ျမန္မာျပည္ရဲ့ အျခားေနရာေဒသေတြေတာ့ အိမ္တြင္းနတ္ကို ကိုးကြယ္လား ၊ မကိုးကြယ္လား ကၽြန္မအေသအ

ခ်ာမသိေပမဲ့ ကၽြန္မေမြးဖြားၾကီးျပင္းခဲ့ရာအရပ္ေဒသမွာေတာ့ အိမ္တိုင္းလိုလိုအိမ္တြင္းနတ္စဥ္ကို အိမ္ရဲ့အတြင္း

ဘက္ေထာင့္က်က်ေလးမွာ လိုက္ကာေလးကာရံျပီးထားရွိတတ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မအေဖနဲ့အေမအိမ္ေထာင္စ

က်ေတာ့ အေမကအိမ္တြင္းနတ္စဥ္ထားဖို႔ေျပာေတာ့ အေဖကခါးခါးသီးသီးျငင္းပါတယ္တဲ့.။ သူတို႔ေတာင္သူ

တစ္ပါးသတ္တာခံရျပီး ေသၾကလို႔နတ္စိမ္းျဖစ္ေနတာ ငါမကိုးကြယ္နိုင္ဘူးလို႔ခါးခါးသီးသီးျငင္းေတာ့ အေမ

 လည္းနတ္စဥ္မထားျဖစ္ေတာ့ပါဘူးတဲ့။ အဲဒီတစ္နယ္လံုး အိမ္တြင္းနတ္စဥ္မရွိတဲ့ အိမ္ဆိုလို႔ ကၽြန္မတို႔အိမ္န႔ဲ

က်န္ဘာသာျခား အိမ္အနည္းငယ္သာရွိမယ္ထင္ပါရဲ့။ (ဘာပဲေျပာေျပာ ကၽြန္မကေတာ့ ကၽြန္မအေဖေၾကာင့္

ကၽြန္မတို႔ လည္းနတ္ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မႈမွ လြတ္လာလို႔ ကၽြန္မအေဖကိုတကယ့္ကုိ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္)။

 

ဒီလို ဒီလို ကၽြန္မအေဖနဲ႔အေမ အိမ္ေထာင္က်ကာစကတည္းက အိမ္မွာဘုရားစဥ္ထားျပီး ကိုးကြယ္တာကလြဲလို႔

ဘာနတ္မွ မရွိမျမင္ဖူးတာေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ေမာင္နွမေတြလည္း နတ္အေၾကာင္းနဲ့ပါတ္သက္ျပီး ေရွာင္ရန္

ေဆာင္ရန္ ဗဟုသုတကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးနည္းပါးခဲ့ပါတယ္။ အဲ..ဆိုခဲ့ျပီးသလို ကၽြန္မအေမသာ အေဖ့

ရန္ကို ေၾကာက္ျပီးနတ္ကိုအိမ္ေပၚမတင္ပဲ ေနလာခဲ့ေပမဲ့ ဒီနယ္သူကၽြန္မအေမဘက္က အဖိုးအဖြားနဲ႔ တစ္ကြ

အေမ့ေမာင္နွမေတြအားလံုးလိုလိုရဲ့ အိမ္ေတြမွာေတာ့ အိမ္တြင္းနတ္စဥ္ေတြအျပင္ ရိုးရာနတ္စဥ္ေတြကို အိမ္

တိုင္းမွာရွိၾကပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္ေတြ႔ ကိုင္ခံရျခင္းအေၾကာင္းေလးစျဖစ္လာတဲ့နွစ္က ကၽြန္မငါးတန္းေက်ာင္း

သူေလာက္ပဲရွိေသးတဲ့ ၁၉၈၉ ခုနွစ္ေလာက္ကပါ။ အဲဒီနွစ္က သီတင္းကၽြတ္ေက်ာင္း ဆယ္ရက္ပိတ္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္

မတို႔ ေမာင္နွမတစ္ေတြလည္း ထံုးစံအတိုင္းကၽြန္မအေမၾကီးရွိတဲ့ ရြာမွာသြားေနၾကပါတယ္။ အဲ..တစ္ေန႔ကၽြန္မ

အေဒၚ ( အေမ့ရဲ့ေအာက္တစ္ေယာက္ျခားညီမ) ရဲ့ ေယာက်္ားအလုပ္ကိစၥနဲ႔ တစ္ညအိပ္ခရီးထြက္ရေတာ့  က

ေလးငယ္ငယ္နွစ္ေယာက္နဲ့အေဒၚက ကၽြန္မကိုညဘက္သူနဲ့အေဖၚလာအိပ္ဖို႔ ေျပာလို႔ ကၽြန္မသြားအိပ္ရပါတယ္။

အေဒၚရဲ့ကေလးနွစ္ေယာက္က အၾကီးေလးက နွစ္နွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္သာရွိေသးျပီး အငယ္ေလးကေတာ့

လသားအရြယ္ နို႔စို႔ေနတံုးရွိပါေသးတယ္။ ကေလးငယ္ေလးရွိေတာ့ ကေလးနိုးတိုင္းအေဒၚက အနွီးထလဲ ၊ က

ေလးနို႔ထတိုက္ေနရတာေၾကာင့္ အိပ္ရာေဘးမွာ ဖေယာင္းတိုင္နဲ႔မီးျခစ္ကို အျမဲေဆာင္ထားတတ္ပါတယ္။အဲ

ဒီေန႔ အိပ္ခါနီးအခ်ိန္မွာေတာ့ အေဒၚက ကေလးနို႔တိုက္ေနရာက ကၽြန္မကို

 

“တူမ အေဒၚေန႔လည္က ဖေယာင္းတိုင္တစ္ထုပ္၀ယ္ထားတာ ဘယ္မွာထားမိလည္းမသိဘူး ရွာေပးပါလား”

 

လို႔ ခိုင္းပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မလည္း လက္က်န္ဖေယာင္းတိုင္တိုေလးမွာ မီးကူးျပီးအိမ္အနွံ႔ ကၽြန္မအေဒၚဖေယာင္း

တိုင္ တင္ထားနိုင္မယ္ထင္တဲ့ေနရာအားလံုးမွာ လိုက္ရွာၾကည့္မိပါတယ္။ ပထမဆံုး ဘုရားစဥ္ေပၚကို ဖေယာင္း

တိုင္မီး အလင္းေရာင္နဲ့ၾကည့္ပါတယ္ မေတြ႔ေတာ့ လိုက္ကာကာထားတဲ့ အိမ္တြင္းနတ္စဥ္ကို လိုက္ကာကိုဖယ္

ျပီး ထိုအေပၚမွာပဲဖေယာင္းတိုင္ကို တင္ထားမိလားဆိုတဲ့အေတြးနဲ့ ရွာမိတာေပါ့။ အဲ..ဒါေပမဲ့ အဲဒီလိုက္ကာကို

ဖယ္ျပီး ဖေယာင္းတိုင္မီးနဲ႔ အရွာမွာေတာ့ လိုက္ကာစအစြန္းဘက္ကို မီးနဲနဲဟပ္သြားေပမဲ့ ကၽြန္မအခ်ိန္မီလက္နဲ့

ရိုက္ျပီး ညွိမ္းလိုက္နိုင္တာေၾကာင့္ သိသိသာသာၾကီးကၽြမ္းမသြားပဲ အနည္းငယ္မသိမသာေလးသာ မီးကြက္ကာ

အမဲေရာင္ေလးထင္သြားေပမဲ့ သိပ္ျပီးမသိသာလွတာေၾကာင့္ ကၽြန္မလည္း အေဒၚ႔ကိုျပန္မေျပာပဲ ဒီအတိုင္းထား

ကာ ဖေယာင္းတိုင္ကိုေတြ႔ေအာင္ရွာျပီး ေပးလိုက္ပါတယ္။

 

ထူးထူးျခားျခားအဲဒီေန႔က အေဒၚ့ကေလးငယ္ေလးဟာ လံုး၀မအိပ္ပဲ တစ္ညလံုးငိုခ်ည္းေနပါတယ္။ က

ေလးအၾကီးေလးကလည္း တစ္ညလံုးခဏခဏလန္႔လန္႔ေအာ္တာေၾကာင့္ ကၽြန္မကေတာ့အိပ္ေရးပ်က္ျပီးစိတ္

ညစ္ေနေပမဲ့ အေဒၚကေတာ့သူ႔ကေလးနွစ္ေယာက္ရဲ့ ထူးျခားတဲ့အျပဳအမူေတြေၾကာင့္အံ့ၾသစိတ္တစ္၀က္၊ နဲ႔

ညလံုးေပါက္မအိပ္ရပဲ မိုးလင္းတဲ့ထိကေလးနွစ္ေယာက္နဲ႔ အလုပ္ရႈတ္ေနခဲ့ရရွာပါတယ္။ 

ကေလးနွစ္ေယာက္ငိုေနတာေတြလန္႔ေနတာေတြအဆင္ေျပ သြားမွာေလလို႔ေတြးေနခဲ့ေပမဲ့ ေနာက္တစ္ေန႔

မွာေတာ့ ကေလးနွစ္ေယာက္ဟာ သက္သာမသြားတဲ့အျပင္အပူၾကီးျပီး အငယ္ေလးက ခဏခဏတက္ကာ

အၾကီးေကာင္ေလးကလည္း လန္႔လန္႔ငိုကာ ဖ်ားပါေတာ့တယ္။ အေဒၚလည္း ရြာေတြမွာေဆးလိုက္ကုေနတဲ့

ေဆးမႈးေတြနဲ႔ ျပတာလည္းေဆးမတိုးပဲ ကေလးနွစ္ေယာက္လံုးအစာမစားပဲ လန္႔ျပီးငိုပဲငိုေနပါေတာ့တယ္။

အဲ..နွစ္ရက္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ အေဒၚ့ေယာက်္ားျပန္လာတာေၾကာင့္ လင္မယားနွစ္ေယာက္ငါးမိုင္ေလာက္

ေ၀းတဲ့ တိုက္နယ္ေဆးရံုရွိရာျမိဳ႔သို့ ကေလးနွစ္ေယာက္ေခၚျပီးသြားျပၾကပါတယ္။ ကေလးနွစ္ေယာက္ဟာ အပူ

ၾကီးျပီး တက္တက္ေနတတ္ေပမဲ့ ဆရာ၀န္ဆီေရာက္လို႔ အဖ်ားတိုင္းၾကည့္ေတာ့လည္းပံုမွန္ျဖစ္ေနျပီး ေရာဂါ

ရွာေတာ့လည္းမေတြ႔တာေၾကာင့္ ဆရာ၀န္ကအားေဆးေပးျပီး စမ္းသပ္ခယူကာ ျပန္လႊတ္လိုက္ပါတယ္။ လင္

မယားနွစ္ေရာက္လည္း ကေလးေတြေနေကာင္းသြားျပီဆိုျပီ ၀မ္းသာအားရအိမ္ကို ျပန္လာၾကေပမဲ့ အိမ္ကို

ေရာက္တာနဲ့ ကေလးနွစ္ေယာက္လံုးအပူၾကီးကာ တက္သူကတက္၊ လန္႔ျပီးေအာ္တဲ့ကေလးက ေအာ္နဲ႔ျပန္ျဖစ္

ေတာ့တာပါပဲ။ ဒီလိုျဖစ္တာ သံုးရက္ေလာက္အၾကာမွာေတာ့ အေဒၚ့ေယာက်္ားရဲ့ အဖိုး(ရြာထဲကသူေတြကေတာ့

ဆရာ ခ်ာလို႔ေခၚၾကပါတယ္) က ကေလးေတြေနမေကာင္းေၾကာင္းသတင္းၾကားတာနဲ့ လာၾကည့္ပါတယ္။ အမွန္

ေတာ့ အဲဒိီအဖိုးကို အထက္လမ္းဆရာလိုလို ေအာက္လမ္းဆရာလိုလိုမို႔ဆရာခ်ာလို႔ေခၚၾကတာပါ။ အဲဒီဆရာခ်ာ

မွာ မ်က္လံုးတစ္လံုးမရွိပဲ ေက်ာက္မ်က္လံုးၾကီးထဲ့ထားတာေၾကာင့္ ၾကည့္ရတာျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ၾကီးမို႔ ကၽြန္မ

ကေလး ဘ၀တံုးက တကယ္ေၾကာက္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ အဲဒီဆရာခ်ာရဲ့ မ်က္လံုးကလည္း သိုက္တူးရင္းမေအာင္လို႔

မ်က္လံုးတစ္လံုးဆံုးသြားတာလို႔ ကၽြန္မအေမၾကီး( အဖြား)ကေျပာျပတတ္ပါတယ္.။( ဆရာခ်ာသိုက္တူးတဲ့အေၾကာင္းကို

ကၽြန္မအေမၾကီးေျပာျပ တာကိုအဆင္ေျပရင္ ပိုစ့္တစ္ပုဒ္ေရးပါဦးမယ္)။ အဲဒီဆရာခ်ာအိမ္ေပၚကိုတက္လာျပီး

ကေလးနွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္လိ္ုက္တာနဲ႔

 

“ဒါမရိုးဘူး အိမ္တြင္းအမွားအယြင္းတစ္ခုခုရွိလို႔ အိမ္တြင္းနတ္ကိုင္တာ..အိမ္တြင္း

စဥ္ကို ျပန္ၾကည့္ၾကည့္လိုက္ဦး”

 

လို႔ တန္းေျပာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ အေဒၚတို႔လည္း ျပာျပာသလည္း အိမ္တြင္းနတ္စဥ္ကို ျပန္စစ္ၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္မ

ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ၾကီး ဖေယာင္းတိုင္ရွာရင္းအဲဒီအိမ္တြင္း နတ္စဥ္ကိုမီးနဲ့ထိုးရွာတာ လိုက္ကာစမီးဟပ္ထားလို႔

အေရာင္ေျပာင္းေနတာကို ေတြ႔ပါေလေရာ။ အဲဒီေတာ့မွ အေဒၚတို႔လည္း ေၾကာက္လန္႔ကာ ဆရာခ်ာကို

 

“အဖိုး သမီးတို႔ဘယ္လိုလုပ္ရမလည္း ”

 

လို႔ အားကိုးတစ္ၾကီး ေမးၾကျမန္းၾကပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာခ်ာၾကီး အစီအမံနဲ့ အိမ္တြင္းနတ္စဥ္က

အုန္းသီးအသစ္လဲ ၊ လိုက္ကာအသစ္လဲကာ လက္ဖက္ပြဲနဲ့ေတာင္းပန္ျပီးေနာက္မွ ကေလးေတြလည္းအဖ်ားက်

အငိုရပ္ကာ ကၽြန္မအေဒၚနဲ့ ကၽြန္မအဖြားလည္း စိတ္ခ်မ္းသာရပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကေတာ့

 ကၽြန္မတကယ္နားမလည္တာက အိမ္တြင္းနတ္ကို မီးနဲ့တို႔တာ ကၽြန္မေပမဲ့ ဘာလို႔အေဒၚရဲ့ကေလးနွစ္ေယာက္

ကို နတ္ကိုင္ထားျပီး ဖ်ားနာ ၊ လန္႔ျဖတ္ၾက ရတာလဲဆိုတာကိုပါ..။ဒီအခ်ိန္အထိလည္း ကၽြန္မနားမလည္ေသးတဲ့ ပေဟဓိတစ္ခုပါပဲရွင္။

 

စာဖတ္သူရြာသူ၊ ရြာသားအားလံုးက်န္းမာရႊင္လန္းၾကပါေစလို႔……..

ေမဖလား၀ါး။

 

About may flowers

may flowers has written 61 post in this Website..