မေန႕ညက ကၽြန္ေတာ္ ေသခဲ႕တယ္။ ေက်ာက္ေတာင္ကို လိႈင္းပုတ္သလိုပါပဲ။ လူဆိုတာ ရွင္သန္ျခင္းမွာ ခဏတိုင္း ေသခဲ႕ရ။ အတိတ္ေတြက ၀ိုးခနဲ ၀ါးခဏနဲ႕ အိပ္မက္ေတြက အပိုင္းပိုင္းျပတ္ကာ ကၽြန္ေတာ္ လန္႕ႏိုးလာတယ္။ အိတ္ကပ္ထဲက ေငြစတစ္ခ်ိဳ႕ကို ေရတြက္ၾကည့္ေတာ႕ ရန္ကုန္ျမိဳ႕နယ္ တစ္ခုက တစ္ခု သြားစာ ဘက္စ္ကားခထက္မပိုေတာ႕။ ခုႏွစ္ သကၠရာဇ္မ်ားကို ျဖိဳခြင္းရင္း ျပကၡဒိန္မ်ားက သံေခ်းတက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားကို တိုက္စားလို႕။ သြားလက္စ ခရီးေတြ ခဏရပ္၊ စားလက္စ မနက္စာေတြ ခဏရပ္၊ ေတြးလက္စ အေတြးေတြ ခဏရပ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ မေန႕ညက ေသခဲ႕တယ္။

 

မေန႕ညက ကၽြန္ေတာ္ ေသခဲ႕တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေကြးလိမ္ထားရတဲ႕ ေန႕စြဲမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္ရၾကည့္တယ္။ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ထဲက မိန္းမလွတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ေရးေသာ႕ေသာ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လြမ္းရင္း ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားက ဒဏ္ရာေသးေသးေလးဟာ အမာရြတ္တစ္ခု ျဖစ္တည္လာခဲ႕။ ကေလးဆန္မႈေတြပါပဲ။ ဘ၀မွာ ကစားစရာ အရုပ္မရလို႕ ငိုရတဲ႕ ခံစားမႈနဲ႕ ခ်စ္သူရဲ႕ အမုန္းကို ရလို႕ ငိုရတဲ႕ ခံစားမႈဟာ တကယ္ေတာ႕ ဘာမွ မကြာခဲ႕ဘူး။ သံသရာတစ္စကို စြဲထုတ္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္ အတၱေတြက ရွင္းဖို႕ မလြယ္တဲ႕ ၾကိဳးအထံုးေတြျဖစ္လာတယ္။

 

ေမေမကို ကၽြန္ေတာ္ေမးၾကည့္ေတာ႕ သူ႕ဘ၀မွာ ဘာမွမရွိဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ခ်ည္း ျဖစ္ေနတယ္။ ေဖေဖ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ေလ႕လာၾကည့္ေတာ႕ သူ႕ဘ၀မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕နဲ႕ သူ႕လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ေတြ ရွိေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ၾကည့္ေတာ႕ ဘာမွ မရွိသလိုနဲ႕ တိုင္းေရးျပည္ေရးနာမည္ခံ သတၱိအတုေတြ ရွိေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရွက္ရင္း ေသသြားခဲ႕တယ္။

 

တစ္ခါတစ္ေလမွာ ဘုရားသခင္ကိုယ္တိုင္ ဘာသာမဲ႕ျဖစ္ေနမလားလို႕ ကၽြန္ေတာ္ အယံုအၾကည္ ကင္းမဲ႕လာတယ္။ အလုပ္လုပ္တယ္။ သီအိုရီေတြ ေလ႕လာတယ္။ ဘာသာစကားကင္းမဲ႕စြာ လူေတြနဲ႕ ေပါင္းသင္းတယ္။ မ်က္ျဖဴစိုက္မွ လူလို႕ ထင္မယ့္ သူေတြကို မ်က္ျဖဴစိုက္ျပတယ္။ ေလေပၚပ်ံမွ ငွက္ျဖစ္မယ္ထင္တဲ႕သူေတြကို ခုန္စြခုန္စြလုပ္ျပတယ္။ တျဖည္းျဖည္း ကၽြန္ေတာ္ဟာ တစ္စတစ္စ ေသဆံုးလာတယ္။ မေတြေ၀မႈေတြပါပဲ။ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ ဆႏၵျပတာလို႕ ထင္ထားတဲ႕ ျမိဳ႕ျပၾကီးကို ကၽြန္ေတာ္ အစာငတ္ခံ ဆႏၵျပၾကည့္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အစာအိမ္ေတြသာ တျဖည္းျဖည္း ပါးလ်လို႕။

 

ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးထဲမွာ ကြန္ပ်ဴတာ တစ္လံုးပါမယ္။ အဲဒီ ကြန္ပ်ဴတာထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲက လွ်ံၾကလာတဲ႕ အဆိပ္အိတ္ေတြပါတယ္။ အဲဒီအဆိပ္အိတ္ထဲမွာေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္ မသိျခင္းမ်ားနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ အမွားအယြင္း တံဆိပ္ေခါင္းေတြပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႕ သင့္ေတာ္သလိုသာ ဒီ၀ါက်ကို ျပန္စီဖတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေသြးနဲ႕ ကိုယ္ သားနဲ႕ကိုယ္ လြဲမွားမႈေတြမ်ားေနတယ္။ မိဘနဲ႕ သားသမီး အထင္လြဲမႈ၊ တာ၀န္မယူမႈ နည္းနည္း ရွိတယ္။ လူမ်ိဳးျခား၊ ဘာသာျခားေတြနဲ႕ အေျခအေန ျပန္ေပ်ာ႕ေျပာင္းခ်င္တဲ႕ ျငိမ္းခ်မ္းေရး စိတ္ထား မဆိုသေလာက္ရွိတယ္။ အဲဒီထက္ပိုတဲ႕ အဲဒီထက္ေလ်ာ႕တဲ႕ အေလွ်ာ႕အတင္းရွန္တိန္ ကိုယ့္ကုိယ္ကို အကာအကြယ္ယူမႈ နည္းနည္း ရွိတယ္။ မိသားစုနဲ႕ ကင္းကြာမႈ အလြမ္း၊ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ သံေယာဇဥ္မ်ားနဲ႕ ခပ္ရႈပ္ရႈပ္ ရူးသြပ္မႈလည္း ရွိေနလိမ့္မယ္။

 

ဒီရက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ အသက္ရွင္ျဖစ္ခဲ႕ေပမယ့္ မေန႕ညက ကၽြန္ေတာ္ ေသခဲ႕တယ္။ ေသျပီးတဲ႕ ေနာက္မွာ ရွင္သန္ျခင္း ထပ္မျဖစ္ခ်င္တဲ႕ စိတ္မ်ိဳးမျဖစ္ေသးဘဲ တရားေဟာ ဆရာမ်ားရဲ႕ ေမးခြန္းကို ၾကားေကာင္းရံုမ်ိဳး နိဗၺာန္ကို အေၾကာင္းျပဳ ေကာင္းမႈလုပ္ပါတယ္ဆိုတဲ႕ အေျဖအတုမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရွိတယ္။ တစ္ပတ္တစ္ခါ ဘုရားမေရာက္ျဖစ္တဲ႕ ဘာသာတရားနဲ႕ ဘာသာျခားေတြကို ေမတၱာထားပါတယ္ဆိုတဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈမ်ိဳးလည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရွိေနျပန္တယ္။ အဲလိုနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္ မေန႕ညက ေသခဲ႕တယ္။

 

ရထားဥၾသသံေတြ ၾကားေနရတယ္။ ဒါဘာသံေတြလဲ။ ဂ်ဳန္းဂ်ဳန္းဂ်က္ဂ်က္ မဟုတ္လို႕ ရထားသံ မဟုတ္ဘူးေျပာမယ့္ သူငယ္တန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ျပံဳးၾကည့္ျဖစ္ခဲ႕တယ္။ ဆန္ျပဳတ္ေသာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ေမြးခဲ႕တဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ေမေမေရာ ခုဘာေတြလုပ္ေနမလဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ အိတ္ကပ္ထဲက ေငြစအနည္းကို ဖိညစ္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာပိုးအိတ္ထဲကို မ်က္ရည္တစ္စ ထည့္သိမ္းလိုက္တယ္။ မေန႕ညကပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ေသခဲ႕တယ္ေပါ႕။

 

တံတားေတြခင္းေနၾကတယ္။ တစ္ဖက္ကမ္းက ခ်စ္သူေတြ တစ္ဖက္ကမ္းကို ကူးသန္းသြားလာႏိုင္ၾကပါေစ။ တံခါးေတြ ဖြင့္ေနၾကတယ္။ သာေသာက်ီးတိုင္း ေရႊဧည့္သည္ေတြ လာႏိုင္ၾကပါေစ။ တရားေသာ ေရွ႕ေန၊ မေသေသာ ေဆးသမားဆိုသည္မွာ မတြဲသင့္တဲ႕ စကားပံုျဖစ္ေၾကာင္း အတိအလင္း ေၾကျငာခ်က္ ထုတ္ခ်င္တယ္။ ေျမနီလမ္းေလးကို သတိတရ၊ ခ်င္းျပည္နယ္ကို အမွတ္တရ၊ မိုးကုတ္ျမိဳ႕ကို အမွတ္တရ၊ လားရိႈးျမိဳ႕ကို အမွတ္တရနဲ႕ ရန္ကုန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္မ်ားရင္း ေသခဲ႕တယ္။

 

ဘာမွေတာ႕ မထူးခဲ႕ပါဘူး။ အေတြးမ်ားကို ျပန္သတ္ေနတဲ့ အေတြးအေခၚသမားမ်ားနဲ႕ စကားေျပာၾကည့္တယ္။ ဆိုခေရးတီးရဲ႕ ဒိုင္ယာလက္တစ္၊ ဖူဇီေလာ႕ဂ်စ္ရဲ႕ အမွားမ်ား အမွန္မ်ား၊ အမႈန္ျဖစ္စဥ္ရဲ႕ အာကာသအခ်ိန္မ်ားနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွမဟုတ္ေသးတဲ႕ လူသိမ္ လူမႊားေလးအျဖစ္ ျမင္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ ေသခဲ႕ပါတယ္။

 

သီခ်င္းေတြကို မ်က္လံုးနဲ႕ ေသခ်ာၾကည့္ျဖစ္ေတာ႕ ကၽြန္ေတာ့္နားထဲမွာ ဘယ္လို မွ မလွလာေတာ႕ဘူး။ ခႏၶာငါးပါးတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ မက်န္းမာေတာ႕ဘူး။ ေဆးကုသတယ္။ ကာကြယ္ယူမႈမ်ား ျပင္ဆင္တယ္။ က်န္းမာေရးရႈေထာင့္ေတြက ၾကည့္တယ္။ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွား အားကစားလုပ္တယ္။ ျပီးေတာ႕လည္း ဘာမွ မဟုတ္ဘူး။ မေန႕ညက ကၽြန္ေတာ္ ေသသြားခဲ႕တာပဲ။

 

ဖန္ခြက္ေတြ တစ္ခြက္ျပီးတစ္ခြက္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္အသံုးျပဳမိတဲ႕ ညအတြက္ ေသခ်ာေပါက္ မိုးလင္းခ်ိန္မွာ ေခါင္းကိုက္ရမွာပဲ။ ဘာမွ မဆန္းတဲ႕ စကားလံုးေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ မရိုးရွင္းေတာ႕တာ ကၽြန္ေတာ္႕အတြက္ လြဲေခ်ာ္မႈေတြလား။ စကၠန္႕သံေတြမၾကားရေတာ႕ဘူး။ နာရီေတြ မလည္ပတ္ေတာ႕ဘူး။ အရွိန္အဟုန္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ မွားလာခဲ႕တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရပ္တန္႕ပစ္လိုက္ဖို႕ မရခဲ႕ဘူး။ ဘ၀ဆိုတာ အရွိန္မ်ားေလေလ ရပ္ဖို႕ခက္ေလေလပဲ။ အခ်ိန္ယူမႈတစ္ခုကို တည္ေဆာက္တယ္။ မျပီးခင္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေသသြားခဲ႕တယ္။

 

ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သံေယာဇဥ္အေဟာင္းေတြဆီက ေငြေရးေၾကးေရး ေခါင္းပံုျဖတ္မႈျပဳလုပ္ခ်င္တယ္။ မာနေတြခ်ည္း သီးသန္႕ထားျပီး လိုအပ္သေလာက္ ထုတ္သံုးတတ္တဲ႕ အရည္အခ်င္းမ်ိဳးရခ်င္တယ္။ ေယာနသံ ဇင္ေယာ္ေတြလိုမ်ိဳး ကမ္းနဲ႕ ေ၀းရာမွာ အပ်ံသင္ခ်င္လာတယ္။ ဘုရင့္ေနာင္ ေဖါင္ျဖတ္ ျပတ္သားမႈမ်ိဳးနဲ႕ ကိစၥတစ္ခ်ိဳ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ေမ႕ပစ္ခ်င္တယ္။ စတီဗင္ေဟာ႕ကင္းလို ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ေပၚကေန အာကာသအေၾကာင္း ေျပာခ်င္လာတယ္။ အဲဒီဆႏၵေတြ မျပီးေျမာက္ခင္မွာ မေန႕ညကလို ကၽြန္ေတာ္ ေသသြားမယ္လို႕ မထင္ထားခဲ႕မိဘူး။

 

ကမာၻသမိုင္းမွာ ႏွစ္ရွည္လမ်ား စစ္ပြဲတစ္ခုအတြက္ ဘာမွ မလိုခဲ႕ဘူး။ နယ္နိမိတ္ တစ္ေပစာေလာက္ပဲ က်ဴးေက်ာ္ဖို႕ လိုတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္မွာေတာ႕ လူမ်ားစြာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားစြာက အလင္းႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၀င္ေရာက္က်ဴးေက်ာ္ခဲ႕ၾက။ ကၽြန္ေတာ့္စစ္အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ေၾကျငာခ်က္ ထုတ္ရင္း ကိုယ္မိတဲ႕ငါး ကိုယ္မစားရတဲ႕ တံငါသည္လို ကၽြန္ေတာ္ ပူေလာင္လာတယ္။ ခပ္၀ါး၀ါးပါပဲ။ မေန႕ညက ကၽြန္ေတာ္ ေသခဲ႕တယ္။ အႏုနဲ႕ အတုကို ေရာေထြးမိတဲ႕ ပညာရပ္တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ တတ္ေျမာက္ေနသလား။ ကၽြန္ေတာ္ မေသခ်ာေတာ႕ဘူး။

 

ေက်ာက္ေတာင္ကို လိႈင္းပုတ္တယ္။ ေက်ာက္ေတာင္က ရႊဲနစ္လို႕။ ျပီးေတာ႕လည္း အဲဒီလိႈင္းက ျပန္သြားတယ္။ ခဏေနေတာ႕ ေက်ာက္ေတာင္ကို လိႈင္းျပန္ပုတ္တယ္။ ေက်ာက္ေတာင္ဟာ ျပန္ရႊဲနစ္သြား…။ ျပီးေတာ႕လည္း အဲဒီလိႈင္းက ျပန္သြားရတာပဲ။ ျဖစ္စဥ္တစ္ခုကို ခဏတိုင္းလုပ္ေနရတဲ႕ ျဖစ္ရပ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ရိုးအီလာတယ္။ မေန႕ကဆိုတဲ႕ ရက္စြဲတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ေသေသေနခဲ႕ရတာ…။ ေက်ာက္ေတာင္ကို လိႈင္းပုတ္ေနသလိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ရႊဲနစ္သြားခဲ႕ရ။ ျပီးေတာ႕လည္း ရက္စြဲေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို ထားသြားၾကတာပါပဲ။

 

About ရင္ နင့္ ေအာင္

ရင္ နင့္ ေအာင္ has written 57 post in this Website..