၁၉၄၉ တုန္းက ရွန္ဟိုင္းမွာရွိတဲ႔ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ကြန္ျမဴနစ္ေတြ လက္ကလြတ္ဖို႔ ေဟာင္ေကာင္ကၽြန္းကို ထြက္ေျပးခဲ႔ၾကရပါတယ္။ ယင္းမာတို႔ေဖေဖလည္း အိမ္ကေန မၾကာခဏ ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားတတ္တာဟာ ဘယ္ေနရာမွာ အေျခခ်ၿပီး ဘ၀သစ္စရေကာင္းမလဲ လိုက္စနည္းနာဖို႔အတြက္ပါတဲ႔။ ကေလးေတြမို႔ သူတို႔ေမာင္ႏွမေတြက သေဘာမေပါက္ခဲ႔ေပမယ္႔ ေနာင္ေတာ႔ သူတို႔လည္း ငါးသန္းခြဲေသာ ျပည္ႀကီးေပါက္ေဖာ္မ်ားလိုပဲ ထြက္ေတာ္မူနန္းကခြာၾကရပါတယ္။ ၁၄ နွစ္အရြယ္မွာ ႏိုင္ငံတကာ စာေရးၿပိဳင္ပြဲမွာ ပထမစြဲတဲ႔ ယင္းမာကို ေဖေဖက လန္ဒန္ပို႔ၿပီး အထက္တန္းပညာသင္ေစရာက ေနာက္ ၃ နွစ္အၾကာမွာ ေဆးေက်ာင္းတက္ဖို႔ ေစာင္႔ေနရတဲ႔အထဲ ပါလာပါေလေရာ။ စာရင္းကိုင္လက္မွတ္ကေလးလည္း ရထားေတာ႔ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ အခ်ိန္အားရတိုင္း သတင္းစာထဲပါသမွ် အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္ေတြကို ၀င္၀င္လုပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ႔အခါမွာ လူေတြရဲ႕စိတ္ကို ေတာ္ေတာ္ သေဘာေပါက္လာပါတယ္။ တယ္လီဖုန္းနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးလုပ္တုန္းကေတာ႔ ေကာင္းၿပီ ေကာင္းရဲ႕ နဲ႔ ရႊန္းရႊန္းကိုေ၀ေနသေလာက္ လူခ်င္းေတြ႔လို႔ တရုတ္မဆံယဥ္ကေလး မ်က္၀န္းရွည္ရွည္ကေလးေတြ ျမင္လိုက္တာနဲ႔ တီ ဆားနဲ႔တို႔လိုက္သလိုပဲ။ ေနာက္ေတာ႔ ေဆးေက်ာင္းတက္ေနရင္းနဲ႔ ၾကာေလၾကာေလ ပိုသေဘာေပါက္ေလျဖစ္လာတာက ငါေတာ႔ ေက်ာင္းၿပီးလို႔ သည္မွာပဲ ဆက္အလုပ္လုပ္မယ္ဆိုရင္ျဖင္႔ ဘယ္ေသာအခါမွ သူတို႔လူမ်ဳိးမ်ားနဲ႔ တန္းတူအခြင္႔အေရးေတြ ရႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာပါ။ ပညာရဲရင္႔ ပြဲလယ္တင္႔ဖို႔အတြက္ တစ္ရြာမေျပာင္း သူေကာင္းမျဖစ္ကို အရင္ နားလည္ထားရမွာေပါ႔ေလ။ ကေလးသာသာကတည္းက သူမ်ားႏိုင္ငံလွည့္ေနလာတာဆိုေတာ႔ မ်က္ႏွာရိပ္မ်က္ႏွာကဲၾကည့္ရုံနဲ႔ ကိုယ္႔ကို ဘယ္လိုအတန္းအစားမွာ သေဘာထားဆက္ဆံသလဲ ခံစားလို႔ရလာတာဟာ ဘ၀ေပးအသိလို႔ပဲ ေျပာရမလား။

ေက်ာင္းၿပီးလို႔ ေဟာင္ေကာင္မွာျပန္ အလုပ္လုပ္ေတာ႔လည္း ပိုသာဆိုးေတာ႔တယ္။ အဂၤလန္ေက်ာင္းဆင္းမို႔ဆိုၿပီး ကန္တုန္ေပါက္ေဖာ္ေတြက ခြဲျခားခြဲျခားလုပ္ၾကျပန္တယ္။ “ႏိုင္ငံျခားျဖစ္ႀကီး” လို႔ ကြယ္ရာမွာ မၾကားတၾကား ေခၚၾကတယ္။ ကိုယ္ကေဒါင္းေယာင္မေဆာင္ခဲ႔႔ေပမယ္႔ က်ီးေတြထဲမွာလည္း ေအာက္ကလိအာေနရာမွာပဲထားတာ အံ႔ၾသစရာမေကာင္းဘူးလား။ ရုပ္ခ်င္းလည္း မကြဲမျပား စကားခ်င္းလည္း အတူတူ ေျပာေနလ်က္နဲ႔ မ်က္ႏွာေစ႔ေစ႔ၾကည့္ၿပီး “ႏိုင္ငံျခားသား” လို႔ အဆက္ဆံခံရတာဟာ အသည္းနာလြန္းလြန္းလို႔။ ေနာက္ဆုံးေတာ႔ အေမရိကမွာ အေျခခ်ျဖစ္ပါတယ္။ လူမ်ဳိးမတူ၊ ဘာသာမတူ၊ သူစိမ္းျပင္ျပင္ႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အကူအညီက ေမြးသဖခင္နဲ႔ မိေထြးေတာ္ေမေမေလးတို႔က လမ္းစားရိတ္ထုတ္ေခ်းဖို႔ တြန္႔ဆုတ္ေတြေ၀ေနခ်ိန္မွာ ေလယာဥ္လက္မွတ္ပါ ပို႔ေပးလိုက္လို႔ စိုင္ေကာ္၍ ျခဳံေပၚေရာက္သြားေလသတည္း။ အစကတည္းက ေျပာင္းေရႊ႕အေျခခ်လာသူေတြ တည္ထားတဲ႔ႏိုင္ငံမို႔ထင္ပါရဲ႕။ လူမ်ဳိးခြဲျခားတာ က်ားမတန္းတူ အခြင္႔အေရးမရတာ ေျပာပေလာက္ေအာင္ မရွိဘူး။ ေဟာင္ေကာင္ထက္စာရင္ က်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လူတန္းေစ႔ေစ႔ ေနႏိုင္တယ္။ ဒီလိုေနရာမ်ဳိးမွာေတာင္ အိပ္မက္ဆိုးက မိုးမလင္းခ်င္ေသးဘူး။ ၁၉၇၀ မွာ Los Angeles က သာသနာျပဳေဆးရုံတစ္ရုံမွာ အလုပ္ေလွ်ာက္တဲ႔အခါ ၾကဳံရျပန္တယ္။ တကယ္ေတာ႔ အဲသည္အလုပ္ကို လိုခ်င္လွခ်ည့္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ကက္သလစ္ဘာသာ၀င္ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က အတင္းတိုက္တြန္းတာနဲ႔ ေလွ်ာက္ျဖစ္သြားတာပါ။ အဲဒီေခတ္က ႏိုင္ငံတကာအသိအမွတ္ျပဳ၊ ဘြဲ႕ရ၊ လုပ္ငန္းအေတြ႕အၾကဳံရွိၿပီးသား ေမ႔ေဆးဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ဆိုတာ ေရႊထက္ရွားတဲ႔ေခတ္မို႔ ဘယ္ေနရာမွာပဲ အလုပ္၀င္ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ သိပ္ေတာ႔ခက္ခဲစရာ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အင္တာဗ်ဴးထိုင္တဲ႔ ဌာနမွဴးအမ်ဳိးသားနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လိုက္တဲ႔အခါ ကေလးဘ၀ကတည္းက ရင္းႏွီးၿပီးသား ေအးစက္စက္အၾကည့္ကို ေတြ႔လိုက္ရေတာ႔ “ဒီတီေကာင္ႀကီးေတာ႔ ငါဆားနဲ႔ တို႔ပလိုက္ရ မေကာင္းရွိေတာ႔မယ္” လို႔ စိတ္ေပါက္လာမိတယ္။

“မင္းကို ေဆးရုံပိုင္တဲ႔ သီလရွင္ေတြက ဘာေတြေျပာလႊတ္လိုက္သလဲေတာ႔ မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ငါတို႔ဌာနမွာ ထပ္ခန္႔စရာ လစ္လပ္ဆရာ၀န္ တစ္ေနရာမွ မရွိပါဘူး။ တို႔ေဆးရုံမွာ ေမ႔ေဆးဆရာ၀န္ေတြကို ပုံလို႔။” ဆိုေတာ႕ သည္ကလည္း အရြဲ႔တိုက္ခ်င္ခ်င္နဲ႔ အေတာ္ပဲ။

“ဟုတ္လား။ ခြင္႔ယူခ်င္ေနတဲ႔သူ၊ ေနထိုင္မေကာင္းျဖစ္တဲ႔သူ တစ္ေယာက္တေလမ်ား မရွိေတာ႔ဘူးလား။ ခဏတျဖဳတ္ လူစား၀င္ရင္းျဖစ္ျဖစ္ လုပ္ပါရေစလား။” လို႔ အထြန္႔တက္လိုက္ေတာ႔ ၀ုန္းကနဲထလာၿပီး..

“ဒီမယ္။ ငါတို႔အထဲမွာ ခြင္႔ယူမယ္႔သူလည္း တစ္ေယာက္မွ မရွိဘူး။ ေနမေကာင္းတဲ႔သူလည္း တစ္ေယာက္မွ မရွိဘူး။ နားလည္ၿပီလား။” လို႔ ကင္းကိုက္သလို ထေအာ္ပါတယ္။ ယင္းမာက ဘာမွျပန္မေျပာေတာ႔ သူ႔စကားကို နားမလည္ဘူးထင္သလား မသိပါဘူး။

“ငါဆိုလိုတဲ႔အဓိပၸါယ္ မင္းသေဘာေပါက္ရဲ႕လား။” လို႔ ထပ္ေမးပါတယ္။ ေခါင္းညိတ္ၿပီး ထထြက္လာခဲ႔ေပမယ္႔ ေမာင္မင္းႀကီးသားရဲ႕ ေဒါသဟာ ကိုယ္႔အေပၚေတာ႔ ရယ္စရာ ဟာသတစ္ခုမွ်သာပါပဲ။ သူ႔ဆီမွာအလုပ္မရရင္ ေသသြားမယ္မ်ား ထင္ေနလားမသိ။ တကယ္ေတာ႔ ကိုယ္႔မွာ အလုပ္ေတြ ေပါလြန္းလို႔။ ဆက္သြယ္ေပးတဲ႔ မိတ္ေဆြကို အားနာလို႔သာ အဲသည္မွာ ေလွ်ာက္ျဖစ္တာ။ သူ႔အခန္းတံခါး၀ေရာက္ေတာ႔မွ

“ဒါထက္စကားမစပ္ ကိုယ္႔ေျခကိုယ္တုပ္ ေျခခ်ဳပ္ဆင္ ခရီးမတြင္ ရွိရုံပ ဆိုတဲ႔ တရုတ္စကားပုံကေလးမ်ား ၾကားဖူးနား၀ ရွိေလမလား ရွင္။” (Binding your feet to prevent your own progress.) လို႔ နႈတ္ဆက္ခဲ႔ပါတယ္။

“Guo zu bu qian.” ဆိုတဲ႔ အဲသည္စကားပုံကို ေျပာစမွတ္တြင္ရစ္သူကေတာ႔ ခ်င္တိုင္းျပည္က ပညာရွိအမတ္ႀကီး လီဆီ ပါတဲ႔။ အဲသည္ပညာရွိႀကီးလီဆီဆိုတာ လ်ဴဖုေ၀အိမ္ေတာ္မွာ ဇီခ်ဴမင္းသားေလးကို ပညာသင္ေပးခဲ႔တဲ႔ ၃၀၀၀ ေသာ ပညာရွင္ေတြထဲက အေက်ာ္ၾကားဆုံးတစ္ေယာက္ပါပဲ။ ဇီခ်ဴမင္းသား အထြဋ္အထိပ္ကိုေရာက္တဲ႔အခါမွာေရာ၊ သားေတာ္ဇန္မင္းသားေလး နန္းတက္လာၿပီးတဲ႔ေနာက္မွာေရာ မင္းတိုင္ပင္အမတ္အျဖစ္ အၾကံဥာဏ္မ်ားေပးခဲ႔သူပါ။ ဘီစီ ၃ ရာစုေလာက္တုန္းက ခ်င္ႏိုင္ငံဟာလည္း အခု အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုလိုပဲ ၾကြယ္၀တဲ႔တိုင္းျပည္၊ ပညာတတ္ေတြအတြက္ အခြင္႔အလမ္းေတြ ေပါတဲ႔တိုင္းျပည္မို႔ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္က စာတတ္ေပတတ္ေတြ ၀င္လာမစဲ တသည္းသည္း ရွိခဲ႔ပါသတဲ႔။ ဒီအခါမွာ ခ်င္နန္းေတာ္ထဲမွာ တိုင္းတပါးက၀င္လာသူ ပညာတတ္မ်ားကို တန္းတူအခြင္႔အေရးမေပးပဲ ခြဲျခားဆက္ဆံလာၾကပါတယ္။ နန္းတြင္းေရး အရႈပ္အေထြးေတြေၾကာင္႔ လ်ဴဘိုးဘိုးတို႔ ေလာင္အဲတို႔ကိစၥေတြေပၚလာတဲ႔အခါမွာ ကိုယ္႔တိုင္းျပည္ကမဟုတ္တဲ႔အရာရွိေတြဟာ မပိုင္၀က္ေမြး သေဘာရွိၿပီး အေရးဆိုရင္ သူတို႔တိုင္းျပည္သာ သူတို႔သစၥာေစာင္႔သိၾကလိမ္႔မယ္ လို႔ ရွင္ဘုရင္ကေလးကို တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္ အၾကံေပးၾကတာေၾကာင္႔ အဲသည္လူေတြကို ဗီဇာသက္တမ္းတိုးမေပးေတာ႔ပဲ ေနရပ္ကိုျပန္ေစဖို႔ အမိန္႔ေတာ္ထုတ္ျပန္ပါတယ္။ အဲသည္အထဲမွာ ပညာရွိႀကီး လီဆီကိုယ္တိုင္လည္း ပါတာေပါ႔။ လီဆီက မင္းတရားႀကီးထံ အသနားခံစာပို႔တဲ႔ ေရႊေပလႊာထဲမွာ “ေရႊနန္းရွင္ မင္းတရားႀကီး အမိန္႔ေတာ္ျမတ္ဟာျဖင္႔ ဖ၀ါးစၾကာေတာ္ ျဖန္႔ဖို႔အေရး ထိပ္တုံးေျခဆင္ ခရီးမတြင္ေအာင္ ျပဳသည့္ႏွယ္သာ ျဖစ္ၿခိမ္႔မည္။” လို႔ ဆိုထားပါသတဲ႔။

လီဆီဟာ ခ်င္ႏိုင္ငံေတာင္ပိုင္း မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြာေ၀းတဲ႔အရပ္ကလာတဲ႔ သာမာန္ဆင္းရဲသား မိသားစုက ေပါက္ဖြားလာသူျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္နယ္အသီးသီးက အေတြးအေခၚပညာရွင္မ်ား စာေပပညာရွင္မ်ားထံမွာ လွည့္လည္ဆည္းပူးလို႔ နယ္ၿမဳိ႕ကေလးတစ္ၿမဳိ႔မွာ ရုံးစာေရးအျဖစ္အလုပ္လုပ္ရင္း အသိအတတ္ အေတြးအေခၚ အရိပ္အကဲ အလားအလာေတြကို ေလ႔လာခဲ႔ပါသတဲ႔။ ကြန္္ျဖဴးရွပ္စ္ရဲ႕ တပည့္တစ္ဦးျဖစ္တဲ႔ ဇြန္ဆီထံမွာလည္း ပညာသင္ခဲ႔ဖူးသတဲ႔။ လူတစ္ေယာက္ တိုးတက္ႀကီးပြားေစမယ္႔ အခြင္႔အခါ ေနရာေဒသကို သိတဲ႔ေနရာမွာ သူ႔အျပင္ မရွိေအာင္ လွစ္လွစ္ကေလးေနပါသတဲ႔။ ခ်င္နိုင္ငံကိုသြားဖို႔ သူ႔ဆရာ ဇြန္္ဆီကို ႏႈတ္ဆက္တဲ႔အခါ …

“ဆရာသခင္။ အၾကင္သူသည္ သင္႔တင္႔ေလွ်ာက္ပတ္ေသာ အခါကိုေရြးအံ႔။ ယခုလက္ရွိအခ်ိန္ထက္ ေကာင္းသည္ မရွိ။ ေနရာကို ေရြးအံ႔။ ခ်င္ႏိုင္ငံထက္ သာသည္ မေတြ႔မိ။ ယခုပင္ သြားခြင္႔ျပဳပါေလာ႔။ ခြင္႔သာခိုက္တြင္ မလိုက္ခ်င္၍ ကံစီမံရာ ပစ္ခ်ကာေနျငားအံ႔။ ေလာက၌ ရာထူးဂုဏ္သိမ္ ၿငိွဳးငယ္ျခင္းထက္ အရွက္တကြဲ အက်ဳိးနည္း ျဖစ္ရပ္သည္ မရွိ။ ဆင္းရဲမြဲျပာက်ျခင္းထက္ နာလိုခံခက္ ျဖစ္ရပ္သည္မရွိ။ သို႔ျဖစ္၍ ယခုပင္ ခ်င္နိုင္ငံသို႔သြားလ်က္ ဘုရင္မင္းျမတ္ထံတြင္ ခစားေတာ႔အံ႔။”

“ခ်စ္တပည့္။ ဤအေရး၌ သင္ႏွင္႔ငါသည္ စိတ္၀မ္းမတူ ကြဲျပားသည္လွ်င္ ျဖစ္၏။ သင္ကား အခြင္႔သာသည္ကို ျမင္၏။ ငါကား ၾကမၼာငင္သည္ကို ျမင္ေခ်သည္။ စစ္မွန္ေသာ အခြင္႔အလမ္းဟူသည္ကား မင္းက်င္႔တရားႏွင္႔အညီ အုပ္စိုးသူမင္းဧကရာဇ္၏ ျပည့္၀ေသာသဒၶါတရားေအာက္၌သာလွ်င္ တည္၏။ ထိုတရားႏွစ္ပါးႏွင္႔ ျပည့္စုံျငားအံ႔။ တိုင္းသားျပည္သူအေပါင္းတို႔ အလိုလိုသာလွ်င္ ဦးညႊတ္ခစားရာ၏။ လူသူလက္နက္ စစ္အင္အား အဘယ္မွာ လိုအံ႔နည္း။ ခ်င္ႏိုင္ငံသည္ လက္ရုံးအင္အားေပၚတြင္ အေၾကာက္တရားျဖင္႔ အုပ္ခ်ဳပ္သည္ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ တေန႔ေသာအခါ အျခားျပည္ေထာင္မ်ား စည္းလုံးစြာ ပူးေပါင္းမိလွ်င္ က်ရႈံးရမည္ ဧကန္ပင္။ သင္သည္ အတက္ကိုသာ ျမင္၏။ အဆင္းကိုမျမင္။ အျဖစ္ကိုသာ ရႈ၏။ အပ်က္ကို မရႈမိ။ အဆုံးသတ္တေန႔တြင္ သင္၏မ်ဳိးဆက္သာ အေရာအေႏွာမစင္ ရွိၿခိမ္႔မည္။” တဲ႔။

သည္လိုနဲ႔ လီဆီဟာ လ်ဴဖုေ၀ အိမ္ေတာ္ကတဆင္႔ ဇန္ဧကရာဇ္ေလးအပါးမွာ မင္းတိုင္ပင္အျဖစ္ အၾကံေပးရတဲ႔အခါ …

“အသင္မင္းႀကီး။ ယခုအခါ ခ်င္နိုင္ငံ၏ စစ္အင္အားႏွင္႔ သင္မင္းႀကီး၏ ဘုန္းလက္ရုံးေၾကာင္႔ အျခားတပါးေသာ ခုနွစ္ျပည္ေထာင္မင္းတို႔သည္ သစၥာေတာ္ခံ ပဏၰာေတာ္ဆက္ အျဖစ္ ေသ၀ပ္စြာရွိပါ၏။ အကယ္၍ သင္မင္းႀကီး၌ မိမိမွတပါးေသာ ခုႏွစ္ျပည္ေထာင္မင္းအေပါင္းတို႔ကို အၿပီးတိုင္ နွိမ္နင္းနိုင္ေသာ အစြမ္းသတၱိရွိျငားအံ႔။ ဧကရာဇာ တစ္ဦးတည္းေသာ မင္းဧကရာဇ္အျဖစ္ ရန္ၾကြင္းမထား တသားတည္းသိမ္းပိုက္လ်က္ စၾကာမင္းစည္းစိမ္ကို စံစားရုံသာ ရွိေတာ႔မည္။ သို႔တည္းမဟုတ္မူျငား ထိုအျခားေသာ ျပည္ေထာင္စိုးမင္းတို႔ အခ်င္းခ်င္း စည္းရုံးမိလွ်င္မူ သင္လွ်င္ဆိုမထားဘိ သိၾကားမင္းကိုယ္ေတာ္တိုင္ပင္ နွိမ္ႏွင္းရန္ ခက္ၿခိမ္႔မည္။” လို႔ ေဘးတီး မီးထိုးေပးေလသတဲ႔။

ဇန္ဘုရင္ကေလးကလည္း နဂိုကတည္းက စိတ္တူကိုယ္တူဆိုေတာ႔ အရိပ္ျပအေကာင္ျမင္ပါေပတယ္။ သူလွ်ဳိဆက္သား အမ်ားအျပား ေလ႔က်င္႔သင္ၾကားေပးၿပီး ေရႊေငြရိကၡာ အေျမာက္အမ်ားေပးကာ သူမ်ားနိုင္ငံေတြလႊတ္ လူႀကီးပိုင္းနီးစပ္သမွ်ကို ေခ်ာ႔တန္ေခ်ာ႔၊ ေျခာက္တန္ေျခာက္၊ ေျမွာက္တန္ေျမွာက္၊ တံစိုးလက္ေဆာင္၊ အရက္ေသစာ ကညာေမခင္ လိုခ်င္ရာနဲ႔ ဖ်က္ဆီးဖို႔ ေစလႊတ္လိုက္သတဲ႔။ (ခုေနမ်ား အမ္းကို တစ္ေယာက္ေလာက္ လႊတ္လိုက္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ။ တို႔လည္း အဖ်က္ဆီးခံခ်င္လြန္းလြန္းလို႔ ဘယ္သူလာ ဖ်က္ဆီးပါ႔မလဲ ေမွ်ာ္ေနတာ) တခ်ိန္တည္းမွာပဲ သူတို႔ျပည္ေထာင္အခ်င္းခ်င္း စိတ္၀မ္းကြဲေစမယ္႔ အမ်က္မီးပြားေတြလည္း ေလပင္႔ဆီေလာင္း တုတ္ေရာင္းဓါးေရာင္း လုပ္ေစသတဲ႔။

ဟန္ႏိုင္ငံက ဘုရင္မင္းျမတ္ကေတာ႔ ခ်င္ႏိုင္ငံရဲ႕ေျခလွမ္းကို ရိပ္စားမိတာနဲ႔ သူလည္းသူ႔ပညာရွိေတြနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီး တစ္နည္းတစ္ဖုံ ၾကံရတာေပါ႔။ ခ်င္ႏိုင္ငံရဲ႕စစ္အင္အား တစထက္တစ တိုးပြားမလာခင္ အရွိန္ကေလးတန္႔သြားေအာင္ အာရုံကေလးလည္း တျခားဘက္ေရာက္သြားေအာင္ သူ႔တိုင္းျပည္က ဆည္ေျမာင္းအင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ကို သူလွ်ဳိအျဖစ္ ေစလႊတ္လိုက္သတဲ႔။ က်င္ျမစ္၀ွမ္းနဲ႔ လိုျမစ္၀ွမ္းေဒသႏွစ္ခုကို အင္မတန္ႀကီးမားတဲ႔ တူးေျမာင္းႀကီးတစ္ခုေဖာက္လုပ္ၿပီး ေရေပးေ၀လိုက္ရင္ ခ်င္ႏိုင္ငံအ၀ွမ္း စိုက္ပ်ဳိးေျမေတြ က်ယ္ျပန္႔လာတဲ႔အျပင္ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးပါ အဆင္ေျပသြားေစမယ္ဆိုတဲ႔ မီဂါပေရာဂ်က္ႀကီးကို ေရႊနားေတာ္ေပါက္ေအာင္ တင္ျပရသတဲ႔။ (အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေရအားလွ်ပ္စစ္ မထုတ္တတ္ေသးပဲကိုး)။ ထိတယ္။ ပိတ္သတ္ႀကီးေရ။ အခုမွပဲ ဟတ္ထိသြားေတာ႔တယ္။ စီမံကိန္းအႀကီးစားႀကီးဆိုေတာ႔ လယ္စိုက္၊ ဆည္ေျမာင္း၊ စီးပြား/ကူးသန္း၊ ေဆာက္လုပ္ေရး၊ ပို႔ေဆာင္ေရး၊ ဆက္သြယ္ေရး၊ ဘယ္၀န္ႀကီးဌာနမွ မေနရပဲ အလုပ္ေတြ ရႈပ္သြားလိုက္တာ၊ အလုပ္သမားေပါင္း ေထာင္ေသာင္းမ်ားစြာ၊ ေဒသခံ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ား၊ စတုတၳမ႑ိုဳင္သမားမ်ား ၀က္၀က္ကြဲ ၀င္သမလိုက္ၾကတာ ႏ်ဴကလီယာလက္နက္၀ယ္ဖို႔ေတာင္ ေမ႔သြားသတဲ႔။ (Facebooker ေတြေတာ႔ ပါမွာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ တရုတ္ျပည္က Facebook မသုံးဘူး။ QQ ပဲ သုံးတာ)။ ေနာက္ဆုံးေတာ႔ ေထာက္လွမ္းေရးအားကိုးတဲ႔ ရွင္ဘုရင္ႀကီး တန္ျပန္ေထာက္လွမ္းေရးနဲ႔ မိသြားတာေပါ႔။ (၀ဋ္လည္တာ ၀ဋ္လည္တာ)။ အဲဒီေခါင္းျဖတ္ အဲဒီေခါင္းျဖတ္ဆိုၿပီး အင္ဂ်င္နီယာသူလွ်ဳိကို အမိဖမ္းၿပီး စစ္ခုံရုံးတင္ေတာ႔တာေပါ႔။ ဒီေနရာမွာ အင္ဂ်င္နီယာႀကီးရဲ႕ ေလွ်ာက္လဲခ်က္ကိုလည္း သေဘာက်မိပါတယ္။

“မွန္လွပါ။ ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးႀကီး ေသသင္႔ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း အရွင္မင္းႀကီးအဖို႔ ဤတူးေျမာင္းကို အၿပီးတိုင္ေဖာက္လုပ္ႏိုင္ပါမူ အမွန္တကယ္ပင္ အက်ဳိးေက်းဇူးမ်ားစြာ ျဖစ္ထြန္းေစမည္ကိုလည္း ဖ၀ါးေျခေမွာက္ ေလွ်ာက္တင္၀ံ႔ပါသည္။ ဤလုပ္ငန္းေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးႀကီးတို႔ ဟန္ႏိုင္ငံကို သင္မင္းႀကီးလက္ေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ေစလွ်က္ ခ်မ္းသာစြာေနခြင္႔ရျငားအံ႔။ နွစ္အနည္းငယ္ထက္ပို၍ ဆိုင္းထားႏိုင္မည္ မဟုတ္ေခ်။ ဤလုပ္ငန္းေၾကာင္႔ သင္မင္းႀကီး၏ ခ်င္တိုင္းျပည္အား အက်ဳိးစီးပြား ျဖစ္ျငားအံ႔။ ေနာင္မ်ဳိးဆက္ေပါင္း တစ္ေသာင္းတိုင္ေအာင္လည္း သီးပြင္႔ေ၀ျဖဳိး တိုးတက္ေစမည္ ဧကန္တည္း။” တဲ႔။

အင္ဂ်င္နီယာက အေလွ်ာက္ေကာင္းလို႔လား။ ဘုရင္မင္းျမတ္က အေမွ်ာ္အျမင္ႀကီးသလားေတာ႔ မသိပါဘူး။ အဲဒီတူးေျမာင္းႀကီး ၿပီးသြားတဲ႔အခါ လယ္ဧကေပါင္း ငါးသိန္းေက်ာ္ ေရေပးႏိုင္ခဲ႔ၿပီး ခ်င္ဧကရာဇ္ရဲ႕အင္အားကို ဘယ္သူမွ ယွဥ္ႏိုင္တဲ႔သူမရွိလို႔ က်န္ျပည္နယ္အားလုံးကို အလြယ္တကူ သိမ္းပိုက္ႏိုင္လိုက္သတဲ႔။ (သည္လိုကိစၥမ်ဳိးေတြမွာ စိတ္ခံစားခ်က္ထက္ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ ေရရွည္အက်ဳိးစီးပြားအတြက္ ၾကည့္ရမယ္ လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္)။ ကိုယ္နဲ႔ လူမ်ဳိးမတူ၊ ရန္သူဆီက အၾကံဥာဏ္ကိုေတာင္ အမွားအမွန္ ကိုယ္တိုင္ေ၀ဖန္ၿပီး ရဲရဲ၀ံ႔၀ံ႔ လက္ခံ အေကာင္အထည္ေဖာ္ရဲတဲ႔ ဇန္ဘုရင္မင္းျမတ္ကေလးရဲ႕ သတၱိ နဲ႔ ဆင္ျခင္ဥာဏ္ကိုေတာ႔ မခ်ီးက်ဴးပဲ မေနႏိုင္ပါဘူး။ အဲသည္တူးေျမာင္းႀကီးကိုေတာင္ အင္ဂ်င္နီယာႀကီးရဲ႕ နံမည္အတိုင္း ဆန္ခ်ဳိတူးေျမာင္း လို႔ ေခၚတြင္ေစသတဲ႔။ (သူတို႔တရုတ္ျပည္မွာ ေဗဒင္ဆရာ ရွိပုံမရဘူးေနာ္)

ဘာပဲေျပာေျပာ ဆန္ခ်ဳိရဲ႕ သူလွ်ဳိမ်က္ႏွာဖုံး ကြာက်တဲ႔အခ်ိန္နဲ႔ ေလာင္အဲတို႔ နန္းလုဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ႔အခ်ိန္က တစ္ထပ္တည္းေလာက္က်ေနတာမို႔ ျပည္တြင္းက မူးမတ္ေတြအဖို႔ တစ္ျပည္သူ တစ္ျပည္သားေတြကို ခ်င္႔ယုံဖို႔ ေရႊနားေတာ္ေလွ်ာက္ထားၾကတာ၊ ဘုရင္မင္းျမတ္ကလည္း စိတ္လိုက္မာန္ပါ အမိန္႔ေတာ္ ျပန္္လိုက္တာလည္း သိပ္ေတာ႔ အဆိုးမဆိုသာပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ နန္းေတာ္ထဲမွာ လီဆီလို မွန္မွန္ကန္ကန္ အၾကံေပးႏိုင္တဲ႔ မူးမတ္ေတြရွိေနတာဟာလည္း ခ်င္ႏိုင္ငံရဲ႕ ကံဇာတာကို တက္သည္ထက္တက္ေစတဲ႔ အေၾကာင္းမ်ားပါပဲ။ သည္တစ္ခါေတာ႔ လီဆီရဲ႕ ေလွ်ာက္လဲခ်က္ကေလးေတြ နားေထာင္ၾကည့္ရေအာင္။

“အရွင္မင္းျမတ္။ ကိုယ္ေတာ္သည္ ကြမ္လုံေတာင္ေတာ္မွလာေသာ ေက်ာက္စိမ္းျမတ္တို႔ကိုလည္း သုံးေဆာင္ဘိ၏။ ရႊီႏိုင္ငံမွလာေသာ ေက်ာက္ျမက္ရြဲတို႔ကိုလည္း ဆင္ယင္ဘိ၏။ ဖူးသစ္စလမင္းပမာ လင္းစြာေသာ ဟိုပင္လယ္ထြက္ ပုလဲရတနာတို႔ကိုလည္း ျမတ္ႏိုးဘိ၏။ ခါးပါတ္ေတာ္၌ ဆင္ျမန္းထားသည္ကား တိုင္အိုျပည္ျဖစ္ လက္သုံးေတာ္ဓါးျဖစ္ေပ၏။ ရွမ္းလီျပည္ျဖစ္ ျမင္းေကာင္းျမင္းေခ်ာတို႔ိကိုလည္း စီးနင္းေလ႔ရွိ၏။ ေအာင္လံတံခြန္ေတာ္ထက္တြင္ ဇာမနည္ငွက္ျမတ္ကို ဆင္ဘိ၏။ ေအာင္စည္ေတာ္ကို မိေက်ာင္းသားေရျဖင္႔ က်က္ဘိ၏။ အလုံးစုံေသာ ရတနာတို႔သည္ကား ခ်င္ျပည္ထြက္ တစ္စုံတရာ ပါသည္မရွိေခ်။ သို႔စဥ္လ်က္ သင္မင္းႀကီး မႏွစ္သက္တုံေလာ။ အဘယ္အေၾကာင္းရွိသည္ ျမြက္ေတာ္မူဦးေလာ႔။”

“ခ်င္ျပည္သူမ်ားအား ခ်င္ျပည္တြင္းျဖစ္ကိုသာ သုံးစြဲရာ၏ ဟု မိန္႔ေတာ္မူပါလွ်င္ နန္းေတာ္၏ ညဥ့္အေမွာင္ကို ေက်ာက္စိမ္းျမတ္တို႔မွတပါး အျခားေသာအရာျဖင္႔ လင္းေစႏိုင္မည္ေလာ။ ဆင္မင္း၏စြယ္ေတာ္၊ ၾကံ့မင္း၏ဦးခ်ဳိတို႔ျဖင္႔ ျပဳအပ္ေသာ အႏုလက္ရာမြန္တို႔ကို အဘယ္အရပ္မွ ရရွိေစအံ႔နည္း။ နန္းေဆာင္၏က်က္သေရကိုလင္းေစေသာ ဆန္ပ်ဳိျဖဴ၊ ေ၀ပ်ဳိျဖဴတို႔ိကို အလိုမရွိေတာ႔ၿပီေလာ။”

“သင္မင္းႀကီး စက္ေတာ္ေဆာင္တြင္ ေရႊနားေတာ္သြင္းၾကသည့္ ပဥၥင္တံျမႊာ တူရိယာေစာင္းညင္းတို႔ကား ဆန္ျပည္မွလာေသာပိုးႀကိဳးျဖင္႔ ၀ူ ၀ူ ဟု ျမည္သံသာသည္ မဟုတ္တုံေလာ။ ယေန႔အခါတြင္ ခ်င္နန္းတြင္းသူတို႔သည္ ဆန္တိုင္းျပည္ ၀ူတိုင္းျပည္တို႔မွလာေသာ ေတးသံသာတို႔ကို ခုံမင္စြာတီးမႈတ္ေနၾကပါ၏။ သို႔စဥ္လ်က္ သင္မင္းႀကီး မနွစ္သက္တုံေလာ။ အဘယ္အေၾကာင္းရွိသည္ ျမြက္ေတာ္မူဦးေလာ႔။”

“အေၾကာင္းမူကား အကၽြန္တို႔သည္ ဤေလာက၌ အေကာင္းတကာ႔အေကာင္းဆုံးေသာ မိမိ၏စိတ္ဘ၀င္ကို ေက်နပ္မႈအေပးနိုင္ဆုံးေသာအရာတို႔ကိုသာ ႏွစ္သက္ခုံမင္ေလ႔ရွိသည္ မဟုတ္တုံေလာ။ သို႔စဥ္လ်က္ သင္မင္းႀကီးအမႈေတာ္ကို အေရးကုန္ေအာင္ ရြက္ေဆာင္ႏိုင္သူ ေရြးခ်ယ္ေသာအခါ အာရုံေထြျပား အေတြးမွားမတတ္ရွိေခ်ပါ၏။ လက္ရုံးရည္ နွလုံးရည္၊ သစၥာေစာင္႔သိမႈ၊ ရိုးသားမႈတို႔ကို ခ်င္ျပည္ဖြားမဟုတ္သည့္ တစ္ခုတည္းေသာအေၾကာင္းျဖင္႔ မ်က္ကြယ္ျပဳလ်က္ အေ၀းသို႔ ႏွင္အံ႔ေလာ။”

“လွစြာေသာ ပ်ဳိယမင္းမ်ား၊ သာယာေသာေတးဂီတမ်ားႏွင္႔တကြ ရတနာခပ္သိမ္း၊ ေက်ာက္စိမ္းပုလဲတို႔ကိုပင္ အတိုင္းတိုင္း အျပည္ျပည္မွ ေဆာင္ယူသိမ္းပိုက္ သုံးေဆာင္ေတာ္မူႏိုင္ပါလွ်င္ ေက်းေတာ္မ်ဳိး ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိး လူ႔အဖိုးတန္အေပါင္းတို႔ိအား ဆက္လက္ မသိမ္းပိုက္ႏိုင္ရာသေလာ။ သမုဒၵရာေလးစင္း ေရေျမ႔သနင္းအရွင္သည္ ဤသို႔ ေက်ာသားရင္သား ခြဲျခားလ်က္ နယ္စားပယ္စား ဘုရင္ခံမ်ားအေပၚ သစၥာေပး၍ ၾသဇာတည္ႏိုင္လိမ္႔မည္ မဟုတ္ပါ။ …”

“သင္မင္းႀကီးတိုင္းျပည္မွ ကၽြန္ယုံမူးမတ္တို႔ကို သစၥာေစာင္႔သိပါလ်က္ တိုင္းျခားျပည္ရြာထြက္ခြာေစရန္ ႏွင္ျငားအံ႔။ အရပ္တပါးမွ ထီးေဆာင္းမင္းတို႔၏အက်ဳိးအား သြားေရာက္သယ္ပိုးၾကရုံသာတည္း။ သင္မင္းႀကီး၏ အလိုေတာ္ကား ထိပ္တုံးေျခဆင္ ခရီးမတြင္သည့္ႏွယ္သာ ရွိၿခိမ္႔မည္။ ေနာင္အနာဂတ္တြင္လည္း ပညာရွိအေပါင္းတို႔သည္ ခ်င္ျပည္နယ္အား အေ၀းမွပင္ ေရွာင္က်ဥ္ရာ၏။ ထိုအခါ သင္မင္းႀကီးကား သူခိုးကုိ ဓါးရိုးကမ္းေသာအျဖစ္၊ ဓါးျပကို ပဏၰာသေသာအျဖစ္ ႏွင္႔ ရာဇ၀င္တြင္ရစ္ေပေရာ႔မည္။”

“ခ်င္ျပည္နယ္ျဖစ္ မဟုတ္ေသာ သက္မဲ႔အရာ၀တၳဳအမ်ားအျပားပင္လွ်င္ ရတနာအစစ္အမွန္အျဖစ္ ျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထား သုံးေဆာင္ရာျဖစ္ေပ၏။ ခ်င္ျပည္ေပါက္ မဟုတ္ေသာ ပညာရွိမူးမတ္တို႔တြင္လည္း အမ်ားအျပားမွာ အရွင္၏အမႈေတာ္ကို ဦးေဆြးဆံျမည့္ထမ္းရြက္ေနသူ သစၥာရွိကၽြန္ယုံမ်ား ျဖစ္ပါေပ၏။ မွန္လွပါ။ ထားလွ်င္ေန၍ သတ္လွ်င္ေသပါမည္။ အမိန္႔ေတာ္ျမတ္ကား ကိုယ္႔တပ္ကိုယ္ျပန္နင္းလ်က္ ရန္သူအား အားေပးရာေရာက္ေစပါသျဖင္႔ ျပည္ရြာေအးခ်မ္းေစေရးေရွ႔ရႈလ်က္ ေရႊဥာဏ္႔ရွင္ ဆင္ျခင္ႏိုင္ေစေၾကာင္း ဖ၀ါးေျခမိုး ရွိခိုးလ်က္ သံေတာ္ဦးတင္ေၾကာင္းပါ။” (ေအာင္မယ္မင္း။ ဘာသာျပန္ရတာ လွ်ာကိုထြက္ေရာ။ ဘာရမလဲ။ ဗကဘိုးဘိုးႀကီး နားေထာင္ထားတာ)

လီဆီဘိုးဘိုးႀကီးေတာ္ကီက ဇန္မင္းတရားႀကီး မေၾကြပဲ ဘယ္ေနပါ႔မလဲေနာ္။ လမ္းကေတာင္ ျပန္လိုက္ေခၚၿပီး တရားသူႀကီးခ်ဳပ္ ရာထူးတိုးေပးလိုက္သတဲ႔။ ေနာက္ေတာ႔ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ရာထူးအထိေတာင္ ရခဲ႔ပါသတဲ႔။ တရုတ္ျပည္ရဲ႕ရာဇ၀င္မွာ ေခါင္းမာတယ္၊ အာဏာျပင္းတယ္။ စိတ္ျမန္တယ္။ အယူသည္းတယ္ လို႔ နံမယ္ဆိုးနဲ႔ေက်ာ္ၾကားတဲ႔ ဖန္ဘုရင္မင္းျမတ္ကို ဆင္ျခင္တုံတရားအျပည့္နဲ႔ စံနစ္တက် အေမွ်ာ္အျမင္ႀကီးႀကီး တြက္ခ်က္ေတြးေတာတတ္တဲ႔ လီဆီ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က တည့္မတ္ထိန္းေက်ာင္းေပးခဲ႔တဲ႔အတြက္ လ်ဴဖုေ၀ကြယ္လြန္ၿပီးတဲ႔ေနာက္မွာ တရုတ္အင္ပါယာႀကီး ေဖာက္ထိုးဆင္းမသြားတာ ျဖစ္တယ္ လို႔ သမိုင္းဆရာႀကီး စီမာခ်န္က သုံးသပ္ထားပါတယ္။ (ပညာရွိအၾကံဥာဏ္ကို တေလးတစား အတည့္မတ္ခံတဲ႔ ဘုရင္႔အရည္အခ်င္းၾကေတာ႔ ထည့္မေျပာဘူး)

တကယ္ေတာ႔ ခ်င္ႏိုင္ငံက ဇန္မင္းတရားႀကီးမွ မဟုတ္ပါဘူး။ သည္ကေန႔ေခတ္ထိေအာင္လည္း အီဂ်စ္နဲ႔အဂၤလန္ ႏိုင္ငံျခားမွာ ေမာင္သြားလို႔ထားခဲ႔ရင္ ကိုယ္႔လူမ်ဳိးဘက္ကိုယ္ပင္းၾကတဲ႔ ေက်ာသားရင္သား ခြဲျခားခြဲျခားစိတ္ကို မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ေခါင္းစဥ္တပ္ၿပီး ကမာၻ႔နိယာမတရားထဲ ထည့္ထားေလ႔ရွိၾကတုန္းပါပဲ။ ၁၉၆၀တုန္းက အေမရိကားမွာ exchange visa က်င္႔သုံးေတာ႔ ျပည္ပက အလုပ္လာလုပ္တဲ႔သူေတြဟာ စာခ်ဳပ္သက္တမ္းေစ႔တာနဲ႔ ၂ ႏွစ္အထြက္ျပၿပီးမွ ေနာက္တစ္ခါ ဗီဇာထပ္ေလွ်ာက္ခြင္႔ရွိတယ္။ အဲဒါ သူ႔လူေတြသူ အလုပ္ရေစခ်င္တာ မဟုတ္လို႔ ဘာလဲ။ ေဟာင္ေကာင္မွာ အိမ္ေဖာ္အလုပ္ ကေလးထိန္းအလုပ္ေတြေပါသေလာက္ ကားဒရိုင္ဘာ အလုပ္ေတြအတြက္က်ေတာ႔ ၀င္ခြင္႔မလြယ္တာ ဘာေၾကာင္႔လဲ။ (ပိုက္ဆံပိုအရလြယ္လို႔ သူတို႔လူမ်ဳိးေတြအတြက္ထားတာတဲ႔) အပရိကေလာက္သာ ကြဲျပားခ်င္ကြဲျပားမယ္ သမိုင္းစဥ္တေလွ်ာက္ သည္လိုအျဖစ္မ်ဳိးေတြကေတာ႔ အပ္ေၾကာင္းထပ္ေနတာပဲ။ လီဆီလို အႏွစ္ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္က လူသားႀကီးတစ္ေယာက္ေလာက္မွ အေမွ်ာ္အျမင္ မရွိလိုက္ေလျခင္း လို႔ ေဒၚယင္းမာက သုံးသပ္ထားပါတယ္။

ဟိုတေလာတုန္းက စကၤာပူမွာ လီကြမ္ယုႀကီးက လင္ျမန္ျမန္ယူလိုက္လို႔ အၾကံေပးခံရတဲ႔ ပါရဂူဘြဲ႕ရ ကေလးမေလးေတာင္ Adeline Yen Mah ရဲ႕ A Thousand Pieces of Gold ဆိုတဲ႔ ဒီစာအုပ္ကို ဖတ္ဖူးပုံမရဘူးဗ်။ သိပၸံအတတ္ေတြ အဆန္းတက်ယ္ တြင္က်ယ္ေနတဲ႔ သည္ကေန႔ေခတ္ႀကီးမွာ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္က ၀ိဇၨာပညာရပ္ေတြဟာ ဘာျဖစ္လို႔ ေမွးမွိန္ကုန္ရပါလိမ္႔။ ယင္ဓါတ္ေတြ ယန္ဓါတ္ေတြနဲ႔ ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ ဖြဲ႔စည္းထားတယ္လို႔ သူတို႔ဘိုးေဘးေတြ ယုံၾကည္တဲ႔ သဘာ၀နိယာမတရားႀကီးအလယ္မွာ လူသားေတြရဲ႕ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ အေတြးအေခၚေတြကိုလည္း ဟန္ခ်က္ညီညီ မွ်မွ်တတ ခ်ိန္ဆေပးႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ။ ဇန္မင္းႀကီးနဲ႔ လီဆီ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္လိုေပါ႔။ ဒီမိုကေရစီဆိုတာလည္း သည္သေဘာပဲေပါ႔ တရားနာ ပရိသတ္ရယ္။ အာဏာရ နဲ႔ အတုိက္အခံဆိုတာ ဟန္ခ်က္ညီမွသာ တဘက္ေစာင္းနင္း မျဖစ္ပဲ တိုင္းျပည္ကို ေဇာက္ထိုးဆင္းမသြားေအာင္ ကယ္တင္ႏိုင္မွာေပါ႔။ ေနာက္တစ္ခါက်ရင္ အတင္းအႏိုင္မယူေၾကးေနာ္။ ဟုတ္ၿပီလား။ (သားသားကို ျပည္ႏွင္ဒဏ္ေပးရင္ေတာ႔ ဗီအိုေအအၿငိမ္႔ကို လူျပက္ငွားေပးလိုက္သလို ျဖစ္ေတာ႔မွာပဲ ဘေျပာင္ရယ္။ သြားဘူး။ သြားဘူး။ သတ္ရင္သတ္)။

credit to Dr Soe Min and it’s original owner Dr Yin Mar

About nicolus agral

nicolus agral has written 61 post in this Website..

Although I am a paladin , I work in the name of the common people.