အေနာက္ကမာၻမွာ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ လူသိနည္းတာ ဘာေၾကာင့္လဲ ေတြးေနမိတယ္။ အေတြးအေခၚ အယူဝါဒတခု ေပါက္ေျမာက္ဖုိ႕သည္ နယ္ခံေတြရဲ႕ အက်င့္စရုိက္နဲ႕ အမ်ားၾကီးဆုိင္တယ္။ အဲဒီယဥ္ေက်းမႈ လားရာကုိ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းက ပုံေဖာ္ပါတယ္။ အဲလုိေကာက္ခ်က္ခ်ရင္ လြတ္ေျမာက္မႈ အေတြးအေခၚဟာ အေျဖပဲ။ လစ္ဘရယ္မ်ားအၾကား ေရပန္းစားတဲ႕ ဇင္၊ မဟာယာနမွာ စာသိပ္မေျပာဘူး၊ ကန္႕သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈ အနည္းဆုံးထားတယ္။ သိသေလာက္ တိဗက္မဟာယာနမွာလည္း ေထရဝါဒလုိပဲ ပညတ္ခ်က္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္ သို႕ေပမယ့္ အေနာက္ကမာၻ ေရာက္လာတဲ႕အခါ လုိရင္းပြိဳင့္ကုိ ထုတ္ျပတယ္။ ဓမၼအရသာကုိ ဦးစြာ ျမည္းစမ္းေစတယ္။ အားသာခ်က္ အားနည္းခ်က္ကေတာ့ ဘယ္ေနရာမဆုိ ရွိစျမဲပဲ၊ လြတ္လပ္မႈေၾကာင့္ျဖစ္တဲ႕ အမွားေတြကို ညႊန္ျပတတ္ရင္ ထိန္းခ်ဳပ္မႈ ဆုိးက်ဳိးေတြကုိလည္း သိတတ္ရမယ္။ လက္ရွိကမာၻမွာ ဗုဒၶသာသနာ ဘယ္ဖက္က ျပဳေနသလဲ ျမင္ၾကည့္ၾကေပါ့ဗ်ာ။ အေရအတြက္ထက္ အရည္အခ်င္း ပုိအေရးၾကီးေၾကာင္း အခ်ိဳ႕ ေစာဒက တက္ခ်င္တက္မယ္။ အၾကံေပးခ်င္တာ လြတ္ေျမာက္မႈ ရႈေဒါင့္ကေန မိမိလက္ခံထားတဲ႕ အျမင္ကုိ သုံးသပ္ၾကည့္ပါ။ မူလအျမင္ ျပီးျပည့္စုံမႈကေန မတူတဲ႕ အေျဖထြက္ေကာင္း ထြက္လာမယ္။ ေထရဝါဒမွာ ကမၼဌာန္းနည္းတုိင္း၊ ဆရာတုိင္း မမွန္သလုိ မဟာယာန၊ ဇင္ဝါဒေတြမွာလည္း ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ ရွိမွာျငင္းမရဘူး။ အဓိက ဆုိလုိရင္းသည္ ပင္မေက်ာရုိး ရပ္တည္ခ်က္ကုိ အစြဲကင္းကင္း ဆင္ျခင္တတ္ဖုိ႕ပါ။

သဘာဝရိပ္သာ ဆူနာမီဆရာေတာ္ ဦးဥတၱမသာရ


ၿဖစ္တတ္၊ ျဖစ္လည္းျဖစ္ေနတာ လြတ္လပ္မႈကုိ အလြန္အကၽြံသုံးျပန္ေတာ့ အထိန္းအကြပ္မဲ႕ ပ်က္ဆီးပါတယ္။ ဖန္ဆင္းရွင္ ထိန္းခ်ဳပ္မႈကုိ ပယ္ခ်ထြက္ခြာလာတဲ႕ အေနာက္တုိင္းက လူသားဝါဒီ၊ ရုပ္ဝါဒီမ်ားသည္ မူးယစ္ေဆး၊ လိင္အာရုံခံစားမႈ၊ လူ႕ေဘာင္စည္းကမ္း ေထာင္ေခ်ာက္မ်ားေအာက္ သက္ဆင္းရတယ္။ ဗုဒၶဝါဒကို လက္ခံေပမဲ႕ အေတြးအေခၚမွာတင္ ရပ္တာမ်ားတယ္။ ဖန္ဆင္းရွင္ေဂါ့ဒ္ အယူကုိပယ္ဖို႕ က်ဳိးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္ခ်က္မွာတင္ လမ္းဆုံးၾကတယ္။ လက္ရွိဘဝနဲ႕ ပစၥဳပၸန္ တည္ရွိမႈကို အသားေပး အခ်ိန္ကုန္လြန္ပါတယ္။
လြတ္ေျမာက္ျခင္း ဝိမုတၱိရသ ခံစားဖုိ႕ဆုိတာ ဒီမိုကေရစီစနစ္လုိပဲ လြတ္လပ္မႈနဲ႕အတူ တာဝန္သိမႈ၊ စည္းကမ္း လုိက္နာမႈတုိ႕လည္းဆုိင္တယ္။ ဒါေတာ့ယူျပီး ဟုိဟာခ်န္ထားလုိ႕ မရစေကာင္းဘူး။ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ မဂၢင္ရွစ္ပါးလမ္းေၾကာင္းနဲ႕ သဒၶါ ဝီရိယ သတိ သမာဓိ ပညာ ဗုိလ္ငါးဗုိလ္တုိ႕သည္ ပရမ္းပတာ မျဖစ္ေစဖုိ႕ ထိန္းကြပ္ေပးတဲ႕ အရံအတားမ်ားျဖစ္တယ္။ သတိျပဳရမွာ ဘုရားျပီး ျငမ္းဖ်က္သလုိ သုံးယုံသုံးျပီး မစြဲမိေစဖုိ႕။ ညဏ္ရွိတုိင္း ခ်ဲ႕လြန္းရင္ ေပါ့ေစလုိ ေဆးမွင္ထုိး ေၾကာင္အတြက္ေလး ျဖစ္ရတယ္။ ပညတ္သတ္မွတ္ခ်က္ကို ပယ္ျခင္းတြယ္ျခင္း အစြန္းႏွစ္ဖက္ လြတ္ေအာင္ေနျခင္းကို လြတ္ေျမာက္ျခင္းလုိ႕ ျမင္ၾကည့္ႏုိင္တယ္။ ရြာထဲမွာ ပစ္စုတ္ပံဂုိဏ္းသားမ်ားေျပာတဲ႕ ဘုရားေဟာ ေရွးဘဝ ေနာက္ဘဝ ျမဲတယ္ မျမဲဘူး ဟုိဟာဒီဟာ မယူနဲ႕ဆုိတာ အဲဒါပဲ။။ ပယ္ရင္လည္းမလြတ္ တြယ္ရင္လည္းမကၽြတ္၊ သကၠာယဒိဠိ တန္းလန္းျငိေနတယ္။ ပယ္တယ္ဆုိတာ မရွိမွတ္လုိ႕၊ တြယ္တယ္ဆုိတာ အရွိမွတ္လုိ႕ အဲလုိဆုိလုိ႕ကေတာ့ ပညတ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ပရမတ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာပဲ တြယ္တြယ္ ပယ္ပယ္ မလြတ္ဘူး။ ပရမတ္ကုိ ပညတ္ကြယ္သလုိ လြတ္ေျမာက္မႈ နိဗၺာန္ကုိ ပရမတ္ဖယ္တယ္။
ပညတ္ ပရမတ္ အျပစ္မတင္ဘူးေနာ္၊ သူတုိ႕ကုိ အဟုတ္ထင္တာကုိေျပာတာ။ အေရာင္ အဆင္း အထိအေတြ႕ ျငင္းလုိ႕မရဘူး၊ လက္ေတြ႕ တကယ္ကုိ ရွိေနတယ္၊ ေရွာင္ရမွာ အဲဒါေတြကို ဟုတ္တယ္လုိ႕ မွတ္ထင္ေနတာ။ အဝါေရာင္လုိ ထင္ေနတာ၊ မ်က္လုံးနဲ႕ျမင္တယ္လုိ႕ မွတ္ေနတာ၊ ငါလုပ္တယ္လုိ႕ စြဲေနတာ။ ကုန္ကုန္ေျပာရင္ ျဖစ္ပ်က္သခၤါရကုိ အရွိလုပ္ ဆင္ျခင္ေနရင္ကုိ လြဲေနျပီ။ ကိေလသာ အာသေဝါကုန္သြားတဲ႕ ရဟႏာၱလုိ ပညာသိ မသိေပမဲ႕ လမ္းေၾကာင္းမွန္ေပၚ ရွိေနဖုိ႕ေတာ့လုိတယ္။ သြားေနရင္းနဲ႕ လြဲသြားျပန္ထိန္း ေခ်ာ္သြားျပန္တက္ အေလ႕အက်င့္ လုပ္ဖန္မ်ားေတာ့ ညဏ္ျဖစ္တယ္။ ထပ္ေျပာမယ္ ရွိေနတဲ႕ ရုပ္ နာမ္တရားေတြကုိ မေျပာဘူး။ ျဖစ္ပ်က္ဆုိတာလည္း အဲဒီအရာေတြ ေျပာင္းလဲပ်က္ဆီးေနတာ ေျပာတာမဟုတ္ဘူး၊ အရွိမွတ္ အဟုတ္ထင္ တရစပ္ၾကီး တငါငါစြဲယူ ထင္မွတ္ေနတာကုိေျပာတာ။ (ခြီးထဲမွပဲ ငါလည္း ပညတ္သိပ္တင္ရင္းနဲ႕ မုိးျပားဂုိဏ္းဝင္ ျဖစ္ေတာ့မွာပဲ။ မတူဘူးေနာ္၊ တျခားစီ..)
လြတ္ေျမာက္ျခင္းလုိပဲ စြန္႕လႊတ္ျခင္းကုိ နိဗၺာန္ရေၾကာင္းအျဖစ္ ျမင္ၾကည့္ရေအာင္။ မစြန္႕လႊတ္လုိ႕ကေတာ့ မလြတ္ေျမာက္ဘူး။ စြန္႕တုိင္း လြတ္သလားဆုိေတာ့ မဟုတ္ျပန္ဘူး၊ ပညာဦးစီးရမယ္။ တြဲရမွာ ကြဲရမွာ ခြဲရမွာ ပညာသိ မသိသ၍ေတာ့ ကံကုသိုလ္နဲ႕ အဆုံးသတ္ေပါ့ဗ်ာ။ ေတြ႕ယုံေတြ႕ျပီး မယူပဲထားတာကုိ စြန္႕ျခင္းလုိ႕ ေျပာတယ္မွတ္ပါ။ မုိးကုတ္နည္းသုံးခ်င္သုံး၊ မဟာစည္နည္းထုိင္ခ်င္ထုိင္၊ စြန္းလြန္းနည္းက်င့္ခ်င္က်င့္ သုိ႕ေသာ္ အဲဒီနည္းေတြကို ဆုပ္ကိုင္မထားနဲ႕။ ပဋိစၥသမုပၸ၊ သတိပဌာန္၊ အာနာပါန အသုံးခ်ပါ ယူမထားနဲ႕၊ အသိတခု ရလာလား သိမ္းမထားနဲ႕၊ ညဏ္အစစ္သည္ ဘယ္ေတာ့မွ ေပ်ာက္မသြားဘူး။ စြန္႕ပါမ်ားရင္ အက်င့္ရသြားမယ္။ ထာဝရ ဥပုသ္သည္လုိ ေန႕လြဲညစာအေရး မရွိေတာ့ဘူး၊ တြယ္စရာနည္းေတာ့ လြတ္ေျမာက္ဖုိ႕ နီးစပ္လာမယ္၊ မ်ားမ်ားစြန္႕ မ်ားမ်ားလြတ္ အကုန္စြန္႕ အကုန္လြတ္မယ္။ တခုေတာ႕ရွိတယ္ စြန္႕ေနေသးသ၍၊ စြန္႕ျခင္းအေပၚ စိတ္ထား ေနရသ၍ေတာ့ မျပတ္ေသးဘူးမွတ္ပါ။
ေနာက္ဆုံးတခါ ျပည့္စုံျပီးေျမာက္ျခင္းကုိ အလားတူ သုံးသပ္ၾကည့္ရေအာင္။ လြတ္ေျမာက္ေတာ့ စြန္႕စရာမရွိ၊ စြန္႕တတ္ေတာ့ လြတ္ေျမာက္၊ ေလာကသုံးပါး ဘုံသုံးပါး လြန္ေျမာက္သြားေတာ့ မျပီးျပည့္စုံသြားေပဘူးလား။ ျပည့္စုံမႈအစစ္ကုိ မလုိခ်င္ေတာ့မွ ရတယ္။ စြန္႕ဖုိ႕မရွိေတာ့မွ ျဖစ္တယ္။ အတိတ္ အနာဂတ္ ပစၥဳပၸန္ ဘာမွမက်န္၊ အတိတ္ကံပါရင္ ၾကဳံစရာရွိၾကဳံ ဆုံစရာရွိဆုံ။ ျပဳတဲ႕ကံအေလ်ာက္ ရုပ္နာမ္ ခံစားေပမဲ႕ စိတ္လြတ္ေျမာက္ေနျပီ။ အဆက္မျပတ္ ေျပာင္းလဲျခင္း သခၤါရနယ္ကုိ အာရုံညြတ္စရာ ကင္းသြားျပီ။ ျဖစ္ျခင္းပ်က္ျခင္းမဲ႕ အသခၤတနယ္ သုညဓါတ္ဆုိက္ေနျပီ။ အားလုံးျပည့္စုံသြားျပီ၊ ပိဋကတ္သုံးပုံ မသိလည္း တရားရွိသြားျပီ၊ ဝိနည္းနားမလည္လဲ ေနတတ္သြားျပီ၊ ဘုရားမရွိခုိးလည္း ႏွလုံးသားထဲ ဘုရားတည္ေနျပီ။ အဆုံးစြန္ ေအာင္ျမင္သြားတဲ႕ ဓမၼအသိကို စကားလုံးေတြနဲ႕ ပညတ္တင္တဲ႕အခါ ပိဋကတ္သုံးပုံပဲ ျပန္ရမယ္။
ျပန္ခ်ဳပ္ရရင္ လြတ္ေျမာက္ျခင္း၊ စြန္႕လႊတ္ျခင္း၊ ျပည့္စုံျခင္းတုိ႕ တခုနဲ႕တခု ဆက္ႏြယ္ေနတယ္။ တခုေအာင္ရင္ က်န္ႏွစ္ခုလည္း အလုိလုိပါတယ္။ အဆုံးစြန္ထိ မျပီးေျမာက္ေသးလည္း သူ႕အထြာနဲ႕သူ တႏြယ္ငင္တစင္ပါ ဓမၼအရသာ ခံစားသိႏုိင္တယ္။ ေျပာင္းျပန္အားျဖင့္ တခုခုမ်ား က်န္ေနေသးတယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ထင္ေနတာ မဟုတ္ေသးဘူးမွတ္..။
ညႊန္းပါရေစ ဓမၼအေမြ။ http://realenlightenment.multiply.com/

ဦးေၾကာင္ၾကီး

About ဦးေၾကာင္ၾကီး

ေအာင္ၾကဴ း has written 648 post in this Website..

ပန္းတပြင့္ လွမ္းအစြင့္ နမ္းအလင့္မွာ........... ဟတ္ခ်ဳိး ဟတ္ခ်ဳိး