လူကဲခတ္မညံ႔တဲ႔ မာမီေဂ်ာင္ဟာ လီဆီဘိုးဘိုး ဘာႀကိဳက္သလဲဆိုတာလည္း ေကာင္းေကာင္းသိတာပါပဲ။ ေလာကမွာ အာဏာနဲ႔ေငြ မမက္တဲ႔လူရယ္လို႔ ရွိလို႔လား။ ရွိရင္ျပစမ္းပါ။ မ်ားလည္းၾကည့္ခ်င္တယ္။ တစ္ခုပဲ။ သူက ေလာေလာဆယ္ နန္းေတာ္ထဲမွာ ရာထူးလည္းအႀကီးဆုံး၊ လစာ၀င္ေငြလည္း အျမင္႔ဆုံး။ သည္လိုလူကို တစ္ခ်ီတည္းနဲ႔ ပိုင္ေအာင္ မခ်ဳပ္ႏိုင္ရင္ ငုတ္တုတ္ေမ႔သြားမယ္။ ေခါင္းေတာင္ျပဳတ္သြားဦးမွာ။ ဒါေပမယ္႔ မပူပါနဲ႔။ မာမီ႔တာ၀န္ထား။

“ဘိုးဘိုးေရ။ ေခတ္ကာလႀကီးကလည္း မေရမရာ ရွိလိုက္ပါဘိသနဲ႔။ ဘိုးဘိုးကို ခင္လို႔ ေျပာရဦးမယ္ သိလား။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မုန္းရွန္နဲ႔ ဖူဆူမင္းသားနဲ႔က ပုလဲနာမ သိပ္သင္႔ၾကတာ။ အခုသူက သားေတာ္ႀကီးဆိုေတာ႔ ထီးနန္းက ေသခ်ာသေလာက္ပဲ။ ေနာက္ႏွစ္ေနာက္နွစ္မ်ားဆိုရင္ျဖင္႔ တနန္းေတာ္လုံးမွာ မုန္အိမ္က ဘုန္းေတာက္လာရင္ မ်ားတို႔ ေနစရာေတာင္ ရွိမယ္မထင္ဘူး။ စိတ္မဆိုးရင္ တစ္ခုေလာက္ေတာ႔ ေမးခ်င္တယ္ ဘိုးဘိုးရယ္။ ဘိုးဘိုးအေနနဲ႔ ၾကံရည္ဖန္ရည္ခ်င္းမွာ မုန္းရွန္နဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္ယွဥ္မလဲ။ ေနာက္လိုက္ဗိုလ္ပါအင္အား နဲ႔ စစ္ေရးဗ်ဴဟာမွာေရာ ဘယ္လိုယွဥ္မလဲ။ ခ်ီးျမွင္႔ေျမွာက္စားဖြယ္ရာ နိုင္ငံဂုဏ္ေဆာင္တဲ႔ေနရာမွာေကာ ဘယ္လိုယွဥ္မလဲ။ စစ္သူရဲေကာင္းအျဖစ္ အမည္သတင္း ေက်ာ္ေဇာျခင္းမွာေရာ ဘယ္လိုယွဥ္မလဲ။ ေနာက္ဆုံး ကုန္ကုန္ေျပာမယ္ ဘိုးဘိုးရယ္။ ဖူဆူမင္းသားက အေလးေပးတဲ႔ေနရာ၊ အသိအမွတ္ျပဳတဲ႔ေနရာမွာေရာ ဘယ္လိုယွဥ္မလဲ။ စိတ္မရွိနဲ႔ေနာ္။ ကန္ေတာ႔ ကန္ေတာ႔။”

“ေတာ္ပါေပတယ္။ ကုန္းကုန္း။ အဲသည္ငါးခ်က္စလုံး က်ဳပ္အေနနဲ႔ မုန္းရွန္ကို ဘယ္ေနရာမွ ယွဥ္မရတာ အမွန္ပါပဲ။ ဒါထက္စကားမစပ္ ဘာကိုသိခ်င္လို႔ က်ဳပ္လာေမးတာတုန္း။ တည့္တည့္ ေျပာစမ္းပါ။”

“ဘိုးဘိုးကလည္း ၾကံၾကံဖန္ဖန္။ မ်ားက ဘာမွမဟုတ္တဲ႔ ကုန္းကုန္း အစုတ္ပလုပ္ကေလးသက္သက္ပါ။ မင္းတရားႀကီး ေျမွာက္စားလို႔ အမိန္႔ေတာ္ကေလး ျပန္ခြင္႔ရရုံရွိတာ။ နန္းေတာ္ထဲေရာက္တာ အခုမွ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေတာင္ မျပည့္ေသးဘူး။ ဒါေပမဲ႔လည္း ဘိုးဘိုးရယ္ လူဆိုတာဟာ ခက္တယ္။ မင္းခေယာကၤ်ား ကမ္းနားသစ္ပင္တဲ႔။ ၀န္ေတြ ၀န္ေတြဆိုတာ မ်က္စိေအာက္တင္ ျပဳတ္ျပဳတ္သြားလိုက္ၾကတာ နည္းနည္းေနာေနာ မဟုတ္ဘူး။ ျပဳတ္ၿပီေဟ႔ဆိုရင္လည္း ဘယ္၀န္ ဘယ္အမတ္ကမ်ား အိုစာမင္းစာ သားေထာက္သမီးခံ အေမြရယ္လို႔ ေပးစရာက်န္တာေတြ႔ဖူးလို႔လဲ။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ေခါင္းနဲ႔ကိုယ္ အိုးစားကြဲကုန္တာခ်ည့္ပဲ။”

မာမီတို႔၀ုန္းခ်က္ကေတာ႔ ဟိုကဘိုးေတာ္ႀကီး ေျပာ္ရကာသြားလိုက္သမွ နားကားၿပီး လက္ေတြဘာေတြ တုန္သြားတဲ႔အထိပါပဲ။ ေတာ္ေသးတာေပါ႔။ သူမတုန္ရင္ ကိုယ္တုန္ရမွာ မဟုတ္လား။ လ်က္ဆားကေလး တစ္တို႔ႏွစ္တို႔ နဲ႔ လည္ေခ်ာင္းေလး ရွင္းလိုက္ၿပီးမွ ဆက္ေလွာ္ရျပန္ပါတယ္။

“ဂယ္ေတာ႔ ဘိုးဘိုးလည္း သိပါတယ္။ သားေတာ္ႀကီးဘုရားက ျပတ္သားတယ္၊ တည္ၾကည္တယ္။ ရဲရင္႔တယ္။ အားကိုးထိုက္တယ္။ သူေရႊေတာင္တက္တဲ႔အခါ မုန္းရွန္ကလည္း နန္းရင္း၀န္ျဖစ္မွာပဲ။ ခုေတာင္ အတူတူ အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ႔ဥစၥာ။ ဒီပုံအတိုင္းသာဆို ဘိုးဘိုးလည္း မ်ားတို႔လိုပဲ ရြာျပန္ဖို႔ အထုပ္ျပင္ရေတာ႔မွာ။”

“အလို။ မယ္မင္းႀကီးမ အဲေလ။ ေမာင္မင္းႀကီးသား။ နားရာဇ၀တ္သင္႔လိုက္ေလ။ အခုေျပာေနတဲ႔ စကားေတြက မိုးမီးေလာင္ေစမယ္႔စကားဆိုတာ သိရဲ႕လား။ (Wang guo zhi yan.) (Words that would cause our nation to perish.) က်ဳပ္ နတ္ရြာစံမင္းတရားႀကီးရဲ႕ မွာတမ္းေတာ္ ဖတ္ၿပီးၿပီဗ်။ သတိတမံ ဆင္ျခင္ဥာဏ္နဲ႔ ဘုန္းေတာ္ႀကီးဘုရားရဲ႕အလိုကို နာခံဖို႔သာရွိေပတယ္။ မွာတမ္းေတာ္အေပၚ ေစာဒက သံသယ၀င္ရေအာင္ က်ဳပ္က ဘာေကာင္မို႔မ်ားပါလိမ္႔ဗ်ာ။”

“အဲေလာက္လဲ သိပ္ေသခ်ာမေနပါနဲ႔ ဘိုးဘိုးရယ္။ တခါတေလက် ကိုယ္က ေဘးကင္းေလာက္တယ္ ထင္တာေတြက အသက္အႏၱရာယ္မ်ားတတ္ၿပီး ကိုယ္က အနၱရာယ္မ်ားလြန္းတယ္ ထင္တာေတြက ရန္ေဘးမသန္းရွိတတ္ပါတယ္။ ကိုယ္ေတာ္ရွင္ျမတ္ ႏႈကၡပတ္ေတာ္ေတြ အသာထားၿပီး ကိုယ္႔ေဘးကိုယ္ အရင္ ၾကည့္ပါဦး ဘိုးဘိုးရဲ႕။”

“က်ဳပ္အဖို႔ သည္ကေန႔ရွိေနတဲ႔ အေသြးအသားမ်ားဟာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးဘုရား ေကၽြးေမြးထားခဲ႔တာေတြသာ ျဖစ္တယ္။ စည္းစိမ္ဥစၥာ ခ်မ္းသာမ်ားလည္း အတူပ။ သာမာန္ဆင္းရဲသား ေက်းစြန္ရြာဖ်ား လမ္းႀကဳိလမ္းၾကားေမြးဘ၀ကေန ဘုန္းေတာ္ႀကီးဘုရား ေက်းဇူးေတာ္ အနႏၱေၾကာင္႔သာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္နဲ႔ တိုင္းျပည္ႀကီးအက်ဳိးကို ရြက္ေဆာင္ခြင္႔ ရခဲ႔တယ္။ အခုမ်က္ႏွာေတာ္လႊဲၿပီးေနာက္မွာလည္း အုပ္စည္းမပ်က္ တိုင္းျပည္အတြက္သာလွ်င္ ေစာင္႔ေရွာက္ထိန္းသိမ္းရန္ တာ၀န္ရွိေပတယ္။ မဆြယ္လာပါနဲ႔ ကုန္းကုန္း။ ကိုယ္႔အရွင္သခင္အေပၚ သစၥာရွိတဲ႔ငယ္ကၽြန္မ်ားဟာ ဤလိုအေရးအရာမ်ားမွာ အသက္သာ အေသခံၾကပါတယ္။ ေရွ႕ဆက္ မေျပာပါနဲ႔ေတာ႔။ သည္စကား သည္တင္ရပ္ပါ။”

ဒါေပမယ္႔ ဘိုးဘိုးရဲ႕ ေပ်ာ႔ကြက္ႀကီးကို မာမီက ႏႈိက္မိေနမွေတာ႔ အလြယ္တကူနဲ႔ လႊတ္မယ္႔အစား မဟုတ္ပါဘူး။ လႊတ္လိုက္ရင္ ကုိယ္႔ျပန္ပတ္လာမွာေပါ႔။ ဒါမ်ဳိးဆိုတာ ကိုယ္နဲ႔အတူ အမႈတြဲဆြဲထည့္မထားႏိုင္ရင္ ရန္သူပဲ။ ခုမွေတာ႔ ေနမေကာင္းဘူး လာမေျပာနဲ႔။ ရေတာ႔ဘူး။

“ပညာရွိမ်ား သတိျဖစ္ခဲရင္ အားႀကီးအေတြးေခ်ာ္တာပဲ။ ေလာကႀကီးမွာ ဘယ္အရာမွ တသမတ္တည္း မရွိဘူး ဘိုးဘိုးရဲ႕။ အရာရာဟာ ေျပာင္းလဲတတ္ေသာ သေဘာရွိတယ္ ဆိုတာသာလွ်င္ မေျပာင္းမလဲ အၿမဲတည္ရွိေနတဲ႔ နိယာမတရားပဲ။ အဲဒီအေျပာင္းအလဲေတြၾကားမ်ာ တစ္ခုတည္းေသာ အမွန္တရားကို ေလွနံဓါးထစ္ မွတ္ေနလို႔ မရပါဘူး။ စိတ္ကူးမလြဲနဲ႔။ မ်ားေျပာတာ ဆုံးေအာင္နားေထာင္။ အဲဒီအခါက်ေတာ႔ ကိုယ္႔အသက္အိုးအိမ္ စည္းစိမ္ကေလးၿမဲဖို႔ ဘယ္လိုမ်ဳိး အသက္ကို ဥာဏ္ေစာင္႔ရမလဲဆိုတာ ဘိုးဘိုးကိုယ္တိုင္ သေဘာေပါက္လာလိမ႔္မယ္။ လိုက္လုပ္တာ မလုပ္တာကေတာ႔ ဘိုးဘိုးသေဘာေပါ႔။ မလုပ္ေတာ႔လည္း ဘိုးဘိုးသားေျမးေတြပဲ ဒုကၡေရာက္ရမွာ။ စဥ္းစားေလ။ ဘိုးဘိုးလိမၼာရင္ ဘိုးဘိုးဖို႔ခ်ည့္ပဲ။”

၀န္အိုႀကီးခမ်ာ ေကာင္းကင္ကိုေမာ႔ၾကည့္ရင္း သက္ျပင္းေတြ အခါခါခ်လို႔ မ်က္ရည္ေတြ ေပါက္ကနဲေပါက္ကနဲ က်လာရွာသတဲ႔။ ေနာက္ေတာ႔ ခ်ဳံးပြဲခ်လို႔ ငိုပါေလေရာ။ ခုေတာ႔ ခ်င္တိုင္းျပည္ႀကီးရဲ႕အနာဂတ္ဟာ သူ႔အေပၚမွာခ်ည့္ပဲ လုံးလုံးလ်ားလ်ား က်ေရာက္ေနပါေပါ႔လား။ အိုႀကီးအိုမ သည္အရြယ္က်ခါမွ မိသားစု၀န္ထုပ္၀န္ပိုးႀကီးက ဘာလို႔မ်ား သူ႔တစ္ေယာက္တည္းအေပၚသာ စုျပဳံက်လာပါလိမ္႔။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ အစေတးမခံႏိုင္ပဲနဲ႔ ကံၾကမၼာကို ဘယ္ပုံဘယ္နည္း အားကိုးရပါ႔မလဲ လို႔ ရြတ္ကာဆိုတာ ငိုရွာသတဲ႔။

“ဘာမွ အားမငယ္ပါနဲ႔ ဘိုးဘိုးရယ္။ ကံၾကမၼာက ကိုယ္႔ဘက္မွာပါ။ ဘုရင္မင္းျမတ္ရဲ႕ ေက်ာက္စိမ္းတံဆိပ္ေတာ္ေရာ၊ ေနာက္ဆုံးေရးသြားတဲ႔ စာသ၀ဏ္ေတာ္ေရာ ကိုယ္ေတာ္ေလးဘုရားဆီမွာ ရွိပါတယ္။ အဲဒီစာကိုမီးရႈိ႕ၿပီး အသစ္ျပန္ေရးလိုက္ ဘာခက္တာမွတ္လို႔။ သုံးမိနစ္ပဲေစာင္႔။ မ်ားကိုယ္ေတာ္ေလးဆီ သံေတာ္ဦးတင္လိုက္ဦးမယ္။”

ကုန္းကုန္းတို႔ေလွာ္ခ်က္ကေတာ႔ ႏွစ္ဘက္ကမ္းခတ္တယ္လို႔ ေျပာရမယ္။ မင္းသားေလးဆီျပန္ေျပးၿပီး “ေဟာသည္မွာ စာခၽြန္ေတာ္ႏွင္႔ တံဆိပ္ေတာ္ပါဘုရား။ လီဆီဘိုးဘိုးႀကီးအား လိုအပ္သလို ျပဳျပင္ျပင္ဆင္ခြင္႔ ေပးသနားေတာ္မူပါ။ ယေန႔မွစ၍ ကိုယ္ေတာ္ေလးဘုရားအေပၚ သစၥာေစာင္႔သိမည့္ ကၽြန္ယုံအစစ္ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ စိုးရိမ္ေတာ္မူပါနဲ႔ ဖ်ား။” လို႔ ေအာင္စည္တီးေလတယ္။ သည္လိုနဲ႔ ေသတမ္းအမိန္႔ေတာ္ကို လႊတ္ေတာ္သုံးရပ္ အတည္ျပဳခ်က္မယူပဲ သူတို႔သုံးေယာက္သား ျပင္ဆင္ေရးသားလိုက္တာကေတာ႔ သည္လိုပါတဲ႔ကြယ္။

“ငါတို႔ကား တိုင္းႏိုင္ငံေတာ္ စည္ပင္၀ေျပာေရး၊ ဘုန္းတန္ခိုးေတဇာျဖင္႔ ရွည္ၾကာစြာ စိုးမိုးႏိုင္ေရးအတြက္ တိုင္းခန္းလွည့္လည္လ်က္ရွိပါ၏။ ထိုအေတာအတြင္း၍ မင္းသားဖူဆူသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မုန္းရွန္ႏွင္႔အတူ ရွိေနေပသည္။ မုန္းရွန္သည္ ပစၦႏၱရာဇ္အရပ္၌ ဆယ္ႏွစ္တာမက ရိွေခ်ၿပီ။ မင္းသားဖူဆူသည္ စစ္သားအမ်ားအျပား က်ဆုံးေစလ်က္ရွိေသာ္ျငား နိုင္ငံအတြက္ တစ္လက္မမွ်ပင္ တိုးပြားသိမ္းပိုက္ႏိုင္စြမ္းမရွိ။ ထို႔ျပင္တ၀ ခမည္းေတာ္ဘုရားမွ ခ်မွတ္ထားေသာ အမိန္႔ေတာ္ မူ၀ါဒလမ္းစဥ္တို႔ကိုပင္ သေရာ္ေမာ္ကား ထိပါးပုတ္ခတ္ေျပာဆိုလွ်က္ရွိျခင္းေၾကာင္႔ ထီးေမြနန္းေမြခံ မင္းသားအျဖစ္မွ စြန္႔လႊတ္လိုက္သည္။ ဤအမိန္႔ေတာ္ႏွင္႔ တကြဆက္အပ္ေသာ ရတနာဓါးျမတ္ျဖင္႔ ယခုပင္ စီရင္ေစရမည္။ ဖူဆူအား လိမၼာေအာင္ သြန္သင္ျခင္းမရွိေသာ မုန္းရွန္အား မိမိအသက္ကို မိမိဘာသာ စီရင္ေစရန္ အခြင္႔ေပးသနားလိုက္သည္။ ရာထူးအလုပ္အကိုင္မ်ားကို လက္ေထာက္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ၀မ္လီသို႔ ယခုပင္ လႊဲေျပာင္းေပးအပ္ေစ။ အမိန္႔ေတာ္။” တဲ႔ဗ်။

“ပြဲသိမ္းၿပီ ဘိုးဘိုးေရ။ ပြဲသိမ္းၿပီ။ ဖူဆူကိုယ္ေတာ္ေလး မရွိတာနဲ႔ ဘိုးဘိုးရဲ႕ ရာထူးစည္းစိမ္ေတြ ဘယ္သူမွ လက္ဖ်ားနဲ႔တို႔လို႔ မရေတာ႔ဘူး။ ကိုယ္ေတာ္ေလးဘုရားကလည္း အခုမွ သက္ေတာ္ကေလးက ႏွစ္ဆယ္၊ သင္လြယ္တတ္လြယ္တုန္း။ ဘိုးဘိုးအကူအညီမပါပဲ ဘယ္လိုမွ အုပ္ခ်ဳပ္လို႔ ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ တခ်ိန္က် ဘိုးဘိုး မ်က္စိမွိတ္သြားဦးေတာ႔။ ဘိုးဘိုးသားေျမး တစ္ေယာက္မဟုတ္တစ္ေယာက္ အပါးေတာ္ေခၚထားဦးမွာပဲ။ အဟစ္ အဟစ္ အဟစ္ အဟစ္။” (အလြန္အျမင္ကပ္ဖြယ္ေကာင္းေအာင္ ကုန္းကုန္းအသံျဖင္႔ ရယ္ပါသည္)။

အဲသည္သုံးေယာက္ေပါင္း ေလာင္းေက်ာ္ပုံျပင္ကို ေက်ာင္းမွာသင္ရတုန္းက ယင္းမာေျခာက္တန္းပဲ ရွိပါေသးတယ္။ အိမ္ေရာက္လို႔ ေဒၚေလးငယ္ျပန္ေျပာျပေတာ႔ ပိုစိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတယ္။

“ညည္းေခါင္းထဲမွာ ၿမဲၿမဲမွတ္ထားရမွာက ေဂ်ာင္ေကာႀကီး အဲဒီစကားမစခင္အခ်ိန္အထိ လီဆီဟာ တည္ၾကည္တဲ႔ သစၥာရွိတဲ႔ အမႈထမ္းေကာင္း ပညာရွိတစ္ေယာက္ပဲ။ သူမ်ားစကားလည္း နားေယာင္လိုက္ေရာ တစ္သက္လုံးထိမ္းလာသမွ် စာရိတၱေတြက ဘာမွ မက်န္ေတာ႔ဘူး။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အက်င္႔စာရိတၱဆိုတာ သူ႔ရဲ႕ စိတ္ေစတနာအေပၚမူတည္ၿပီး အေကာင္းအဆိုး နွစ္မ်ဳိးစလုံးျဖစ္ႏိုင္တယ္။ မေကာင္းတဲ႔သူရဲ႕ အဖ်က္စကားကို နားေယာင္လိုက္တဲ႔အခါ သူ႔ကိုယ္သူေတာ႔ ငါစိတ္ပါမွျဖစ္တာပါလို႔ ထင္ေနေပမယ္႔ တကယ္တမ္းမွာ သမာဓိက ပ်က္သြားတယ္။ နားယဥ္သြားတယ္ ေခၚရမွာေပါ႔။ တေျဖးေျဖးနဲ႔ သူ႔မသိစိတ္ထဲကေန မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားတဲ႔ အေတြးေတြကို လူပုံအလယ္မွာ အမွတ္တမဲ႔ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုလာမိေရာ။ အာရုံမွာ အမည္းစက္ထင္သြားၿပီးတဲ႔အခါ ေနာင္က်ေတာ႔ သူလည္းပဲ ေဂ်ာင္ေကာလို မဟုတ္ကဟုတ္ကေတြ ကိုယ္တိုင္လုပ္မိလာေရာ မဟုတ္လား။ စိတ္ဆိုတာ နဂိုကတည္းက မေကာင္းမႈမွာ ေမြ႕ေလ်ာ္တတ္ၿပီးသား။ မေနာကံကလြယ္လာရင္ ၀ဇီကံ၊ ကာယကံေတြက သိပ္မခက္ေတာ႔ဘူး။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ အက်င္႔ပ်က္ျခစားတယ္ဆိုတာ လာဘ္လာဘ အက်ဳိးအျမတ္တစ္ခုတည္းကို ၾကည့္ၿပီး ဘယ္ေတာ႔မွ ေပါ႔ေပါ႔ေလး မေတြးေလနဲ႔။ အက်င္႔ဆိုတာ ပါတတ္တယ္ေလ။ (ဟုတ္တာေပါ႔။ ဘယ္သူကေကာ ကင္းလို႔လဲဆိုတဲ႔ အေတြးကေလး၀င္မိတာကိုက မကင္းရာမကင္းေၾကာင္းထဲမွာ ကိုယ္ပါပါဖို႔အစျပဳတာပဲ) တို႔တရုတ္ေတြမွာ ခ်ီ လို႔ေခၚတဲ႔ အယူအဆတစ္ခု ရွိတယ္။ သတၱိရယ္ ဆႏၵရယ္ ေစတနာရယ္ သုံးခုကို အေျခခံတယ္။ (စိတ္ဓါတ္စြမ္းအား လို႔ ေျပာခ်င္တာ ထင္ပါရဲ႕) သို႔ေသာ္ ကိုယ္က်င္႔တရားမပါရင္ အလကားပဲ။ လီဆီက ေဂ်ာင္ေကာစကားကို နားေထာင္စဥ္က ဒီအေကာင္ လူယုတ္မာမွန္းသိေပမယ္႔ ခြင္႔လႊတ္ထားခဲ႔တယ္။ သူ႔စိတ္ကို သူႏိုင္တယ္။ ဒီကုန္းကုန္းေလာက္ကေတာ႔ သူ႔ကို လွည့္စားလို႔ မရဘူးလို႔ ထင္ခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ္႔သူေမ႔ေနတာက အဲသည္လို စိတ္ယုတ္မာမ်ဳိးက သူ႔ဆီမွာလည္း နဂိုကတည္းက အနည္းနဲ႔အမ်ား ရွိေနႏိုင္တယ္ဆိုတာကိုပဲ။ တေျဖးေျဖးနဲ႔ သူ႔အက်င္႔ေတြပ်က္လာတာကို သူ႔မ်က္စိနဲ႔တပ္အပ္ျမင္လာတဲ႔အခါ သူကိုယ္သူ မသတီစရာ မႏွစ္ၿမဳိ႕စရာ ျဖစ္လာေတာ႔မယ္။ လူတစ္ေယာက္မွာ ဂုဏ္သိကၡာေလာက္ အေရးႀကီးတာ မရွိဘူး။ လူဆိုတာ သိကၡာရွိမွ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ တန္ဖိုးရွိတယ္ လို႔ ခံစားရမွာ။ လူတစ္ေယာက္အဖို႔ သူ႔ႏွလုံးသားထဲက မွန္တယ္လို႔ ယုံၾကည္ခ်က္ရွိရင္ စစ္သည္အေပါင္း ေထာင္ေသာင္းမကလည္း ရင္ဆိုင္ရဲတဲ႔သတၱိရွိတယ္။ အဲလိုမဟုတ္ရင္ေတာ႔ မေလာက္ေလးမေလာက္စား ရန္သူကိုလည္း ေၾကာက္ေၾကာက္ရြ႔ံရြံ႔ ရင္ဆိုင္ယူရတတ္တယ္။ ေဂ်ာင္ေကာစကားကို လီဆီ နားေထာင္လိုက္တဲ႔အခိုက္မွာ သူ႔သိကၡာ သမာဓိ က ပ်က္သြားၿပီ။ ပါးစပ္ကေတာ႔ စကားနားေယာင္ မိုးမီးေလာင္ႏိုးႏိုး ေျပာခဲ႔ေပမယ္႔ အဲသည္မီးဟာ သူ႔ကိုအရင္ ေလာင္ၿမဳိက္လိုက္ၿပီးတဲ႔ေနာက္ေတာ႔ သူ႔အဖို႔ ေခါင္းေတာင္ ခိုင္ခိုင္မတ္မတ္ မေထာင္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ က်ဳိးပဲ႔သြားၿပီ။ အယုတ္တမာေကာင္ျဖားေယာင္းမႈေနာက္ကို ပါသြားၿပီးတဲ႔ေနာက္မွာ သူ႔ကိုယ္သူ အထင္ေသး စက္ဆုပ္ဖို႔ကလြဲလို႔ ဘာမွ မရွိေတာ႔ဘူး။ အေပၚယံၾကည့္ရင္ေတာ႔ လီဆီဆိုတာ အလုံးလည္း မေလ်ာ႔ဘူး။ အရပ္လည္း မေလ်ာ႔ဘူး။ ရာထူးလည္း က်မသြားဘူး။ အတြင္းထဲမွာေတာ႔ သူဘယ္ေလာက္ ပုပ္ပြပ်က္စီးသြားၿပီဆိုတာ သူ႔ကိုယ္သူ အသိဆုံးပဲ။”

အဲဒါေၾကာင္႔ ဒီပုံျပင္ကေလးကို ဘယ္ေတာ႔မွ ေမ႔မသြားပါေစနဲ႔ လို႔ ေဒၚေလးငယ္ကေတာ႔ အတန္တန္ ဆုံးမပါတယ္။ တရုတ္သတင္းစာေတြကေတာ႔ ေမာ္စီတုံးႀကီးကို ဧကရာဇ္မင္းနဲ႔ႏႈိင္းသလို လင္ေျဗာင္ကိုလည္း ေဂ်ာင္ေကာနဲ႔ႏႈိင္းတာပဲ။ လီဆီေနရာမွာေတာ႔ မ်က္စိထဲျမင္ေယာင္စရာ နည္းနည္းရွားလိမ္႔မယ္။ သူက ေကာင္းတာလုပ္ခဲ႔တာလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိခဲ႔တာကိုး။ သံတမန္က်က် ေျပရာေျပေၾကာင္း ညွိညွိႏႈိင္းႏႈိင္း ၾကား၀င္ေစ႔စပ္ေပးတတ္တာဆိုေတာ႔ ခ်ဴအင္လိုင္းႀကီးပဲ လက္ညွဳိးထိုးျပစရာ ရွိတယ္။ အရည္အခ်င္းလည္း ရွိတယ္။ လူမႈဆက္ဆံေရးလည္း ကၽြမ္းက်င္တယ္။ သူ႔အတြင္းစိတ္ကိုလည္း ဘယ္သူမွ မခန္႔မွန္းႏိုင္ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ လူဆိုတာ အခါခပ္သိမ္း ဗိုလ္လူခပ္သိမ္း ေၾကနပ္ေစေအာင္ေတာ႔ ဘယ္တတ္နိုင္ပါ႔မလဲ။ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ၿပီး လွည့္ဖ်ားေကာက္က်စ္တတ္သူေတြကို အလိုက္သင္႔အလ်ားသင္႔ ဆက္ဆံေနမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ေရရွည္မွာ ကိုယ္က်ဳိးစီးပြားေရာ ႏိုင္ငံအနာဂတ္ပါ စုန္းစုန္းျမုပ္သြားမွာ အမွန္ပါပဲ။

ကိုယ္တို႔ ဗမာမွာလည္း အလားတူျဖစ္ရပ္မ်ဳိးရွိခဲ႔တာေပါ႔။ အေလာင္းမင္းတရားနတ္ရြာစံတဲ႔အခါ အယုဒၶယက ျပန္သယ္လာခိုက္ သားေတာ္ငယ္ ဆင္ျဖဴရွင္ ေခၚ ေျမဒူးမင္းသားက မူးမတ္စစ္သူႀကီးေတြကို သစၥာေရတိုက္တဲ႔အခါ မင္းတရားႀကီးရဲ႕ ေသြးေသာက္ရင္း ျမင္းရည္တက္ထဲက စစ္သူႀကီးတစ္ဦးက မလိုက္ေတာ႔ပဲ ေနာက္ခ်န္ေနရစ္သတဲ႔။ ေျမဒူးမင္းသားက သူ႔အရင္ဦးေအာင္ နန္းေတာ္ကို အေရာက္ျပန္ၿပီး အမိန္႔မနာခံပါဘူးလို႔ ေနာင္ေတာ္ႀကီးဘုရားကို ကုန္းေခ်ာႏွင္႔တယ္။ သူတို႔ညီအကိုခ်င္း ေၾကေၾကလည္လည္ ျဖစ္ျပန္ေတာ႔လည္း ၾကားက၀င္ဖီဆန္္မိတဲ႔ ကိုယ္ပဲ အျပစ္ေရာက္မွာမို႔ စစ္သူႀကီးငတြန္ခမ်ာ သူပုန္ဘ၀နဲ႔ ကြပ္မ်က္ခံရတယ္။ အေလာင္းမင္းတရားက နန္းလ်ာမစီမံခဲ႔တာေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ သူစီမံပုံက ထီးဓေလ႔နန္းဓေလ႔နဲ႔ မညီဘူး။ သားေျခာက္ေယာက္ကို အစဥ္လိုက္ နန္းတက္ရစ္ၾကပါတဲ႔။ မင္းတုန္းမင္းႀကီးလို ရာေက်ာ္ေအာင္ေမြးထားမိရင္ ဘယ္႔ႏွယ္လုပ္မတုန္း။ အရပ္သားညီအကိုေတြ အိမ္ေထာင္ကြဲျဖစ္သြားရင္ေတာင္ ကိုယ္႔မိန္းမ သားသမီးဘက္ ပင္းၾကတာမို႔ ထီးနန္းစည္းစိမ္နဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ ညီအကိုဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ ေသြးေ၀းပါတယ္။ ဒီသေဘာမ်ဳိးရွိတဲ႔အတြက္ ဆင္ျဖဴရွင္ဟာ သူ႔သားေတာ္ စဥ့္ကူးမင္းကို ထီးနန္းလႊဲေပးတာ အျပစ္ေတာ႔ မဆိုသာပါဘူး။ သူ႔သားကို နန္းလုမွာစိုးလို႔ ညီေတာ္ေတြကို အရာခ်ၿပီး အိမ္နိမ္႔မွာထားတာေတာ႔ မေကာင္းဘူးေပါ႔။ ဆင္ျဖဴရွင္႔သားကမွ နန္းတက္ႏိုင္ရင္ ေနာင္ေတာ္ႀကီးသား ေမာင္ေမာင္ကေရာ ဘာလို႔နန္းမတက္ႏိုင္ရမွာလဲဆို ထီးနန္းလုပ္ၾကံလို႔ ေဖာင္းကားစားေမာင္ေမာင္ ဘုရင္ျဖစ္လာျပန္ေရာ။ သင္ခန္းစာယူသင္႔တာက ရွင္ဘုရင္လုပ္ခ်င္ရင္ လက္ရွိရွင္ဘုရင္ကို သတ္လိုက္ရုံနဲ႔ မၿပီးေသးဘူး။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ရွင္ဘုရင္လုပ္တတ္ဦးမွ ျဖစ္တာ ဆိုတာကိုပါ။ (တို႔ေဆးရုံမွာေတာ႔ လူနာကို ခြဲခန္းထဲမသြင္းခင္ အလုပ္သမားေခၚၿပီး ရွင္ဘုရင္လုပ္ေပးလိုက္လို႔ခိုင္းရင္ ငါးရာေလာက္ပဲ ေပးရမယ္။) ရွင္ဘုရင္ မလုပ္တတ္တဲ႔ေမာင္ေမာင္ဟာ ၇ ရက္ပဲ နန္းစံႏိုင္ပါတယ္။ ဆက္ေျပာရင္ ကုန္းေဘာင္ဆက္တစ္ခုလုံး ကုန္ေတာ႔မယ္။ ဘာကို သိေစခ်င္တာတုန္းဆိုေတာ႔ ႏိုင္ငံ႔ေခါင္းေဆာင္ဆိုတာ ကိုယ္႔သက္တမ္းရွည္ေစေရးကိုပဲ အေလးထားၿပီး ကိုယ္႔ေနရာအတြက္ အလားအလာရွိသူေတြကို ျဖဳတ္ထုတ္သတ္ မလုပ္ရဘူး။ ေနာက္တက္မယ္႔မ်ဳိးဆက္ကို ေမြးရတယ္။ အဲလိုမဟုတ္လို႔ မသမာတဲ႔သူေတြက ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲစြာ အာဏာသိမ္းလာရင္ တိုင္းျပည္အတြက္ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ဆင္းရဲဒုကၡၾကဳံရတတ္တယ္။ ဒီလိုမသမာတဲ႔ နန္းတြင္းအေရးေတာ္ပုံမ်ဳိးဆိုတာလည္း မသိတာ မၾကားတာ နားမေထာင္တာ အေကာင္းဆုံးပဲ။ ၾကားမိရုံကေလးနဲ႔ နားရာဇ၀တ္သင္႔တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ဆိုေတာ႔ ကဲ အခုၾကားမိသြားၿပီ။ ဘာဆက္လုပ္မလဲ။ တဘက္ဘက္ကို ဆုံးျဖတ္မွ ရေတာ႔မယ္။ ကိုယ္တိုင္၀င္မပါဘူး။ ၾကားေနဆိုေပမယ္႔လည္း ထိန္ခ်န္မႈဆိုတာက ရွိေသးတယ္။ အမွားအမွန္ဆိုတာ ပလႅင္ေပၚတက္ထိုင္တဲ႔သူကသာ ဆုံးျဖတ္မွာ။ လီဆီဘိုးဘိုးႀကီးေနရာမွာ ၀င္ၾကည့္လိုက္ရင္ သူ႔အတြက္ ေရြးခ်ယ္စရာလမ္း ေပးမထားဘူးဆိုတာ နားလည္သေဘာေပါက္လာပါလိမ္႔မယ္။ ဒါမ်ဳိးကိစၥမွာ ဆရာၾကင္႔ဆီသြားၿပီး အိမ္ေရွ႕ကိုယ္ေတာ္ အေခၚေတာ္ရွိတယ္ ေျပာၿပီးတာနဲ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ သတ္ေသသြားသူ ခ်န္ပညာရွိႀကီးရဲ႕ သစၥာရွိပုံကို ခ်ီးက်ဴးအံ႔ၾသမိပါတယ္။ သားသားကို ရွင္ဘုရင္လုပ္ခ်င္တယ္ လာတိုင္ပင္ရင္ေတာ႔ ငါးရာပဲ က်ပါမယ္။ ဘလိတ္ဓါးအသစ္နဲ႔မို႔ စိတ္ခ်လက္ခ် ဓါးရွခံလိုက္ပါ။ အထဲေရာက္ေတာ႔ အရက္ပ်ံေလာင္းမွာ ဘာမွ မပူနဲ႔။ ဟုတ္ပလား။

credit to Dr Soe Min and it’s original owner Dr Yin Mar

About nicolus agral

nicolus agral has written 61 post in this Website..

Although I am a paladin , I work in the name of the common people.