ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့…

ကားမွတ္တိုင္ေနာက္က ေၾကြက်ထားတဲ့သစ္ရြက္ေတြလဲ ေျခာက္ကပ္လုိ႔…

ႏႈတ္ခမ္းေတြလဲေျခာက္ေနတယ္… ရင္ထဲမွာဘာလိုေနမွန္းမသိတာေတာ့အမွန္ပါပဲ…

မိဘမ်က္ႏွာအိုးမည္းသုတ္တဲ့ သားဆိုးသားမိုက္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္… ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ဘ၀ကို ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ကိုယ္… ကိုယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ကိုယ္ ဘာမွန္းမသိေသးတဲ့ဘ၀တစ္ခုကိုတည္ေဆာက္မယ္ဆိုတဲ့ သူရဲေကာင္းစိတ္ဓာတ္ၾကီးအရင္းခံလို႔ လူၾကီးေတြအလစ္ ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးကို လက္မွာဆြဲျပီး ဘတ္(စ)ကားဂိတ္ကို ေျပးထြက္လာခဲ့တယ္…

“အခ်စ္ေရ… ေမာင္လာေနျပီ… ေမာင္တို႔ႏွစ္ကိုယ္တူဘ၀အတြက္…”

ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္ေတာ့ တိမ္ေတြကင္းေနတယ္… ေနမင္းကလဲ သူ႔ရဲ႕နံနက္ခင္းမွာစြမ္းအားေတြ အျပည့္… က်ဳပ္ကလဲ သူ႔စြမ္းအားေတြကို အခ်စ္အင္အားနဲ႔တု႔ံျပန္ဖို႔အသင့္… ဒါေပမယ့္ ဘ၀ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ ဘာမွန္းလားလားမွမသိ…

ေဇာ္၀င္းထြဋ္သီခ်င္းထဲကလို… “ခံစားၾကည့္အခ်စ္စြမ္းအင္မ်ား” ဆိုတာပဲသိတယ္…

ေစာင့္ေနတဲ့ (၁၂)ကားကလဲမေရာက္လာ… အိမ္က အစ္မေတာ္ ေပ်ာက္သြားတာသိရင္ အက်ိဳးနည္းရခ်ည့္…

ႏႈတ္ခမ္းေတြလဲေျခာက္ေနတယ္… ရင္ထဲမွာ စိုးရိမ္ပူပန္ေနတာေတာ့အမွန္…

“ကိုယ္မင္းနဲ႔မခြဲႏိုင္ဘူး….”

ကားသံုးစီးေလာက္ လာသြားျပီ… (၁၂)ဟီးႏိုးၾကီးကို ေမွ်ာ္ရတာေမာလွေပါ့…

ခ်စ္သူႏွင္းေျပာတဲ့ (၁၂)ၾကီးကို ေမွ်ာ္ေနတယ္… စီးေနက် အိမ္က ဒပ္ဆန္းကားေလးကိုေတာ့ သတိရမိသား…

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါေလ…

အေဖနဲ႔ အေမေရ… သားကိုခြင့္လႊတ္ပါ… သားဘ၀ကို သားေလွ်ာက္လွမ္းေတာ့မယ္ဆိုမွ အေဖေပးထားတဲ့ ကားေလးယူသြားေလာက္ေအာင္ သားမမိုက္ပါဘူး… သားမွာ ေျခလက္အစံု… အေဖတို႔သင္ေပးထားတဲ့ ပညာေတြရွိတယ္… သားဘ၀ကို သားထူေထာင္ႏိုင္မယ္လုိ႔ အေမ့သားေက်ာ္ေအာင္… ကိုယ့္ကိုကိုယ္ယံုၾကည္ပါတယ္…

သံလွ်င္က ေမာင္ေမာင္ဦးကိုလဲ စာတိုက္ကေန တစ္ပတ္ေလာက္ေစာျပီး စာထည့္ထားတယ္… မေန႔ကလဲ အိပ္ခ်ိန္းကတစ္ဆင့္ ဖုန္းဆက္ထားတယ္… ဒီမနက္ သံလွ်င္ကိုမိန္းမခိုးလာမယ္လို႔… အေသအခ်ာစီစဥ္ထားေပမယ့္ ရင္ေတာ့ပူေနတုန္း…

သီတာဆိပ္မွာလဲ… သံလွ်င္အသြားသေဘၤာေပၚကို ေမာင္ႏွံႏွစ္ေဖာ္တက္ဖို႔… အေသအခ်ာ… ခ်စ္သူႏွင္းလဲ ေစာင့္ေနေပေတာ့မယ္…

ကားက မလာေသး…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ေျပာရင္းဆိုရင္း (၁၂)ကားၾကီးထိုးဆိုက္လာျပီ…

အား… ၾကပ္လိုက္တဲ့လူေတြ… မနည္းတိုးတက္ရမယ္… ေနာက္ကားေစာင့္ဖို႔စဥ္းစားလုိက္တယ္… ေလးဘီးငွားစီးရေအာင္လဲ… အိပ္ထဲမွာပါလာတာက စုစုေပါင္း (၁၃၅)က်ပ္… ဘယ္ေတာ့အလုပ္ရျပီး ၀င္ေငြရွိမယ္မွန္းမသိေသးတဲ့ဘ၀မွာ (၁၃၅)က်ပ္ကိုလဲ…ေခၽြတာရ ေတာ့မယ္… ခ်စ္သူႏွင္းရဲ႕မ်က္ႏွာကိုေျပးျမင္လိုက္မိသည္…

ခဏေလာက္ ေက်ာ္ေအာင္ ငိုင္သြားသည္…

မထူးပါဘူး… ေမာင့္မ်က္ႏွာတစ္ရြာထင္ျပီးလိုက္မယ့္ ခ်စ္သူႏွင္း အၾကာၾကီးသေဘၤာဆိပ္မွာေစာင့္ေနရမွာ မၾကည့္ရက္လို႔ အရမ္းၾကပ္ေနေပမယ့္ ကားေပၚကို ေျပးတက္လိုက္မိတယ္…

အားပါးပါး အေတာ္ၾကပ္တာပဲ…

ကားအေပါက္၀မွာေရာက္တုန္း… ကားကလဲေမာင္းထြက္သြားျပီ… စပါယ္ယာက ကားေနာက္နားမွာ… လက္မွတ္ပိုင္းေလးမ်ား လက္ထဲကိုင္လို႔… ျပီးေတာ့ လူေတြၾကားထဲကေန ေျခဖ်ားေလးေထာက္ျပီး က်ဳပ္ကို ကားခေတာင္းတယ္… ကားခတစ္က်ပ္… ဂ်င္းေဘာင္းဘီအိတ္ထဲက ပိုက္ဆံကိုဆြဲထုတ္လိုက္တယ္…

(၉၀)တန္တစ္ရြက္နဲ႔ (၄၅)က်ပ္တန္တစ္ရြက္ အထပ္လိုက္… အေခါက္လိုက္ေလး… တစ္ရြက္နဲ႔ တစ္ရြက္ ကပ္ေနတယ္… ခြာမရဘူး…

လက္တစ္ဖက္က ကားအေပၚတန္းကို ကိုင္ထားရတယ္… ကားကလဲ ေမာင္းေနတယ္… ဒီႏွစ္ရြက္ကို ခြဲဖို႔အခက္အခဲရွိတယ္… ခ်မ္းသာတာမွ ဒါအကုန္ပဲ… ဘ၀ကို ဒီႏွစ္ရြက္နဲ႔စရမွာ… (၉၀)တန္နဲ႔ (၄၅)က်ပ္တန္ ကပ္ေနတယ္… ခြာမရဘူး…

အတင္းလုပ္လုိ႔ ျပဲသြားရင္… ကိုယ္က်ိဳးနဲျပီ… ပါလာတဲ့ေငြေၾကးဒါအကုန္ပဲ…

စပယ္ယာက လွမ္းေျပာတယ္… “ကားခ” တဲ့…

ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေျပာလိုက္ရတယ္… “ညပ္ေနလို႔ ပိုက္ဆံထုတ္မရေသးဘူးခဏေလး”လို႔…

စပယ္ယာတျခားလူေတြကို ပိုက္ဆံေကာက္ျပီး လက္မွတ္အပိုင္းေလးေတြျပန္ေပးသြားတယ္…

ေနာက္မွတ္တိုင္တစ္ခုထပ္ရပ္ပါျပီ…

ကၽြန္ေတာ္မွာ လက္တစ္ဖက္ထည္းႏွင့္ ဒီပိုက္ဆံႏွစ္ရြက္ကုိ ခြာမရပါ…

အခုျပသနာရဲ႕အစက ဒီလို…

ႏြမ္းပါးျပီး ပညာသိပ္မတတ္ရွာတဲ့ခ်စ္သူႏွင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကိုအိမ္ကသေဘာမတူဘူး… ေနာက္ဆံုး ခိုးေျပးမွရေတာ့မယ့္အေျခအေနမွာ ႀကိဳတင္စီစဥ္ရင္း တစ္လေလာက္ မုန္႔ဖိုးေတြကၽြန္ေတာ္စုထားပါတယ္… အိမ္ကလဲ ကၽြန္ေတာ္တစြတ္ထိုးလုပ္တတ္တာကို သိေလေတာ့ သတိထားေစာင့္ၾကည့္ေနတာလဲ ခံရတယ္… ရွိစုမဲ့စုေလး(၁၃၅)က်ပ္ရေတာ့ သိမ္းရဖြက္ရလြယ္ေအာင္ အရြက္ၾကီးျဖစ္တဲ့ (၉၀)တန္နဲ႔ (၄၅)က်ပ္တန္ကို လဲထားျပီး အ၀တ္စင္ေပၚက ၀တ္ျပီးသားအက်ီ ၤတစ္ထည္ရဲ႕အိပ္ထဲမွာ ဖြက္ထားခဲ့တယ္… အိမ္ကရိပ္မိမွာစိုးရိမ္လို႔…

ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ အစ္မလုပ္သူက ကၽြန္ေတာ့္အက်ီ ၤကိုေလွ်ာ္ေပးရင္း အိုက္ဒီပိုက္ဆံႏွစ္ရြက္ ေရစိုသြားတယ္… အဲဒါကို ဂရုမစိုက္မိဘဲ… ဒီအတိုင္းထပ္ထားလိုက္မိရာက ေျခာက္သြားတဲ့အခါ တစ္ရြက္နဲ႔တစ္ရြက္ထပ္ျပီး အခုလို ကားကလဲၾကပ္… လူကလဲမ်ားတဲ့အခါမွာ ခြာမရေတာ့ဘူးျဖစ္ေနတယ္…

စပါယ္ယာ လက္တစ္ဖက္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာနားေရာက္လာတယ္…

လူၾကားထဲက အသံၾကားလိုက္ရတယ္… “အစ္ကိုၾကီးကားခ”…

မွတ္တိုင္ေရာက္ေတာ့ ဆင္းတဲ့လူထက္ တက္လာတဲ့လူပိုမ်ားေတာ့ ကားကပိုၾကပ္လာျပီ…

လက္ထဲက ပိုက္ဆံႏွစ္ရြက္က ျပသနာရွာေနတယ္…

“ခဏေလးကြာ… ထုတ္မရေသးဘူး…”

ႏွဖူးကေခၽြးေတြက်လာျပီ… လူေတြကလဲတိုးၾကသည္… ေနရာတစ္ေနရာရဖို႔…

ထိုစဥ္စပါယ္ယာက “သီတာဆိပ္ မွတ္တိုင္ပါလား…”

ကၽြန္ေတာ္လွမ္းေအာ္လိုက္တယ္… “သီတာဆိပ္ပါတယ္…”

စပါယ္ယာ ကၽြန္ေတာ့နားတိုးလာသည္… စကားတစ္ခြန္းထပ္ေျပာသည္… “ကားခ”

က်ဳပ္ခြာမရေသး… ပိုက္ဆံကိုင္ထားေသာလက္အား ေထာင္ျပလုိက္သည္…

(၉၀)တန္ႏွင့္ (၄၅)က်ပ္တန္…

“အာ… အရြက္ၾကီးေတြ… ျပန္မအမ္းႏိုင္ဘူး…”

သီတာဆိပ္မွတ္တိုင္မွာ ကားရပ္ပါျပီ… ကၽြန္ေတာ္ဆင္းရေတာ့မည္… ဒီအရြက္ၾကီး ႏွစ္ရြက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒုကၡေပးေနသည္…

“အစ္ကိုသြားလဲေပးမယ္ေလ…ခဏေလးေစာင့္ပါဗ်ာ…”

စပါယ္ယာေလးက စိတ္မရွည္ေသာေလသံျဖင့္…

“ထားလိုက္ပါဗ်ာ… စီးသြားလိုက္ေတာ့…”

ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာျပီး ကားေပၚက ဆင္းလာခဲ့သည္…

မ်က္ႏွာပူမိသည္… ပထမဆံုးလိုင္းကားတိုးစီးမိသည့္ေန႔တြင္ ဒီပိုက္ဆံႏွစ္ရြက္ဒုကၡေပးျပီ…

စိတ္လဲအေတာ္ညစ္သြားမိ၏… ေနာက္ဆိုရင္ ဒီလိုပဲလိုင္းကားတိုးစီးရေတာ့မယ္… ေခါင္းထဲေတြးရင္း…

ခ်စ္သူႏွင္းကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ ေက်ာ္ေအာင္အကုန္ေမ့သြားျပီး ေျပးကာလက္ေလးကိုဆြဲလိုက္သည္…

ႏွစ္ေယာက္တစ္ဘ၀ထူေထာင္ၾကမည္…

 

“ေနာက္က်လိုက္တာေမာင္ရယ္…”

“ေနာက္က်ဆိုကြာ… ဒီမွာ ပိုက္ဆံႏွစ္ရြက္ျပသနာရွာေနလို႔…”

ကၽြန္ေတာ္ထုတ္ျပလိုက္ေသာ (၉၀)တန္ႏွင့္ (၄၅)က်ပ္တန္ကို ၾကည့္ျပီး ႏွင္းတစ္ခ်က္ျပံဳးလိုက္သည္…

“ေမာင္ရယ္… လက္လုပ္လက္စားေတြဘ၀မွာ ေငြတစ္ရာအတိေလာက္ဆိုေတာင္ အခက္အခဲရွိေနျပီ ေမာင္ရယ္… ေမာင္က ေငြတစ္ရာေက်ာ္ (၁၃၅)က်ပ္ႀကီးကိုင္ျပီး ဘတ္(စ)ကားစီးလာေတာ့ ျပသနာတက္ျပီးေပါ့… ေမာင့္ေငြကသာမာန္လူေတြလဲေပးႏိုင္တာထက္မ်ားေနတာကိုး… ဘ၀မွာ ကိုယ့္လို မျပည့္စံုတဲ့လူေတြအမ်ားၾကီးေမာင္… သူတို႔နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ဖို႔ ေမာင္ၾကိဳးစားပါဦး… ဘ၀အစမွာေပါ့ ဒီလိုပါပဲ…ေမာင္…”

ဘ၀တစ္ခုအေျပာင္းအလဲ… ဘ၀တစ္ခုအသစ္စတဲ့အခ်ိန္မွာေတြ႔ရတဲ့ သဟဇာတမျဖစ္မႈကို သက္ျပင္းခ်ျပီး ရင္ေလးမိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ… ဒီဘ၀ကို ငါေရွ႕ဆက္ႏိုင္ပါ့မလား… ဘယ္ေလာက္အခက္အခဲေတြရင္ဆိုင္ရဦးမွာလဲ…

 

“ အခ်ိန္လဲလင့္ကုန္ျပီေမာင္… သေဘၤာလက္မွတ္၀ယ္ဖို႔ သြားရေအာင္…”

“သေဘၤာလက္မွတ္…”

“ဟုတ္တယ္ေလေမာင္… ကိုေမာင္ေမာင္ဦးေတာင္ သေဘၤာဆိပ္မွာဆင္းေစာင့္မယ္ထင္ပါ့…”

“ ႏွင္းေရ… ဒီ (၁၃၅)က်ပ္အတြဲႀကီးကိစၥကို ဒီမွာေရာရွင္းႏိုင္ပါ့မလား…”

“ ေမာင္ရယ္… စိတ္မပူပါနဲ႔… ႏွင္းမွာ စုထားတဲ့ပိုက္ဆံေလးေတြပါပါတယ္… ေနာက္မွ ဒီ (၁၃၅)က်ပ္ကို လဲဖို႔ ႏွင္းစီစဥ္ေပးပါ့မယ္…”

ကၽြန္ေတာ္ သက္ျပင္းရွည္ႀကီးတစ္ခု ထပ္ခ်မိလိုက္သည္…

“ ေက်ာ္ေအာင္… ေက်ာ္ေအာင္… မင္းေရြးတဲ့… မင္းဘ၀ကို… မင္းသဟဇာတျဖစ္ေအာင္ စေလွ်ာက္ေပေတာ့…”

ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္သူႏွင္းေခၚေဆာင္ရာ လက္မွတ္၀ယ္ရာေနရာသို႔ လိုက္ပါသြားပါေတာ့သည္…

 

————————————————————————————————————————

မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္၏ေျပာျပခ်က္မ်ားျဖင့္ ၁၉၈၈ ၀န္းက်င္ မိန္းမခိုးေသာသူေဌးသားတစ္ေယာက္ဘ၀သရုပ္ေဖာ္သည္…

(ကိုဆာမိေျပာျပေသာ ခုႏွစ္အားျပင္ဆင္လိုက္ပါသည္…)

 

ခင္မင္လ်က္-

ေၾကာင္၀တုတ္

 

About ေၾကာင္၀တုတ္

ေၾကာင္၀တုတ္ has written 104 post in this Website..

တစ္ခါတစ္ေလ... ေလာကၾကီးအား ေျပာင္းျပန္ၾကည့္တတ္ေပသည္...