ရတနာသိုက္ ရွာပံုေတာ္ – ၄

ရတနာသိုက္ ရွာပံုေတာ္ – ၁
ရတနာသိုက္ ရွာပံုေတာ္ – ၂
ရတနာသိုက္ ရွာပံုေတာ္ – ၃
တို႔အား ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ လင့္ခ္ေပၚတြင္ ကလစ္ႏွိပ္ကာ ဖတ္ရႈနို္င္ပါေၾကာင္း …

ရတနာသိုက္အေၾကာင္း

တစ္ေန႕သ၌ ပါေလရာ၊ ႀကီးမိုက္၊ ကိုေခ်ာ ဆိုသူတို႕သည္ ၾကည့္ျမင္တုိင္ၿမိဳ႕နယ္ အတြင္းရွိ ေခ်ာင္က်ေသာ အိမ္တစ္အိမ္အတြင္းတြင္ စကားေျပာလွ်က္ ရွိသည္ကို ေတြ႕ရေလ၏။

ပါ – “ေမာင္ေပတို႕ သိထားတဲ့အတိုင္းဆိုရင္ ရတနာသိုက္ဟာ ပဲခူးရုိးမထဲမွာ ရွိရမွာေပါ့”

မိုက္ – “ဟုတ္တယ္ ကိုပါ၊ သူတို႕မွာ ရတနာသိုက္ရွိရာကို သြားဖို႕အတြက္ ခိုင္မာတဲ့ အေထာက္အထားေတြ ရွိေနတယ္ဗ်”

ေခ်ာ – “ဒါျဖင့္ ေမးရပါဦးမယ္၊ ဆြဲျပားေလးေတြက ရတနာသိုက္ကို ညႊန္းတဲ့ ေျမပံု မဟုတ္လားဗ်ာ”

မိုက္ – “ဒီလုိ ကိုေခ်ာေရ၊ ေမာင္ေပရဲ႕ စကားအရဆိုရင္ အဲ့ဒီ ဆြဲျပား ေလးခု ေပါင္းစပ္လိုက္ရင္ ရတနာသိုက္ကို ဖြင့္ႏိုင္မယ့္ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္း ျဖစ္သြားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ ေသာ့ေပၚမွာလည္း ရတနာသိုက္ရွိမယ့္ ေနရာကို ညႊန္ျပထားတဲ့ ေျမပံုတစ္ခု ရွိတယ္ဆိုပဲဗ်”

ပါ – “ဒါဆို ဆြဲျပားေပၚက ေျမပံုအျပင္ ေနာက္ထပ္ ေျမပံုတစ္ခုဟာ ေမာင္ေပရဲ႕ လက္ထဲမွာေပါ့”

မိုက္ – “ဟုတ္တယ္ ကိုပါ၊ က်ဳပ္ကုိေတာင္ ေမာင္ေပက အဲဒီ ေျမပံုျပၿပီး ဘယ္ေနရာမွာဆိုတာကို ေထာက္ျပလိုက္ေသးရဲ႕၊ ၿပီးေတာ့ ေမာင္ေပက ေျပာလိုက္ေသးတယ္၊ သူ႕မွာ ေျမပံုရွိေပမယ့္ ေသာ့ လိုေနတဲ့အတြက္ အခက္ေတြ႕ေနရတယ္လို႕ ဆိုတယ္ဗ်”

ထိုအခါတြင္ ကိုေခ်ာ ဆိုသူမွ “ေသာ့မရွိတာမ်ားဗ်ာ၊ အျခားပစၥည္းတစ္ခုခုနဲ႕ ေသာ့ကို ဖြင့္လိုက္မွာေပါ့ဗ်” ဟူ၍ ရီက်ဲက်ဲ အမူအယာျဖင့္ ေျပာလိုက္ေလရာ – “ဒီလိုဆို ခင္ဗ်ားတို႕ကိုေတာင္ က်ဳပ္အေနနဲ႕ အသိေပးေနမွာ မဟုတ္ဘူး၊ က်ဳပ္ဟာက်ဳပ္ပဲ သြားယူလိုက္မွာေပါ့” ဟူေသာ အသံသည္ ထြက္ေပၚလာၿပီးေနာက္ အိမ္၏ အေပၚထပ္ဆီမွ လူရြယ္တစ္ေယာက္သည္ ေအးေဆးေသာ ဟန္အမူအယာျဖင့္ ဆင္းလာသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရေလ၏။

ထိုလူရြယ္၏ မ်က္ဝန္းမ်ားမွာ စူးရွ၍ ေတာက္ပ၏။ မ်က္လံုး မ်က္ဖန္လည္း ေကာင္း၏။ ေဒါင္ေကာင္း၍ ေယာက္်ားပီသေသာ ခႏၶာကိုယ္ အခ်ိဳးအစားကိုလည္း ပိုင္ဆိုင္ထားေလ၏။ လူရြယ္သည္ ရွမ္းေဘာင္းဘီအား ဝတ္ဆင္ထားၿပီး ရွမ္းလြယ္အိတ္ႀကီး တစ္လံုးကိုလည္း လြယ္ထားသည္ကို ေတြ႕ရေလ၏။

ထိုလူရြယ္အား ေတြ႕ေသာအခါတြင္ ႀကီးမိုက္ဆိုသူမွ “ေမာင္ေပပါလား” ဟူ၍ ေျပာလိုက္ေလ၏။ ပါေလရာ ႏွင့္ ကိုေခ်ာ ဆိုသူတို႕သည္ ထိုအခါက်မွပင္ ေမာင္ေပ ဆိုသူ လူရြယ္အား မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ ေတြ႕လိုက္ရေလေတာ့၏။

“ဘယ္လုိမ်ား ဝင္လာခဲ့တာလဲ ေမာင္ေပရယ္”

ေပ – “ခင္ဗ်ားတို႕က တံခါးကို ပိတ္ထားေလေတာ့ က်ဳပ္အေနနဲ႕ အေပၚထပ္ကေန ဝင္လာခဲ့ရတာေပါ့၊ သို႕ေပမယ့္ က်ဳပ္က ခင္ဗ်ားတို႕စကားကို ခုိးနားေထာင္ဖို႕ ဝင္လာခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ ေျပာစရာရွိလို႕ လာခဲ့တာပဲ”

ပါ – “ဘာမ်ားလဲဗ်ာ”

ေပ – “ဒီလိုပါ၊ ဦးခိုင္နဲ႕ ေပါင္းေနတဲ့ ေအာင္ပုတစ္ေယာက္ ေတာင္တြင္းႀကီးဘက္ကို ေရြ႕သြားတယ္၊ သူ႕အလုပ္က ဆြဲျပားကို မရ ရတဲ့နည္းနဲ႕ လုခဲ့ဖို႕ပဲ၊ အဲ့ဒီမွာ ခင္ဗ်ားတို႕လူလည္း ေရာက္ေနတယ္ မဟုတ္လား”

ပါ – “ဟုတ္ပါတယ္ ေမာင္ေပ၊ က်ဳပ္တို႕လူ ေပါက္ေဖာက္ တစ္ေယာက္လည္း အဲ့ဒီမွာ ေရာက္ေနပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္လို႕လည္း ေပါက္ေဖာ္ အတြက္ေတာ့ ပူစရာ မလိုေလာက္ပါဘူး၊ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ေပါက္ေဖာ္ရဲ႕ အစြမ္းအစကို က်ဳပ္တို႕ ယံုလို႕ပဲ”

ေပ – “ရန္သူကို ငယ္ငယ္ႀကီးႀကီး အထင္မေသးအပ္ဘူးတဲ့ဗ်”

ေခ်ာ – “က်ဳပ္တို႕က ရန္သူကို အထင္ မေသးပါဘူး၊ ကိုယ့္လူကိုယ္ပဲ ယံုၾကည္တယ္လို႕ ေျပာတာပါ”

မိုက္ – “ဟုတ္ပါတယ္၊ ေပါက္ေဖာ္နဲ႕ က်ဳပ္တို႕ လက္တြဲလာခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ၊ ေပါက္ေဖာ္က အက်ဥ္းအၾကပ္ထဲ ေရာက္ေနတဲ့အခါမွာ သူ႕ဟာသူ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ရုန္းထြက္ႏိုင္စြမ္း ရွိပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေပါက္ေဖာ္အတြက္ကို ပူစရာ မလိုေတာ့ဘူးလို႕ပဲ သေဘာထားလိုက္ပါ၊ အခု ေမာင္ေပ လည္း ေရာက္တုန္း၊ က်ဳပ္မိတ္ေဆြေတြလည္း ရွိတုန္းမွာ တစ္ေန႕က ေမာင္ေပ က်ဳပ္ကို ေျပာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေတြကို ျပန္ၿပီး ေျပာျပေပးေစခ်င္ပါတယ္ ”

ထိုအခါ ေမာင္ေပ ဆိုသူ လူရြယ္မွာ မည္သုိ႕မွ် ျပန္လည္ ေျပာဆိုျခင္း မရွိဘဲ ၎၏ လြယ္အိတ္ႀကီးအတြင္းမွ ဝါက်င့္က်င့္အေရာင္ ရွိေသာ စာရြက္တစ္ရြက္ အား ထုတ္ယူလိုက္ကာ စားပြဲေပၚတြင္ တင္လိုက္ေလ၏။ ၿပီးေနာက္ “ဒါဟာ က်ဳပ္ဆီမွာ ရွိထားတဲ့ ရတနာသိုက္ ေျမပံု စာရြက္ပဲ” ဟူ၍ ေျပာလိုက္ေလ၏။

ပါေလရာႏွင့္ ကိုေခ်ာ ဆိုသူတို႕မွာ ေမာင္ေပ ေျပာသည့္ ေျမပံုစာရြက္အား ၾကည့္ရႈၾကေလ၏။ ယင္းသုိ႕ ၾကည့္ရႈေနရင္းျဖင့္ ပါေလရာ ဆိုသူမွ “ဒီအမွတ္အသားက ရတနာသိုက္ရွိတဲ့ ေနရာရဲ႕ အမွတ္အသားမ်ားလား” ဟူ၍ ေျမပံုေပၚ လက္ေထာက္၍ ေမးလိုက္ေလရာ ေမာင္ေပ ဆိုသူမွ “ဟုတ္ပါတယ္၊ ဒါဟာ ရတနာသိုက္ရွိတဲ့ ေနရာကို ျပထားတဲ့ အမွတ္အသားပဲ” ဟူ၍ ေျပာလိုက္ေလ၏။

ေခ်ာ – “ရတနာသိုက္က ေသာ့နဲ႕ ဖြင့္ရမွာလို႕လည္း ေျပာတယ္ေနာ့”

ေပ – “ဟုတ္ပါတယ္၊ ရတနာသိုက္က ေသာ့နဲ႕ ဖြင့္မွပဲ ပြင့္မွာပါ။ ေသာ့နဲ႕ မဖြင့္ပဲ တစ္စံုတစ္ခုနဲ႕ ဖ်က္ဆီးၿပီး ဖြင့္ခဲ့လို႕ရွိရင္ မထင္မွတ္တဲ့ အႏၱရာယ္ေတြ ေရာက္လာႏိုင္တယ္လို႕ ဆိုပါတယ္”

ပါ – “ဒါနဲ႕ ေမာင္ေပဆီကို ဒီေျမပံုစာရြက္ေလး ဘယ္လို ေရာက္လာတယ္ ဆိုတာကုိ စိတ္ဝင္စားမိပါရဲ႕”

ေပ – “ရတနာသိုက္အေၾကာင္း က်ဳပ္သိလာတာရယ္၊ ဒီေျမပံုစာရြက္ေလး က်ဳပ္လက္ထဲ ေရာက္လာတာရယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေတြကို စာဖြဲ႕ၿပီး ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္ေလး အခ်ိန္ယူၿပီး ေျပာရလိမ့္မယ္ ထင္တယ္ဗ်၊ စာေရးဆရာေတြ စကားနဲ႕ ေျပာရရင္ေတာ့ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ေလာက္ ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္ေပါ့ဗ်ာ .. အဟဲ”

မိုက္ – “ဒါျဖင့္လည္း လိုရင္းကိုပဲ ေျပာဗ်ာ”

ေပ – “လိုရင္းကိုပဲ ေျပာရရင္ေတာ့ က်ဳပ္ရဲ႕ အဖုိးဟာ အမႈတစ္ခုနဲ႕ ေထာင္ငါးႏွစ္ က်ခဲ့ဖူးတယ္၊ အဲ့ဒီလို ေထာင္ထဲမွာ ေနရင္းက နာဂ ဆိုတဲ့ လူႀကီးတစ္ဦးနဲ႕ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ခဲ့ပါတယ္၊ တစ္ေန႕ေတာ့ နာဂ ဆိုတဲ့ လူႀကီးက အဘိုးကို တိတ္တိတ္ေလး ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ သူ ေျပာျပခဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ အခု က်ဳပ္တို႕ သိထားတဲ့ ေဇာက္ထုိး ရတနာသိုက္ အေၾကာင္းပဲ”

ပါ – “ေဇာက္ထုိး ရတနာသိုက္ရဲ႕ ရာဇဝင္ေလးကိုလည္း သိခ်င္မိသားဗ်ာ”

ေပ – “အဲ့ဒီ ရတနာသိုက္ရဲ႕ ရာဇဝင္ စကားအရ ဆိုရင္ေတာ့ အေတာ္ကို ၾကာခဲ့ပါၿပီ၊ က်န္စစ္မင္းႀကီး လက္ထက္ကတည္းက ဆိုပါေတာ့၊ က်န္စစ္မင္းႀကီး လက္ထက္မွာ ပစၥည္းဥစၥာ ခ်မ္းသာတဲ့ သူေဌးႀကီးတစ္ဦး ရွိခဲ့တယ္၊ အဲဒီ သူေဌးႀကီးဟာ လူတစ္ေယာက္ကို အျပစ္ေပးရင္း ေဇာက္ထုိးပံုစံမ်ိဳး ေနခိုင္းတယ္ ဆိုပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ သူေဌးႀကီးကို အမ်ားက နာမည္အရင္းကို မေခၚၾကဘဲ သူေဌးႀကီး ဦးေဇာက္ထုိး ရယ္လို႕ ေခၚခဲ့ၾကတယ္၊ သူေဌးႀကီးမွာ အေမြဆက္ခံမည့္ သားသမီး မထြန္းကားတာေၾကာင့္ သူေဌးႀကီးဟာ သူ႕ရဲ႕ ပစၥည္းဥစၥာေတြကို တစ္ေနရာမွာ ထားရစ္ခဲ့ခ်င္ပံုရတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႕ လံုၿခံဳစိတ္ခ်ရတဲ့ ေနရာတစ္ခုမွာ သူ႕ရဲ႕ ရတနာေတြကို ထားရစ္ခဲ့တယ္ဆိုပဲ၊ အစ ပထမေတာ့ ရတနာေတြ ထားတဲ့ ေျမပံုကို သူေဌးႀကီးက ကိုင္ထားခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ပုိင္း ဘယ္သူ႕ဆီကို ေရာက္သြားတယ္ ဆိုတာကို မသိခဲ့ၾကဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူေဌးႀကီး ေသခါနီးမွာ သူ႕အေပၚမွာ ေက်းဇူးရွိခဲ့ဖူးတဲ့ လူေလးေယာက္ကို ရတနာသိုက္ ေျမပံုပါတဲ့ ဆြဲျပားေလးခု ေပးလိုက္တယ္လို႕ေတာ့ သတင္းထြက္လာခဲ့တယ္” ဟူ၍ ရွည္လ်ားစြာ ေျပာျပလိုက္ေလ၏။

ထိုအခါတြင္ ကိုေခ်ာ ဆိုသူမွ “အဲ့ဒီ ေျမပံုစာရြက္က ေမာင္ေပဆီကို ဘယ္လို ေရာက္လာတာလဲ ဆိုတာကိုလည္း ထပ္ေျပာပါဦး” ဟူ၍ စကားကမ္းလိုက္ရာ ေမာင္ေပ ဆိုသူမွ “အစက က်ဳပ္ေျပာခဲ့သလို နာဂ ဆိုတဲ့ လူႀကီးက က်ဳပ္အဖုိးကို အဲ့ဒီ ေဇာက္ထုိး ရတနာသိုက္အေၾကာင္းကို ေျပာခဲ့တယ္၊ ၿပီးေတာ့ က်ဳပ္အဖုိး ေထာင္က လြတ္ခါနီးမွာ ခင္ဗ်ားတို႕ ေတြ႕ေနရတဲ့ ေဟာဒီ ေျမပံုစာရြက္ေလးကို ေပးလိုက္တာပဲ၊ အဖိုးအေနနဲ႕ ရတနာသိုက္ အေၾကာင္းကို ပံုျပင္ တစ္ပုဒ္လိုပဲ သေဘာထားခဲ့တယ္ဗ်၊ က်ဳပ္ အေဖလည္း ဒီအတိုင္းပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ သူတို႕ဟာ ရတနာသိုက္ကို မရွာခဲ့ၾကဘူး။ ဒီဇာတ္ေၾကာင္းဟာ ေနာက္ပုိင္းမွာ က်ဳပ္ဆီကို ေရာက္လာခဲ့တာပဲ” ဟူ၍ ေျပာလိုက္ေလေတာ့၏။

X X X X X X X X

 အလဲအထပ္

တစ္ေန႕သ၌ လြန္စြာ ခမ္းနားေသာ အိမ္ႀကီးတစ္အိမ္၏ ၿခံဝင္တံခါးဝ ေရွ႕သို႕ ကားေလးတစ္ေလး လာ၍ ရပ္ၿပီးလွ်င္ အဆိုပါ ကားေပၚမွ လြန္စြာထြားႀကိဳင္းေသာ လူႀကီးႏွစ္ဦးသည္ ဆင္း၍ လာသည္ကို ေတြ႕ရေလ၏။ ထိုလူႀကီးႏွစ္ဦးသည္ ၿခံတံခါးဝ အနီးတြင္ ရွိေသာ တံခါးေစာင့္အား “ေမာင္ဂီ ရွိသလား” ဟူ၍ ေမးလိုက္ေလ၏။

ထိုအခါ တံခါးေစာင့္ ျဖစ္သူမွ “ဆရာ ရွိတယ္၊ ဘာကိစၥလဲ” ဟူ၍ ထုိလူႀကီး ႏွစ္ဦးအား စူးစမ္းေသာ အၾကည့္ျဖင့္ၾကည့္ကာ ေမးလိုက္ေလရာ လူႀကီးတစ္ဦးမွ “ဦးခိုင္လာတယ္၊ ထြက္ၿပီး ဂါရဝျပဳပါလို႕ ေျပာလိုက္စမ္းကြာ” ဟူ၍ ေျပာလိုက္ေလ၏။

ယင္းစကားေၾကာင့္ တံခါးေစာင့္ျဖစ္သူမွာ ထိုလူႀကီးအား စူးရဲေသာအၾကည့္ျဖင့္ ၾကည့္ၿပီးေနာက္ “ခင္ဗ်ားတို႕ ဘယ္က အရူးေတြလဲ” ဟူ၍ ေျပာလိုက္ေလ၏။ ထိုအခါ လူႀကီးတစ္ဦးမွ “ေမာင္ရင္ကလည္း ေဒါသထြက္တတ္လိုက္တာကြယ္၊ ေဟာဒီစာေလးကို ေမာင္ဂီကုိ ေပးေပးပါကြယ္” ဟူ၍ ေျပာရင္း ၎၏ လြယ္အိတ္ႀကီးအတြင္းမွ စာအိတ္တစ္အိတ္အား ထုတ္လိုက္ေလ၏။

တံခါးေစာင့္ ျဖစ္သူမွ စာအိတ္ကို ယူရန္အတြက္ လက္ကမ္းလိုက္သည့္အခါ လူႀကီးမွ တံခါးေစာင့္၏ လက္အား လ်င္ျမန္စြာ ဖမ္းလိုက္ၿပီးလွ်င္ ၿခံတံခါး သံတိုင္အနီးသို႕ ကပ္လာေသာ တံခါးေစာင့္၏ မ်က္ႏွာအား လက္သီးျဖင့္ ထိုးခ်လိုက္ေလ၏။ ထိုအခါ တံခါးေစာင့္မွာ “အင့္” ခနဲ ျဖစ္သြားကာ လဲက်သြားေလေတာ့၏။

“ကိုေၾကာင္ႀကီးတို႕က တယ္ျမန္ပါကလား”

“ျမန္ရမယ္ ကိုခိုင္ေရ၊ မျမန္ရင္ ခံသြားရမယ္”

ထိုအခိုက္တြင္ အိမ္ႀကီး၏ တံခါးသည္ ပြင့္သြားၿပီးေနာက္ မီးခုိးေရာင္ ဥေရာပဝတ္စံုကို သပ္ရပ္စြာ ဝတ္ဆင္ထားေသာ လူရြယ္တစ္ေယာက္သည္ ၿခံတံခါးဆီသုိ႕ ဦးတည္ ေလွ်ာက္လွမ္းလာသည္ကို ေတြ႕ရေလ၏။ ထိုလူရြယ္သည္ ၿခံတံခါးဝသို႕ ေရာက္သည့္အခါ လဲက်ေနေသာ တံခါးေစာင့္အား ဖယ္ရွားၿပီးေနာက္ တံခါးအား ဖြင့္လိုက္ေလ၏။

ဂီ – “က်ေနာ့္ တံခါးေစာင့္ရဲ႕ လုပ္ရပ္အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ဦးခိုင္နဲ႕ ဦးေၾကာင္ႀကီး”

ေၾကာင္ – “ေမာင္ရင္က တယ္လည္း ယဥ္ေက်းျပေနပါလားကြယ့္”

ဂီ – “က်ေနာ္ မရုိင္းတတ္ပါဘူး ဦးေၾကာင္ႀကီး”

ေၾကာင္ – “က်ဳပ္ အေတြ႕အႀကံဳအရ လူခ်မ္းသာ အမ်ားစုဟာ မယဥ္ေက်းတတ္ၾကဘူး”

ဂီ – “က်ေနာ္က လူခ်မ္းသာ မဟုတ္ပါဘူး”

ေၾကာင္ – “ေမာင္ရင္က လူခ်မ္းသာ မဟုတ္ဘူးသာဆိုတယ္၊ ၿခံဝင္းကလည္း အက်ယ္ႀကီး၊ အိမ္ႀကီးကလည္း ဟီးထလို႕ ပါလားကြယ့္”

ဂီ – “ဒါေတြက က်ေနာ္ ပိုင္ဆုိင္တာ မဟုတ္ပါဘူး”

ခိုင္ – “ဒါျဖင့္ ေမာင္ရင္က ငွားေနတာေပါ့”

ဂီ – “ဒီလိုလည္း မဟုတ္ပါဘူး”

ခိုင္ – “ဒါဆို ေမာင္ရင့္ရဲ႕ တစ္ေယာက္ေသာသူ အမည္နဲ႕ ဝယ္ထားတဲ့ အိမ္ႀကီးေပါ့”

ဂီ – “မဟုတ္ပါဘူး ဦးခိုင္၊ ဒီၿခံဝင္းႀကီးနဲ႕ ဒီအေဆာက္အဦးႀကီးကို သဘာဝ တရားႀကီးကသာ ပိုင္ဆုိင္ထားတာပါ၊ ေျပာရရင္ ဒီကမၻာေပၚမွာ ရွိရွိသမွ်ကို သဘာဝႀကီးကသာ ပိုင္ဆိုင္ထားတာပါ၊ က်ေနာ္တို႕ အေနနဲ႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္မွ ပိုင္ဆုိင္တယ္လို႕ အာမခံလို႕ မရပါဘူး၊ ေသမင္း လာေခၚခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႕ ေခါင္းခါျပလို႕မွ မရတာ”

ေၾကာင္ – “က်ဳပ္ကေတာ့ ေသမင္းကို ေခါင္းခါ မျပဘူး၊ ဓါးနဲ႕ပဲ ရမ္းျပလိုက္မွာ” ဟူ၍ ေျပာၿပီးေနာက္ ၎တို႕၏ လာရင္းကိစၥအား ေျပာလိုက္ေလရာ ေမာင္ဂီ ဆိုသူမွ ၎တို႕အား အိမ္ႀကီးအတြင္းသို႕ ေခၚေဆာင္သြားခဲ့ေလေတာ့၏။ အိမ္ႀကီးအတြင္းသို႕ ေရာက္သည့္အခါ ဦးခိုင္ ဆိုသူမွ အိမ္၏ အတြင္းပိုင္းအား အကဲခတ္ၾကည့္လိုက္ၿပီးေနာက္ “ေဟာ .. ဟိုက အၿငိမ့္မင္းသမီးေလးက ေမာင္ရင္ရဲ႕ အသည္းႏွလံုး ထင္ရဲ႕” ဟူ၍ ေျပာလုိက္ေလ၏။

ထိုအခါ ေမာင္ဂီ ဆိုသူ လူရြယ္မွ ၿပံဳးရုံသာ ၿပံဳးလိုက္ၿပီးေနာက္ ၎၏ ေဘးတြင္ရွိေသာ ၾကဳတ္ဗူးေလးအတြင္းမွ ဆြဲျပားေလးအား ထုတ္ယူလိုက္ေလ၏။ ထို႕ေနာက္တြင္ ေမာင္ဂီမွ –

“ေဟာဒါကေတာ့ ဦးတုိ႕ လိုခ်င္လွပါတယ္ဆိုတဲ့ ရတနာသိုက္ဖြင့္မယ့္ လက္တစ္ဖက္ေပါ့” ဟူ၍ ေျပာလိုက္ေလ၏။

ခိုင္ – “ကိုင္ၾကည့္လို႕ ရမလားကြယ့္”

ဂီ – “ကိုင္ၿပီး ျပန္မလႊတ္ခ်င္ရင္ ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္မလဲ”

ခိုင္ – “က်ဳပ္က ပစၥည္းစစ္၊ မစစ္ ၾကည့္ရုံပါပဲ”

“အဲ့ဒီလိုမ်ိဳးႀကံၿပီး ခ်မ္းသာလာတဲ့ထဲမွာ ခင္ဗ်ားက ထိပ္ဆံုးကပဲ မဟုတ္လား” ဟူ၍ ေမာင္ဂီဆိုသူမွ ဦးခိုင္ဆိုသူအား ပ်က္ရယ္ျပဳသည့္ ေလသံျဖင့္ ေျပာလိုက္ေလရာ ဦးခိုင္ဆိုသူမွ “ေမာင္ရင္က က်ဳပ္အေၾကာင္း အေတာ္ ေလ့လာထားတာပဲ၊ အဟဲ၊ ဒါနဲ႕ ေတာမွာ သူမ်ားခိုင္းမွ ထမင္းစားရတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္ လူငယ္တစ္ေယာက္က ခု ေမာင္ရင့္ရဲ႕ အသက္အရြယ္ေလာက္မွာ ေဟာဒီလို ခမ္းနားတဲ့အိမ္ႀကီးနဲ႕ ေနႏိုင္ခဲ့တာဟာ အိမ္ႀကီးက ဘြားခနဲ ေပၚလာခဲ့လို႕ ထင္ပါရဲ႕ေနာ့” ဟူ၍ ျပန္လည္ ေျပာဆိုလိုက္ေလ၏။

ေၾကာင္ – “ဒီေလာက္ဆို က်ဳပ္တို႕ အေရာင္းအဝယ္ လုပ္လို႕ရေလာက္ၿပီ ထင္ရဲ႕”

ဂီ – “က်ဳပ္က အေရာင္းအဝယ္ဆို ျမတ္မွပဲ ဝယ္တတ္၊ ေရာင္းတတ္တယ္”

ခိုင္ – “ေမာင္ရင္က ျမတ္မွဆို က်ဳပ္တစ္ေသာင္းေပးမယ္ ဆိုရင္ေရာဗ်ာ”

ဂီ – “တစ္သိန္းေပးတဲ့အထိ က်ဳပ္ ေရာင္းႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး”

ေၾကာင္ – “ေဟာဒီဓါးက ေမာင္ရင့္ဗိုက္နဲ႕ မိတ္ဆက္မွ ေရာင္းမယ္ဆိုရင္ေတာ့” ဟူ၍ ေျပာေျပာဆိုဆို ၎၏ လြယ္အိတ္ႀကီးအတြင္းမွ ၎ကိုင္ေဆာင္ၿမဲျဖစ္ေသာ ဓါးေျမာင္တစ္လက္အား ထုတ္၍ ၾကည့္ရႈဟန္ျဖင့္ ေျပာလိုက္ေလရာ ေမာင္ဂီဆိုသူမွ ခါးၾကားတြင္ အသင့္ထုိးထားေသာ ေသနတ္အား ေပၚသည္ဆိုရုံခန္႕ အကၤ်ီကို ေျမွာက္၍ ျပကာ “ဒါကေတာ့ ေသမင္းလို႕ ေခၚတယ္” ဟူ၍ ေျပာလိုက္ေလ၏။

ထိုအခါတြင္ ဦးခိုင္ဆိုသူမွ “ေမာင္ရင္က မေရာင္းႏိုင္ဘူး ဆိုရင္လည္း က်ဳပ္တို႕က အလဲအထပ္ သေဘာမ်ိဳးနဲ႕ လိုခ်င္တယ္” ဟူ၍ ေျပာေလရာ ေမာင္ဂီဆိုသူမွ “အလဲအထပ္ ဟုတ္လား ဦးခိုင္၊ တန္ရာတန္ဖုိးနဲ႕ အလဲအထပ္ ဆိုရင္ေတာ့ က်ဳပ္ဘက္က လက္ခံဖို႕ အသင့္ပဲ” ဟူ၍ ေျပာလိုက္ေလ၏။ ထိုအခါ ဦးခိုင္ဆိုသူမွ “တန္ရာတန္ဖုိး ျဖစ္ရမွာေပါ့ ေမာင္ဂီရယ္” ဟူ၍ ေျပာလိုက္ေလရာ ေမာင္ဂီ ဆိုသူ လူရြယ္မွ “ဒါျဖင့္ ဘယ္လုိ အရာမ်ိဳးနဲ႕ လဲမွာလဲ” ဟူ၍ ေမးလိုက္ေလေတာ့၏။

X X X X X X X X

 

ႀကိဳးစားလွ်က္

အံစာတံုး

About မဟာရာဇာ အံစာတံုး

has written 306 post in this Website..

အခ်ိဳ႕ေသာ အရာေတြဟာ "ေျပာင္" ၿပီးရင္ ျပန္ေကာင္းဖို႕ မလြယ္ဘူး။ အခ်ိဳ႕အရာေတြ က်ေတာ့ တစ္မ်ိဳး။ "ေျပာင္" ၿပီးရင္ ပိုပို ေကာင္းလာတတ္တဲ့ အမ်ိဳး။ ႏႈတ္ခမ္းေမြး ေျပာင္ေအာင္လို႕ ရိတ္တယ္။ ရိတ္ေလ .. သန္ေလပဲ။ ထိပ္ေျပာင္လို႕ ဆံပင္ သန္ေအာင္ လုပ္တယ္။ မလြယ္ျပန္ဘူး။ ဒီသေဘာ .. ဒီသေဘာ။