးတိမ္းေရွာင္ခဲ့တဲ့ ေနရာဟာ ခင္ဗ်ားတို႕ ရြာႀကီးနားပဲဆိုတာကို ေျပာတယ္ဗ်ာ၊ ေဟာ .. ဟိုက ဇရပ္ ေအာက္မွာလည္း မင္းသားေလး ထားရစ္ခဲ့တဲ့ ရတနာေတြ ရွိတယ္လို႕ ေျပာတယ္ အဲဒီ ရတနာေတြကို သူ႕လူႀကီးက မင္းသားေလးထံမွာ သစၥာျပဳခဲ့တဲ့အတုိင္း ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ရတယ္၊ မင္းသားေလး သတ္မွတ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကာလတစ္ခု ၿပီးစီးခဲ့တဲ့ အခါမွာ သူ႕လူႀကီးက လူရုိးလူေကာင္းေတြ လက္ထဲကို အပ္ဖို႕အတြက္ လႈပ္ရွားခဲ့တယ္ဆိုပဲ၊ လူႀကီးက အဲဒီလို အပ္ၿပီးသြားခဲ့ရင္ တာဝန္ေက်ပြန္ၿပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဒီအရပ္ကို စြန္႕ခြာႏိုင္ၿပီးလို႕ ေျပာသဗ်၊ အဲဒီလို လူႀကီးက စြန္႕ခြာႏိုင္ၿပီဆိုရင္ မင္းသမီးေလးရွိတဲ့ ေနရာဆီကို သြားေနႏိုင္ၿပီေပါ့ဗ်ာ၊ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္မက်ခင္မွာ အေမွာင့္ပေယာဂ တစ္ခု ဝင္လာတယ္၊ ဒါကေတာ့ ေအာင္ေမာင္း ေရာက္လာခဲ့တာပဲ၊ ေနာက္ဆံုး ေအာင္ေမာင္းကို တားဆီးၿပီး ပစၥည္းဥစၥာေတြကို တာဝန္ေက်စြာ အပ္ႏွံဖို႕အတြက္ က်ဳပ္ကို မင္းသမီးေလးက အကူအညီ ေတာင္းသြားခဲ့တယ္လို႕ ေျပာရေတာ့မွာပါပဲ” ဟူ၍ ဖုိးသူေတာ္မွ ရွည္လ်ားစြာ ေျပာလိုက္ေလေတာ့၏။

x x x x x x x x x x

 

ထူးဆန္းေသာ အႀကံအစည္

ဘုိးသူေတာ္၏ စကားဆံုးေသာအခါတြင္ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္မွ “ဖိုးသူေတာ္ကို မင္းသမီးေလးက အကူအညီေတာင္းလို႕ ေရာက္လာတယ္ ထားပါေတာ့၊ ဒါဆို ေအာင္ေမာင္းကို တားဆီးဖို႕အတြက္ ဘုိးသူေတာ္အေနနဲ႕ ဘယ္လိုမ်ား ျပင္ဆင္ထားတံုးကြယ့္” ဟူ၍ မိန္႕ေလသည္။

“မွန္ပါ့ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ မွန္းမိသေလာက္ ေျပာရရင္ ေက်ာ္ရွိန္ လႊတ္လိုက္တဲ့လူေတြ ဒီေန႕ပဲ ေရာက္လာပါလိမ့္မယ္ ဘုရား”

“ႏို႕ … ေနပါဦး၊ ေက်ာ္ရွိန္ ဆိုတာ ဘယ္သူမ်ားလဲကြယ့္”

“မွန္ပါ့ ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ ေလ်ာက္ထားရမယ္ဆိုရင္ ေက်ာ္ရွိန္ဆိုတာ ေအာင္ေမာင္းရဲ႕ ဆရာလို႕ ေျပာရမွာပါပဲ ဘုရား၊ ေက်ာ္ရွိန္က အခုကိစၥမွာ ေအာင္ေမာင္းကို လႊဲထားခဲ့ပါတာ ဘုရား၊ ၿပီးေတာ့ တစ္ပါတည္း ဆရာေတာ္ကို ေတာင္းပန္ခ်င္ပါေသးတယ္ ဘုရား”

“ဘာမ်ားတုန္း ဘုိးသူေတာ္ရဲ႕”

“ဒီလိုပါ ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ ေရာက္တဲ့ေန႕မွာ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ေက်ာင္းသားေလး စားမယ့္ အစာထဲကို ဝမ္းႏုတ္ေဆး ထည့္ခဲ့ပါတယ္ ဘုရား၊ ဒါေၾကာင့္ မနက္ခင္း ဆြမ္းခံသြားတဲ့အခါမွာ ေက်ာင္းသားေလး မလိုက္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ အေနနဲ႕ ေက်ာင္းသားေလးကို မုန္းလို႕ အဲဒီလို လုပ္တာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ပါ ဘုရား၊ ဆြမ္းခံၾကြခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသား မလိုက္ႏိုင္လို႕ ေအာင္ေမာင္း လိုက္သြားခဲ့ရင္ တပည့္ေတာ္ အေနနဲ႕ ေအာင္ေမာင္းရဲ႕ ပစၥည္းေတြကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စစ္ႏိုင္မွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အဲဒီလို ျပဳလုပ္ခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္ ဘုရား”

“ေအာ္ .. ဘုန္းႀကီးရဲ႕ ေက်ာင္းသားေလး ဝမ္းေလ်ာတာ ဖုိးသူေတာ္ လက္ခ်က္ကိုး။ ခုလို ဖုိးသူေတာ္က အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ေလ်ာက္တယ္ဆိုေတာ့ ဘုန္းႀကီးက ခြင့္လြတ္ ရမွာေပါ့ကြယ္၊ ဒါနဲ႕ ေအာင္ေမာင္းရဲ႕ ပစၥည္းေတြကို စစ္ေတာ့ ဘာမ်ား ထူးထူးျခားျခား ေတြ႕သတုန္းကြဲ႕”

“မွန္ပါ့ဘုရား၊ ပထမဆံုး တပည့္ေတာ္ ေအာင္ေမာင္းရဲ႕ ေခါင္းဦးေအာက္ကို ၾကည့္မိပါတယ္ ဘုရား၊ ဒါကလည္း ေမာင္သုရဲ႕ သတင္းေပးခ်က္ေၾကာင့္ပါပဲ ဘုရား၊ ေခါင္းဦးေအာက္ကို ၾကည့္ေတာ့ ေမာင္သု ေျပာတဲ့အတုိင္းပါပဲ၊ အင္းေက်ာက္ျပားေလးကို ေတြ႕ရပါတယ္ ဘုရား၊ ဒီအင္းေက်ာက္ျပားက အိပ္မက္ေတြကို ေအာင္ႏိုင္ေစတယ္လို႕ ေျပာရမွာပါပဲ ဘုရား၊ အင္းေက်ာက္ျပား ေၾကာင့္ပဲ အိပ္မက္ေပးတဲ့ ရုပ္ဆိုးဆိုး လူႀကီးဟာ ေအာင္ေမာင္းကို ဒုကၡေပးဖို႕ မစြမ္းႏိုင္ပါ ဘုရား”

(မွတ္ခ်က္ ။   ။ အင္းေက်ာက္ျပား အေၾကာင္းအား အထက္တြင္ ထူးဆန္းေသာ ေက်ာက္ျပားေလး ဟူ၍ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါသည္။)

“ၿပီးေတာ့ ေအာင္ေမာင္းက အိပ္မက္ထဲက လူႀကီးကို အင္းေက်ာက္ျပားရဲ႕ အစြမ္းနဲ႕ မင္းသားေလး ျမႇဳပ္ႏွံခဲ့တဲ့ ရတနာေတြရွိရာ ေနရာကို ျပခိုင္းလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္ ဘုရား၊ မေန႕ညက ဆရာေတာ္ထံကို အကူအညီေပးဖို႕ အိပ္မက္လာေပးတယ္ ဆိုတာကို ေထာက္ရင္ ဒီေန႕မွာပဲ ေအာင္ေမာင္းက မင္းသားေလးရဲ႕ ရတနာသိုက္ကို ေဖာက္ဖို႕ လုပ္မယ္လုိ႕ တပည့္ေတာ္ အေနနဲ႕ ေတြးမိပါတယ္ ဘုရား”

ထိုအခါတြင္ ဆရာေတာ္မွ “ဒါျဖင့္ ဘုန္းႀကီးတို႕ အေနနဲ႕ အိပ္မက္ထဲက လူႀကီးကို ဘယ္လို ကူညီၾကမတုန္း” ဟူ၍ ေျပာေလ၏။ သူႀကီးျဖစ္သူမွ “တပည့္ေတာ္ အေနနဲ႕ ေတြးမိတာကေတာ့ ေအာင္ေမာင္း ျပန္လာရင္ ဖမ္းလိုက္မယ္ ဘုရား” ဟူ၍ ေျပာေလရာ ဘုိးသူေတာ္မွ “ဟုတ္ပါၿပီ သူႀကီး၊ သူႀကီးက ေအာင္ေမာင္းကို ဖမ္းမယ္ ဆိုတာေတာ့ လက္ခံပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္ကို မင္းသမီးေလး အကူအညီ ေတာင္းထားတဲ့ ကိစၥက ဆံုးခန္းတုိင္ေအာင္ မေရာက္ႏိုင္ေသးဗ်၊ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ေအာင္ေမာင္းကို ဖမ္းလုိက္တဲ့အတြက္ မင္းသားေလး ထားခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေတြရဲ႕ ရန္ကို ေလာေလာဆယ္ ကာကြယ္ႏိုင္မယ္၊ ေလာေလာဆယ္ကိုပဲ ေျပာတာ၊ ၿပီးေတာ့ ေအာင္ေမာင္းကို ဖမ္းစစ္ၿပီး ရတနာေတြ ရွိတဲ့ေနရာကို ျပခိုင္းမယ္ဆိုရင္လည္း ေအာင္ေမာင္းက အသတ္သာ အေသခံသြားမယ္ ျပေပးမွာ မဟုတ္ဘူး၊ ေအာင္ေမာင္း အေၾကာင္း က်ဳပ္ေကာင္းေကာင္း သိထားတယ္” ဟူ၍ ေျပာလိုက္ေလေတာ့၏။

“ဒါဆို ဘုိးသူေတာ္ သေဘာက ဘယ္လုိရလဲ”

“က်ဳပ္အေနနဲ႕ကေတာ့ ေအာင္ေမာင္းတို႕ လုပ္ငန္းစၿပီဆိုမွ ဝင္ဖမ္းခ်င္တယ္ဗ်ာ”

“သူတို႕ လုပ္ငန္းစ ဘယ္ေတာ့ စမွာတဲ့လဲ”

“ဒီေန႕ညပဲ စၾကလိမ့္မယ္ထင္တယ္” ဟူ၍ ဘုိးသူေတာ္မွ ေျပာလိုက္ေလေတာ့သည္။

x x x x x x x x x x

 

ထူးဆန္းေသာ ကုသိုလ္

ယင္းေန႕ ညေနအခ်ိန္တြင္ လူတစ္ေယာက္သည္ အထုပ္ႀကီး တစ္ထုပ္အား ထမ္းလ်က္ တိုင္းတာေက်းရြာ၏ အေနာက္ေျမာက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ရွိေသာ ရြာဦး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသုိ႕ ေလ်ာက္လွမ္းလာေနသည္ကုိ ေတြ႕ရေလ၏။ ထုိလူသည္ ေက်ာင္းဝင္းထဲသုိ႕ ေရာက္ေသာအခါတြင္ တိုင္းတာရြာ၏ နာမည္ႀကီး ဇရပ္ျဖစ္ေသာ အိပ္မက္ေပး ဇရပ္သို႕ တည့္မတ္စြာ ေလ်ာက္လွမ္းသြားေလ၏။

“အလို …. မေပါ့မပါးႀကီးနဲ႕ပါကလား၊ ေမြးေတာ့မယ္ထင္ရဲ႕”

“အိပ္တုန္းႀကီးတဲ့ ဘုိးသူေတာ္၊ ဒီမွာ ေမာလာလို႕ စကားမမ်ားခ်င္ဘူး၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေအးေအးေဆးေဆးေနပါ”

“ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္က ဘာေျပာလို႕တံုး၊ က်ဳပ္ဖတ္ေနတဲ့ စာအုပ္ထဲက အေၾကာင္းကို က်ဳပ္ဟာက်ဳပ္ ေျပာေနတာပါ၊ ခင္ဗ်ားက အဆံမရွိ က်ည္မရွိနဲ႕၊ တယ္လည္း ေဒါသက ျဖစ္တတ္ေသးသကိုး”

ထိုအခါတြင္ ဦးေအာင္ေမာင္းမွာ ဘုိးသူေတာ္အား မည္သုိ႕မွ် ဆက္မေျပာေတာ့ဘဲ ေရခ်ိဳးရန္အတြက္ ျပင္ဆင္ေလ၏။

ဦးေအာင္ေမာင္းသည္ ေရခ်ိဳးျခင္းကိစၥ ၿပီးေသာအခါ ၎၏ အိတ္ႀကီးကို ျဖည္ၿပီးလွ်င္ အိတ္ႀကီးအတြင္းမွ ပုလင္းမ်ားကို ထုတ္ေလ၏။ ထိုပုလင္းမ်ားပင္ ေဖ်ာ္ရည္ပုလင္းမ်ား ျဖစ္ေလသည္။

“စာဖတ္ရတာ မ်က္စိေညာင္းလာၿပီ၊ ဒီအခ်ိန္ ေဖ်ာ္ရည္ေလး ဘာေလးမ်ား ေသာက္လိုက္ရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ” ဟူ၍ ဘုိးသူေတာ္မွ ေျပာေသာအခါ ဦးေအာင္ေမာင္းမွာ မၾကားဟန္ျပဳ၍ ေနေလသည္။

“အလို … ငါ ေတာင့္တတုိင္း ျပည့္စံုေအာင္မ်ား ဖန္ဆင္းလိုက္သလားကြယ္၊ ေဟာ .. ဟုိမွာ ေဖ်ာ္ရည္ေတြပါလား ကြယ္ရို႕”

“အိပ္တုန္းႀကီးရုံတင္မက၊ အစားကလည္း ငမ္းတတ္ေသးသကုိး”

“က်ဳပ္က အစား မငမ္းပါဘူး၊ အေသာက္ကို ငမ္းတာပါ၊ က်ဳပ္ကို တစ္ခြက္ေလာက္ေဖ်ာ္ၿပီး တိုက္ပါ”

“ေသာက္ခ်င္တယ္ ဆိုရင္လည္း အဲဒီလို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာပါ၊ ဒါေပမယ့္ ဒီေက်ာင္းမွာ ဘုိးသူေတာ္ထက္ႀကီးတဲ့ ဆရာေတာ္နဲ႕ ကိုရင္ေတြကို အရင္ဆံုး ကပ္ၿပီးမွ ေသာက္ပါ”

“ဒီတစ္ခါ ခင္ဗ်ား မဆုိးဘူး၊ ႀကီးသူ ငယ္သူကို သိတတ္တယ္”

ဦးေအာင္ေမာင္းသည္ ေဖ်ာ္ရည္မ်ားအား ေဖ်ာ္ၿပီးေသာအခါတြင္ ဆရာေတာ္ႏွင့္တကြ ေက်ာင္းရွိ ကိုရင္၊ ေက်ာင္းသားမ်ားအား တိုက္ေလ၏။ ၿပီးေနာက္ ဖုိးသူေတာ္အား ေဖ်ာ္ရည္တစ္ခြက္ ေပးေလသည္။

ထုိအခါ ဘုိးသူေတာ္မွ “အင္း … ေတာင္းတတိုင္း ျပည့္စံုရတဲ့အျဖစ္ဟာ ခ်စ္စရာ ေကာင္းလွ၏” ဟူ၍ ေျပာလိုက္ေလေတာ့၏။

x x x x x x x x x x

 

ထူးဆန္းေသာ တိုက္ပြဲ

ညသည္ တိတ္ဆိတ္ျခင္းကို ကုိယ္စားျပဳတတ္၏။ သို႕ရာတြင္ ခါတုိင္းေန႕မ်ားႏွင့္မတူ တုိင္းတာေက်းရြာ၏ ရြာဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္း အတြင္း၌မူ တိတ္ဆိတ္ျခင္း မရွိပါဘဲ မီးေရာင္မ်ားျဖင့္ လႈပ္ရွားေနသည္ကို ေတြ႕ရေလသည္။

“ေမာင္ထြန္း၊ ငေအာင္၊ ေရာင္ႀကီး မင္းတို႕မွာ ပစၥည္းေတြ ျပည့္ျပည့္စံုစံု ပါရဲ႕ေနာ္”

“ပါပါတယ္ ဆရာ”

“ေအး .. ပါတယ္ဆုိလည္း ၿပီးေရာ၊ အခ်ိန္ သိပ္မရဘူး၊ မုိးမလင္းခင္ အၿပီးလုပ္မွရမယ္။ လာ သြားၾကရေအာင္”

ထိုလူစုသည္ မီးတုတ္မ်ား ကိုင္ေဆာင္လ်က္ ရြာဦးေက်ာင္း ဇရပ္၏ ေျမာက္ဘက္သို႕ ထြက္ခြာ သြားၾကေလသည္။ ၎လူစုသည္ တစ္ေနရာသို႕ ေရာက္ေသာအခါတြင္ ရပ္လိုက္ၾကၿပီးေနာက္ –

“ဒီေနရာပဲကြ၊ အရင္ဆံုး ဒီခ်ံဳေတြကို ရွင္းရမယ္၊ ေနာက္ေတာ့ ေအာက္က ေက်ာက္တံုးႀကီးေတြကို ဖယ္ရမယ္” ဟူ၍ ၎တို႕ အဖြဲ႕၏ ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ဟန္သူေသာ လူႀကီးမွ ေျပာလိုက္ေလရာ အျခားေသာ သူမ်ားသည္ အသင့္ပါလာေသာ ဓားမ်ားျဖင့္ ခ်ံဳႀကီးမ်ား ခုတ္ထြင္ ရွင္းလင္းၾကေလသည္။ ၿပီးေသာအခါတြင္ လူသံုးဖက္ခန္႕ရွိ ေက်ာက္တံုးႀကီးအား ဖယ္ရွားၾကေလ၏။

“ေက်ာက္တံုးေအာက္မွာ ဘာမွလည္း မရွိဘူး ဆရာ”

“ဟ .. ေရာင္ႀကီးရဲ႕၊ ေက်ာက္တံုး ဖယ္လိုက္ရုံနဲ႕ ဖြားခနဲ ေပၚလာရေအာင္ ကံထူးသူ ယူေစဆိုၿပီး ထားခဲ့တဲ့ ရတနာေတြမွ မဟုတ္ဘဲနဲ႕၊ ေသခ်ာ စနစ္တက် ထားခဲ့တဲ့ ရတနာေတြကြ”

“ဒီလိုဆို ဘာဆက္ၿပီး လုပ္ရဦးမလဲ ဆရာ”

“ေအး .. အဲဒီ ေက်ာက္တံုးႀကီး ဖက္လိုက္တဲ့ ေနရာကို တူးကြာ၊ လူတစ္ရပ္ျမဳပ္ေလာက္ ေရာက္ရင္ ငါ့ကိုေျပာ”

တပည့္ျဖစ္ဟန္သူေသာ လူသံုးေယာက္တို႕သည္ ၎တို႕၏ ဆရာေျပာသည့္အတုိင္း ေက်ာက္တံုးႀကီးအား ဖယ္ရွားလိုက္သည့္ ေနရာတြင္ တူးဆြၾကေလ၏။ ယင္းသို႕ တူးဆြရင္း လူတစ္ရပ္ ျမဳပ္သည့္ အတုိင္းအတာသို႕ ေရာက္ေသာအခါ ၎တို႕၏ ဆရာျဖစ္သူအား ေျပာေလ၏။

ထိုအခါ ဆရာျဖစ္သူမွာ တူးထားေသာ တြင္းထဲသုိ႕ ဝင္ေရာက္ၿပီးလွ်င္ ေျမႀကီးအား လက္ျဖင့္ ပုတ္၍ ပုတ္၍ ေနေလ၏။ ယင္းေနာက္တြင္ သံတူးရႊင္း အသံုးျပဳကာ အားျဖင့္ ေျမႀကီးအား ထိုးစိုက္လိုက္ေလသည္။ ထိုအခါ “ေဒါင္” ဟူေသာ သံကို သံျဖင့္ ထိခိုက္မိသည့္ အသံႀကီးမွာ ညဥ့္နက္ သန္းေခါင္အခ်ိန္တြင္ က်ယ္ေလာင္စြာ ထြက္ေပၚလာေလေတာ့သည္။

ယင္း အသံေၾကာင့္ တပည့္ျဖစ္ဟန္တူသူ လူသံုးေယာက္မွာ လန္႕သြားၾကၿပီး –

“ဆရာ .. ဆရာ .. က်ေနာ္တို႕ မီးေတြ ၿငိမ္းလိုက္ရမလား”

“ဘာလို႕တုန္းဟ”

“အသံၾကားလို႕ ေက်ာင္းကလူေတြ ႏိုးသြားရင္ က်ေနာ္တုိ႕ကို မိသြားမွာေပါ့ ဆရာရဲ႕”

“အဟတ္ … ငါ့ေကာင္ႏွယ္၊ ဆရာ ဆိုမွေတာ့ အားလံုးကို ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ၿပီးသားေပါ့ကြ၊ ညေနက ေဖ်ာ္ရည္ထဲမွာ အိပ္ေဆးေတြ ငါထည့္ၿပီး တိုက္လိုက္တယ္ကြ၊ မနက္မုိးလင္း ေနဖင္ထုိးမွပဲ ေက်ာင္းကလူေတြ ႏိုးၾကလိမ့္မယ္ကြ၊ ဒီအတြက္ ဘာမွ ပူစရာ မလိုပါဘူးကြာ၊ ဟို ဖုိးသူေတာ္ဆိုတဲ့ ေကာင္ကိုေတာ့ ပိုၿပီးေတာင္ ပူစရာ မလိုဘူး”

“ဖုိးသူေတာ္ .. ဟုတ္လားဆရာ”

“ေအး .. ဟုတ္တယ္၊ မင္းတို႕ မျမင္ခဲ့ဘူးလား၊ ဇရပ္ေပၚမွာ ေစာင္ၿခံဳၿပီး ေကြးေနတဲ့ တစ္ေယာက္ေလကြာ”

“ဟာ .. ဒါဆို မျဖစ္ဘူးဆရာ၊ ဖုိးသူေတာ္ကို က်ေနာ္ အရင္ဆံုး သြားသတ္ရဦးမယ္”

“ဘာျဖစ္တာတံုး ေမာင္ထြန္းရဲ႕၊ ဖိုးသူေတာ္က ဒီရတနာေတြထက္ အေရးမႀကီးပါဘူးကြာ၊ ၿပီးေတာ့ အရူးဖုိးသူေတာ္အတြက္ အခ်ိန္မကုန္ခံႏိုင္ဘူးကြ”

“မျဖစ္ဘူး ဆရာ၊ ဆရာႀကီးက က်ဳပ္ကို မွာလိုက္တယ္ဗ်၊ ဖုိးသူေတာ္ေတြ႕ရင္ တစ္ခါတည္းသာ သတ္ခဲ့တဲ့၊ အဲဒီ ဖိုးသူေတာ္က က်ဳပ္တို႕အတြက္ ေျမြဆိုးလို႕ ေျပာလိုက္တယ္ဗ်”

“ေဟ … ဟုတ္လားကြ” ဟူ၍ ေျပာကာ ဆရာျဖစ္သူသည္ တြင္းေပၚသုိ႕ ျပန္တက္၍ ၎၏ လြယ္အိတ္ႀကီးအတြင္းမွ ေသနတ္အား ထုတ္ယူလိုက္ေလ၏။ “ဆရာႀကီးက မွာလိုက္တာဆိုေတာ့ အေရးႀကီးလို႕ ျဖစ္လိမ့္မယ္၊ အဲဒီဖုိးသူေတာ္ကို ငါကိုယ္တုိင္ သြားသတ္မယ္၊ မင္းတို႕ ငါသြားတုန္း ဒီတြင္းကို သံျပားႀကီး ေပၚတဲ့ထိေအာင္ တူးထားၾက” ဟူ၍ ဆိုကာ မီးတုတ္တစ္ခုအား ေတာင္းယူလိုက္ေလ၏။

ထိုအခ်ိန္တြင္ပင္ “အိုဘယ့္ … ေဒါသအုိးႀကီးရယ္၊ က်ဳပ္ကုိ တကယ္ပဲ သတ္ေတာ့မွလားကြယ္” ဟူေသာ အသံသည္ ၎တို႕ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းမွ ထြက္ေပၚလာေလ၏။ ထိုအခါ လူမ်ားမွာ အသံလာရာဆီသုိ႕ ၾကည့္လိုက္ၾကေသာအခါတြင္ ဖိုးသူေတာ္သည္ ၎တို႕ထံသုိ႕ ခပ္မွန္မွန္ ေလ်ာက္လွမ္းလာသည္ကို ေတြ႕ျမင္လိုက္ရေလေတာ့သည္။

ဖိုးသူေတာ္အား ေတြ႕ျမင္ေသာအခါတြင္ ဆရာျဖစ္သူ လူႀကီး၏ တပည့္မ်ားမွာ နီးစပ္ရာ လက္နက္ကိုယ္စီ ဆြဲကိုင္လိုက္ၾကသည္ကို ေတြ႕ရေလ၏။

“ေသခ်င္တဲ့က်ား ေတာေျပာင္းဆိုတာ ဒါမ်ိဳးေနမွာ၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဇရပ္ေပၚမွာပဲ ေအးေအးေဆးေဆး အိပ္ေနရင္ အေသ ပုိေကာင္းဦးမယ္၊ ခုဟာက ေသနတ္ရွိရာ သားေကာင္လာ ဆိုသလို ျဖစ္ေနၿပီ” ဟူ၍ ဆရာျဖစ္သူ လူႀကီးမွ ဖိုးသူေတာ္အား လွမ္း၍ ေျပာလိုက္ေလ၏။

“ေသခ်င္တဲ့က်ား ေတာေျပာင္းဖို႕ လာတာမဟုတ္ဘူး ေအာင္ေမာင္းေရ၊ ေကသရာ ျခေသၤ့က သားေကာင္ ဖမ္းလို႕လာတာ” ဟူ၍ ဖုိးသူေတာ္မွ ေျပာလိုက္ေသာအခါတြင္ ဆရာျဖစ္သူ ဦးေအာင္ေမာင္းမွာ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာလိုက္ေလ၏။

“ဟား .. ဟား .. ဟား ၊ သိပ္ရယ္ဖို႕ေကာင္းတာပဲ ဖုိးသူေတာ္ရယ္၊ ေဟာဒီ က်ဳပ္လက္ထဲက ေသမင္းက ေျခေသၤ့ငပ်င္းရဲ႕ ဗိုက္ကို ေဖာက္ထြက္သြားမွာကို သတိမမူမိရန္ေကာ”

“က်ဳပ္က ေသနတ္ၿပီးတယ္ ေအာင္ေမာင္းေရ၊ ဂဠဳန္ဆရာစံဆီက တုတ္ၿပီးဓားၿပီး ေသနတ္ၿပီးတယ္ဆိုတဲ့ ေဆးနည္းကို ရထားတဲ့လူလို႕ ေျပာလို႕ေတာင္ ရႏိုင္ပါရဲ႕”

“ဒါဆိုလည္း ၿပီး မၿပီး သိရေအာင္ စမ္းၾကည့္ရတာေပါ့ေလ၊ ေသရင္ေတာ့ တာဝန္ မယူဘူးေနာ္၊ ဒါေပမယ့္ ဆုတစ္ဆုေတာ့ ေတာင္းေပးလိုက္ပါမယ္၊ ေသရင္ အဝီစိမွာ ခ်ိဳးကပ္ပါေစဗ်ာ” ဟူ၍ ဆိုကာ ဦးေအာင္ေမာင္းမွာ ၎ႏွင့္ ဆယ္လွမ္းခန္႕အကြာသုိ႕ ေရာက္ရွိေနၿပီျဖစ္ေသာ ဖုိးသူေတာ္အား ေသနတ္ျဖင့္ ခ်ိန္လိုက္ေလ၏။

ထိုအခါ ဖုိးသူေတာ္မွာ ၎၏ ေျခလွမ္းအား ရပ္လိုက္ၿပီးေနာက္ “ဒီမွာ ေအာင္ေမာင္း၊ ငါက ေသနတ္ကို ေၾကာက္တတ္တဲ့လူ မဟုတ္တာေတာ့ မင္းအတြက္ ကံဆိုးလွတယ္လုိ႕ ေျပာရမယ္ကြာ” ဟူ၍ ေျပာလိုက္ေလ၏။

“ေတာ္ေတာ္ အေျပာႀကီးတဲ့ ဖုိးသူေတာ္၊ ၾကြေပေတာ့ အဝီစိကို” ဟူ၍ ဦးေအာင္ေမာင္းမွ ေျပာေျပာဆိုဆို ေသနတ္ေမာင္းအား ျဖဳတ္ခ်လိုက္ေလေတာ့၏။

x x x x x x x x x x

 

ထူးဆန္းေသာ ဇာတ္သိမ္း

“ေခ်ာက္ .. ေခ်ာက္ .. ေခ်ာက္”

ဦးေအာင္ေမာင္းမွာ ေသနတ္အား ေမာင္းျဖဳတ္လိုက္ေသာ္လည္း က်ည္ဆံကား ထြက္လာျခင္း မရွိေပ။ ဦးေအာင္ေမာင္းသည္ ေက်နပ္ျခင္း မရွိဘဲ ေသနတ္ေမာင္းအား သံုးခါခန္႕ ဆက္၍ ဆြဲေလ၏။ သို႕ရာတြင္ က်ည္ဆံကား ထြက္လာခဲ့ျခင္း မရွိေပ။ ထိုအခါ ဦးေအာင္ေမာင္းမွာ ဖုိးသူေတာ္အား တစ္လွည့္၊ ၎၏ ေသနတ္အား တစ္လွည့္ၾကည့္၍ ထူးဆန္းသကဲ့သို႕ ျဖစ္ေလေတာ့သည္။

“ဟား … ဟား .. ဟား ၊ ယံုၿပီမဟုတ္လား ေအာင္ေမာင္းေရ၊ က်ဳပ္က ေသနတ္ၿပီးပါတယ္ဆို” ဟူ၍ ဖုိးသူေတာ္မွ ရယ္ေမာလိုက္ေလ၏။ ဖုိးသူေတာ္၏ စကားအဆံုးတြင္မူ ေတာမီးေလာင္သည့္ႏွယ္ ၎တို႕ရွိရာ ပတ္ပတ္လည္မွ မီးမ်ား ေတာက္ေလာင္လာေလေတာ့၏။

အဆိုပါ မီးမ်ားမွာ ၎တို႕ႏွင့္ နီးသည္ထက္ နီး၍ လာေလသည္။ အမွန္စင္စစ္အားျဖင့္မူ ယင္းမီးမ်ားမွာ ေတာမီးေတာက္ေလာင္သည္ မဟုတ္ဘဲ တုိင္းတာရြာသူႀကီးမွ ရြာထဲမွ လူမ်ားမွ မီးတုတ္မ်ားကိုင္ကာ ၎တို႕ ဆီသို႕ လွမ္းေလ်ာက္လာျခင္းပင္ ျဖစ္ေလ၏။ ၎တို႕လာပံုမွာ စက္ဝုိင္းပံုစံ ဝုိင္း၍ လာသည္ျဖစ္သည့္အတြက္ ဦးေအာင္ေမာင္းႏွင့္ သူ႕လူမ်ားမွာ ေျပးေပါက္ မရွိေတာ့ဘဲ ျဖစ္သြားရေလ၏။

ဤသို႕ျဖင့္ လူခ်င္း မမွ်ေသာေၾကာင့္ ဦးေအာင္ေမာင္းႏွင့္ သူ႕လူမ်ားမွာ အဖမ္းခံလိုက္ရေလေတာ့သည္။ ယင္းသုိ႕ ဖမ္းဆီးၿပီး ေနာက္တြင္ ဖုိးသူေတာ္၊ သူႀကီးႏွင့္ ရြာသား ငါးေယာက္ခန္႕မွာ ဦးေအာင္ေမာင္းတို႕ တူးထားေသာ ေျမႀကီးအား ထပ္၍ တူးၾကေလ၏။

သံျပားႀကီးအား တူးမိေသာအခါ မည္သုိ႕ ျပဳလုပ္ရမည္ကို မသိမွန္းရွိေနစဥ္ ဖုိးသူေတာ္မွ သံျပားႀကီးေပၚတြင္ ရွိေသာ ကြင္းအား ၎၏အားျဖင့္ ဆြဲလိုက္ရာ သံျပားႀကီးမွာ တံခါးသဖြယ္ တျဖည္းျဖည္း ပြင့္လာေလ၏။ ယင္းသို႕ ပြင့္သြားေသာအခါတြင္ ေျမေအာက္သို႕ ဆင္းသည့္ ေလွကားထစ္မ်ားကို ေတြ႕ျမင္ရေလေတာ့သည္။

“ေတာ္ေတာ္ ထြင္တတ္တဲ့ လူေတြပဲ” ဟူ၍ ဖုိးသူေတာ္မွ ေျပာကာ ၎ကိုယ္တုိင္ ေလွကားထစ္မ်ားမွ ေျမေအာက္သို႕ ဆင္းသြားေလရာ သူႀကီးႏွင့္ ရြာသားငါးေယာက္မွာလည္း လိုက္ပါ ဆင္းၾကေလသည္။ ၎တို႕သည္ ေျမေအာက္ လမ္းအတြင္း မီးတုတ္မ်ားျဖင့္ ေလ်ာက္လွမ္းလာခဲ့ရာ အေတာ္အတန္ လွမ္းမိေသာအခါတြင္ လမ္းေပ်ာက္သြားေလ၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ၎တို႕ ေမွ်ာ္လင့္ထားသကဲ့သုိ႕ ခရီးအဆံုးတြင္ ရတနာမ်ားကို မေတြ႕ရဘဲ ၎တို႕ေရွ႕တြင္ ေျမသားမ်ားသာ ကာရံထားသည္ကို ေတြ႕ရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သာ ျဖစ္ေလေတာ့သည္။

ထို႕ထက္ ၎တို႕ ေရွ႕တည့္တည့္တြင္ တစ္ထြာသာသာခန္႕ရွိ အရုပ္သံုးရုပ္ကို ေတြ႕ရေသး၏။ ယင္းတို႕မွာ က်ားရုပ္၊ ျခေသၤ့ရုပ္ႏွင့္ ျမင္းရုပ္တို႕ပင္ ျဖစ္ေလသည္။ ထိုအခါ သူႀကီးျဖစ္သူမွ –

“ကဲ .. ဖုိးသူေတာ္ေရ၊ က်ဳပ္တို႕ ခရီးေတာ့ ဆံုးၿပီ၊ ဟိုေရွ႕က အရုပ္သံုးရုပ္ကို ကေလးေတြ ကစားဖို႕ ယူသြားၿပီး ျပန္ရုံပဲ ရွိၾကတာေပါ့” ဟူ၍ ေျပာေလရာ ဖုိးသူေတာ္မွ “ဒီလို ရွိတယ္ သူႀကီးရဲ႕၊ က်ဳပ္တို႕အေနနဲ႕ အဆံုးမွာ ရတနာေတြ ေတြ႕မယ္လို႕ ေမွ်ာ္မွန္းၿပီး လာခဲ့ေပမယ့္ ေဟာ .. ဟုိက အရုပ္ေလးသံုးရုပ္က လႊဲၿပီး ဘာမွမရွိ နတၳိပါပဲ၊ ဒီေတာ့ က်ဳပ္ စဥ္းစားမိတာ တစ္ခုရွိတာဗ်”

“ဘာမ်ားတုန္း ဖုိးသူေတာ္ရဲ႕”

“ဒီလိုပါ၊ ခင္ဗ်ားတို႕ အိပ္မက္ထဲမွာ ေနာက္ဆံုး လူႀကီး ေျပာသြားတဲ့ စကားကို သိတယ္မဟုတ္လား”

“အင္း သိတယ္ေလ၊ သူေျပာသြားတာက ကၽြႏ္ုပ္ကား ေသခဲ့ေလၿပီ၊ သို႕ရာတြင္ ကၽြႏ္ုပ္ မေသေသး၊ ကၽြႏ္ုပ္အား အေသသတ္၍ ေကာင္းရာသို႕ ပို႕ပါေလာ့ ဒါပဲ မဟုတ္လား”

“ဟုတ္တယ္ သူႀကီး၊ က်ဳပ္စဥ္းစားမိတာက အဲဒီ စကားနဲ႕ ဒီအရုပ္ေတြနဲ႕ဟာ ပတ္သက္မႈမ်ား ရွိႏိုင္မလားလို႕ပါ”

“အင္း … လုပ္စမ္းပါဦး၊ ဖုိးသူေတာ္ စဥ္းစားမိတာကို က်ဳပ္တို႕လည္း သိရေအာင္လို႕”

“လူႀကီးရဲ႕ စကားထဲမွာ စကားက သံုးမ်ိဳးပါတယ္ဗ်၊ ဒီက အရုပ္ကလည္း သံုးရုပ္ပဲ ဆိုေတာ့”

“ဖိုးသူေတာ္ စကားက စိတ္ဝင္စားစရာပဲ၊ ဒီေတာ့ ဖုိးသူေတာ္က ဘယ္လိုလုပ္မယ္ စိတ္ကူးထားတံုး” ဟူ၍ သူႀကီးမွ ေမးျမန္းလိုက္ရာ ဖုိးသူေတာ္သည္ အရုပ္သံုးရုပ္ဆီသို႕ ေလ်ွာက္လွမ္းသြားၿပီး ဘယ္ဘက္ဆံုးတြင္ရွိေနေသာ က်ားရုပ္အား ကိုင္ကာ ဆြဲလွဲခ်လိုက္ေလ၏။ ယင္းေနာက္တြင္ အလယ္တြင္ ရွိေနေသာ ျခေသၤ့ရုပ္အား ပတ္ခ်ာလည္ တစ္ပတ္ လွည့္လိုက္ျပန္၏။

ထုိ႕ေနာက္ ညာဖက္ဆံုးတြင္ ရွိေနေသာ ျမင္းရုပ္အား အေပၚသုိ႕ ဆြဲ၍ မလိုက္ေလရာ မည္ဟီးသံႀကီးတစ္ခု ထြက္ေပၚလာၿပီး ၎တို႕ေရွ႕တြင္ရွိေနေသာ ေျမႀကီးမွာ တံခါးသဖြယ္ ပြင့္လာေလေတာ့၏။ တံခါးႀကီး ပြင့္သြားေသာအခါတြင္မူ မီးေရာင္၏ အရွိန္ျဖင့္ တလက္လက္ ေတာက္ပေနေသာ ရတနာမ်ားအား ေတြ႕လိုက္ရေလေတာ့သည္။

အဆိုပါ ရတနာမ်ားအား သယ္ယူၿပီးေသာအခါတြင္ အိပ္မက္ထဲတြင္ ေျပာၾကားသြားသည့္ မင္းသားေလး၏ သေဘာအတိုင္း သံုးပံုႏွစ္ပံုအား သာသနာေတာ္ ျပန္႕ပြားေရးအတြက္ အသံုးျပဳေပးပါရန္ ဆရာေတာ္အား အပ္ႏွံေလ၏။ က်န္သံုးပံု တစ္ပံုအား ထပ္မံ၍ ငါးပံုခြဲကာ တစ္ပံုအား ဖုိးသူေတာ္အား ေပးေလသည္။ ႏွစ္ပံုအား မင္းသားေလး အစျပဳခဲ့သည့္ တုိင္းတာရြာႀကီး တုိးတက္ေကာင္းမြန္ေရးအတြက္ အသံုးျပဳရန္ ရည္စူးလိုက္၏။ က်န္ႏွစ္ပံုကိုမူ မင္းသားေလး၊ အိပ္မက္ထဲက ရုပ္ဆုိးဆုိးလူႀကီး၊ မင္းသမီးေလးႏွင့္အတူ မင္းသားေလး၏ အေပါင္းအပါမ်ားအတြက္ ရည္စူး၍ အမွ်အတန္းမ်ား ေပးေဝခဲ့ေလသည္။

ယင္းသို႕ မင္းသားေလးတို႕အား အမွ်အတန္း ေပးေဝျခင္း အလွဴပြဲအား တုိင္းတာရြာတြင္ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္း ျပဳလုပ္ခဲ့ေလသည္။ ဆရာေတာ္မွလည္း သာသနာေတာ္ ျပန္႕ပြားေစရန္ ဘုရားေစတီမ်ား တည္ထားျခင္း၊ ပရိယတ္ စာသင္တိုက္မ်ားသို႕ လွဴဒါန္းျခင္း စသည့္တို႕အား ေဆာင္ရြက္ခဲ့ေလသည္။

ဖုိးသူေတာ္မွာမူ ၎ရရွိေသာ အခ်ိဳးအား တုိင္းတာရြာရွိ မူလတန္းေက်ာင္း အား တိုးခ်ဲ႕ျခင္း၊ ျပင္ဆင္မြမ္းမံျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ရန္ႏွင့္ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူ ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ လွဴဒါန္းခဲ့ေလ၏။ အမွန္စင္စစ္အားျဖင့္ ဖုိးသူေတာ္မွာ ရုပ္ဖ်က္ထားျခင္း ျဖစ္ၿပီး ၎၏ အမည္မွာ စိုးေမာင္ ဟူ၍ ျဖစ္ေၾကာင္း ေနာက္ပိုင္းတြင္ သိခဲ့ရေလေတာ့သတည္း။

 

အထက္ပါ ဝတၳဳကို က်ေနာ့္အေနနဲ႕ ဘာစိတ္ကူးနဲ႕ ေရးခဲ့တာလည္း ဆိုေတာ့ တစ္ေန႕ ရြာက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း အေၾကာင္းကို စကားေျပာရင္းက ဘာရယ္မဟုတ္ စၿပီး ေရးခဲ့မိတာပါ။ အဲဒီ ေရးထားတဲ့ အတိုအစေလးကို ရြာႀကီးထဲကို ထူးဆန္းေသာ ဆိုၿပီး ပို႕စ္အျဖစ္ တင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဖတ္ရႈအားေပးၾကတဲ့အတြက္ က်ေနာ့္မွာ ေနာက္ထပ္ ေရးဖို႕ခြန္အားေတြ အမွန္ပဲ တုိးလာခဲ့ရပါတယ္။ ဒီအတြက္ ဖတ္ရႈအားေပးသူ အေပါင္းကို ေက်းဇူး တင္ရွိပါေၾကာင္း ေျပာၾကားလိုပါတယ္။ ဒီဝတၳဳဟာ က်ေနာ့္အတြက္ ဆံုးခန္းတိုင္ေအာင္ ေရာက္ခဲ့တဲ့ ပထမဆံုး ဝတၳဳတစ္ပုဒ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။

 

ေက်းဇူးတင္လႊာ

က်ေနာ့္ရဲ႕ ထူးဆန္းေသာ ပို႕မ်ားအား လာေရာက္ အားေပးဖတ္ရႈသြားခဲ့ ၾကပါကုန္ေသာ Maung, ကိုရင္ေမာင္၊ အန္တီမမ၊ မေမဖလားဝါး၊ ေတာသားေလး၊ ေရာင္းရင္းႀကီး ကိုေပ၊ ဦးထူးဆန္း၊ ေၾကာင္ေလး၊ ကိုနာဂ၊ ၾကည္ေဆာင္း၊ ဘဲဥမ၊ ဖရဲသီး၊ Thu Wai၊ အမခိုင္၊ အရင့္ေရာင္၊ ကိုႀကီးႀကီးမိုက္၊ သူႀကီး၊ စႏိုး၊ မမႏိုရာ၊ ေမာင္ရင္ဗိုက္၊ ဦးေဇာက္ထုိး၊ ေဝးလြင့္တိမ္၊ အမပုခ်္၊ အရီးလတ္၊ Thar ag၊ မေရႊၾကည္၊ Wow၊ ေရႊအိ၊ ရာဇဝင္လူဆုိး၊ ဦးပါ၊ အန္တီပဒုမၼာ၊ Lynn Lynn၊ မမအညာသူ၊ ဘိုမင္း၊ မဂြတ္ေထာ္၊ cum min၊ ေဖဂ်ီးေပါက္ တို႕အား ေက်းဇူး အထူး တင္ရွိပါေၾကာင္း။

 

အထက္ပါ ဝတၳဳအား PDF ျဖင့္ ဖတ္ရႈလိုပါက Download ယူ၍ ဖတ္ႏိုင္ပါေၾကာင္း၊ အကယ္၍ Link Error တက္ေနပါက ထပ္တင္ေပးသြားမည္ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။

 

ႀကိဳးစားလွ်က္ …

အံစာတံုး

About မဟာရာဇာ အံစာတံုး

has written 306 post in this Website..

အခ်ိဳ႕ေသာ အရာေတြဟာ "ေျပာင္" ၿပီးရင္ ျပန္ေကာင္းဖို႕ မလြယ္ဘူး။ အခ်ိဳ႕အရာေတြ က်ေတာ့ တစ္မ်ိဳး။ "ေျပာင္" ၿပီးရင္ ပိုပို ေကာင္းလာတတ္တဲ့ အမ်ိဳး။ ႏႈတ္ခမ္းေမြး ေျပာင္ေအာင္လို႕ ရိတ္တယ္။ ရိတ္ေလ .. သန္ေလပဲ။ ထိပ္ေျပာင္လို႕ ဆံပင္ သန္ေအာင္ လုပ္တယ္။ မလြယ္ျပန္ဘူး။ ဒီသေဘာ .. ဒီသေဘာ။