“တစ္ခါပစ္ ႏွစ္ေယာက္ေၾကြ က်ေနာ္႔ ရဲ႕ဘုိးေအ”

                     “မတၱရာက ဆရာေမာင္ေဆးနီလုံး”

         “ငယ္လြမ္းခ်င္း( မုိးမင္းသားေနာက္မွလုိက္ျခငး္)”

 

 

တကယ္တမ္းေျပာၾကေၾကးဆုိရင္အတိတ္ဆုိတာ တုိက္ဆုိင္တုိင္းသတိရေစတတ္တဲ႔အရာတစ္ပါးပါဘဲ။

၀မ္းနည္းစရာေကာငး္သည္ျဖစ္ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးစရာျဖစ္ေစ သတိမရခ်င္တာဘဲရွိခ်င္ရွိနုိ္င္မယ္

ျပန္သတိမရဘူးဆုိတဲ႔အတိတ္ဆုိတာမရွိပါဘူး။

ဟိုတစ္ခ်ိန္က ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ရတယ္ဆုိတဲ႔အရာက လက္ရွိအခ်ိန္မွာ ၀မ္းနည္းစရာျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနနုိင္သလုိ

စိတ္ညစ္ေၾကကြဲရတယ္ဆုိတဲ႔ အေၾကာင္းအရာေတြကလဲ ရယ္ပြဲ႔ဖြဲ႔စရာေလးေတြျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။

ဘာေျပာေျပာ လူတုိငး္လူတုိင္းမွာေတာ႔ အတိတ္ဆုိတာရွိစျမဲပါဘဲ။

ဟုိတစ္ရက္ကေတာ ့မန္းေလးေဂဇက္ ၀က္ဆုိ္ဒ္ထဲက“ မုိးမင္းသား“ရဲ႕ပုိစ္မွာ က်ေနာ္ငယ္စဥ္ကာလတုံးကအခ်ိန္အေတာ္မ်ားစြာ ဆက္စပ္ထိေတြ႔ခဲ႔တဲ႔

“ မတၱရာ“ ျမဳိ႕အေၾကာငး္ပါလာေတာ႔ ကုန္လြန္ခဲ႔တဲ႔ေန႔ရက္ေတြ အေၾကာင္းေတြက

ေနာက္ျပန္ရစ္ျပီးၾကည္႔တဲ႔ ရုပ္ရွင္ကားလုိ က်ေနာ္႔အေတြးထဲမွာ တေရးေရးေပၚလာပါတယ္။

ေျပာသာေျပာရတယ္ က်ေနာ္အဲဒီျမဳိ႔နဲ႔အဆက္အသြယ္ျပတ္သြားခဲ႔တာ ဆယ္စုႏွစ္သုံးခုေတာင္ရွိခဲ႔ပါျပီ။

 

 

“ မတၱရာ“ျမဳိ႔ဆုိတာ ျမန္မာျပည္မွာထူးျခားတဲ႔ျမဳိ႔ေလးတစ္ျမဳိ႕လုိ႔ေျပာရတဲ႔အေၾကာင္းက

မီးရထားဘူတာ လမ္းဆုံးတဲ႔ျမဳိ႔ေလးျဖစ္ေနလုိ႔ပါဘဲ။

(တုိက္ဆုိင္တယ္လုိ႔ဘဲဆုိႏုိင္မလားေတာ႔ မသိဘူး “မုတၱမ”ဆိုတဲ႔ျမဳိ႔ေလးက လဲ မီးရထားလမ္းဆုံးျမဳိ႔ေလးပါဘဲ)

မႏၱေလးျမဳိ႔ရဲ႕ေျမာက္ဘက္မွာရွိျပီး “  အုနး္၊ငွက္ေပ်ာ၊ကြမ္းသီး “ထြက္တဲ႔ေဒသလဲျဖစ္ပါတယ္။

ျမဳိ႔ရဲ႕အေရွ႔ဘက္ကေတာ႔ မုိးကုတ္ျမဳိ႔ကုိသြားတဲ႔ ကားလမ္းရွိျပီး အေနာက္ဘက္မွာေတာ႔ ေရႊတစ္ေခ်ာင္းေျမာင္းရွိပါတယ္။

ေရႊတစ္ေခ်ာင္းေျမာင္းရဲ႕ အေနာက္ဘက္မွာေတာ႔  ေရွာက္ခ်ဳိသီးပင္ေတြ အုန္းပင္ ကြမ္းသီးပင္ ပိႏၷဲပင္ေတြရွိတဲ႔ႏွစ္ရွည္ျခံေတြက တစ္ျခံနဲ႔တစ္ျခံဆက္ျပီး အုံ႔မူိင္းစိမ္းေမွာင္လုိ႔ ေနပါတယ္။

 

က်ေနာ္တုိ႔ငယ္စဥ္ကေတာ႔ မီးရထားနဲ႔ဘဲအသြားမ်ားၾကပါတယ္။

မန္းေလးဘူတာၾကီးထဲကေနထြက္ က်ဳံးကိုေက်ာ္ျပီး နန္းတြင္းထဲကုိ ၀င္  သြားတဲ႔အခါ ေထာင္အုတ္နံရံၾကီးေဘးက ရထားက ျဖတ္ခ်ိန္ဆုိရင္ အဲဒါၾကီးကုိလက္ညဳိးထုိးျပျပီး

“ဆုိးတဲ႔လူေတြကို အဲဒီအထဲ ထည္႔ထားတာ”လုိ႔ လူၾကီးေတြေျပာျပတာကိုေတာ႔ အခုထိမွတ္မိေနဆဲ။

အဲဒီအခ်ိန္တုံးကေတာ႔ ေထာင္ဆုိတာ လူဆုိးေတြေနရာအရပ္လုိ႔စိတ္ထဲမွာစြဲေနခဲ႔ေပမယ္႔ အသက္အရြယ္ရလာခ်ိန္မွာေတာ႔ ေထာင္ထဲေရာက္ေနတုိင္းလူဆုိးမဟုတ္ဘူးဆုိတာကို

ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ယွဥ္လုိ႔သိလာခဲ႔ရျပန္ပါတယ္။

နနး္တြင္းကေနထြက္ရင္ “သူရဲေစ်း”ဘူတာ အဲဒီကမွဆက္လုိ႔

“လြန္ေတာင္း”၀ါးရင္းဒုတ္ “ေတာင္ျပဳံး” စတဲ႔ဘူတာေတြကိုျဖတ္ျပီး မွလမ္းဆုံးျမဳိ႔“  မတၱရာ “ေရာက္ပါတယ္။

“ ေတာင္ျပဳံး  “ပြဲေတာ္ခ်ိန္ဆုိရင္ေတာ႔ မီးရထား အစင္းေရတုိးဆြဲတာေတာင္ျပည္႔က်ပ္ညပ္သိပ္ေနေအာင္

တုိးေ၀ွ႔လုိ႔စီးခဲ႔ရတာေလးကလဲ မေမ႔နုိင္စရာ။

အခုေနာက္ပုိငး္မွာေတာ႔ မတၱရာကုိ သြားတဲ႔မီးရထားက နနး္တြင္းကို မျဖတ္ရေတာ႔ပါဘူး။

ဘူတာအစ ကိုလည္း “သူရဲေစ်း”ကုိေျပာင္းလုိက္ပါေတာ႔ ျမဳိ႔ထဲကေနသြားမယ္ဆုိရင္

သြားရတာ လမး္ေတာ႔ ခု သြားပါတယ္။

ျမဳိ႔ထဲက သြားတဲ႔လူေတြက ေတာ႔ အိမ္ေတာ္ရာဘုရားနားကစီးစီး ၂၅လမ္း-၈၆လမ္းေဒါင္႔

ကေနစီးစီး အလြယ္တကူစီးလုိ႔ရ နုိင္တဲ႔ လုိငး္ကားနဲ႔ဘဲသြားၾကပါေတာ႔တယ္။

ကားလမ္းေကာင္းလဲေကာင္း လမး္ကလဲ အႏၱရာယ္ကင္းသြားေတာ႔ ကားနဲ႔ဘဲအသြားမ်ားျပီး

မီးရထားနဲ႔သြားတယ္ဆုိတာမရွိသေလာက္။

(အရင္ေရွးေရွးကေတာ႔ ဒီကားလမ္းမွာ ဓျမတုိက္ခံရတာမ်ဳးိ ရွိခဲ႔ဘူးပါတယ္)

 

မီးရထားလမ္းတစ္ေလ်ာက္က အင္မတန္သာယာပါတယ္။

မုိးတြင္းခါမ်ားမွာဆုိရင္ ရထားလမ္းေဘး ၀ဲ-ယာမွာရွိတဲ႔ လယ္ကြငး္ေတြထဲက ႏုစိမ္းျမျမေကာက္ပင္ေတြကုိ ေလအေ၀႔မွာႏြဲ႔ႏြဲ႔ေလးယိမ္းေနတဲ႔ ျမင္ရရင္စိတ္ကိုၾကည္လင္ေအးျမေစပါတယ္။

ရိတ္သိမး္ခ်ိန္နီးျပီဆုိရင္ေတာ႔ တကြင္းလုံးက ေရႊ၀ါေရာင္ေတြနဲ႔ေတာက္ပ။

ေဆာင္း ညေနခင္းအခ်ိန္မွာမ်ားဆုိရင္ ၀င္လုဆဲဆဲေနမင္းၾကီးဆီကျဖန္႔က်ဲလုိက္တဲ႔

အနီႏုႏု ေရႊေရာင္ႏုႏု ေနျခည္ေတြေၾကာင္႔ ေရႊ၀ါေရာင္စပါးခင္းေတြၾကည္႔ရတာ ပိုမုိလွပလုိ႔ေနျပန္ပါတယ္။

တစ္ခါတစ္ေလေတာ႔လဲ ပန္းေရာင္အေသြးေကာင္းကင္နဲ႔ စိမး္ျမျမေကာက္ပင္ အင္မတန္ကိုလွပတဲ႔အတြဲပါဘဲ။

ဒီလမး္ခရီးကေတာ႔ ရထားစီးသြားရတဲ႔ျမင္ကြင္းေတြက မေမ႔နုိ္င္စရာပါဘဲ။

က်ေနာ္တုိ႔ ငယ္ငယ္က ရထားေတြက ေက်ာက္မီးေသြးရထားေတြပါ။

တစ္ခါတစ္ရံအဆင္မသင္႔ရင္ ေက်ာက္မီးေသြးမူံေတြက မ်က္လုံးထဲ၀င္တတ္ပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ကေလးေတြရထားျပဴတင္းေပါက္ကေနေခါင္းထြက္ရင္ လူၾကီးေတြဆီက “တဟဲ႔…..ဟဲ႔”ေအာ္သံေတြကမၾကားခ်င္မွအဆုံးပါဘဲ။

သူတုိ႔ကလဲ  စိတ္ပူရင္ေအာ္စျမဲ က်ေနာ္တုိ႔ကေလးေတြကလဲ စိတ္၀င္စားစရာ

ေလးေတြျမင္မိရင္ “ဟိုမွာ……ဟုိမွာ “ဆုိျပီး လက္ညဳိးတစ္ထုိးထုိးနဲ႔ေခါင္းျပဴလုိ႔ၾကည္႔စျမဲ။

ျပန္ေတြးၾကည္႔ရင္ က်ေနာ္မီးရထားေနာက္ဆုံးစီးခဲ႔တဲ႔ အခ်ိန္က 1983ခုႏွစ္ရန္ကုန္ကေန

မႏၱေလးျပန္လမ္းပါဘဲ။

ငယ္ငယ္က မီးရထားနဲ႔ခရီးသြားခဲ႔ရတာကို လြမ္းလုိက္တာ……………………။

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

က်ေနာ္အေဖဘက္က အဖြားရဲ႕ေမာင္အငယ္ဆုံးတစ္ေယာက္က အဲဒီျမဳိ႔ေလးမွာေနပါတယ္။

ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆုိရင္အဖြားက သူ႔ေမာင္ကိုေတြ႔ဘုိ႔ေန႔ခ်င္းျပန္အလည္သြားၾကပါတယ္။

မနက္ပိုင္းမွာ မန္ေလးဘူတာက ထြက္တဲ႔ မီးရထားကိုစီးျပီး မတၱရာကေန ညေန ျပန္ထြက္တဲ႔ ရထားနဲ႔ ျပန္လာလုိ႔ရေတာ႔ ေန႔ခ်င္းျပန္သြားၾကတာပါ။

မတၱရာမွာေနတဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕အဖုးိေလး နာမယ္အရင္းကုိ ျပန္စဥး္စားရင္ မေပၚတတ္ပါဘူး။

တစ္မ်ဳးိလုံးကခ်စ္စႏုိးနဲ႔ေခၚၾက တဲ႔ နာမယ္ “ေဆးနီလုံး” ကုိဘဲမွတ္မိေနပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔အဖုိးေလးက တရား၀င္ မိန္းမ ႏွစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။

တစ္ေယာက္ကေတာ႔ မန္းေလးသူ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ႔ မတၱရာျမဳိ႔အေရွ႔ဘက္က

ရန္ကင္းရြာသူပါ။

ျဖစ္ပုံကေတာ႔ လူပ်ဳိဘ၀ကတညး္က အဲဒီျမဳိ႔မွာ အစုိးရ၀န္ထမ္းအျဖစ္နဲ႔ေရာက္ေနပါတယ္။

ေနာက္ေတာ႔ သူနဲ႔တစ္ရုံးထဲလုပ္တဲ႔ မန္းေလးသူ “မသန္းျမင္႔”

နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ကေတာ႔ သူကုိ “အန္တီျမင္႔”လုိ႔ေခၚပါတယ္။

ျမဳိ႔သူဆုိေတာ႔ ျဖဴေဖြးေဖြး ေခတ္မီမီ ေခတ္ဆန္ဆန္ လွလွပပ ႏုပ္ခမ္းနီေတြမိတ္ကပ္ေတြနဲ႔

ၾကြၾကြရြရြေနတတ္သူ။

သူတုိ႔အိမ္မွာ ေနရင္ေတာ႔ ေမာင္ေရ ျမင္႔ေရ ယူေတြ အုိင္ေတြ ဆုိတဲ႔ဘုိဆန္ဆန္အသံေတြက

လြင္႔ပ်ံ႔။

ေနတာက မတၱရာျမဳိ႔ထဲမွာပါ၊

ရန္ကင္းရြာသူ  “မအုန္းရင္” ကေတာ႔ ညဳိညဳိပုပု။

ကြမး္ၾကဳိက္သူဆုိျပန္ေတာ႔ ပါးစပ္က ကြမး္ေလးတရဲရဲ။

ဒါေပမယ္႔စကားေျပာရင္ေတာ႔ အိအိႏြဲ႔ႏြဲ႔။

က်ေနာ္တုိ႔ အဖုိးေလးကုိေတာ႔ သူက “ဆရာ” လုိ႔ေခၚပါတယ္။

သူကို႔ေတာ႔ က်ေနာ္တုိ႔ က “အေမရင္ “လုိ႔ေခၚၾကပါတယ္။

အဲဒီအိမ္ေရာက္ရင္ေတာ႔ မယ္ရင္ေရ ဆရာေရ က်ဳပ္ေရ ေတာ္ေရ ေက်းလက္ဆန္ဆန္ အသံက ေ၀စည္စည္။

ဒါေပမယ္႔ အေမရင္ ရဲ႕ “ဆရာ……” လုိ႔ေခၚလုိက္တဲ႔အသံက ခ်ဳိႏြဲ႔ႏြဲ႔က ေတာ႔

ဘယ္လုိေျပာရမွန္းေတာင္မသိတဲ႔အသံမ်ဳိးပါ။

သူတုိ႔မွာက သားခ်ည္းဘဲႏွစ္ေယာက္။

 

အဖုိးေလး မိနး္မနွစ္ေယာက္ရတဲ႔အေၾကာငး္နဲ႔ ေဆးနီလုံးလုိ႔ နာမယ္တြင္တဲ႔ အေၾကာငး္ကေတာ႔လူၾကီးေတြေျပာျပလုိ႔သိရတာပါ။

ပထမဆုံးအိမ္ေထာင္က အန္တီျမင္႔နဲ႔ပါ။

လက္ထပ္ျပီး(၂)ႏွစ္ေလာက္အၾကာ ပထမဦးဆုံးကိုယ္၀န္ေဆာင္တဲ႔အခ်ိန္လင္မယားစကားမ်ားျပီး

အန္တီျမင္႔က အိမ္ေပၚကဆင္းသြားပါသတဲ႔။

အဖုိးေလးက ၂ခါ ၃ခါသြားေခၚေပမယ္႔ျပန္လုိက္မလာပါဘူးတဲ႔။

ေနာက္ေတာ႔ အဖုိးေလးကလဲ ထပ္သြားမေခၚေတာ႔ဘူးတဲ႔။

အဲဒီအခ်ိန္ မွာဘဲ အဖုိးေလးတုိ႔ရုံးေရွ႔ကေန ေန႔စဥ္ျဖတ္ျပီး ျမဳိ႔အေနာက္ဘက္ကေစ်းကိုသြားတဲ႔

အုနး္သီးငွက္ေပ်ာသီးေရာင္းတဲ႔ မအုန္းရင္ကုိ သတိထားမိလာပါသတဲ႔။

အဲေတာ႔ လဲ ေနာက္ရက္ေစ်းအျပန္ဆုိ ထုိင္ထုိင္ၾကည္႔ရင္းမ်က္မွန္းတန္းမိသြားပါသတဲ႔။

ဒီထက္ပုိျပီး ရင္းနွီးေအာက္ျပဳံးျပႏုတ္ဆက္နဲ႔ဇာတ္လမး္ေတြရုိ္က္ပါေတာ႔တယ္။

အိမ္ေထာင္သည္နဲ႔ရီးစားမထားဘူးတဲ႔ရြာသူအပ်ဳိေလး ေတြ႔ၾကေတာ႔တာေပါ႔။

ညေနပုိငး္ဆုိ သူတုိ႔ ရန္ကင္းရြာထဲကို လုိက္လုိက္သြားျပီးလူပ်ဳိလွည္႔ပါသတဲ႔။

အဖုိးေလးက မယ္ဒလင္အတီးေကာင္းေတာ႔ရြာက ကာလသားေတြနဲ႔အေတာ္ေလးအဖြဲ႔

က်ပါသတဲ႔ ညညဆုိ မအုန္းရင္တုိ႔အိမ္နဲ႔မလွမ္းမကမ္းက မန္က်ည္းပင္ၾကီးေအာက္က ကြပ္ပ်စ္မွာ

ဆုိၾကတီးၾကေပါ႔။

 

ရီးစားမရွိဘာမရွိ မအုနး္ရင္ကေလးကလဲ ျမဳိ႔ၾကီးသားကုိ စိတ္လည္ရာကေန

စိတ္ပါသြားတဲ႔ အခ်ိန္ အိမ္ေထာင္ရွိမွန္းသိသြားေတာ႔ မအုန္းရင္တုိ႔ရဲ႕ေမာင္ဖြားေတြနဲ႔

ျပႆနာတက္ျပီးရုိက္မယ္ႏွက္မယ္လုပ္ၾကပါေလေရာ။

အဲဒီမွာ တစ္ရက္ေတာ႔ အဖိုးေလးက မအုန္းရင္ေစ်းျပန္အလာကိုေစာင္႔ျပီး စက္ဘီးနဲ႔တင္ျပီး

ခုိးေျပးသြားပါသတဲ႔။

မတၱရာေျမာက္ဘက္ ကရြာေလးတစ္ရြာကို ခုိးေျပးသြားတာပါတဲ႔။

ျဖစ္စကေတာ႔ ေတြ႔ရာသခၤ်ဳိင္း ဓါးမဆုိင္းေတြဘာေတြလုပ္ေပမယ္႔ ေနာက္ေတာ႔လဲ

မထူးပါဘူးဆုိျပီး ေပးစားဘုိ႔လုပ္ၾကပါသတဲ႔။

ရန္ကင္းရြာမွာ အဖုိးေလးနဲ႔ မအုနး္ရင္မဂၤလာေဆာင္မယ္႔ေန႔မွာဘဲဒီသတင္းကိုၾကားလုိက္တဲ႔

မသန္းျမင္႔ကလဲကိုယ္၀န္ၾကီးတကားကားနဲ႔ အေျပးအလႊားေရာက္ခ်လာပါသတဲ႔။

အဲဒီမွာ မသန္းျမင္႔ဘက္က လဲ ခပ္စြာစြာ။

ရြာခံ မအုန္းရင္တုိ႔ကလဲ အည႔ံမခံဆုိေတာ႔ တစ္ဘက္နဲ႔တစ္ဘက္ေျပာၾကဆုိလုိက္ၾကတာကုိ

တစ္ရြာလုံးကလာၾကည္႔လုိက္ၾကတာ ပြဲခင္းၾကီးေတာင္ျဖစ္လုိ႔။

ရြာခံမအုန္းရင္ကေတာ႔

“ဒီအေျခထိေရာက္ေနမွ ဆရာနဲ႔ခြဲရ ရင္က်ဳပ္ကေတာ႔ သတ္ေသမွာဘဲ”လုိ႔အဆုိ

“ေမာင္႔ ရင္ေသြးေလးကုိလြယ္ထားရတဲ႔ ျမင္႔ကို မသနားေတာင္မွ အထဲက ကေလးကိုေတာ႔

ညွာသင္႔ပါတယ္ ေမာင္ရယ္”ဆုိျပီး မဲဆြယ္ပါသတဲ႔။

မအုန္းရင္က လဲ “ဆရာ”ရဲ႕ “ဆရာ”ရဲ႕ လုိ႔တပ္တပ္ျပီးမ်က္ရည္လည္ရြဲနဲ႔ေျပာ

မသန္းျမင္႔ကလဲ “ေမာင္ေရ………” “ေမာင္ေရ………” လုိ႔ မ်က္ရည္ေတြ၀ဲျပီး

အသံတုန္တုန္ေလးနဲ႔ ေျပာဆုိျပန္ေတာ႔ ေဘးလူေတြမွာဘာလုပ္လုိ႔လုပ္ရမွနး္မသိေအာင္

ျဖစ္ေနပါတယ္။

 

ေနာက္ဆုံးေတာ႔ ရြာကလူၾကီးေတြကဘဲ

“ေမာင္ေအးကုိ မင္းသေဘာထားေလးလဲေျပာပါအုံး”လုိ႔ေမးတဲ႔အခါမွာေတာ႔

ဖ်ာထဲကို၀င္သြားမတတ္ ေခါင္းၾကီးငုံ႔ထားရာကေန အံ ကို တင္းတင္းၾကိတ္တဲ႔ျပီး

“ႏွစ္ေယာက္လုံးကိုေပါငး္မယ္ဗ်ာ”လုိ႔ေျပာသံလဲၾကားေရာလာၾကည္႔သူ႔အားလုံးမတုိင္ပင္ဘဲရီလုိက္ၾကတာ

တေ၀ါေ၀ါနဲ႔ပါတဲ႔။

ဒါနဲ႔ဘဲ မအုန္းရင္ နဲ႔ မသန္းျမင္႔နွစ္ေယာက္လုံးကုိ လဲ သေဘာတူသလားေမးရေတာ႔တာေပါ႔။

အဲဒီေတာ႔ မွ နွစ္ဘက္လုံးက အင္တင္တင္နဲ႔ေခါင္းျငိမ္႔ၾကေတာ႔မွလူၾကီးေတြမွာလဲ သက္ျပင္းခ်နုိင္ပါသတဲ႔။

မအုနး္ရင္ အကိုေတြကိုေတာ႔ အရက္မူးေအာင္တုိက္ျပီးသိပ္ထားရပါသတဲ႔။

ဒါနဲ႔ဘဲ က်ေနာ္တု႔ိ အဖုိးေလး လဲ နာမယ္သစ္တြင္သြားပါသတဲ႔။

“တစ္ေယာက္က ဆရာ တစ္ေယာက္က ေမာင္ ဒုိ႔မင္းသားၾကီး “ေဆးနီလုံး “ကေတာ႔ နိပ္ကြာ”လုိ႔

ရြာထဲကလူတစ္ေယာက္က ေျပာလုိက္တာကစျပီး က်ေနာ္တုိ႔အဖုိးေလးခဗ်ာ

“ေဆးနီလုံး”လိုိ႔ အမည္တြင္သြားပါေတာ႔တယ္။

အဲဒီေခတ္က ျမန္မာေဆးထဲမွာ “ဆရာေမာင္ ေဆးနီလုံး”ဆုိတာ နာမယ္ၾကီးေဆးကိုဗ်။

ဟိုအိမ္တလွည္ဒီအိမ္တလွည္႔ေနရင္းက ျမဳိ႔သူ မသန္းျမင္႔နဲ႔က သမီးခ်ည္းဘဲ သုံးေယာက္

ရြာသူမအုနး္ရင္န႔ဲက သားခ်ည္းဘဲ နွစ္ေယာက္နဲ႔ အေျခတက်။

ျမဳိ႔ထဲအိမ္က ကေလးေတြက ရြာထဲက အိမ္ကိုမသြားေပမယ္႔ ရြာထဲက ေယာက်္ားေလးနွစ္ေယာက္ကိုေတာ႔

သမီးခ်ည္းဘဲေမြးထားတဲ႔ မသန္းျမင္႔ကအရမး္ခ်စ္ပါတယ္။.

ေက်ာင္းေနတဲ႔အရြယ္ေရာက္တဲ႔အခါ ျမဳိ႔ထဲေနတဲ႔ မသန္းျမင္႔က ဒီသားေလးနွစ္ေယာက္ကုိေန႔လည္သူ႔အိမ္မွာ

ထမင္းလာစား ညေန သူသမီးေတြနဲ႔အတူ စာေတြဘာေတြသင္ေပးျပီးမွ ရန္ကင္းရြာထဲကအိမ္ျပန္လႊတ္ပါသတ႔ဲ။

ဒါေပမယ္႔မသန္းျမင္႔နဲ႔ မအုန္းရင္ကေတာ႔ ဘယ္ေတာ႔မွ မ်က္နွာျခင္းမဆုိင္သလုိ ရန္ျဖစ္တယ္ဆုိတာလဲမရွိပါဘူးတဲ႔။

သူ႔သားေလးေတြကုိေစာင္႔ေရွာက္ထားတာေၾကာင္႔ မသန္းျမင္႔တုိ႔အိမ္ကုိ

ဆန္ဆီဆား နဲ႔ ရြာထြက္အသီးအႏွံေတြဘာေတြကိုေတာ႔ မျပတ္တနး္ပုိ႔ေပးပါသတဲ့။

 

က်ေနာ္တုိ႔အဖြားတုိ႔ကေတာ႔ မန္းေလးသူဘက္ကုိ မဲသာပါတယ္။

မတၱရာကိုလာရင္လဲ မသန္းျမင္႔အိမ္မွာဘဲ တစ္ေနကုန္ေနပါတယ္။

ဒါေပမယ္႔ မအုန္းရင္ကေတာ႔အဖြားတုိ႔လာတယ္ဆုိတဲ႔အသံၾကားတာနဲ႔ အျပန္မွာ ျခံထြက္အသီးအနွံေတြ

ေတာင္းၾကီးတစ္ေတာင္း ဘူတာရုံကို လာပို႔ထားတတ္တာ ကေတာ႔ အေခါက္တုိင္းပါဘဲ။

တစ္ရက္မွာေတာ႔ ဘယ္ေတာ႔မွ အဖြားတုိ႔နဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္း မဆုိင္ဘူးတဲ႔ မအုနး္ရင္က

မနး္ေလးအိမ္ကုိ ေရာက္ခ်လာပါတယ္။

သူေရာက္တာနဲ႔ အဖြားတုိ႔ ညီအမေတြအားလုးံကုိ ေခၚလုိ႔ မအုနး္ရင္က သူေျပာခ်င္တာ

ေတြကို ပါးစပ္မပိတ္စတမ္း ဒလစပ္ေျပာခ်လုိက္ပါတယ္။

ေနာက္မွ

“ က်ဳပ္သေဘာကေတာ႔ ဒါဘဲ အမတုိ႔ တုိင္ျပင္ျပီးရင္ အေၾကာင္းျပန္ ပါ”လုိ႔စကားပိတ္ေျပာျပီး ျပန္လဲသြားေရာ က်ေနာ္တုိ႔ မန္းေလးအိမ္က

အမ်ဳိးေတြၾကားမွာ ေဆြးေႏြးလုိ႔တုိင္ပင္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ မျပီးေအာင္ျဖစ္သြားတာ တစ္ပါတ္ေလာက္ၾကာပါတယ္။

မအုနး္ရင္ေျပာသြားတာကို သေဘာတူတဲ႔လူက တူ

မတူတဲ႔လူကမတူ

ၾကားေနတဲ႔လူကေန

မျဖစ္နုိင္ပါဘူးေျပာတဲ႔လူကေျပာ

ငါတုိ႔ကေတာ႔မပါဘူးလုိ႔ ဆုိတဲ႔လူကဆုိ

မေက်မနပ္နဲ႔ပြစိပြစိလုပ္သူက လုပ္နဲ႔ ျငင္းၾက ခုန္ၾက

တကယ္႔ကို မျပီးနုိင္မစီးနုိင္ျဖစ္ေနတဲ႔အဆုံးမေတာ႔

အမ်ဳိးထဲမွာ အၾကီးဆုံးက်ေနာ္တုိ႔ အဖြားက ဗြီတုိအာဏာသုံးျပီး တစ္ခ်က္လြတ္အမိန္႔ခ်မွကိစၥျပတ္သြားပါတယ္။

ဒါနဲ႔ဘဲ……………………………………………………………………..

 

 

 

 

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)

ကိုေပါက္ရဲ႕ငယ္လြမး္ခ်င္းအမွတ္တရမ်ား

(1-11-12)

 

 

About ကိုေပါက္(မႏၱေလး)

ko pauk mandalay has written 1610 post in this Website..

အေတြးပါးပါးေလးကေန ထူသြားျပီထင္ေတာ႔ အရင္ေလာက္ေတာ႔ စာမေရးျဖစ္ေတာ႔ဘူး။