“လွဳပ္လွဳပ္ရြရြ အလွဴ၀င္တဲ႔ည ”

(ငယ္လြမး္ခ်င္း အမွတ္သုံး)

 

 

က်ေနာ္မွတ္မိသေလာက္ ျမန္မာျပည္မွာ TV ဆုိတာၾကီးေပၚလာမွ “ရုပ္ျမင္သံၾကား”ဆုိတဲ႔စကားလုံးက

လူသိမ်ားလာခဲ႔တာပါ။

၁၉၈၃ခုႏွစ္ပါတ္၀န္းက်င္မွာမွ ျမန္မာျပည္တနံတလ်ား သုံးခဲ႔တဲ႔ ဒီရုပ္ျမင္သံၾကား ဆုိတဲ႔စကားလုံးေလးကို

၁၉၇၀ခုႏွစ္ပါတ္၀န္းက်င္ေလာက္မွာကတည္း မတၱရာနယ္ဘက္မွာေတာ႔ သုံးခဲ႔ၾကတာပါ။

ရုပ္ျမင္သံၾကားဆုိတာကို မ်က္ေစ႔ထဲျမင္လာေအာင္ေျပာရရင္ “ေတးသရုပ္ေဖာ္ကပြဲ”ပါဘဲ။

အဲဒီေခတ္က ကက္ဆက္ဆုိတာ ဘယ္ေနမွန္းမသိ။

တိတ္ရေကာ္ဒါဆုိတာ ျမဳိ႔က သူေဌးအိမ္မွာ မွ သုံးတဲ႔ ဂုဏ္ျဒပ္ခံတဲ႔အရာတစ္ခု။

ေတာမွာေတာ႔ ဓါတ္စက္နဲ႔ေလာ္ၾကီးတြဲလုိက္ရင္ ဒီရြာတင္မကဘဲ ဟုိဘက္ရြာကလူေတာင္နားေထာင္

ႏုိင္ေလာက္ ေအာင္အသုံးတည္႔လွပါတယ္။

အလွဴရွိရွိ မဂၤလာေဆာင္ရွိရွိ ဒီေလာ္ၾကီး ဖြင္႔လုိက္ရမွျပည္႔စုံတာေတာ႔အမွန္ပါဘဲ။

ဒီရန္ကင္းရြာေလးေရာက္မွ ၾကားဘူးျမင္ဘူူးတာေတာ႔ရုပ္ျမင္သံၾကားတဲ႔။

အသံၾကားရမယ္ ဓါတ္စက္ဖြင္႔ထားလုိ႔ပါ။

ရုပ္ျမင္ရမယ္ လူေတြက သရုပ္ေဆာင္ျပၾကတာကိုး။

ဖြင္႔ထားတဲ႔ သီခ်င္း ျပဇာတ္ေတြထဲကေျပာဆုိငုိတဲ႔အတုိငး္ လုိက္ျပီး အမူအယာလုပ္လုိ႔

သရုပ္ေဆာင္ၾကတာပါ။

မင္းသားမင္းသမီးအစ လူၾကမ္းအဆုံး အျပင္လူမပါ ရြာသူရြာသားေတြကဘဲ သရုပ္ေဆာင္ၾကတာပါ။

အားလုံးက အႏုပညာသည္မပါ ကုိယ္႔ရြာသူရြာသားအခ်င္းခ်င္းဘဲ သရုပ္ေဆာင္ၾက

ရြာသူရြာသားအခ်င္းခ်င္းဘဲျပန္အားေပးၾကေပါ႔။

 

အဲဒီအခ်ိန္က ေခတ္စားတဲ႔ျပဇာတ္ေတြကေတာ႔

တြံေတးသိန္းတန္ရဲ႕ “ကိုယ္ရယ္တုိးရယ္စုိးစုိးရယ္”

(ကိုသိနး္တန္ ကိုသိန္းတန္စုိးသေဘၤာေပၚတက္ခဲ႔မယ္)တို႔

ကုိသစၥာရဲ႕ ေထြးညဳိ”

(သာဒင္ဖြတ္က်ားအလုိမရွိ)

“ေခါငး္ေလာင္းထုိးသံဘယ္သူ႔ကံ”

(ေမာင္လာမယ္ဆုိဆုိ ပ်ဳိေစာင္႔လုိ႔ၾကဳိ ေရႊက်ီးေလးသံခ်ဳိခ်ဳိသာပါအုံးဆုိ…………….

တဲ႔ အျငိ္မ္႔မင္းသမီးေလး ယုနဲ႔ လူဆုိးၾကီး ဘခက္ )ဆုိတာေတြက ေခတ္ျပဇာတ္ေတြပါ။

ေရႊမန္းတင္ေမာင္ရဲ႕” ရႊဲကုန္သည္”တုိ႔

(မေပးေပးးးးးးးးးးးးေပး ငါ႔ေရႊခက္ေပး)

ေမာင္မွဴး(ထန္းပင္က်ေရ ထန္းပင္က်ေရ ခ်ဳိတျမျမခါးသေလေလ့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့ ………….ေရႊမန္းေက်ာ္ေအာင္ရဲ႕ “ေမဓါ၀ီ”တုိ႔(အုိေမာင္ေတာ္ ေရႊသမင္ဖုိၾကီးေရ……………………….)

ေအာင္ေမာင္းရဲ႕ “ပဒုမေပါင္တုိ ”

(မမ ေပးမွ ေကြ်းမွ စားရမယ္႔သူပါ မမရယ္……)တုိ႔က နာမယ္ေက်ာ္ဇာတ္ထုတ္ေတြေပါ႔။

ဟာသဆုိရင္ ဓါတ္ဆီဓါတ္ဆံရဲ႔ ေရနံေခ်ာင္းက ေဖကံေကာင္း

နာမယ္ၾကီး ဟာသေတြေပါ႔။

အဲေတာ႔ရုပ္ျမင္သံၾကားအဖြဲ႔ကလဲ ဒီနာမယ္ၾကီးဇာတ္ေတြကိုဘဲ ဖြင္႔လုိ႔  ကၾကတာေပါ႔။

ညည ဆုိရင္ အလွဴမတုိင္မီ တစ္ပါတ္ေလာက္ကတည္းက ဇာတ္တုိက္ၾကတာကို

လာအားေပးၾကတာက ရြာခံေတြတင္မဟုတ္ဘဲ ဟုိဘက္ဒီဘက္ရြာလူေတြပါလာၾကတာပါ။

ဒီရန္ကင္းဆုိတဲ႔ရြာေလးက ဒီျပင္ရြာနဲ႔စာရင္ သီးသန္႔ရွိေနတဲ႔ရြာေလးပါ။

တမင္သက္သက္လာမွဘဲ ေရာက္တဲ႔ရြာေလးလုိ႔ဆုိႏုိင္ျပန္ပါတယ္။

ဒီအလွဴပြဲမွာ ၀တ္စုံအျပည္နဲ႔ ကၾကျပဳၾကမွာကုိ ေမွ်ာ္လင္႔တၾကီးနဲ႔ေစာင္႔စားေနသူကလဲ

အမ်ားသားပါဘဲ။

ေနာက္ဒီနယ္ဘက္မွာ စီးပြားေရးသိပ္မေကာင္းေတာ႔ အခုလုိ အလွဴၾကီးမျဖစ္တာလဲၾကာျပီဆုိေတာ႔ ဒီအလွဴကို အားလုံးက အားခဲ႔ထားၾကတာလဲ အမွန္။

ေနာက္ၾကားရခဲတဲ႔ “မႏၱေလးဆုိင္း “ကလဲပါအုံးမွာဆုိေတာ႔ ၾကဳံေတာင္႔ၾကဳံခဲအလွဴပြဲပါဘဲ။

 

ညေနခင္းကေလနီၾကမး္အဆင္မွာ အလွဴမ႑ပ္ျပဳိက်သြားတယ္လဲၾကားေရာ အနီးအနားရြာကလူေတြကလည္း

ေလျငိမ္တာနဲ႔ အလ်ဳိလ်ဳိနဲ႔ေရာက္လာၾကပါေတာ႔တယ္။

အလွဴအမ ေမ႔လဲသြားတယ္လဲၾကားေရာ စုပ္တသပ္သပ္နဲ႔။

ဘယ္လုိ၀ုိင္းရမလဲ ဘာလုပ္ေပးမလဲ ဆုိျပီး ကူညီေပးဘုို႔အဆင္သင္႔။

 

ခဏေနေတာ႔ရြာဦးဆရာေတာ္ကုိယ္တုိ္င္ တုတ္ေကာက္ေလး တေထာက္ေထာက္နဲ႔ေရာက္လာပါတယ္။

ဆရာေတာ္လဲ အလွဴ႔အမ ေနတဲ႔ အိမ္ကုိတနး္သြားပါတယ္။

ေရာက္တာနဲ႔

“ဟဲ႔ မယ္ရင္ မပူနဲ႔ဆရာေတာ္ရွိတယ္။

ေပး…………..ေသာက္ေရတစ္ခြက္ “ လုိ႔ေတာင္းတဲ႔ျပီး ေရခြက္ေလးလဲလက္ထဲေရာက္ေရာ

လက္ကေလးနွစ္ဖက္အထက္ေျမာက္ မ်က္လုံးအစုံကိုမွိတ္ျပီး ဘုရားကုိ အာရုံျပဳ

ႏူတ္ကလဲတတြတ္တြတ္နဲ႔ရြတ္ဖတ္ေတာ္မူပါေတာ႔တယ္။

 

အေတာ္ၾကာမွ သူ႔လြယ္အိတ္ထဲက ေသြးေဆးပုလင္းေလးထုတ္ သၾကားေလးနည္းနည္းေရာျပီး

“ဘုရားေဆး ဓမၼေဆး သံဃာေဆး”လုိ႔အဆုံးသတ္ရြတ္တဲ႔ျပီး

“ကဲ စိတ္ျငိမ္သြားေအာင္ ဒါေလးေသာက္ျပီး ခဏလွဲေန ဘာမွမပူနဲ႔ ဘုနး္ဘုန္းကုိယ္တုိင္စီစဥ္မယ္”

လုိ႔မိန္႔မွ မအုန္းရင္လဲ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေလး ျပဳံးနုိ္င္ပါေတာ႔တယ္။

 

ျပီးေတာ႔မွဆရာေတာ္ၾကီးက “အလွဴ႔ဒကာၾကီး လဲလာ အားလုံးလဲလာ ညတြင္းခ်ငး္မ႑ပ္ကိုအျပီးျပန္တည္မယ္”

ဆုိျပီးမိန္႔ေတာ္မူေတာ႔  ပြဲၾကည္႔သလုိလာၾကည္႔တဲ႔သူေတြေရာ

ရြာခံေတြေရာရွိသမွ် အကုန္လုံးဆရာေတာ္ေရွ႔ေမွာက္ေရာက္လာၾကပါေတာ႔တယ္။

ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ႕အစီအမံအတုိငး္ အဦးဆုံးမ႑ပ္ထဲက အပ်က္အစီးေတြအရင္ဆြဲထုတ္ျပီးေဘးမွာပုံ။

ေနာက္ဖုံေတြသဲေတြတင္ေနတဲ႔ ေကာ္ေဇာ္ေတြဆြဲထုတ္။

ယုိင္နဲ႔သြားတဲ႔မ႑ပ္ကိုလူအင္အားနဲ႔က်ားကန္။

ရြာက ကပ္ယက္တဲ႔အိမ္က ကပ္ေတြသြားယူ။

မ႑ပ္ကုိျပန္အလွဆင္။

တစ္ခ်ဳိ႔ကလဲ ထမင္းဟင္းခ်က္မယ္႔ေနရာက အပ်က္အစီးေတြဖယ္။

ျပဳိက်သြားတဲ႔  ထမင္းစားရုံက ေဘးအကာေတြကို ျပန္ေဆာက္။

လြင္႔သြားတဲ႔အမုိးေတြလုိက္ရွာ ရသေလာက္ျပန္စု။

၀ိုင္းလုိက္၀န္းလုိက္ၾကတာ ည ဆယ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာျပီးသြားပါတယ္။

အဲေတာ႔မွဘဲအလွဴ႔အမလဲ ထူထူေထာင္ေထာင္ျဖစ္လာသလုိ

ဟုိနားက “ဆရာေမာင္” ဆုိေျပးလုိက္ရ

ဒီနားက “ေဆးနီလုံးေရ.”ဆုိရင္သြားလုိက္ရနဲ႔ မအားနုိင္ေအာင္

ေျပးလႊားေနရရွာတဲ႔ အလွဴရွင္႔ၾကီးခဗ်ာလည္း ဖင္ခ်ထုိင္နုိင္ပါေတာ႔တယ္။

ရုပ္လုံးေပၚလာတဲ႔ မ႑ပ္ၾကီး ျပီးသြားျပီဆုိေတာ႔မွ

လုပ္တဲ႔ကုိင္တဲ႔သူေတြလဲ ဘုိက္ဆာရေကာင္းမွန္းသိလာပါတယ္။

အဆာေျပခ်ထားတဲ႔ ငွက္ေပ်ာသီးေတြအရင္စားထားၾကဆုိျပီး

လက္ဖက္ေတြဂ်င္းေတြနဲ႔ ပဲေလွာ္ေၾကာ္ေတြကို ဇလုံၾကီးေတြနဲ႔သုတ္

ထမင္းေတြကိုလဲ ဇလုံၾကီးေတြနဲ႔ထည္႔ဇြန္းေတြတပ္ျပီးတစ္ေယာက္တစ္လက္ တေပ်ာ္တပါးၾကီး စားလုိက္

ၾကတာ ေမာတာပန္းတာေတြေတာင္ဘယ္ေပ်ာက္သြားမွန္းမသိနုိ္င္ေအာင္ပါဘဲ။

မီးစက္ေတြေမာင္းထားျပီး အသစ္တဖန္ျပန္ေဆာက္ထားတဲ႔ မ႑ပ္ၾကီးကို ၾကည္႔မ၀ ရူ႔၀မနုိင္ပါဘဲ။

ညသန္းေခါင္ေက်ာ္ျပီဆုိမွ  အားလုံးလဲ စိတ္ခ်လက္ခ်နဲ႔အိမ္ျပန္နုိင္ၾကပါေတာ႔တယ္။

 

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

 

အလွဴအ၀င္ရက္မွာေတာ႔ မနက္ကတည္းက အုံးအုံးၾကြက္ၾကြက္ ။

ေနာက္ေန႔အလွဴလွည္႔တဲ႔အခါ ကိုင္ၾကမယ္႔ ကြမး္ေတာင္ပန္းေတာင္ေတြကုိလုပ္တဲ႔သူကလုပ္၊

ကန္႔ေတာ႔ပြဲျပင္တဲ႔သူကျပင္။

ပင္႔ဖိတ္ထားတဲ႔ဆရာေတာ္ေတြကုိ ဆက္ကပ္မယ္႔ လွဴဘြယ္ပစၥည္းေတြကို ေနရာခ်သူကခ်။

နက္ျဖန္အလွဴလွည္႔မယ္႔လမး္ေၾကာင္းအတြက္ တုိင္ပင္သူေတြကတုိင္ပင္။

ည ေရာက္ရင္ဧည္႔ခံဘို႔အတြက္ လက္ဖက္ေတြဂ်င္းေတြ အဆင္သင္႔လုပ္သူက လုပ္။

ထမင္းရုံဘက္တာ၀န္ယူသူေတြကလဲ ေနာက္ရက္မွာျပင္ဆင္ေကြ်းမယ္႔ ပုဂံခြက္ေယာက္ေတြ၊

ဟင္းခပ္ဇြန္းေတြေယာက္ခ်ဳိ ပုဂံလံုးေတြ ပုဂံျပား ေတြ ကို စစ္သူစစ္ သန္႔ရွင္းေအာင္ သုတ္သူသုတ္။

ထမင္းရုံမွာသုံးဘုိ႔ ေရေတြကို လွည္းနဲ႔တုိက္လုိ႔ ရာ၀င္အုိးေတြထဲျဖည္႔သူကျဖည္႔။

ထမငး္ခ်က္တဲ႔ေနရာမွာ မရွိမျဖစ္တဲ႔ ထင္းေတြခြဲသူကခြဲ။

ဒါေတာင္အလွဴမွာေကြ်းမယ္႔ ဆန္ေတြက အေစာပုိငး္ရက္ေတြကတည္းက

စပါးလုံးေတြခဲေတြေကာက္ျပီး သန္႔စင္ျပီးသားမုိ႔ အလုပ္တစ္ခု ျငိမ္းေနတာပါ။

ဟင္းခ်က္တဲ႔ေနရာမွာသုံးမယ္႔  ဂ်ငး္ ၾကက္သြန္နီျဖဴ နဲ႔ ငရုတ္ေတြကို

အခြံႏြာသူႏြာ ထုသူထု ေထာင္းသူေထာင္း။

လုပ္တဲ႔ကိုင္သူေတြေကြ်းဘုိ႔အတြက္ ဟင္းကုိင္တဲ႔လူကကုိင္

ထမငး္ေတြခ်က္သူကခ်က္.။

 

အခ်ဳိပြဲအတြက္ ဆႏြင္းမကင္း တုိ႔ေက်ာက္ေက်ာတုိ႔လုပ္ဘုိ႔အုန္းႏုိ႔ညွစ္သူကညွစ္။

ရွိသမ်ွလူကုန္မအားလပ္နုိ္င္ေအာင္ပါဘဲ။

က်ေနာ္တုိ႔ကေလးေတြကေတာ႔  မီး၀င္း၀င္းေတာက္ေလာက္ေအာင္ေဆာ႔။။

ပ်ားအုံတုတ္နဲ႔ထုိးသလုိဘဲလုိ႔ေျပာခ်င္ေျပာ ပုရြက္အုံတုတ္နဲ႔ထုိးတယ္လုိ႔ ဘဲဥပမာေပးေပး

လွဳပ္လွဳပ္ရြရြနဲ႔ျဖစ္ေနတာကေတာ႔ အေသအခ်ာပါဘဲ။

ကိုယ္႔တာ၀န္ကုိယ္ေက်ေအာင္မခုိမကပ္နဲ႔ လုပ္ကိုင္ေနတာကလဲ ခ်ီးက်ဴးေလးစားစရာ။

အပ်ုုုိေခါငး္လူပ်ဳိေခါငး္ ကာလသားေခါင္း ကာလသမီးေခါငး္ေတြကလဲ သူ႔အစုနဲ႔သူ

အကြက္ေစ႔ေနေအာင္ စီစဥ္ညႊန္ၾကား ေနၾကရတာမအားနုိင္ေအာင္။

အလွဴ႔အမ မအုနး္ရင ္မလဲ လြယ္အိတ္စလြယ္သုိငး္လုိ႔ ဟုိးနားေရာက္လုိက္ဒီနားေရာက္လုိက္။

လူပင္ပန္းေတာ႔မ်က္နွာကခပ္ႏြမး္ႏြမး္ ေပမယ္႔ ပီတိအျပဳံးေလးေတြေၾကာင္႔လန္းေနသလုိ။

အလွဴဒါယကာၾကီး ေဆးနီလုံးကေတာ႔ ေဆးေပါ႔လိပ္တစ္စီး  ေရေႏြးတစ္အုိးနဲ႔

မ႑ပ္ထဲမွာ ထုိင္ေနပါတယ္။

သူ႔ကုိ တစ္ခုခု လာေျပာရင္ “မင္းတုိ႔ အမ မယ္ရင့္ ေျပာကြာ”ဆုိတာနဲ႔ဘဲျပီးသြားပါတယ္.။

 

 

ဒီအလွဴမ႑ပ္မွာ မ်က္နွာအပြင္႔ဆုံးလူကုိျပပါဆုိရင္ေတာ႔ ဓါတ္စက္ဆရာပါဘဲ။

အလွဴဆုိင္းဆုိတာက ျမဳိ႔ၾကီးသားဆုိျပန္ေတာ႔ ဟန္ခ်ီပန္ခ်ီ

သူတီးတာ ကို နားေထာင္ရမွာ သူ႔သြားျပီးေတာ႔ ဟုိဟာတီးပါ ဒီဟာတီးပါဘယ္ေျပာရဲၾကမလဲေနာ္။

သူတီးျပန္ရင္လဲ မ႑ပ္ထဲမွာဆုိေတာ႔ ေတာ္ရုံလူမ၀င္ရဲ။

ဓါတ္စက္ကေတာ႔ အလွဴအ၀င္ေပါက္ေဒါင္႔နားမွာဆုိေတာ႔ ေငးလုိ႔ရတယ္။

မ႑ပ္နဲ႔မလွမး္မကမး္မွာ အားရပါးရ ဖင္ခ်ထုိင္ျပီးနားေထာင္လုိ႔ရတယ္။

ကိုယ္နားေထာင္ခ်င္တာေလးကုိလဲ ဓါတ္စက္ဆရာသေဘာေကာငး္ရင္ ေကာင္းသလုိ ပူဆာလုိ႔ရတယ္။

အဲေတာ႔ ဓါတ္စက္ဆရာလာျပီဆုိတာနဲ႔ ကေလးေတြကအရင္၀ိုင္းအုံလာေတာ႔တာပါဘဲ။

ကေလးေတြေနာက္ကေတာ႔ လူၾကီးေတြေပါ႔။

ဓါတ္စက္ဆရာကလဲေရာက္တာနဲ႔ စက္ေတြခ် ေလာ္ကေတာ႔ အရင္ကတည္းက

မ႑ပ္ ထိပ္မွာေရာ အဲဒီနားက သစ္ပင္ထိပ္ဖ်ားမွာေရာ အတပ္ခိုင္းထားျပီးသား။

ကန္႔ေတာ႔ပြဲေလးေပး။

စစခ်င္း မဂၤလာရွိေအာင္ ၾကည္ႏူးဘြယ္ေလး ေရခင္းေလးဖြင္႔.။

ျပီးတာနဲ႔ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ရဲ႕ မဂၤလာရွိလွတဲ႔

“စီးပြားေရးနဲ႔ ၾကီးပြားေရး သမီးရီးစားအေရးလဲေအာင္ပါေစ……

ဇမၺဴတစ္၀ွမး္မွာလွဴဒါန္းမယ္႔သူေတြ …..ေအာင္ပါေစ…………..”ဆုိတာေလး

ဖြင္႔ျပီးရင္ ရြာအၾကဳိက္ လုိက္ဖက္တဲ႔သီခ်ငး္ေတြစပါေတာ႔တယ္။

ရြာသားမ်ား အသဲစြဲ တြံေတးသိနး္တန္ရဲ႕

“အလွဳက အသံခ်ဲ႔စက္ဆရာ ဖြင္႔ျပန္ျပီေကာတစ္ခါ ႏွစ္ဦးသားအၾကည္႔ျခင္းဆုံ ရင္ခုန္တဲ႔အေၾကာင္းအရာ”တုိ႔

ဟသၤတာထြနး္ရင္ရဲ႔

“မ်က္ရိပ္ျပလုိ႔ခ်စ္ၾကဳိးသြယ္ ေတးသံေပးလုိ႔ခ်စ္ၾကုိးသြယ္ ……………….

အခုေတာ႔ခ်စ္တဲ႔သူရယ္ အလွဴမွာေတြ႔ရင္ေမာင္႔ကုိမေခၚနဲ႔ကြယ္……………………”တုိ႔

ေမာင္ေမာင္ညြန္႔ရဲ႕

“ေတာင္ယာလုပ္ခြင္သိမး္ရင္ ေမာင္ၾကးိခ်စ္တဲ႔ေကသီႏြယ္အညာေျမေလွၾကဳံစီးလုိ႔

ေအာက္ျပည္ကိုေမာင္ၾကီးလာခဲ႔မယ္” တုိ႔ဆုိတာေတြကုိ ဓါတ္ျပားတစ္ခ်ပ္ျပီးတစ္ခ်ပ္ဖြင္႔ေတာ႔တာပါဘဲ။

သီခ်ငး္ေတြ ျငီးေငြ႔သြားရင္ ေခတ္ျပဇာတ္ တစ္လွည္႔ဖြင္႔။

အဲဒါေတြျပီးျပီးဆုိရင္ လူၾကီးမ်ားအၾကဳိက္ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ ဗုဒၵ၀င္တုိ႔

ေရႊက်ီးညဳိပဲခူးျမရဲ႕ သဒၵါသုမနတုိ႔ ေအာင္ေမာင္းၾကီးရဲ႕ မဟာဒုတ္တုိ႔လုိ အလွဳနဲ႔လုိက္ဖက္တာေလးဖြင္႔ျပီး

ေန႔လည္ခင္းေရာက္ရင္ေတာ႔ အဆုိအငုိအေျပာ အလြမး္အေသာစုံပါတဲ႔ ေရွးဇာတ္ထုပ္ေတြဖြင္႔လုိက္ရတာ

ထမင္းေတာင္  ဓါတ္စက္နားမွာ ဇြန္းတပ္စားရတာပါဘဲ.။

 

အလွဴအၾကဳိရက္မွာ လာ၀ိုင္းေပးတဲ႔သူမ်ားကုိ အလွဴ႕ရွင္က ညမနက္ထမင္းေကြ်းရပါတယ္။

ေက်ာက္ဖရုံသီး သားျပြန္းနဲ႔ ငါးကေလးေျခာက္နဲ႔ ငရုတ္သီးေၾကာ္ရယ္

ပဲဒီခ်ဥ္ သုတ္ သရက္သီးပုိးတီသုတ္ေတြေၾကြးတာပါဘဲ။

ဒါေပမယ္႔လဲ ထမင္းခ်က္ေခ်ာင္က လူေတြမွာ မနက္မီး ညမီးဆက္လုိ႔ နားရတယ္လုိ႔မရွိပါဘူး။

အားလုံးမွာကိုယ္စီကုုိယ္စီနဲ႔အလုပ္ေတြရွုပ္ျပီးလုိ႔ယားတာေတာင္မကုတ္အားခ်ိန္မွာ

လပ္ယားလပ္ယားနဲ႔ ေပ်ာ္ေနတာကေတာ႔ က်ေနာ္တုိ႔ေမာင္ရင္ေလာင္းတစ္သိုက္ပါဘဲ.။

 

လူၾကီးေတြအလုပ္ရွုပ္ေနခ်ိန္ အခြင္႔ထူးခံေမာင္ရင္ေလာင္းတစ္သုိက္ကေတာ႔အေပ်ာ္ဆုံးလူေတြပါဘဲ။

ဘုနး္ၾကီးေက်ာငး္ဘက္ကို အုပ္စုလုိ္က္ၾကီးကူးလုိက္။

အိမ္ထဲကို၀င္ျပီး မုန္႔ေတာင္းစားလုိက္။

မ႑ပ္ထဲ၀င္ျပီး ရြယ္တူကေလးေတြက အားက်သလုိ႔ၾကည္႔ေနတာကိုအရသာခံရငး္ေဆာ႔လုိက္။

ဓါတ္စက္ဆရာကုိ ဟုိဟာမပါဘူးလား ဒီဟာမပါဘူးလား ေမးလုိေမး၊

ဟုိဟာဖြင္႔ေပး ဒီဟာဖြင္႔ေပးနဲ႔ပူဆာလုိက္။

တကယ္႔ကိုေပ်ာ္စရာၾကီးပါဘဲ။

က်ေနာ္တုိ႔ေမာင္ရင္ေလာင္းေတြရဲ႕ ေဘာ္ဒီဂတ္ အကိုၾကီးနွစ္ေယာက္ကေတာ႔ ဖတ္ဖတ္ကိုေမာေနမွာ

အေသအခ်ာပါဘဲ။

က်ေနာ္တုိ႔အုပ္စုလုိက္ၾကီး တသီတတန္းၾကီးသြားတဲ႔ ေနာက္ကုိ ေလ်ာက္လုိက္ေနရတာကိုး။

ညေနေလးနာရီေလာက္လဲေရာက္ေရာ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံးကိုစု ေရခ်ဳိးျပီး ထမင္းေတြစားခုိင္းပါေတာ႔တယ္။

ေနာက္မွ က်ေနာ္တုိ႔ကိုအလွေတြျပင္ေပးမယ္႔ “မာမီေအာင္”လက္ထဲအပ္လုိ္က္ပါေတာ႔တယ္။

အလွျပင္ေပးတဲ႔ “မာမီေအာင္”က နားသမယ္႔နွစ္ေယာက္ကုိအရင္ျပင္။

ေနာက္မွက်ေနာ္တုိ႔ေမ်ာက္ေမာင္ရွင္ေလာင္းအဖြဲ႔ကို တစ္ေယာက္ျခင္းမိတ္ကပ္ေတြလူးေပးပါေတာ႔တယ္။

အျပင္ဘက္မွာလဲ ညဧည္႔ခံမယ္႔ဆုိင္းအဖြဲ႔ က “ပလုံ ပလုံ ပလုံ ေဗထိ ေဗထိ ဂိ် ဂ်ိ “ဆုိတဲ႔အသံေတြၾကားေလ

က်ေနာ္တုိ႔မွာသြားၾကည္႔ခ်င္စိတ္က မရုိးမရြျဖစ္ေလပါဘဲ။

ဒါေပမယ္႔ အလွျပင္တာ မျပီးမခ်င္းဘယ္မွ မသြားရဘူးဆုိေတာ႔ ျပဴတင္းေပါက္ကေနဘဲ

မ႑ပ္ၾကီးကို လွမး္ေငးေနရပါေတာ႔တယ္။

မာမီေအာင္ စိတ္တုိင္းက်ျပင္ျပီးေတာ႔ ညအေတာ္ေလးေမွာင္ခါနီးေနပါျပီ။

အားလုံးျပီးျပီဆုိမွာ မ႑ပ္ထဲကိုတန္းစီ၀င္ျပီး ေမာင္ရင္ေလာင္းေတြထုိင္ဘုိ႔ေနရာမွာ ၀င္ထုိင္ရပါတယ္။

အားလုံးကက်ေနာ္႔တုိ႔၀င္လာေတာ႔ ၀ုိင္းၾကည္႔ၾကတာ ရွက္မ်ားေတာင္ရွက္ပါရဲ႕။

ရြာက ကေလးေတြကေတာ႔ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ အလွျပင္ေပးတဲ႔ မာမီေအာင္တုိ႔အဖြဲ႔ကိုိၾကည္႔ ျပီး

ကေလးပီပီ အားမနာပါးမနာ လက္ညဳိးတထုိးထုိးနဲ႔ေျပာရငး္ သေဘာက်လုိ႔ တခြိခြိ။

အပ်ဳိေလးေတြနဲ႔ကာလသားေတြ ကေတာ႔ ၾကည္႔ၾကည္႔ျပီး တီးတုိးတီးတုိးနဲ႔ တြတ္ထုိးရင္း အသံမထြက္ေအာင္ရီၾက။

လူၾကီးေတြက ေတာ႔ အိေျႏၵရရနဲ႔ ခပ္ျပဳံးျပဳံး။

သူတုိ႔ဆီမွာ ဒီလုိပုံစံမ်ဳိးျမင္မွမျမင္ဘူးေတာ႔ ဆန္းေနသေပါ႔။

 

မာမီေအာင္တုိ႔ကေတာ႔ ဒါမ်ဳးိေတြရုိးေနျပီဆုိတဲ႔ ပုံစံနဲ႔မ်က္နွာေလးခပ္ေမာ႔ေမာ႔။

လူေတြၾကည္႔ေနမွန္းသိမွ အလွမပ်က္ေသးတဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ကို

“သားေလးလာ အုံး…………သမီးေလးလာအုံး”

ဆိုျပီးတုိ႔ပတ္ေလးနဲ႔မ်က္နွာပြတ္လုိက္ ေမးေလးတုိ႔လုိက္ ႏုပ္ခမ္းနီေလးျပန္ဆုိးေပးလုိက္နဲ႔

အလုပ္ေတြရွုပ္ျပပါေတာ႔တယ္။

အေမ မအုနး္ရင္ကလဲအလွေတြျပင္လုိ႔ အဘေဆးနီးလုံးက လဲ တုိက္ပုံေတြဘာေတြနဲ႔သပ္သပ္ရပ္ရပ္

ဆုိေတာ႔ အားလုံးက “လူေတာင္မွားသဟဲ႔” ေျပာယူရတဲ႔အထိပါဘဲ။

ညဦးပိုငး္ေလးေရာက္လာတဲအခါ ဧည္႔သည္ေတြကလဲတစ္ဖြဲဖြဲေရာက္လာပါတယ္။

ဆုိင္းကေလးလက္စြမ္းျပလုိ႔တီးလုိက္တာ တျဗဳနး္ျဗဳနး္။

အလွွဳလာတဲ႔လူေတြနဲ႔မ႑ပ္အျပင္ဘက္ကေန ဆုိင္းလာနားေထာင္တဲပူေတြကလဲ တရုနး္ရုနး္။

မ႑ပ္ထဲက စကားေျပာေနၾကတဲ႔အသံေတြကလဲတ၀ုနး္၀ုနး္။

အလွဴရွင္ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ေဆြမ်ဳးိသားခ်င္းေတြကလဲ တျပဳံးျပဳံး။

အားလုံးကသာေပ်ာ္ေနတယ္ စင္ေပၚထုိင္ေနရတာၾကာေတာ႔က်ေနာ္တုိ႔ကလဲပ်င္းလာပါတယ္။

အဲေတာ႔ ရွဳေပါက္ခ်င္တာလုိလုိ ဗုိက္ဆာတာလုိလုိနဲ႔ တစ္ေယာက္ျခင္းေအာက္ဆင္းပါတယ္။

အစကေတာ႔ မာမီေအာင္ တုိ႔က တဟဲ့ဟဲ႔လုပ္နုိင္ေပမယ္႔ တစ္ေယာက္တစ္ေယာက္ေပြလီေနၾကတဲ႔

က်ေနာ္တုိ႔ကို မထိန္းနုိ္င္ေတာ႔ပါဘူး။

က်ေနာ္တုိ႔ကလဲ စင္ေပၚကဆင္းျပီးတာနဲ႔ျပန္မတက္ေတာ႔ဘဲ။

ဟုိတုိးဒီေခြ႔နဲ႔ မုန္႔ႏူိက္စားလုိက္ေလ်ာက္သြားလုိ္က္ေပါ႔။

က်ေနာ္တုိ႔အဖြားေတြကလဲ က်ေနာ္တုိ႔ကိုေခၚေခၚျပီး ဘယ္သူ႔သားေလ ဘယ္၀ါသားေလနဲ႔

ေဆြမ်ဳိးစပ္ျပရတာအေမာ။

လူၾကီးေတြအားလုံးကလဲ ကိုယ္မိတ္ေဆြနဲ႔ကိုယ္ ကိုယ္႔အာရုံနဲ႔ကိုယ္စကားေတြေျပေနၾက။

က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ေဘာ္ဒီဂတ္အကိုၾကီးမ်ားကလဲ တစ္ေနကုန္ထိန္းရတာေမာေနလုိ႔ထင္ပါတယ္

မ႑ပ္ေဒါင္႔မွာထုိင္ရငး္ သူတုိ႔နဲ႔ခ်ိတ္တိတ္တိတ္ျဖစ္ေနတဲ႔ အပ်ဳိေလးေတြနဲ႔ေလေပးေျဖာင္႔။

မာမီေအာင္တုိ႔အဖြဲ႔လဲၾကာလာေတာ႔ ေမာတယ္ထင္ပါ႔။

လက္ဖက္တစ္ပြဲ မုန္႔တစ္ပြဲ႔နဲ႔ ျငိမ္ကုတ္ေနၾကပါတယ္။

အစကေတာ႔ မုန္႔ေတြနုိက္စားလုိက္။

ဓါတ္စက္နားသြားလုိက္။

လူၾကီးေတြနားကပ္လုိက္။

ေဆာ႔လုိက္လုပ္ေနတဲ႔ေမာင္ရွင္ေလာင္းေတြမွာလဲ အေမ႔ေပါင္ေပၚအိပ္သူအိပ္။

ဓါတ္စက္ဆရာနားကပ္သူကပ္။

ဆုိင္း၀ုိငး္ေဘးေငးသူေငးနဲ႔ လူစုကြဲသြားပါတယ္။

ကိုးနာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေရာက္ေတာ႔ မနက္လဲအေစာၾကီးထလွည္႔ရမွာဆုိျပီး အလွဴသိမ္းဘုိ႔လုပ္ပါတယ္။

ေဆာ႔ေနတဲ႔သူေတြကို ေခၚ။

အိပ္ေနတဲ႔သူေတြႏုးိ။

အိပ္ယာျပင္ထားတဲ႔ အိမ္ကိုပုိ႔ဘုိ႔ ေမာင္ရင္ေလာင္းေတြလူစု။

 

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျပႆနာစေတာ႔တာပါဘဲ။

ေမာင္ရင္ေလာင္း ႏွစ္ေယာက္ေပ်ာက္ေနေတာ႔တာပါဘဲ။

အဲဒီေတာ႔မွာ အားလုံးျပဴးတူးျပာတာနဲ႔ရွာၾကပါေတာ႔တယ္။

ဘယ္သူျမင္လုိက္တုံး ……………….

ဘယ္သူမ်ားေမာင္ရင္ေလာင္းဖြက္သတုံး……………..

ဘယ္မ်ားေရာက္ေနသတုံး……………..ဆုိျပီးေခၚၾကေအာ္ၾကနဲ႔ ပြက္ေလာရုိက္။

ထင္ျမင္ခ်က္ေတြအမ်ဳိးမ်ဳးိေပးၾက။

ဖြက္ထားရင္ထုတ္ေပးၾက

“မဖြက္နဲ႔ ေမာင္ရင္ေလာင္းေၾကးသတ္သတ္ေပးမယ္ဆုိတာေျပာျပီးသားဟာကို”

လုိ႔စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ေျပာၾက။

က်ေနာ္တုိ႔ေမာင္ရင္ေလာငး္ေတြကိုေမးေတာ႔လဲ

“အငး္….အဲ…………”နဲ႔ေရေရ ရာရာ မေျပာနုိင္။

ေဘာ္ဒီဂတ္တာ၀န္ေပးထားတဲ႔ ကာလသားႏွစ္ေယာက္မွာလဲေခါင္းမေဖာ္နုိ္င္။

မာမီေအာင္ တုိ႔အဖြဲ႔မွာလည္း တာ၀န္မကင္းသလုိလုိျဖစ္ေနျပန္ေတာ႔

မ်က္ေစ႔မ်က္ႏွာပ်က္။

ကာလသားေခါငး္ကလဲ

“ သူတုိ႔လူေတြမဖြက္ဘုိ႔ေသခ်ာမွာျပီးသား သူတုိ႔မဖြက္ရဲဘူး”လုိ႔မ၀ံ႔မရဲနဲ႔ေျပာ။

မိဘေတြမွာလဲ” ရွာပါအုံးဟဲ႔ ျပဳပါအုံးဟဲ”႕နဲ႔ အသံေတြထြက္။

ေပ်ာက္သြားနဲ႔ကေလးမိဘနဲ႔အလွူ႔အမေတြက ပုိဆုိးေပါ႔။

အဲလုိအလွဴမ႑ပ္မွာ အုတ္အုတ္က်က္က်က္ျဖစ္ေနတဲ႔အခ်ိန္

ရြာဦးေက်ာင္းက “ဦးဇင္းဇ၀န”ေရာက္လာျပီး ဘာျဖစ္ေနၾကတုန္းလုိ႔

ေမးလုိက္တဲ႔အခါ

“ေမာင္ရွင္ႏွစ္ပါးေပ်ာက္ေနလုိ႔ပါဘုရား………..”လို႔ေျဖလုိက္ၾကပါတယ္။

“ဒီေလာက္အေရးၾကီးတဲ႔ ေမာင္ရွင္ကုိ ဘာလုိ႔ လက္လြတ္စံပယ္ထားၾကတာလဲ”

လုိ႔ေမးလိုက္တဲ႔အခ်ိန္မွာေတာ႔ ဘာေျဖရမွန္းမသိဘဲ အားလုံးျငိမ္က်သြားပါတယ္။

“ဦးဇင္းဇ၀န” ကို အားလုံးကေၾကာက္ၾကပါတယ္။

“ဘယ္ေတြလုိက္ရွာျပီး ျပီလဲ “လုိ႔ေမးလုိက္ေတာ႔

၀ုိင္းေျဖလုိက္ၾကတာ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ဆူညံေနတဲ႔အခါ

“ေတာ္ေတာ……………….”လုိ ဦးဇင္းက ေျပာလုိက္တဲ႔အခါမွာေတာ႔

အသံေတြတိတ္လို႔ ခဏေတာ႔ျငိမ္သြားျပန္ပါတယ္……………………………………………

 

 

 

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)

ကိုေပါက္ရဲ႕ငယ္လြမး္ခ်င္းအမွတ္တရမ်ား

(12-11-2012)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

About ကိုေပါက္(မႏၱေလး)

ko pauk mandalay has written 1610 post in this Website..

အေတြးပါးပါးေလးကေန ထူသြားျပီထင္ေတာ႔ အရင္ေလာက္ေတာ႔ စာမေရးျဖစ္ေတာ႔ဘူး။