ဒူပေတာပေ.

♣         ဟုတ်ကဲ့….။ကျနော်ပြောတဲ့ ဒူပေတာပေ ဆိုတဲ့ အခေါ်အဝေါ်နဲ ့ ပတ်သတ်လို ့ ကျနော့်ဘာသာ အနတ် ပြန်ကြည့်တာ

အကြမ်းခံခြင်း၊ အသုံးခံခြင်း၊ ကြာရှည်ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်း၊ သန်မာခြင်း၊ စတဲ့ အဓိပ္ပါယ်တွေနဲ ့ ပြည့်လို ့နေပါတယ်။

ဝတ္ထုပစ္စည်းတစ်ခုနဲ ့ ဥပမာပေးပြပါဆိုရင် – တန်ဖိုးညီ Touch Screen အမျိုးစား ဖုန်းနှစ်လုံးကို မြေပြင်ညီ ကြမ်းခင်းသို ့ ပစ်ချလိုက်တဲ့အခါ ဖုန်းနှစ်လုံးစလုံး ကွဲအက်၊ ပွန်းပဲ့ သွားတာခြင်း အတူတူ အကောင်းတိုင်း ဆက်သုံးလို ့ရနေမဲ့ ဖုန်းက ဒူပေတာပေ ခံတဲ့ ဖုန်းဟု ဆိုရမှာဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီ ဒူပေတာပေဆိုတဲ့ အသုံးနှုန်း ဘယ်အချိန်ကတည်းက စတင်ခေါ်ဝေါ်ခဲ့မှန်းမသိပေမဲ့ ကျနော့်ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေ အလျင်းသင့်သလို ခိုင်းနှိုင်း ခေါ်တွင်ခဲ့ကြလို ့ ကျနော် သတိထားမိခဲ့တာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

ပြီးတော့….

အောက်မှာ ကျနော်ပြောချင်တဲ့  အကြောင်းလေးတွေဟာလည်း ဒူပေတာပေ ဆိုတဲ့ ဝိသေသလေးနဲ ့  ခိုင်းနှိုင်းပြမှသာ

ပြည့်စုံ မြင်သာမှာမိုလို ့အနည်းငယ် ရှင်းပြနေတာလဲ ဖြစ်ပါတယ်ခင်ဗျား။

ဆက်ရလျင်….

 

♣           တစ်နေကုန် မိုးအဆက်မပြတ် ရွနေတဲ့တစ်နေ ့၊ ကျနော် အလုပ်မှ အပြန်ကားစီးဖို ့ ကားဂိတ်မှာ

စောင့်နေတုန်း အလုပ်သမားတစ်ဖွဲ ့ထမင်းချိုင့်လေးတွေ ကိုယ်စီဆွဲလို ့ အပြန်စီးဖို ့ကား လာစောင့်တာနဲ ့ကြုံပါတယ်။

သူတို ့ကြည့်ရတာ ပန်းရံ အဖွဲ ့သားတွေ ဖြစ်ဟန်တူပါတယ်။

မိုး တစက်စက် ရွာနေတာတောင် တစ်ဖွဲ ့လုံး ထီးတစ်ချောင်းတလေတောင် မပါကြတာလဲ သတိထားမိပါတယ်။

ဆက်ပြီး မသိမသာ အကဲခတ်ကြည့်တော့ တစ်ဖွဲ ့လုံး ဂိုက်ဂိုက် တုန်အောင် ချမ်းနေကြတာတွေ ့မိပါရောဗျာ။

သိတဲ့အတိုင်း ပန်းရံအလုပ် ဆိုတော့လဲ အရိပ်ထဲ၊ အမိုးအောက်ထဲ လုပ်ရတာမဟုတ်၊ မိုးရွာရွာ၊ နေပူပူ ထဲမှာ

မဆလာသယ်၊ အုတ်သယ်၊ သံချောင်းထမ်း၊ ဘိလပ်မြေထမ်း စတဲ့အလုပ်တွေကို စံချိန်စံညွှန်းမမီတဲ့ အစားအစာတွေနဲ ့

ခွန်အားအဖြစ် သွတ်သွင်း စားသုံးပြီး ဝမ်းစာရှာကြသူတွေ အများစုဖြစ်ကြတယ်လေး ။

ကိုယ်စီရွှဲစိုနေကြပြီး တဂတ်ဂတ်နဲ ့ အပေါ်သွား အောက်သွား ကြိတ်သံ ညံနေကြသော သူတို ့အဖွဲ ့ကြည့်ပြီး

အတော်လေး ဒူပေတာပေ ခံနိုင်ကြသူများပါ တကားလို ့ ကျနော် မှတ်ချက်ပြုမိလိုက်ပါတယ်။

ကျနော်  မိုးလေးနဲနဲစိုမိရင် နှာစေးဖို ့ပြင်တော့မယ်၊ နေပူထဲ ထီးမပါပဲ သွားမိရင် ခေါင်းကိုက်တော့မယ်၊ သူတို ့လို တစ်နေကုန် ပူလိုက်စိုလိုက် ခံရမယ် ဆိုလျင်………

စဉ်းစားရင်း ကျနော်ဆောင်းထားတဲ့ထီးက ကျနော့်ကို လှောင်ပြောင် အထင်သေးပြနေသယောင် ခံစားမိနေပါတော့တယ်။

____________________________________________________________

♣           ဘာလိုလိုနဲ ့ ကျနော့်အဘိုး ( အဖေ့ ဖခင် ) ဆုံးခဲ့တာ သုံးနှစ်ပြည့်တော့မယ်။

အသက် ၇ဝ မှာ ဆုံးခဲ့တာလေ။

ပင်စင်ယူပြီးနောက်ပိုင်း သားသမီးလုပ်စာ ထိုင်စားရင်း ကျန်းမာရေးလဲ အထူး ဂရုစိုက်ရင်း လူကြီးရောဂါနဲ ့ ဆုံးပါးသွားခဲ့တာပေါ့။

ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက် ဆိုလို ့ အတော်လဲ ဂရုစိုက်သူဖြစ်ပါတယ်။

မနက်ဆို နို ့ဆန်ပြုတ်၊ ငှက်ပျော်သီးဖီးကြမ်းတစ်လုံး၊ နွားနို ့တစ်ခွက် ၊ကြက်ဥ ။

နေ ့လည်ဆို ထမင်းအနည်းငယ်၊အသားဆို ငါးဟင်းပဲ စားတယ်၊ နို  ့တစ်ခွက်နဲ ့ ငှက်ပျောသီး တစ်လုံး။

ညဆိုလည်း နို ့ဆန်ပြုတ်၊နွားနို ့၊ ဝမ်းပျော့ဆေး အပါအဝင် လိုအပ်တဲ့ ဆေးဝါး အပြည့်အစုံ မှီဝဲတယ်။

သူ ့ကိုယ်သူလဲ ဂရုစိုက်သလို သူ ့ကို ဂရုမစိုက်ရင်လဲ ဆူပါသေးတယ်။

တစ်ခါ နေ ့လည်စာအပြီး နို ့တစ်ခွက် ပို ့ပေးတာ နောက်ကျလို ့ ပွစိပွစိ လုပ်နေတာ မပြီးတော့ဘူးဗျာ။

မိသားစု ဆရာဝန်ကလဲ ပုံမှန် သွေးပေါင်ချိန်၊ ဟိုစမ်း ဒီစမ်း အမြဲရှိပါတယ်။

 

ပြီးတော့….အဘိုးက ဆေးလိပ်၊ ကွမ်း၊ အရက် တစ်ခုမှ မသုံးစွဲခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့လည်း ခုတော့…ဆုံးခဲ့ရှာပြီလေ။

အဘိုးနဲ ့ယှဉ်လို ့  ရွာက အဘွား( အမေ့ အဒေါ် )ကို သွားသတိရမိတယ်။သူ ့ခမျာ အပျိုကြီး၊ သားသမီးမရှိ၊မြို ့က တူတွေ တူမတွေက တစ်ခါတလေ သွားလည်မှ စည်စည်ကားကား ပြုစုချက်ကျွေးတာ ခံရတယ်။

သူတစ်ယောက်ထဲ ဆိုလျင် ငါးပိရေနဲ ့ တို ့စရာပဲ စားတယ်၊တစ်ခါတလေမှ ဘဲဥ စားတယ်။ အဲထက်ပိုတစ်ခါတလေမှ အသားငါးစားတယ်။ ကပ်စေးနဲတာကိုး။

ကျန်းမာရေးကတော့ ဖျားတာနာတာ ရှိလာတဲ့အခါ ဟိုစမ်းဒီစမ်း လုပ်မဲ့ မိသားစု ဆရာဝန်မရှိ၊  ကွမ်းရွက်ပုံဆေးတစ်ထုပ်နဲ ့ ရေနွေးပူပူနဲ ့ ဖျောပြီး ချွေးထုတ်ပလိုက်တာပဲ။

အစားနည်းနည်းနဲ ့ အလုပ်များများ လုပ်နိုင်သူဆိုလဲမမှားဘူး။

ကိုယ်တိုင် ထင်းခွဲ၊ ဝယ်ခြမ်း၊ ချက်ပြုတ်၊ လျှော်ဖွတ် အကုန်လုပ်။

အဲဒီကြားထဲ တစ်ပတ်တစ်ခါ ညနေစာ အငတ်ခံပြီး ဥပုဿ်တောင် စောင့်လိုက်သေးသဗျာ။

အဲကွန်း မရှိ၊ ပန်ကာမရှိ၊ လျှပ်စစ်မီးမလို၊ အမျိုးတွေ လာဂရုမစိုက်လို ့လဲ ပွစိပွစိ မလုပ်။

သူ ့အလုပ်က အငှားချထားတဲ့ လယ်ကွက်က ဝင်ငွေလေးကိုစု၊ ဘုရားလှူ၊ ငါးပိရည် တို ့စရာနဲ ့စား

ပိုငွေကို ဝါးကျည်တောက် စုဗူးထဲ ထည့် ၊ ကိုယ့်ဝန်ကိုယ်ထမ်းလို ့ တစ်ခါတလေ ဒေသထွက် အစားအစာလေးတွေတောင် ပို ့ပေးလိုက်သေးတယ်။ ဒူပေတာပေ ခံလိုက်ပုံများ ပြောပါတယ်…။

အဲအဲ..

အဘိုးနဲ ့အသက်တူ အဲဒီဘွားဒေါ်က အဘိုးရဲ့ ရက်လည်ကို လာရင်း မြို ့က ဆွေမျိုးတွေဆီ တစ်အိမ်မကျန် ပတ်လည်ချင်တဲ့အကြောင်း လူကျုံ ပါးလိုက်လေရဲ့ဗျာ။

_________________________________________________________

 

♣         ကိုယ့်ကိုယ်ကို ညှာလွန်း၊ ဂရုစိုက်လွန်းသော အဘိုးနဲ ့ အကြမ်းခံနိုင်သော တောကအဘွား အဖြစ်ကို ပြန်စဉ်းစားမိတဲ့အခါ၊ ဦးနှောက် အတော်ခြောက်ရပါတယ်။

ပန်းရံသမားအဖွဲ ့နဲ ့ လမ်းဘေး အမှိုက်ပုံက အစားအစာတွေစားပြီး ရှင်သန်နေတဲ့ လူငယ်တွေ၊

ဆိုက်ကားသမားတို ့၊ စိတ်မနှံ ့သူတို ့ စတဲ့လူတွေ မိုးရွာရွာ၊ နေပူပူ စားချင်ရာစား၊ သွားချင်ရာသွားနေနိုင်ကြတာလည်း အတော်လေး အံ့ဩ ဦးနှောက် ခြောက်စေပါတယ်။

တော်ယုံတန်ယုံ ဘာမှမဖြစ်ကြတဲ့  ဒူပေတာပေခံ ပုဂိ္ဂုလ် အမျိုးအစားတွေလဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျနော်ကိုယ်တိုင်လဲ ပန်းရံသမားတို ့လို၊ တောက ဘွားဒေါ်တို ့လို၊ ဒူပေတာပေခံနိုင်သူ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။

မိုးရွာရွာ၊ နေပူပူ ကိုယ့်ဝမ်း ကိုယ်ရှာစားခဲ့ရ၏။ သူများတွေ ဖျားလို ့ ကိုယ် မဖျားရဲ့ ။

ထိခိုက်ဒဏ်ရာရလို ့ ဆေးကုစရာမရှိ၊ မတော်တဆ ဒဏ်ရာတစ်ခုခုရရင် အလိုလို ပြုပြင် ကုသပေးတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းက ဇီဝစနစ်ကိုသာ အားကိုးခဲ့ရ၏.။ တော်ယုံတန်ရုံ ဆေးခန်းမသွား၊ ဆေးရုံမတတ် (တက်ဖို ့အစီအစဉ်မရှိသလို တစ်ခါမှလဲ မတက်ခဲ့ဖူး) ၊ ငွေကြေးလဲ မချမ်းသာ၊ ဗီတာမင်တွေ အာဟာရတွေလဲ စိတ်မဝင်စားနိုင် ။

တဂွီဂွီ မြည်နေတဲ့ ဗိုက်ကို တစ်ခုခုထည့်ပြီး ရေသောက်လိုက်ရင် ပြည့်စုံ ကျေနပ်လှနေပြီ။

အခုကျတော့ အရင်လို မဟုတ်တော့။

အလုပ်ကလေး ရလာပြီး သောက်ဖို ့စားဖို ့လေး ရှာနိုင်လာတာ့ ဖင်ဂေါင်း ကျယ်ချင်လာပြီ။

ဟိုဟာ မပါရင် မစားချင်၊ ဟိုတံဆိပ်မဟုတ်ရင် မသောက်ချင်၊ နေပူရင် ဘာဖြစ်တယ်..မိုးရွာရင် မလုပ်ဘူး ဆိုပြီး

နဲနဲများ ပင်ပန်းရင် ဖျားချင်သလိုလို ခေါင်းကိုက်ချင်သလိုလိုနဲ ့ ဒူပေတာပေ ဘဝကို မေ့ပြီး ဖင်ဂေါင်းကျယ်ချင်နေပြီဖြစ်၏.။ ဘဝမေ့ချင်နေတဲ့ ကျနော့်ကိုယ် ကျနော် မကျေနပ်ချင်။

ကျနော့်ကိုယ်ကျနော် လူတစ်ယောက်အနေနဲ ့ ဒူပေတာပေခံနိုင်ရမည်၊ ဂရုစိုက်လွန်း၊ နုနေလွန်းလို ့မဖြစ်ဘူး ဆိုပြီး သတိပေးနေမိတယ်။ဒါမှ ဘယ်ဘဝရောက်ရောက် ဘယ်အဆင့်ရောက်ရောက် ဒူပေတာပေ ကျပြီးသား လူတစ်ယောက်အနေနဲ ့  လိုက်လျောညီထွေစွာ နေနိုင်ဖို ့ အသင့်ရှိနေမယ်လို ့လဲ ယုံကြည်နေမိပါတော့တယ်ခင်ဗျား ။  ။

 

About ဂ်စ္စူ

has written 258 post in this Website..

စိတ္ဆတ္တယ္ အေၾကြးမဆပ္ဘူး