ပါတီတွင်း ဖြုတ်ထုတ်သတ် လမ်းစဉ်နောက်လိုက်နေသော ပြည်ခိုင်ဖြိုးပါတီဝင်အမတ်မင်းများ(ဝါ) လူထုဆန္ဒကိုဘေးချိတ်ပြီးကိုယ်ထင်ရာစိုင်းနေသော ပြည်ခိုင်ဖြိုးပါတီအမတ်များအကြောင်း

(၂၀၀၈) ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေ ပုဒ်မ(၆၄) ကခွင့်ပြုချက်အရ၊ နိုင်ငံတော်သမ္မတနဲ့ဒုတိယသမ္မတများဟာ အရွေးချယ်ခန့်အပ်ခံရချိန်ကစပြီး သက်ဆိုင်ရာပါတီများမှာပါဝင်ဆောင်ရွက်ကူညီခြင်းအလျင်း မပြုလုပ်ရဘူးဆိုတဲ့ ပညတ်ချက်ရှိနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ပါတီမှာတော့ ရာထူးနေရာမယူထားရဘူးဆိုတဲ့ ပညတ်ချက်ကိုမထားဘူးလို့ယူဆရမဲ့ပုံပါဘဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ပြီးခဲ့တဲ့တနင်္လာနေ့ ပြည်ခိုင်ဖြိုး အမည်ခံ ကြံ့ဖွံ့ပါတီ ဗယိုညီလာခံမှာ ကိုယစားလှယ်များကို သမ္မတဦးသိန်းစိန်နဲ့ ဒုသမ္မတ ဒေါက်တာမောက်ခမ်း တို့ကလိုက်လံနှုတ်ဆက်နေတာတွေ့တော့၊ အခြေခံဥပဒေရဲ့ ပညတ်ချက်က ဘယ်အတိုင်းတာအထိလဲဆိုတဲ့ မေးစရာဖြစ်လာပါတယ်။ တဖက်ကကြည့်ပြန်ရင်လဲ ဒီမိုကရေစီထွန်းကားပါတယ် ဆိုတဲ့ နိုင်ငံကြီးတွေမှာတောင် ကိုယ့်ပါတီရဲ့ affiliation ကိုဖေါ်ပြလေ့ရှိကြတာတွေ့ရပါတယ်။ ဒါဟာလက်တွေ့သဘာဝလဲကျ၊ ဖြစ်လဲဖြစ်သင့်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ transparent လို့ဆိုထားတဲ့နိုင်ငံရေးလမ်းစဉ်သစ်ကြီးမှာ၊ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေ ရဲ့ဆိုလိုရင်းကိုဘာမှန်းတောင်မသိနိုင်လောက်အောင်ယေဘူယျကျတဲ့ပြဌာန်းချက်ကြောင့်၊ လူထုကမျက်စိလည်ခြင်းမကလည်နေရပါပြီ။

ကြံ့ဖွံ့ပါတီအနေနဲ့ ဒီလိုညီလာခံကိုကျင်းပရတာက ပါတီတွင်းလက်ရှိဖြစ်ပေါ်နေတဲ့၊ အမှန်တော့ပါတီဝင်များက သက်ဆိုင်ရာ အုပ်ချုပ်ရေး အခင်းအကျင်းတွေမှာ မဖုံးနိုင်မဖိနိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေတခုပြီးတခုပေါ်လာတာ ကြောင်းလဲပါပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ လွှတ်တော်အစည်းအဝေး(၂) ခုလောက်ကစပြီး လွှတ်တော်(၂)ရပ်ကြား လွန်ဆွဲခဲ့ကြတဲ့ ပြည်ထော်စုလွှတ်တော်ကအတည်ပြုပြီးသားကိစ္စကိုပြောင်းပြန်လှန်ပြီးပြန်ပယ်ဖျက်ခဲ့တဲ့ကိစ္စ၊ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေဆိုင်ရာခုံရုံးဖြုတ်ထုတ်သတ်ကိစ္စ၊ ခုနောက်ဆုံးဧရာဝတီတိ်ုင်းအစိုးရဝန်ကြီးချုပ်ကို impeach လုပ်မဲ့ကိစ္စ စသဖြင့်ကိစ္စတွေအလျှိုလျှိုပေါ်လာနေတာ အားလုံးအမြင်ပါဘဲ။ ဒီထက်ဆိုးတာက ဖွဲ့စည်းပုံခုံရုံးက လွှတ်တော်အဖွဲ့အစည်းကော်မတီတွေနဲ့ပါတ်သက်ပြီး နောက်ဆုံးဖြတ်ထုံးဖြစ်တဲ့ပြည်ထောင်စုအဖွဲ့အစည်းများမဟုတ်ပါဘူးဆိုတဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုဂရုမစိုက်ဘဲ၊ ပြီးခဲ့တဲ့စက်တင်ဘာ (၂၁)ရက်နေ့ထုတ်နိုင်ငံတော်ပြန်တမ်းတွေမှာ၊ လွှတ်တော်ကော်မတီတွေအားလုံးကို ပြည်ထောင်စုအဆင့်အဖွဲ့များအဖြစ် အပိုဒ်ခွဲ(၂) တွေမှာခပ်တည်တည်နဲ့သတ်မှတ်ခဲ့ပါတယ်။ အမျိုးသားလွှတ်တော်ကတော့ အဲ့ဒီလိုသတ်မှတ်ချက်လုပ်တဲ့ကော်မတီတခုလောက်ဘဲပြန်တမ်းမှာ တွေ့ရပါတယ်။ လွှတ်တော်(၂)ရပ်ပေါင်းတဲ့ပြည်ထောင်စုလွှတ်တော်မှာတောင်ဒီလိုသတ်မှတ်ချက်မလုပ်ရသေးဘဲ၊ အောက်လွှတ်တော်ရုံးကပြည်ထောင်စုအဆင့်သတ်မှတ်လိုက်တော့၊ အခြေခံဥပဒေဇောက်ထိုးမိုးမျှော်ဖြစ်နေပြီဆိုတဲ့အချက် သွားတွေ့ရပါတယ်။

ဒါတွေအားလွုးရဲ့မြစ်ဖျားခံရာကတော့ အရင်စစ်အစိုးရလက်ထက် အာဏာလက်ကိုင်စွဲပြီးထင်တိုင်းကြဲခဲ့ကြတဲ့ ဝန်ကြီးဝန်ကလေး ဗိုလ်ချုပ်ပြုတ်များဟာ၊ အရင်တုံးကလို ရာထူးကနားရတာနဲ့လမ်းဘေးရောက်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ရာထူးလဲမရျိ၊ လမ်းဘေးရောက်တာလဲမဟုတ်တဲ့၊ လမ်းခုလတ်ရောက် အမတ်မင်းများဘဝရောက်သွားရကြရာကဇာတ်လမ်းစတယ်လို့ ဆိုရပါမယ်။ ယခင်က တချက်လွတ်ရခဲ့တဲ့အာဏာတွေ နေ့မြင်ညပြောက်ဖြစ်သွားတော့၊ နေမထိထိုင်မသာဖြစ်ကြရတာက၊ နိုင်ငံရေးသမားတွေရဲ့ ဖြစ်မြဲဓမ္မတာတွေပါ။ အရင်ကခံစားရတဲ့ရာထူးအရှိန်အဝါတွေကိုပြန်အိပ်မက်မက်ရင်း၊ ဖြစ်လေမလားဆိုတဲ့ကြိုးပမ်းချက်တခုဖြစ်နေတာသိသာလွန်းပါတယ်။ အဆိုးဆုံကတော့ ကိုယ်မဲဆန္ဒရှင်တွေမပြောနဲ့အနားမှာကပ်နေတဲ့ သူတွေ၊ အမတ်မင်းအချင်းချင်းတောင် ဒီလိုတောင်းဆိုမှု၊ ဖြုတ်ထုတ်သတ်မှုတွေဟာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ရျင်းမပြနိုင်ပါဘူး။ လူထုအတွက်တိုက်ရိုက်အကျိုးရှိလာလို့လားဆိုတော့လဲမဖြေနိုင်ကြပါဘူး။ မဖြေကြဘူးလို့ဆိုရအောင်။

တကယ်တော့ဒီလိုအချင်းချင်းဖြုတ်ထုတ်သတ်ခြင်းဟာပါတီအတွက်အကျိုးမရှိတဲ့အပြင်၊ ပြင်ပကမြင်ရင်လဲ ကြည့်မကောင်းပါဘူး။ ဒီကိစ္စတွေရင်ကြားစေ့ရေးအတွက် အမည်ခံခေါင်းဆောင်တွေလို့ ဆိုထားတဲ့သမ္မတကိုခေါ်မဖြစ်လို့ခေါ်ရတဲ့အခြေဆိုက်နေပုံရပါတယ်။ သေသေခြာခြာပြန်ကြည့်ရင်မြန်မာ့ နိုင်ငံရေးသမိုင်းကြောင်းမှာ ဖဆပလအဖွဲ(၂)ခြမ်းကွဲရခြင်းဟာ ပြင်ပကစနက်ကြောင့်မဟုတ်ဘဲပါတီထဲကလူအချင်းချင်းကွဲကြဆဲကြရင်းနဲ့ဖြစ်ရတာပါ။ (၂၆)နှစ်တပါတီစနစ်နဲ့သက်ဇိုးရှည်ခဲ့တဲ့ မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ်လမ်းစဉ်ပါတီကြီးဟာလဲ အထဲကအက်ကြောင်းကြောင့်ခွာပြဲရတာပါ။ ဒီသင်္ခန်းစာတွေကိုကြံ့ဖွံ့ပါတီကခေါင်းဆောင်တွေကကောင်းကောင်းကြီးမြင်ကြပုံရပါတယ်။ ကျန်အတိုက်အခံတွေကတောင်ဘာမှမဖြစ်ရဘဲ၊ ပါတီဝင်ချင်းတိုက်ကြခိုက်ကြ၊ စွပ်စွဲကြရာကဖြစ်ကြရတာပါ။ ဒီကိစ္စကို ဒီတကြိမ်မှာ ပြေလည်အောင်မလုပ်နိုင်ရင်၊ ကြံ့ဖွံ့ဟာ တဆည တဖြစ်လဲ မဆလပါတီရဲ့လမ်းကိုလိုက်ရဘို့မြင်နေကြောင်းပါ။

About maungmoenyo

ေမာင္မိုးညိဳ has written 57 post in this Website..