ရွစ္ခြင္တုိင္းမႈန္မႈိင္းတဲ့ပတ္လည္ဆိုတာဒီလိုရာသီေပါ့။ ပတ္၀န္းက်င္မွာမိုးသားေတြမႈန္မႈိင္းေနပါတယ္။ မိုးဖြဲေလးေတြ ကတဖြဲဖြဲေပါ့။ တိုက္ခန္းအေနာက္ဘက္၀ရံတာမွာရပ္ရင္း ေကာင္းကင္တခြင္ကိုေမာ့ၾကည့္ေနမိပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ငွါးေနတဲ့ တုိက္ခန္းက ၆ ထပ္တုိက္။ တိုက္ေနာက္ဘက္ကအနီးဆံုး လမ္းေလးမွာကန္ထရိုက္တိုက္ေတြသိပ္မရွိေသးေတာ့ ငါးလႊာမွာ ေနတဲ့ ကၽြန္မတို႔အခန္းေနာက္၀ရံတာကေနၾကည့္လိုက္ရင္ အားလံုးကိုအေပၚစီးကေနျမင္ရပါတယ္။ ေကာင္းကင္ရဲ႕ အလွ အပေတြ ကိုလည္း တေမွ်ာ္တေခၚခံစားႏိုင္ပါတယ္။ အခုလိုမိုးေတြေမွာင္ေနတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးမွာေပါ့ အဘေနမေကာင္းဘူး ဆိုတဲ့ သတင္းကိုၾကားခဲ့ရတယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ မစိုးရိမ္ရပါဘူးတဲ့။ မစိုးရိမ္ရပါဘူးေျပာေပမယ့္ အဘအသက္ အရြယ္ေၾကာင့္စိတ္ထဲ ထင့္သြားမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ျပန္ေကာင္းလာမယ္ပဲထင္ခဲ့တယ္ေလ။ အဘကအဲလိုပါပဲ ေနမေကာင္းျဖစ္ရင္ခဏပဲေလ။ ေနာက္တစ္ရက္ အဘဆံုးၿပီအျမန္ျပန္လာခဲ့ပါတဲ့။ ဟုတ္ရဲ႕လားမယံုႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ပူေလာင္ေနတဲ့စိတ္နဲ႔ နယ္ကအိမ္ကို ျပန္သြားခဲ့တယ္။ ဆံုးတဲ့ေန႔ညေနကသိရေတာ့ ေနာက္ေန႔မနက္အေစာၾကီးကားစီးျပန္ပါတယ္။ ရန္ကုန္ကေန ၆ နာ ရီခြဲေလာက္ၾကာေအာင္ကားစီးျပီးလမ္းမွာဆင္း အိမ္ကလာၾကိဳေပးတဲ့ဆိုင္ကယ္နဲ႔ နာရီ၀က္ေလာက္ထပ္သြားမွ ကၽြန္မ တို႔ဇာတိေတာျမိဳ႕ေလးကိုေရာက္ပါတယ္။ ကၽြန္မကိုလာၾကိဳေပးတဲ့သူကေျပာလိုက္ တဲ့စကားတခြန္းတည္းက ကၽြန္မအတြက္ တလမ္းလံုးစကားဆြ႔ံအေစခဲ့ပါတယ္။ နင့္ကိုေစာင့္ေနတာ နင္ေရာက္တာနဲ႔ အသုဘခ်မွာတဲ့။ လမ္းထဲကို၀င္လိုက္ျပီဆိုတာနဲ႔ လွည္းေပၚမွာတင္ထားတဲ့ အဘရဲ႕ အေခါင္းကိုျမင္ရပါတယ္။ တကယ္ေပါ့ေနာ္ဒါတကယ္ၾကီးေပါ့မယံုခ်င္ဘူးအဘရယ္။ အားလံုးကဆိုင္ကယ္၀င္လာရာလမ္းကို ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကတယ္။  ကၽြန္မအားလံုးကိုမသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး အိမ္ေပၚကိုပဲ လွမ္းတက္လ္ုိက္ပါတယ္။ အိမ္ေပၚကလွမ္းၾကိဳေနတဲ့သူေတြကိုျပံဳးျပမိပါတယ္။ ကၽြန္မမိသားစု၀င္ေတြမဟုတ္ပါဘူး လမ္းထဲက သူေတြပါ။ ကၽြန္မအေမနဲ႔ကၽြန္မအစ္မေတြေရာသူတို႔ဘယ္မွာပါလိမ့္။ ကၽြန္မမွာေမးစရာေတြရွိတယ္ေလ။ ၾကိဳေနတဲ့သူေတြက အထုပ္အပိုးေတြလွမ္းယူလိုက္ၾကတယ္။ မလိုပါဘူးေနာ္ကၽြန္မအရင္အတိုင္းပဲကိုယ့္ဘာသာသြားထားမွာေပါ့။ ေနာက္ဘက္က အေဖ့အသံၾကားလိုက္ရတယ္ လာ သမီး နင့္အဘကိုကန္႔ေတာ့လိုက္ဦးတဲ့။ ျပီးရင္သြားေတာ့မွာတဲ့။ တကယ္ရင္ဆိုင္ ရျပီေနာ္ မသိခ်င္ဘူးအဘရယ္ဒါတကယ္မဟုတ္ပါရေစနဲ႔။ ဒါအဘရဲ႕ေနာက္ဆံုးခရီးတဲ့လား။ အေဖကလွမ္းၾကည့္ေနတယ္ ကၽြန္မေနာက္ျပန္လွည့္ျပီး လွည္းေနာက္မွာ ပုဆစ္တုပ္၀င္ထုိင္လိုက္ပါတယ္။ အဘနာမည္ေရးထားတဲ့ေခါင္းတလားနဲ႔ ပန္းေခြေတြလွည္းေပၚမွာ။ လက္စံုမိုးျပီးကန္ေတာ့လိုက္ရင္း စိတ္ထဲကေနအဘေရလို႔ ေခၚေနမိတယ္။ အဘမၾကားႏိုင္ေတာ့ ပါဘူးေနာ္ သူမထူးႏုိင္ေတာ့ဘူးေလ။ ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္ဆိုတာကရင္ထဲမွာဆို႔နင့္ေနတယ္။ သံုးၾကိမ္ေျမာက္ ကန္ေတာ့အျပီးမွာ ကၽြန္မေခါင္းျပန္မေမာ့ႏိုင္ေတာ့ဘူး ၾကိတ္ငိုေနမိတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားလဲမသိပါဘူး သမီးေတာ္ျပီ ထေတာ့ဆိုတဲ့အေဖ့ အသံၾကားေတာ့မွေခါင္းကိုေမာ့ ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ အနားမွာအေဖနဲ႔အေမရပ္ေနတယ္ မ်က္ရည္ ေတြက်လို႔ေလ။ ကၽြန္မကိုၾကည့္ျပီးမ်က္ရည္ေတြက်လို႔။ အိမ္ေပၚေရာက္ေတာ့မၾကီးနဲ႔မေလးကမီးဖိုခန္းထဲမွာ ငိုေနတယ္ေလ။ ကၽြန္မ အ၀တ္လဲခန္းထဲ၀င္ျပီးငိုခ်ပစ္လိုက္တယ္။ မိုးေတြညိဳေနတယ္ရြာေတာ့မယ္ အားလံုး ပဲျမန္ျမန္သြားရေအာင္ လို႔ လူၾကီးေတြကသတိေပးလိုက္ခ်ိန္မွာ အားလံုးလိုက္ပို႔ၾကဖို႔ျပင္ၾကတယ္။ လွည္းစထြက္သြားျပီ မိုးေတြလည္းရြာလာျပီ။ ရြာလိုက္တဲ့မိုးကတကယ့္ကိုသည္းၾကီးမည္းၾကီးသြန္ခ်လိုက္တဲ့အတိုင္း။ အဘေရသမီးကိုေစာင့္ရလို႔မိုးထဲေရထဲသြားရ ေတာ့ မယ္။ အေဖတို႔လူၾကီးေတြကလွည္းေနာက္ ကေနလိုက္ပို႔ေနၾကျပီ။ ကၽြန္မတို႔လည္းလိုက္ပို႔ဖို႔ျပင္ရပါျပီ။ အေမ့ကိုလဲမွာ စိုးလို႔ထိန္းေပးရင္း သားအမိ ႏွစ္ေယာက္အတူေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။  မေလးနဲ႔မၾကီးကေနာက္နားကေနအတူတူ ေလွ်ာက္လိုက္လာတယ္။ မိုးေတြသည္းလိုက္တာထီးေဆာင္းထားေပမယ့္လူေတြလည္းရႊဲစိုလို႔။ အခုလိုမိုးထဲမွာေပါ့အဘ နဲ႔သမီး အဘတို႔ဇာတိေတာရြာ ကေလးရဲ႕ယာထဲမိုးေရေတြၾကားမွာ အတူတူဟင္းရြက္ခူးဘူးတယ္။  လယ္ထဲလိုက္သြားရင္းကန္စြန္းရြက္ေတြ ၊မိႈေတြ ခူးၾကဖူးတယ္။ သမီးမလိုက္တဲ့အခါအဘလယ္ ထဲကျပန္လာရင္ ျခံ၀ကေန သမီးနာမည္ကိုအရင္ေအာ္ေခၚတတ္တယ္ေနာ္။ အဘေရသမီးအဘအသက္ကိုမမွီလိုက္ဘူးေနာ္။ အဘဆံုးျပီးမွပ်က္ကြက္မိတာေတြကိုျမင္လာတယ္ေလ။ ေနာက္မွလုပ္ေပးလိုက္မယ္ဆိုျပီး ကိုယ့္ဘာသာေရႊ႕ထားျပီး အခု အခ်ိန္မွာေနာက္က်သြားျပီလို႔သိရခ်ိန္မွာ မ်က္ရည္ေတြ ကမိုးနဲ႔အျပိဳင္။ မိုးေရေတြေအးေနေပမယ့္ ပါးျပင္မွာပူေႏြးေန ပါတယ္။ ရုတ္တရက္ လွ်ပ္စီးတခ်က္လက္ အသြားမွာအတိတ္ဆီ ခရီးထြက္ေနတဲ့စိတ္ကေလး အိမ္ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ ပူေႏြးစိုစြတ္ေနတဲ့ကၽြန္မပါးျပင္ကိုျပန္စမ္းၾကည့္မိတယ္ မ်က္ရည္ေတြထင္ပါရဲ႕။   မိုးပိုသည္းလာျပီမို႔ ကၽြန္မတခ်က္ရွိဳက္ လိုက္ျပီး မ်က္ရည္ေတြသုတ္လိုက္တယ္။ အျပင္မွာ လွမ္းထားတဲ့အ၀တ္ေတြကို ရုတ္ျပီးအခန္းထဲျပန္၀င္ တံခါးပိတ္လိုက္ပါတယ္။ အတူေနတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြလည္းမၾကာခင္္ အလုပ္က ျပန္လာေတာ့မယ္။ မနက္ျဖန္အတြက္ ဟင္းခ်က္စရာေတြလည္းျပင္ဆင္ရဦးမယ္။ က်န္ရွိေနေသးတဲ့ဘ၀မွာအခ်ိန္မလြန္ခင္မိဘကို အတတ္ ႏုိင္ဆံုးပ်က္ကြက္မႈနည္းေအာင္ၾကိဳးစားေက်းဇူးဆပ္ႏိုင္ဖို႔ၾကိဳးစားရေပဦးမယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲတေန၀င္လိုက္ တေနထြက္ လိုက္နဲ႔ဘ၀ခရီးကိုေလွ်ာက္လွမ္းလာတဲ့ ကၽြန္မအပါအ၀င္ အားလံုးလည္းအဘသြားသလိုပဲ ဒီဘ၀ဒီခႏၶာကိုထာ ၀ရႏႈတ္ဆက္ရဦးမွာ ပါပဲေလ။ ႏႈတ္မဆက္မွီမွာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ကိုတတ္ႏိုင္သမွ်နည္းေအာင္ ၾကိဳးစားရင္း သံသရာေကာင္းေအာင္ ၾကိဳစား ၾကပါစို႔လားရွင္။

PS – အေမရဲ႕အေဖကိုအဘလို႔ေခၚတာပါ။ အဘဆံုးတာကကဆုန္လမွာပါ။ မိုးေတြရြာလို႔။ ျပီးခဲ့တဲ့ကဆုန္လမွာသံုးႏွစ္တင္းတင္းျပည့္ခဲ့ပါျပီ။

 

ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္ရွင္။

About ေရႊ ၾကည္

ေရႊ ၾကည္ has written 32 post in this Website..

   Send article as PDF