ကၽြန္မမွာ ဘ၀ႏွစ္ခုရွိပါတယ္။ ပိုၿပီး တိတိက်က်ေျပာရရင္ေတာ့ ဘ၀အဓိပၸာယ္ တစ္နည္းအားျဖင့္ ဘ၀ဖြင့္ဆိုခ်က္ ႏွစ္ခုရွိပါတယ္။ အဲဒီအဓိပၸာယ္ေတြနဲ႔ လက္ေတြ႔ဘ၀ေတြဟာလည္း အက်ိဳးအေၾကာင္း တစ္လွည့္စီ ျဖစ္ေနပါေသးတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ လက္ေတြ႔ဘ၀ေပၚမူတည္ၿပီး အဓိပၸာယ္သက္ေရာက္သြားတာမ်ိဳးရွိသလို တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း အဓိပၸာယ္ေပၚမူတည္ၿပီး လက္ေတြ႔ဘ၀အျဖစ္ က်င့္သံုးလိုက္ရတာမ်ဳိးေတြ ရွိပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုခ်ိန္အထိေတာ့ ကၽြန္မဟာ အဲဒီဘ၀ႏွစ္ခုထဲမွာ မေသခ်ာမေရရာစြာ၊ ဒြိဟမ်ားစြာနဲ႔ ရွင္သန္ေနရဆဲပါပဲ။

 

“ဘ၀ဆိုတာ လႈပ္ရွားရုန္းကန္ေနရျခင္းပါပဲ” တဲ့…

ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ အားတင္းတဲ့ စကားတစ္ရပ္ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ မိုးလင္းကမိုးခ်ဳပ္ အလုပ္ေတြနဲ႔ တရစပ္ျပည့္ေနတဲ့အခါမွာ၊ ကိုယ့္စိတ္ကို အပန္းေျဖဖို႔ အခ်ိန္နည္းနည္းေလးေတာင္ မေပးျဖစ္တဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။

“ငါလုပ္ႏိုင္တယ္..ငါလုပ္ရမယ္…ဘ၀ဆိုတာ လႈပ္ရွားရုန္းကန္ေနရျခင္းပဲ..”

 

ဒီလိုဘ၀မ်ိဳးကို ဘယ္အခ်ိန္ကစၿပီး ႀကံဳရသလဲဆိုရင္ ကၽြန္မဆယ္တန္းေျဖၿပီးတဲ့ အခ်ိန္ေလာက္မွာပါ။ ဆယ္တန္းၿပီးလုိ႔ နားမယ္ႀကံကာရွိေသးတယ္၊ မ်က္ႏွာနာရမယ့္အိမ္ေတြ၊  ေဆြမ်ိဳးမကင္းတဲ့အိမ္ေတြက စာသင္ေပးပါဆိုလို႔ ျငင္းဆန္ဖို႔ခက္စြာနဲ႔ လက္ခံၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရဲ႕ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ဟာ ထမင္းစားခ်ိန္ နာရီ၀က္နဲ႔ အိပ္ခ်ိန္ပဲ ရွိပါေတာ့တယ္။ နယ္ၿမိဳ႕ေသးေသးေလးျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘာသင္တန္းမွလည္း တက္စရာမရွိ၊ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ ဘာစာအုပ္မွလည္း မရႏိုင္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေျဖသိမ့္ခဲ့ပါတယ္။

“အလုပ္မရွိလို႔ စိတ္ေတြအားလပ္ၿပီး ေယာင္၀ါး၀ါးျဖစ္ေနမွာထက္စာရင္ အလုပ္ေတြနဲ႔ျပည့္ေနတဲ့ဘ၀က ေတာ္ပါေသးတယ္…အိမ္ကို ကူညီရာလည္းေရာက္တယ္…ဘ၀ဆိုတာ လႈပ္ရွားရုန္းကန္ေနရျခင္းပဲ…”

 

ဘြဲ႔ရၿပီးလို႔ အလုပ္လုပ္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ေငြနဲ႔ပညာကို ကုတ္ကပ္ရွာရင္း ဘ၀ဆိုတာကို ထပ္မံႀကံဳေတြ႔ရျပန္ပါတယ္။

မနက္ေစာေစာအိပ္ယာထ၊ ထမင္းဟင္းခ်က္၊ (၇)နာရီမွာ ေက်ာင္းသြား၊ ေက်ာင္းဆင္း (၉)နာရီမွာ ဖယ္ရီစီးၿပီး ရံုးတက္၊ ရံုးကအျပန္ (၆)နာရီမွာ ေစ်း၀င္၀ယ္ၿပီး အိမ္ေပၚတက္၊ (၇)နာရီမွာ စာသြားသင္၊ (၉)နာရီ စာသင္ျပန္လာရင္ အ၀တ္ေလွ်ာ္၊ အိမ္မႈကိစၥလုုပ္၊ ေနာက္တစ္ေန႔အတြက္ ျပင္ဆင္နဲ႔ အားလံုးၿပီးလို႔ နားမယ့္အခ်ိန္မွာ (၁၁)နာရီေလာက္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ စာဆက္ၾကည့္လိုက္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔အိပ္ခ်ိန္ဟာ ည(၁၂)နာရီေလာက္ကို ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။

 

အဲဒီလိုေန႔ရက္ေတြကို ပံုမွန္ျဖတ္သန္းလာရတဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ပင္ပန္းမိပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လမ္းေပ်ာက္ေနသလို ခံစားရတာမ်ိဳး၊ ေနထြက္ေန၀င္ မျမင္ရတဲ့ဘ၀ကို မြန္းက်ပ္သလို ခံစားရတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးေတြမွာလည္း ဒီစာသားေလးနဲ႔ပဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အားေပးျဖစ္ပါတယ္။

“ငါ့အတြက္ ျဖစ္လာတဲ့ ဘ၀မွာ ငါ့ရဲ႕ေရြးခ်ယ္မႈေတြကို ၿပီးဆံုးေအာင္ ဆက္လုပ္ရမယ္…ဘ၀ဆိုတာ လႈပ္ရွားရုန္းကန္ေနရျခင္းပဲ…”

 

တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း အေတြးေတြက တစ္မ်ိဳး၀င္မိပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ လူ႔ဘ၀ဆိုတာ ရခဲလွပါတယ္။ ရခဲလွတဲ့ လူ႔ဘ၀ဟာလည္း ဘယ္အခ်ိန္ေသဆံုးမယ္ဆိုတာ မသိရေလာက္ေအာင္ တိုေတာင္းလြန္းလွပါတယ္။ ဒီလိုရခဲလွၿပီး တိုေတာင္းလွတဲ့ လူ႔ဘ၀ခဏေလးမွာ ကိုယ္၀ါသနာပါရာေလးေတြလုပ္ရင္း၊ မိသားစုအတြက္၊ ပတ္၀န္းက်င္အတြက္၊ အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ လုပ္ကိုင္ေပးရင္း၊ ဘာသာတရားအဆံုးအမေအာက္မွာ ေနထိုင္ရင္း ေအးခ်မ္းတည္ၿငိမ္စြာ ျဖတ္သန္းသြားခ်င္ပါတယ္။ ေလာဘေတြ၊ တပ္မက္မႈေတြ နည္းနိုင္သမွ်နည္းရင္းနဲ႔ေပါ့။

 

အားလပ္ခ်ိန္ေတြမ်ားေနတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ အဲဒီလိုအေတြးေတြက ကၽြန္မေခါင္းထဲကို ၀င္လာတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတက္ေနတဲ့ေက်ာင္းရဲ႔ ေက်ာင္းပိတ္ရက္အခ်ိန္ေတြမွာ၊ စာသင္တဲ့ေက်ာင္းသားရဲ႔ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ စာသင္နားခ်ိန္ေတြမွာ၊ ရံုးမွာ အလုပ္ပါးလို႔ အနားရေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ကၽြန္မဆီမွာ အေတြးေပါင္းစံုရွိေနတတ္ပါတယ္။ နယ္က အေမနဲ႔ေမာင္ေလးကို လြမ္းေနတတ္တာ၊ ဆံုးသြားတဲ့ အေဖနဲ႔အဘြားကို သတိရၿပီး ၀မ္းနည္းေနတတ္တာ၊ တစ္ေယာက္တည္းေယာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ အထီးက်န္သလို ခံစားေနတတ္တာ…အစံုပါပဲ။ အလုပ္နဲ႔ျပည့္ေနတဲ့ဘ၀မွာ အသားက်ေနရင္းက အခ်ိန္ပိုေတြထြက္လာၿပီဆိုေတာ့ မေနတတ္မထိုင္တတ္နဲ႔ အဓိပၸာယ္မရွိသလို ခံစားလာရပါတယ္။

အဲဒီလိုျဖစ္လာၿပီဆိုရင္ေတာ့ စိတ္သက္သာရာရဖို႔အေရး ကၽြန္မရဲ႔ခံယူခ်က္ကို ေျပာင္းလဲလိုက္ရပါတယ္။

“ဘ၀ဆိုတာ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းစြာ ျဖတ္သန္းျခင္းပဲ…”

 

ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔အားလပ္ခ်ိန္ေတြကို အက်ိဳးရွိစြာ အသံုးခ်မိပါတယ္။ ေက်ာင္းသြားမယ့္အခ်ိန္မွာ ေစ်းဆင္း၀ယ္၊ လမ္းေလွ်ာက္၊ ဘုရားၾကာၾကာရွိခိုးၿပီး အစားထိုးလိုက္ပါတယ္။ စာသင္မယ့္အခ်ိန္ေတြကို စာအုပ္ဆိုင္သြား၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔မုန္႔စား၊ စာအုပ္ေတြဖတ္၊ အေတြးေတြကိုခ်ေရး စတာေတြနဲ႔ ကုန္ဆံုးေစပါတယ္။ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ အတန္ၾကာေမ့ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေမြးေန႔ေတြကို ျပန္အမွတ္ရၿပီး ေမြးေန႔ဆုေတာင္းေတြကို သတိတရပို႔ျဖစ္ပါတယ္။ အေမနဲ႔ဖုန္းေျပာခ်ိန္ေတြပိုထြက္လာၿပီး အေမ့ကို ပိုဂရုစိုက္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုရက္ေတြကို ေအးခ်မ္းစြာျဖတ္သန္းေနရတာကိုလည္း သေဘာက်မိပါတယ္။

 

စိတ္ဆိုတာမ်ိဳးက အင္မတန္ေျပာင္းလဲျမန္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ေရာက္ေနရတဲ့ဘ၀ကို ၿငီးေငြ႔မိတတ္ပါတယ္။ လႈပ္ရွားရုန္းကန္ေနရၿပီး ေငြေနာက္ကို အသည္းအသန္လိုက္ေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ နယ္ၿမိဳ႔ေလးမွာ မိသားစုနဲ႔အတူေနၿပီး ေရာင့္ရဲစြာနဲ႔ ေအးခ်မ္းတည္ၿငိမ္တဲ့ ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းခ်င္မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမက နယ္မွာပဲ အေျခခ်ၿပီး ေနမလားလို႔ ေမးလာျပန္ရင္လည္း ႀကိဳးစားရင္ႀကိဳးစားသေလာက္ ပညာနဲ႔ေငြရွာႏိုင္တဲ့ ၿမိဳ႔ျပကဘ၀ကို မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။

 

ကံမေကာင္းဘူးလို႔ပဲ ဆိုရမလား၊ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကပဲ စီမံခန္႔ခြဲမႈညံ့တာလား မသိေတာ့ပါဘူး။ အဲ့ဒီဘ၀ႏွစ္ခုကို အညီအမွ်တစ္ထပ္တည္းက်ေအာင္ ျဖတ္သန္းဖို႔ အခုထက္ထိ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ တစ္ထပ္တည္းက်ခဲ့ရင္ေတာင္ ခဏပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ လႈပ္ရွားရုန္းကန္ျခင္း နဲ႔ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းစြာျဖတ္သန္းျခင္း ဆိုတဲ့ ဘ၀ႏွစ္ခုမွာ တစ္လွည့္စီေနထိုင္ရင္း ရွင္သန္ေနမိပါေတာ့တယ္။

 

မြန္မြန္

၁၅.၁၁.၂၀၁၂

မနက္ ၀၂း၀၀

လံုမေလးမြန္မြန္

About လံုမေလးမြန္မြန္

has written 160 post in this Website..

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို ကုိယ့္ရဲ႕ေမတၱာတရားကို ျပသဖို႔ ၀န္မေလးပါနဲ႔... ဘ၀ဆိုတာ တိုတုိေလးရယ္ပါ... .... CJ # 11202010