ေဗထိတို႕ရြာေလးရဲ႕အင္တာနက္အသံခ်က္ခ်က္ညံတဲ့အေလ့အထကေလးကေတာ့ရြာထဲမွအိမ္ကေလးမ်ားမွအဆင့္ဆင့္ေက်ာ္ျဖတ္၍

ရြာဦးဘုန္းၾကီးေက်ာင္ရဲ႕တံခါးမၾကီးဆီသို႕ရိုက္ခတ္လာခဲ့ေလသည္။ရြာဦး

ေက်ာင္းဆရာေတာ္ဦးေကလာသမွာသက္ေတာ္ၾကီးျပီျဖစ္၍ေက်ာင္းကိစၥမ်ားကိုခန္းေနကိုေတာ္ၾကီးဦး

ဇင္းၾကီးဦးနႏၵိယႏွင့္ကပ္ပိရၾကီးေမာင္ေမာင္ေဗ်ာ့ကိုလႊဲထားရသည္။ဦးဇင္းၾကီးႏွင့္ကပ္ပိရၾကီးမွာအသက္အရြယ္မတိမ္းမယိမ္းျဖစ္၍

ညီအကိုအရင္းပမာရိွၾကသည္။ဦးဇင္းၾကီးမွာငယ္ျဖဴမဟုတ္၍ကပ္ပိရၾကီး

မွာလည္းငယ္ငယ္ကတည္းကဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေနသူမဟုတ္ေပ။၎တို႕ႏွစ္ဦးစလံုးတို႕တြင္အရာရာကို

သိခ်င္တက္ခ်င္ေသာစိတ္၊ေနရာတကာတြင္ပါေလရာလုပ္ခ်င္ေသာအက်င့္ႏွင့္္ေခတ္မွီ

ခ်င္ေသာေရာဂါကိုယ္စီရွိၾကသည္။အသက္မွာလည္းေလးဆယ္၀န္းက်င္သာရွိသျဖင့္သူတို႕၀ါသနာပါ

ရာကိုစူးစမ္းေလ့ရွိၾကသည္။ရြာအတြင္းရွိလူငယ္ေလးမ်ားဧ။္ခ်က္ခ်က္ညံေသာေရာဂါမွာကပ္ပိရၾကီး

ေမာင္ေမာင္ေဗ်ာ့ထံသို႕ဗိုင္းရပ္(စ)ပိုးကဲ့သို႕အကူးခံရေလသည္။ျပည္တြင္းျပည္ပသတင္းမ်ားနားေထာင္ျခင္းကို၀ါသနာပါေသာ

ဦးဇင္းၾကီးကိုကပ္ပိရၾကီးစည္းရံုးပံုမွာ“ဦးဇင္းရဲ႕သတင္းဆိုတာေရဒီယိုနားေထာင္

မွသိရတာေနာက္က်သလိုျဖစ္ေနျပီ၊သတင္းဆိုတာအသံနားေထာင္ရံုနဲ႕မျပည့္စံုေတာ့ဘူး၊ရုပ္ေသ၊ရုပ္

ရွင္ပံုေတြပါတဲ့သတင္းေတြအင္တာနက္ဆိုတာေပၚမွာၾကည့္လို႕ရေနျပီ၊အခ်ိန္နဲ႕တစ္ေျပးညီတဲ့သတင္းေတြကိုဖတ္လို႕ရေနျပီ၊တေခါက္ေလာက္တပည့္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ျမိဳ႕ေပၚသြားၾကည့္ရေအာင္၊ေခတ္မွီသြားေအာင္ပါဘုရား”၊ဦးဇင္းၾကီးမွာအနည္းငယ္စဥ္းစားဟန္ျဖင့္“သြားတာေတာ့ဟုတ္ပါျပီ၊ဆရာေတာ္

ၾကီးကိုဘယ္လိုေျပာျပီးသြားမွာလဲ၊ဦးဇင္းကေတာ့လိမ္မေလွ်ာက္ခ်င္ဘူး””  “ဒါကေတာ့လြယ္ပါတယ္၊

ဘုန္ၾကီးေသာက္ေနက်ဗမာေဆးကုန္လို႕သြား၀ယ္မယ္ေျပာလိုက္ေပါ့၊ခါတိုင္းလဲျမိဳ႕ေပၚတက္၀ယ္ေန

ၾက၊ဆရာေတာ္ၾကီးလႊတ္မွာပါ။”ဦးဇင္းၾကီးမွခဏေတြေ၀သြားျပီး”ကပ္ပိရၾကီးရဲ႕ေဆးေတြကကုန္မွ

ွမကုန္ေသးတာ” ..“ရပါတယ္ဦးဇင္းရယ္ဒါကေတာ့တပည့္ေတာ္တာ၀န္ထားပါ၊လက္က်န္ေဆးေတြကိုသင့္ေတာ္တဲ့သူကိုလႈလိုက္တာေပါ့။”၎မွပိုင္ႏိုင္ေသာေလ

သံႏွင့္ေျပာေနေသာ္လည္းဦးဇင္းၾကီးမွာအနည္းငယ္ေၾကာက္

ေသာအမူအရာျဖစ္ေနသည္။၎မွပင္ဆက္၍တပည့္ေတာ္အားလံုးစီစဥ္ေပးရင္ဦးဇင္းလိုက္မယ္မဟုတ္

လား”ဟုေမးရာဦးဇင္းမွာေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္ပင္ေခါင္းညိွတ္လိုက္ေတာ့သည္။

ေမာင္ေမာင္ေဗ်ာ့အလြန္သြားခ်င္ေသာအင္တာနတ္ဆိုင္ေလးကိုေရာက္ပါျပီ.။ဦးဇင္းၾကီးကေတာ့တြန္႕

ဆုတ္တြန္႕ဆုတ္န႕ဲေပါ့။ဆိုင္ထဲ၀င္ထိုင္ေတာ့ဆိုင္ေစာင့္တဲ့ေကာင္ေလးကေမးပါျပီ“အကိုထိုင္မွာလား”

ေမာင္ေမာင္ေဗ်ာ့မွဟန္ကိုယ့္ဖို႕ဆိုေသာအမူအရာျဖင့္“ေအးညီေလး  တို႕ႏွစ္ေယာက္တစ္လံုးထဲအတူထိုင္မယ္ကြာ”ဆိုင္ေစာင့္ေကာင္ေလးမွ၎တို႕ႏွစ္ဦး

ကိုေၾကာင္ျပီၾကည့္သည္တေအာင့္ၾကာမွနားလည္သြားဟန္ျဖင့္

“နံပါတ္ႏွစ္အလံုးမွာထိုင္လိုက္ပါ”ဟုေျပာ၍လက္ညိႈးညႊန္ျပသျဖင့္ႏွစ္ေယာက္သား၀င္ထိုင္လိုက္ၾကသည္။ဆိုင္ေစာင့္ေကာင္ေလးဖြင့္ေပးလိုက္ေသာ္လည္းသူတို႕

္ႏွစ္ဦးမွာဘာမွမလုပ္တက္ဘဲျဖစ္ေနသည္။ဆိုင္ေစာင့္ေကာင္ေလးၾကည့္လိုက္ေတာ့လဲသူ႕ခံုမွာပင္ထိုင္

လွ်က္တေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ႏွင့္စာရိုက္ေနသည္ကိုေတြ႕ရသည္။ေမာင္ေမာင္ေဗ်ာ့ထိုင္ရာမွထ၍ေကာင္

္ေလးရိွရာသို႕သြား၍“ညီေလးအကိုတို႕ကအခုမွစထိုင္တာကြ၊ဘာမွကိုမလုပ္တက္ေသးဘူး၊နဲနဲသင္

ေပးပါကြာတို႕ကခ်က္ခ်င္လို႕မင္းသင္ေပးမယ္ဆိုရင္တို႕ကမင္းကိုဆရာတင္မွာပါ၊ဥာဏ္ပူေဇာ္ခကေတာ့

တို႕တက္ႏုိင္သေလာက္ေပးမယ္ကြာ”ဟုေျပာရာေကာင္ေလးကျပံဳးစိစိျဖင့္ေမာင္ေမာင္ေဗ်ာ့ကိုၾကည့္၍

“ရတယ္အကိုက်ေတာ္လုပ္ေပးမယ္က်ေတာ့္အေကာင့္တခုကိုယူသံုးလိုက္။လာအကိုက်ေတာ္

ဖြင့္ေပးမယ္။”ေမာင္ေမာင္ေဗ်ာ့ခ်က္ခ်င္သည္ဆိုသျဖင့္ဆိုင္ေစာင့္ေကာင္ေလးမွသူဧ။္အေကာင့္ဖြင့္ေပး

ျပီးအျပန္အလွန္ဆက္သြယ္ပံုစာရိုက္နည္းျပ၍snowqueenဆိုေသာေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ဧ။္အ

ေကာင့္တြင္အပ္ေပးလိုက္သည္။ဦးဇင္းၾကီးမွာေမာင္ေမာင္ေဗ်ာ့ဧ။္ဂနာမျငိမ္ျဖစ္ေနေသာအမူအရာကို

မႏစ္ွျမိဳ့ဟန္ျဖင့္ၾကည့္ေနလိုက္သည္။ဦးဇင္းၾကီးၾကည့္ေနသည္ကိုေမာင္ေမာင္ေဗ်ာ့သိသြားျပီးမ်က္ႏွာခ်ိဳေသြး၍“ဦးဇင္းအရင္စမ္းရိုက္ၾကည့္ပါလား”

ဟုေျပာ၍ေနာက္သို႕ဆုတ္သြားေလသည္။ဦးဇင္းမွစမ္း

ၾကည့္တာေပါ့ဟူေသာအမူအရာျဖင့္လက္ကြက္ႏွိပ္ရန္ျပင္ေတာ့သည္္။

ဇင္း။    ။ေန…ေကာင္း…တယ္…ေနာ္….မိသားစု…..ေတြက်န္းမာၾက…တယ္…ေနာ္။

Snow။  ။youေနာက္ေနတာလား?တို႕နဲ႕“ခ်က္တင္”ထိုင္ ္တာလခ်ီေနျပီအခုထက္ထိyouကေနာက္ေနတုန္း၊youကိုအျပင္မွာျမင္ဘူးခ်င္တယ္၊youနံမည္အရင္းကိုလဲသိခ်င္တယ္၊ေျပာျပပါလား?

ဦးဇင္းမွာတဖက္မွရိုက္လိုက္ေသာစာေၾကာင့္အခက္ေတြ႕ေနျပီ။ဘာဆက္ေျပာရမည္မသိျဖစ္ေနသည္။

Snowမွပင္ဆက္၍  “ဟိတ္youနံမည္ေမးေနတယ္ေလ၊နာမည္အရင္းေလးေတာ့သိခြင့္ေပးပါကြယ္

Youနဲ႕“ခ်က္တင္”ထိုင္ရတဲ့အခ်ိန္ေတြနာရီေပါင္းရာခ်ီေနျပီ၊တို႕ကိုခင္တယ္ဆိုရင္youနာမည္အရင္း

ေလးေျပာပါကြယ္။

ဦးဇင္းမွာလက္မ်ားပင္တုန္လာခဲ့ေခ်ျပီ။ဒါကိုရိပ္မိေသာေမာင္ေဗ်ာ့က  “ျပန္ေျဖလိုက္ေလ၊ျပန္ေရးလိုက္၊

ကိုယ္ကိုသူသိတာမွမဟုတ္တာ”  ဟုအားမလိုအားမရဟန္ျဖင့္ေျမွာက္ေပးလိုက္ေသာေၾကာင့္

ဇင္း။    ။တို႕နာမည္ကေမာင္ေမာင္စေနပါကြယ္။

Snow။   ။ဟင္….အဲဒါကနာမည္အရင္းလား…မေနာက္နဲ႕ေနာ္။

ဇင္း။      ။တကယ္ပါကြယ္။ကိုေတာ္ကမုသားမေျပာပါဘူး၊မုသားေျပာရင္အာပတ္ေျဖရလို႕ပါ။

ဦးဇင္းမွာစာရိုက္ျပီးလွ်င္ခ်က္ခ်င္းထရပ္၍  “ေမာင္ေဗ်ာ့က်သင့္ေငြရွင္းေပးလိုက္၊လာတို႕သြား

ၾကမယ္၊ဒီထက္ဆက္ေနဖို႕မသင့္ေတာ္ေတာ့ဘးူ”  ဟုနဖူးမွေခ်ြးသုတ္ရင္းျဖင့္ေမာင္ေဗ်ာအား့လက္ေမာင္းမွဆဲြ၍ဆိုင္ထဲမွထြက္လိုက္သည္။ေမာင္ေဗ်ာ့မွာသူဘာမွမလုပ္ရေသးသျဖင့္ယက္ကန္ယက္ကန္ႏွင့္

ပါသြားေလသည္။ညေနေစာင္းအခ်ိန္ကိုပင္

ေရာက္လုနီးေနျပီ။ႏွစ္ေယာက္သားရြာအ၀င္မိုးခ်ဳပ္ႏိုင္သည္။ျမိဳ႕ေပၚေဆးဆိုင္မွဗမာေဆးကိုအျမန္

၀ယ္၍ႏွစ္ဦးသားလမ္းတြင္စကားပင္မေျပာႏိုင္ဘဲျမိဳ႕ႏွင့္၃မိုင္ေ၀းေသာရြာသို႕အေတြးကိုယ္စီျဖင့္သုတ္

္ေျခတင္ကုန္းေၾကာင္းခရီးႏွင္ခဲ့ရသည္။ရြာဦးေက်ာင္းေရာက္ခါနီးတြင္ဦးဇင္းနႏၵိယမွစ၍စကားေျပာလာသည္။“ေမာင္ေဗ်ာ့ဘုန္းၾကီးကဘာလို႕ၾကာေနတာလဲေမးရင္

ဘယ္လိုေျပာမလဲ”ဟုေမးရာ၊ေမာင္ေဗ်ာ့မွစိတ္ပူတက္ရန္ေကာဟူေသာအမူအရာျဖင့္“ဦးဇင္းဒါကလြယ္လြယ္ေလးပါ။တပည့္ေတာ္တို႕ေဆးဆိုင္

မွာေဆး၀ယ္ေနတုန္းျမိဳ႕ေပၚကလူေတြေျပာတာၾကားတယ္မဟုတ္လား၊ဘုရင့္ေနာင္ေနာင္ရိုးတိုက္ပြဲကတပည့္ေတာ္တို႕ျမိဳ႕နယ္မွာျဖစ္ခဲ့တယ္လို႕သမိုင္းပညာရွင္ေတြကအသိအမွတ္ျပဳျပီး၊အတည္ျပဳလိုက္ျပီတဲ့ႏိုင္ငံတကာစံခ်ိန္မွီဘုရင့္ေနာင္ရုပ္ထုေဆာက္လုပ္ျပီးသမိုင္းအတြက္မွတ္တိုင္ထူမယ္ဒါေပမယ့္ဒီ

နယ္တ၀ိုက္မွာဘယ္ေနရာဆိုတာအတိအက်မသတ္မွတ္ရေသးဘူး။သမိုင္းအေထာက္အထားေတြ

ဆက္ရွာေနၾကတုန္းလို႕ေျပာသံၾကားတယ္။တပည့္ေတာ္တို႕ေနတဲ့ရြာလည္းျဖစ္ႏိုင္တာဘဲ။ဒါေၾကာင့္

ဘုရင့္ေနာင္ကိစၥကရြာမွာျဖစ္ႏိုင္လား။တပည့္ေတာ္တို႕ရြာကေနာင္ရိုးတိုက္ပြဲျဖစ္ခဲ့တဲ့ေနရာဆိုရင္ရြာ

မွာဘုရင့္ေနာင္ရုပ္ထုလာေဆာက္မွာရြာအတြက္ဂုဏ္ရိွတာေပါ့။ေမးျမန္းစပ္စုရင္းၾကာသြားတယ္ေပါ့

၎ေျပာျပေတာ့လည္းဟုတ္သလိုလိုပင္၊ခုမွေတာ့မထူးေတာ့ဘူးမီးစင္ၾကည့္ကရေတာ့မွာေပါ့ဟုေတြး

လွ်က္ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့ေတာ့သည္။ေက်ာင္းေပၚေရာက္လွ်င္ဆရာေတာ္ၾကီးမွဦးဇင္းႏွင့္ကပ္ပိရၾကီးအ

ျပန္ေနာက္က်သျဖင့္အက်ိဳးအေၾကာင္းေမးရန္ေခၚလိုက္သည္။  “ဦးဇင္းၾကီးနဲ႕ကပ္ပိရၾကီးအျပန္ေနာက္က်တဲ့အေၾကာင္းေျပာပါဦး”  ဦးဇင္းနႏၵိယမွဆရာေတာ္ၾကီးအ

ေမးကိုေျဖရန္ႏႈတ္ကမထြက္ျဖစ္ေနစဥ္ေမာင္ေဗ်ာ့မွလမ္းတြင္ဇာတ္လမ္းထြင္ခဲ့သည့္အတိုင္းဆရာ

ေတာ္အားေလွ်ာက္တင္ေလသည္။၎ေျပာေနစဥ္ဆရာေတာ္ၾကီးမွာေခါင္းတညိွတ္ညိွတ္ျဖင့္နား

ေထာင္လိုက္ေမာင္ေဗ်ာ့ႏွင့္ဦးဇင္းၾကီးမ်က္ႏွာကိုၾကည့္လိုက္ျဖင့္အကဲခတ္ေနသည္။ေမာင္ေဗ်ာ့စကားဆံုးေသာအခါေမာသြားဟန္ျဖင့္လက္အုပ္ခ်ီလွ်က္ခဏနားျပီးတေအာင့္ၾကာမွ “တပည့္ေတာ္တို႕ရြာမွာ

ေနာင္ရိုးတိုက္ပြဲျဖစ္တာေသခ်ာလို႕ကေတာ့တပည့္ေတာ္တို႕ပါနာမည္ေတြေျပာင္းျပစ္လိုက္မွာ”၎မွပင္

တပည့္ေတာ္က“ေနာင္ေနာင္ေဗ်ာ့”ဦးဇင္းၾကီးက“ေနာင္နႏၵိယ”ဆရာေတာ္ၾကီးကေတာ့“ေနာင္ေကလာသ”လို႕ေျပာင္းၾကမယ္ေလဘုရား”ဟုအရႊန္းေဖာက္ေျပာေနခ်ိန္တြင္ေက်ာင္းတံခါး၀မွေခၚသံၾကားသ

ျဖင့္ဆရာေတာ္မွအထဲ၀င္ရန္ေခၚလိုက္ရာရြာထဲမွေဒၚဘုမျဖစ္ေနသည္။အခ်ိန္မေတာ္ဘာကိစၥရိွလို႕လဲ

ဟုဆရာေတာ္မွေမးေသာအခါ  “တပည့္ေတာ္မဆရာေတာ္ဘုရားကိုေက်းဇူးတင္စကားေျပာခ်င္လို႕ပါ”

ဆရာေတာ္ၾကီးမွအံၾသဟန္ျဖင့္“ေဟ..ဘာေၾကာင့္ေက်းဇူးတင္ရတာလဲ”   “ဆရာေတာ္ဘုရားကပ္ပိယ

ေမာင္ေမာင္ေဗ်ာ့နဲ႕ဗမာေဆးေတြျပန္စြန္႕ေပးတာတပည့္ေတာ္မနဲ႕အဆင္ေျပတဲ့ေဆးေတြျဖစ္ေနတယ္၊

ေဆးေတြကလည္းမ်ားေတာ့ဆရာေတာ္ကိုအားလည္းနာေက်းဇူးလဲတင္မိလို႕ေက်းဇူးတင္စကားလာ

ေျပာတာပါဘုရား”ေဒၚဘုမစကားဆံုးသြားေသာအခါဆရာေတာ္မွာဦးဇင္းၾကီးႏွင့္ေမာင္ေမာင္ေဗ်ာ့အား

ၾကည့္လိုက္ရာ၎တို႕ႏွစ္ဦးစလံုးေခါင္းငံု႕ထားၾကသည္။ဆရာေတာ္မွာအေျခအေနကိုရိပ္မိျပီျဖစ္၍၀ုန္း

ကနဲထရပ္၍လက္ကေက်ာင္းတိုင္တြင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအသံုးမျပဳဘဲခ်ိတ္သိမ္းထားေသာၾကိမ္လံုးဆီကိုအလိုလိုကိုင္မိလွ်က္သားျဖစ္သြားသည္။“ေမာင္ေဗ်ာ့ေျပာေနကတည္းကကၽြႏ္ုပ္ရိပ္မိပါတယ္။ေျပာတဲ့စကားေတြကအစီအစဥ္မက်ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္နဲ႕၊ေမာင္မင္းတို႕ႏွစ္ေယာက္ကကၽြႏု္ပ္အ

သက္ၾကီးျပီဆိုျပီးလွည့္စားခ်င္ၾကတယ္ေပါ့ဟုတ္လား၊ကၽြႏု္ပ္ကလည္းအသက္ၾကီးေပမဲ့မပ်က္စီးေသး

ေၾကာင္းငယ္လက္ရာျပရတာေပါ့၊တိုင္တစ္ေယာက္တစ္လံုးစီဖက္ထားၾက”ဆရာေတာ္စကားဆံုးေသာအခါဦးဇင္းၾကီးႏွင့္ေမာင္ေဗ်ာ့တို႕မွာေၾကာက္လန္႕တုန္ရီစြာျဖင့္မတ္တပ္ရပ္၍တိုင္ဖက္ထားၾကေလ

သည္။ေက်းဇူးစကားေျပာခ်င္ေသာေဒၚဘုမမွာေက်ာင္းတံခါး၀အနားေရာက္ေနျပီျဖစ္သည္ွ“ဘုရင့္

ေနာင္ကိုဂုဏ္ျပဳဳျပီးနာမည္ေျပာင္းခ်င္တဲ့ေကာင္ဘာတဲ့ေနာင္ေနာင္ေဗ်ာ့ဟုတ္လား” ဆရာေတာ္ၾကီးမွေမးျပီးၾကိမ္လံးုျဖင့္တအားလႊဲရိုက္လိုက္ရာ  “ရႊမ္း……..ရႊမ္း…….ရႊမ္း”    “အင့္…..အား………ေအာင္မေလးဗ်ာ”

”သူမ်ားေျပာတိုင္းလိုက္လုပ္ေယာင္ေတာင္ေတာင္ကိုယ္ေတာ္ၾကီး၊အသက္ၾကီးမွၾကိမ္ေတာင္းတဲ့ကိုယ္

ေတာ္ဘာတဲ့ေနာင္နႏၵိယဟုတ္လား….လာထား”  “ရႊမ္း……ရႊမ္း…..ရႊမ္း”   “အု…….အအ…….ေအာင္

မေလးဘုရား”

ေဗထိတို႕ရြာေလးတြင္ေနာင္ရိုးတိုက္ပြဲျဖစ္၊မျဖစ္ေတာ့မသိပါ။ရြာဦးဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတြင္ေတာ့ဘုရင့္

ေနာင္သူရဲေကာင္းေရြးပြဲအထိမ္းအမွတ္ပြဲေလးကိုဦးဇင္းၾကီးေနာင္နႏၵိယနဲ႕ေနာင္ေနာင္ေဗ်ာ့တို႕ကအင္

တာနက္ေကာင္းမႈေလးနဲ႕က်င္းပလိုက္ၾကသည္။ေနာင္နႏၵိယနဲ႕ေနာင္ေနာင္ေဗ်ာ့တို႕ကေတာ့ေဗထိတို႕

ရြာေလးရဲ႕  “ေက်ာျပင္အရိႈးရာပါသူရဲေကာင္း”အျဖစ္နဲ႕ေျပာစမွတ္တြင္သြားေလေတာ့သည္။

About silver hero

silver hero has written 19 post in this Website..