ယေန႕သည္ ပံုမွန္ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ လတစ္လ၏ (၄) ရက္ေျမာက္ေန႕ျဖစ္သည္။ ဘာမွပိုထူးျခားလာျခင္းမရွိေပ။

ေကာင္းကင္ႀကီးမ်ား ပိုမိုလွပလာေလသလား? ကၽြန္ေတာ္ေမာ့ၾကည့္လိုက္ပါ၏။ မထူးျခားပါ။ ကႏၱာရ၏ ေႏြေန႕တစ္ေန႔သာျဖစ္၏။

လူေတြမ်ား ေအာင္ပြဲခံၾကေလသလား? ကၽြန္ေတာ္ေ၀့၀ဲၾကည့္လိုက္ပါ၏။ သြားၿမဲလာၿမဲ၊ နဂိုအတိုင္းပင္။

ဖြဘြတ္ေပၚတြင္ အထိမ္းအမွတ္ စာေပမ်ား ဖြဲ႕ႏြဲ႕ၾကေလသလား? ကၽြန္ေတာ္ကြန္ပ်ဴတာ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္၏။ ျမင္ေနက်သတင္းမ်ားပင္ တက္လာပါ၏။ ေျပာင္စပ္စပ္ပံုမ်ား၊ ရည္းစားမႊန္ေနသူမ်ား၊ မုတ္ဆိတ္မ်ား မ်ဳိးဆက္ျပန္႕ပြားျခင္းကို ကာကြယ္ေနသူမ်ား၊ လႊတ္ေတာ္အတြင္း ခံုတစ္ေနရာစာၿမဲရန္ စုေပါင္းရန္ေစာင္ၾကသူမ်ား၊ တစ္လံုးတည္းေသာ ေဘာလံုးကို လုကန္ရင္း ဟိုဘက္ဒီဘက္ အျပန္အလွန္သြင္းေနၾကသူမ်ား၊ Post အမ်ဳိးမ်ဳိးေပးၿပီး ပံုအမ်ဳိးမ်ဳိး အရိုက္ခံေနသူမ်ား၊ တစ္ေနကုန္လုပ္ေနသမွ် မနားတမ္း အသိေပးေနသူမ်ားသာ ျမင္ေနရေလ၏။ ထူးၿပီးဆန္းမလာပါ။

**********************************************************************************

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္မူကား….

သူမသည္ တစ္ခ်ိန္က ” ေမာင္ ” ဟု ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ေခၚခဲ့ဖူးပါ၏။ ယခုလိုေန႕မ်ဳိးတိုင္းလဲ သူမ်ားေတြ ေ-ာင္ညင္ကပ္ေအာင္ အျပန္အလွန္ ခ်စ္ခြန္းေတြဖြဲ႕ခ့ဲဖူးပါ၏။ တစ္ေနကုန္ စိတ္မေကာက္ၾကစတမ္း အတတ္ႏိုင္ဆံုး သာသာယာယာျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးပါ၏။

ယခုတြင္မူကား..

ကၽြန္ေတာ္သည္ ေမြးဖြားခဲ့စဥ္က တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ပါ၏။ အေတာ္ေလးလဲ လွ်ာၿဗဲ အာၿဗဲျဖင့္ အငိုသန္ဖူးသည္ဟု မိဘမ်ားက ဆိုၾကျပန္ပါေသးသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ပင္ေလလားမသိ… ယေန႕ (၄)ရက္ေန႕၏ နံနက္ခင္းအစတြင္ ပါးျပင္ထက္ ေယာက်ာ္းႀကီးတန္မဲ့ မ်က္ရည္တစ္စက္ လိမ့္ဆင္းရင္း စတင္လိုက္ရေပသည္။ သူမ… အမွတ္တရ ရွိေနခဲ့ဖူးသည့္ ေန႕ေလးတစ္ေန႕ စတင္ရေလၿပီဟု စိတ္တြင္ေတြးမိသည့္တစ္ခဏ ႏွလံုးအိမ္တြင္ ၀င္ေဆာင့္တိုက္လိုက္မိေသာ ခံစားခ်က္တစ္ခုေၾကာင့္ေပလားမသိ၊ မ်က္၀န္းမွ မ်က္ရည္တစ္ေပါက္သည္ ရုတ္ခ်ည္းလိမ့္က်လာေလသည္။ ႏွဳတ္ခမ္းဖ်ားအေရာက္တြင္မေတာ့ ၿပံဳးေနသည့္ႏွဳတ္ခမ္းေၾကာင့္ေပလားမသိ၊ ကုန္ဆံုးသြားမည္ကို ႏွေမ်ာေလသည့္အလား ရင္ဘတ္အတြင္းသို႔ လိမ့္ဆင္းသြားေတာ့သည္။

ယခုအခ်ိန္တြင္ကား သူမသည္ ၿငိမ္သက္စြာျဖင့္ ႏွစ္ခ်ဳိက္စြာ အိပ္ေမာက်ေနေပေတာ့မည္။ သူမ၏ အိမ္မက္မ်ားသည္ကား ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ မပါ၀င္ခဲ့လ်င္ ေကာင္းမြန္စြာျဖင့္ လွပေနေပေတာ့မည္။ သူမ၏ တစ္ေန႕တာကား ကၽြန္ေတာ္မရွိျခင္းျဖင့္ ၿပီးျပည့္စံုစြာ ႏိုးထႏိုင္ေပလိမ့္မည္။

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္မူကား… သူမမရွိေတာ့ေသာ ေန႕တစ္ေန႕တာကို တစ္ကိုယ္တည္း ျဖတ္သန္းရေတာ့မည္ကို စိုးေၾကာက္ေလသည့္အလား.. စိုေနေသာမ်က္၀န္းတစ္စံုမွ ေျခာက္ေသြ႕သြားေစရန္အလို႔ငွာ ေစာင့္ဆိုင္းေနသည့္အလား မ်က္၀န္းတစ္စံုကို ပိတ္မရပဲ မျမင္ႏိုင္သည့္သူမအား တစ္ခ်ိန္က Record ယူထားမိသမွ်အား ျပန္ေျပာင္းေငးေမာၾကည့္ေနရင္း..

လြမ္း

နင့္

ေက်

ကြဲ……. လ်က္ႏွင့္ပင္။

ရွဴံးနိမ့္မွဳမ်ားနဲ႔.. လူ
(ေခတၱလူ႕ျပည္)

About စဆရ ႀကီး

စဆရ ႀကီး has written 160 post in this Website..

   Send article as PDF