“ဘာ..ေနာက္ဆံုးေတာ့ နင္ပဲႏိုင္မွာ ဟုတ္လား…ဒီမွာ ၀တီ…နင္က ငါ့ရဲ႕ငယ္ႏိုင္ပဲ…ငါလည္း ဒီလိုပဲသတ္မွတ္ထားတယ္…ငါ့မိဘေတြလည္း ဒီလိုပဲ သတ္မွတ္ထားတယ္…နင္ငါ့ကို ဘယ္ေတာ့မွ မေက်ာ္ေစရဘူး…”

စကားလံုးေတြက ္၀တီခင့္နားထဲသို႔ သံရည္ပူအလား စီး၀င္လာၾကသည္။ မ်က္လံုးေတြလည္း ျပာေ၀လာသည္။ အသားေတြက တဆတ္ဆတ္တုန္၍..အာေခါင္ေတြလည္း ေျခာက္လာသည္။ လက္သီးက က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္လ်က္သား။ မထင္မွတ္ထားေသာ စကားမ်ား…ေယာင္လို႔ေတာင္ မေတြးမိေသာ အေၾကာင္းအရာ။ ေဒါသစိတ္ႏွင့္ မခံခ်င္စိတ္မ်ားက ငယ္ထိပ္မွတစ္ဆင့္ ေပါက္ထြက္ေတာ့မည့္အလား။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပင္ စကားလံုးမ်ားကလည္း ပါးစပ္ထဲမွ ခုန္ထြက္လာသည္။

“နင့္စကားကို နင္မွတ္ထားစမ္း ႏွင္းဆီေမ…ငယ္ႏိုင္ ဟုတ္လား…ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သိပ္အထင္ႀကီးေနတယ္ေပါ့…လူဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္တာမရွိဘူး…မျဖစ္ေသးတာပဲရွိတယ္…နင္သိပ္သတၱိရွိတယ္ဆိုရင္ နင္နဲ႔ငါ ဆယ္တန္းမွာ ေတြ႔မယ္…”

ေျပာၿပီးၿပီးခ်င္း ခ်ာကနဲ လွည့္ထြက္လာခဲ့သည္။ ရုတ္တရပ္ေျပာင္းလဲသြားေသာ အေျခအေနတြင္ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ပါးစပ္အေဟာင္းသား။ အေစာ္ကားခံလိုက္ရေတာ့ စကားလံုးမ်ားကို ျပန္ၾကားရင္း မ်က္ရည္က ၀ဲတက္လာသည္။ တင္းထားေသာမ်က္ႏွာေပၚသို႔ မ်က္ရည္စက္က်မလာခင္ မ်က္လံုးကို ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္လုပ္လိုက္သည္။ စကားလံုးမ်ားက နားထဲတြင္ ပဲ့တင္ထပ္လ်က္။

“ငယ္ႏိုင္…ငယ္ႏိုင္…ငယ္ႏိုင္…”

အထြတ္အထိပ္သို႔တက္လာေသာ ေဒါသေၾကာင့္ တံု႔ကနဲရပ္မိလ်က္သား။ သတိရ၍ ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ေက်ာင္းသန္႔စင္ခန္းေထာင့္သို႔ ေရာက္ေနသည္။ စာသင္ခ်ိန္အကူးအေျပာင္းမုိ႔ ေကာ္ရစ္ဒါေတြက ရွင္းလင္းလ်က္။ သူ႔အတြက္ စိတ္တည္ၿငိမ္ေအာင္ ျပန္လုပ္ဖို႔ရာ သည္ေနရာသည္သာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေပမည္။

မွန္ထဲတြင္ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို ျပန္ၾကည့္ရင္း မ်က္ႏွာေၾကာမ်ားကို ေလွ်ာ့ခ်လိုက္သည္။ မ်က္လံုးကို ေခတၱပိတ္၊ အသက္ကို ျပင္းျပင္းရွဴလိုက္ေတာ့ လက္သီးဆုပ္က ေျပက်လာသည္။ ခဏတာအတြင္းက အျဖစ္အပ်က္မ်ားက မ်က္လံုးထဲ၀ယ္ အစီအရီ…

……

ဆရာမထြက္သြားသည္ႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္သား ေက်ာမွီထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး ညက ၾကည့္ခဲ့သည့္ ဇာတ္လမ္းအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္သည္။ ထိုမွအစျပဳ၍ အႀကိဳက္မတူသည့္ မင္းသားႏွစ္ေယာက္ကို အၿပိဳင္ျငင္းခုန္ၾကရင္း စကားႏိုင္လုလာၾကသည္။

“အံမယ္…ငါ့မင္းသားကမွ ေခ်ာတာပါေနာ္..အသားျဖဴျဖဴ အရပ္ရွည္ရွည္နဲ႔..ႀကိဳက္တဲ့သူေမးၾကည့္….”

၀တီကေျပာေတာ့ ႏွင္းဆီကလည္း အားက်မခံပင္…

“အာ..အသားျဖဴေတာ့ တရုတ္သရဲနဲ႔ တူတာေပါ့ဟ…ငါ့မင္းသားကမွ ညိဳညက္ညက္နဲ႔ တကယ္ၾကည့္ေကာင္းတာ…ေသခ်ာလည္း ယွဥ္ၾကည့္ပါဦး…”

ဘာမဟုတ္သည့္ အေၾကာင္းအရာကို ျငင္းခုန္ၾကရင္း အရႈံးမေပးခ်င္သည့္ ဗီဇေတြက ႀကီးစိုးလာည္။ အေျခအေနကလည္း တင္းမာစျပဳလာ၏။ ဆရာမကလည္း လာေတာ့မည္။ အမွတ္ေတာ့ ၀တီက စာဖတ္မ်ားသည့္အျပင္ ပလစ္ဆန္ေအာင္ စကားမ်ားသည့္အတြက္ ယွဥ္ေျပာသည့္အခါတိုင္း ၀တီ့ဘက္ကသာ အေလးသာေလ့ရွိသည္။ ယခုလည္း စကားကို ျဖတ္မွျဖစ္ေတာ့မည္။

“ကဲ..ေတာ္ပါၿပီ ႏွင္းဆီရယ္…ထားလိုက္ေတာ့…ဆက္ေျပာလည္း ေနာက္ဆံုးေတာ့ ငါပဲ ႏိုင္မွာပဲကို…”

…….

မ်က္လံုးကိုဖြင့္ၿပီး အေတြးကို ျဖတ္ခ်လိုက္သည္။ ဆက္ေတြးလိုက္လွ်င္ ႏွင္းဆီ၏ တံု႔ျပန္စကားမ်ားကို ျပန္ၾကားမိဦးမည္။ မ်က္ႏွာ၊ အသက္ရွဴႏႈန္း၊ အေနအထား အားလံုးကို တည္ၿငိမ္ေအာင္ျပန္ထိန္းရင္း စာသင္ခန္းဆီသို႔ ျပန္လာခဲ့သည္။

……

သည္ညေတာ့ ၀တီတစ္ေယာက္ စာအုပ္ပံုၾကားထဲမွာ ငိုင္ေနမိသည္။ ေန႔လည္က စကားမ်ားက နားထဲတြင္ အတိုင္းသား။ ထြက္လာသည့္ေဒါသစိတ္မ်ားက စာက်က္ဖို႔ရာ အေႏွာင့္အယွက္ေပးေနသည္။ ျပန္ေခ်ပလိုက္သည့္ စကားလံုးမ်ားႏွင့္ မလံုေလာက္ဟု ခံစားမိသည္။ “ငါ ဘာထပ္ေျပာရင္ ေကာင္းမလဲ..”။ အထပ္ထပ္အခါခါ စဥ္းစားသည္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ၀တီ့ႏႈတ္က စကားတစ္ခြန္းထြက္လာသည္။

“ေအးေပါ့ေလ..ငါက နင့္ကို ဘယ္လိုလုပ္ႏိုင္ႏိုင္မွာလဲ…နင္က ငါ့ထက္ လူအားေရာ..ေငြအားေရာ..၀ိတ္အားေရာ..သာတာကိုး…”

တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ အေတြးစမ်ားက ပ်ံ႕လြင့္လ်က္…

…….

ႏွင္းဆီေမ ႏွင့္ ၀တီခင္။ ၿပိဳင္ဘက္မ်ားအျဖစ္ လူသိမ်ားသည္။ သုိ႔ေသာ္ အတူသြား၊ အတူလာ၊ အတူထုိင္ တပူးတြဲတြဲႏွင့္ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း ျဖစ္ေနၾကျပန္သည္။

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္သည္ သူငယ္တန္းကတည္းက ေက်ာင္းေနဖက္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ႏွင္းဆီေမ၏ နာမည္ကို ေက်ာင္းစတက္ကာစကပင္ ၀တီၾကားဖူးခဲ့သည္။ ကေလးဘ၀မုိ႔ မ်ားစြာမမွတ္မိေသာ္လည္း ဂါ၀န္လွလွမ်ား၀တ္တတ္ေသာ၊ ေခ်ာ့ကလက္၊ ေ၀ဖာစေသာ မုန္႔အေကာင္းစားမ်ားကိုသာ စားတတ္ေသာ (ထိုစဥ္က ၀တီရေသာမုန္႔ဖိုးမွာ တစ္က်ပ္မွ်သာျဖစ္၍ ေက်ာင္းမုန္႔ဆိုင္မွ ယိုစံုဇီးထုပ္ကိုသာ စားခဲ့ရသည္။)၊ အသားျဖဴျဖဴ၊ ၀၀ကစ္ကစ္၊ ဆံပင္ကုပ္၀ဲေလးႏွင့္ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ ႏွင္းဆီသည္ ဆရာမမ်ား၏ ပါးစပ္ဖ်ားတြင္ ေရပန္းစားခဲ့သည္။ ဘုမသိဘမသိႏွင့္ သူငယ္တန္းကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီးေနာ္ ေအာင္စာရင္းတြင္ ႏွင္းဆီေမက ပထမ၊ ၀တီက တတိယေနရာက ရရွိခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္ကေတာ့ ၀တီသည္ တတိယကို ထူးခၽြန္ဆုမွန္းပင္ မသိခဲ့ေသာ ႏံုတိႏံုခ်ာတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။

(အပိုင္း(၂) ကို မၾကာမီဆက္လက္တင္ပါမည္။)

လံုမေလးမြန္မြန္

About လံုမေလးမြန္မြန္

has written 160 post in this Website..

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို ကုိယ့္ရဲ႕ေမတၱာတရားကို ျပသဖို႔ ၀န္မေလးပါနဲ႔... ဘ၀ဆိုတာ တိုတုိေလးရယ္ပါ... .... CJ # 11202010