ေလာေလာဆယ္ နတ္ေနကုိင္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕အတြက္ေတာ့ ျပက္လုံးတစ္ခုပဲဆုိပါေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကံဆုိးသူလား။ အားငယ္သူလားဆုိတာ ကုိယ့္ကုိကိုယ္ ေ၀ခြဲလုိ႕မရဘူးျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္။ ကၽြန္ေတာ္ အေလွာင္ခံလုိက္ရပါတယ္။ မ်က္စိေရွ႕မွာ စကားလုံးေတြ အုိးနင္းခြက္နင္းနဲ႕ေပါ့။ မ်က္ႏွာထားေတြ အပ်က္ပ်က္ အယြင္းယြင္းနဲ႕ ဘယ္သူက မိတ္ေဆြ စစ္သလဲဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ မသိေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီမ်က္ႏွာက ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္း အရင္းေခါက္ေခါက္ၾကီးဆုိတာေတာ့ သိလုိက္တယ္။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ႏုတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လုိက္တယ္။ သူ ခုတ္ေနတဲ့ ကုိင္းတစ္ကုိင္းဟာ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေနမွန္း သူမွမသိဘဲကုိး။

(၁)

(အစ)

          “ဒါကေတာ့ ဖားကန္႕ကေန ေခြးေျပး ၀က္ေျပး ေျပးလာတဲ့ ငါ့ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းႀကီး ေသာ္ဇင္ေပါ့ကြာ။ မွတ္ထား ေဟ့ေကာင္ ။“

လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ရဲ႕ လူစည္ကားၿပီး ဆူညံေနတဲ့ ၀န္းက်င္မွာ သူ႕အသံက ေက်ာ္ထြက္လာတယ္။ ေဘးဘီ လက္ဖက္ရည္၀ုိင္းေတြက လည္ေစာင္းငဲ့ၾကည့္ၿပီး ကုိယ့္အထာနဲ႕ကုိယ္ မူလအေျခအေနမွာ ျပန္လည္ ၿငိမ္သက္လုိ႕။ သူေျပာတဲ့ ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ မ်က္ႏွာေပးနဲ႕ သူစိမ္းႏွစ္ေယာက္ကုိ မိတ္ဆက္ေပးျခင္းမွာ ေလွာင္သံေတြပါေနတယ္။

လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဗီဇဆုိတာ ေဖ်ာက္ေသာ္လည္း မေပ်ာက္တတ္ဘူးတဲ့။ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္အက်င့္စရုိက္နဲ႕ စကားလုံးကို ေနရာေဒသအလိုက္ ေျပာင္းလဲ မသုံးတတ္ျခင္းကုိ ကၽြန္ေတာ္ အျပစ္မျမင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္ႏွစ္ေက်ာ္ဆီက အက်င့္ဗီဇတစ္ခုဟာ ခုခ်ိန္မွာ တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္သင့္ေနၿပီလုိ႕ ယူဆမိတယ္။

“ေဟ့ေကာင္ မင္းငါ့ကုိ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ မိတ္ဆက္ေပးလုိ႕မရဘူးလား။“

“မင္းကလည္း ငါ့သူငယ္ခ်င္းႀကီးကုိ ေကာင္းေကာင္းမိတ္ဆက္ေပးေနတာပဲေလ“

“မင္း ပတ္၀န္းက်င္ အေျခအေနကုိလည္း ၾကည့္ဦးေလ။ ဒီမယ္ ငါေျပာမယ္။ ဒီလိုေျပာလုိ႕ ငါ့ကိုရွက္ေနတာလားလုိ႕ မေမးနဲ႕။ ခုခ်ိန္မွာ ငါဟာ ဘာလဲဆုိတာ မင္းျမင္တတ္ဖုိ႕ေကာင္းတယ္။“

“မင္းက စစ္ေျပးဒုကၡသယ္ႀကီးေလ.ဟား..ဟား..ဟား“

သူ႕ရယ္သံေတြ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ႀကီးထြက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျခေထာက္အစုံ မတ္တပ္ရပ္လွ်က္ အေနအထားနဲ႕ သူ႕ကုိ ေက်ာခုိင္းမိလုိက္ၿပီ။

“ေၾသာ ္လက္ဖက္ရည္ဖုိး ယူထားလုိက္ ေဟ့ေကာင္“

သူ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ မ်က္လုံးႀကီး ျပဴးၾကည့္ေနတယ္။ အဲဒီ မ်က္လုံးရဲ႕ေနာက္မွာ အေရာင္ေတြေျပာင္းလဲေနတယ္။ အဲဒီလုိပဲ ကၽြန္ေတာ္မ်က္ႏွာမွာလည္း အေရာင္ေတြ ပါးပါးေလး ေျပးလႊားေနလိမ့္မယ္ဆုိတာ ေသခ်ာပါတယ္။

(၂)

          “ ေဟ့ေကာင္ ငေသာ္ မင္းရဲ႕ ဇရပ္ကေလးကုိ ငါေရာက္ခဲ့ၿပီးၿပီ“

“အဲဒါ ဇရပ္မဟုတ္ဘူး။ ၀က္တင္းကုပ္လုိ႕ေခၚတယ္။ မသိရင္မွတ္ထားလုိက္ဦး။“

ကၽြန္ေတာ္နဲ႕အတူ ထုိင္ေနတဲ့ ခ်စ္သူေလးမ်က္ႏွာမွာ အလုိမက်မႈေတြ ေရးေရးေလး ေပၚေနတယ္။ ၿပီးေသာ အားေပးတဲ့ အၾကည့္ေတြကုိလည္း တစပ္တည္းမွာ ျမင္ေနရတယ္။

“မင္းရဲ႕ ဇရပ္ေလး အဲ ၀က္တင္းကုပ္ေလးဆီ ငါတစ္ေန႕လာခဲ့ပါဦးမယ္“

“မင္းရြာခ်င္တဲ့ ရက္မွ လာရြာလုိက္ကြာ။ မျခိမ္းပဲ ရြာတဲ့ မုိးကုိပဲ ငါက ေမွ်ာ္လင့္တယ္။ ေအး ထစ္ခ်ဳန္းျခိမ္းၿပီးမွာ မရြာတဲ့ မုိးကုိေတာ့ ငါမေမွ်ာ္တတ္ဘူး။“

“ေအးကြာ မင္းကုိ မုိးၾကိဳးပစ္ႏုိင္မွ ငါလာရြာမယ္ ဟုတ္ၿပီလား။ သြားမယ္ကြာ။“

ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူက ကၽြန္ေတာ္ကုိ ေျပာစရာရွိေနတဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ႕ ၾကည့္ေနတယ္။ မ်က္ႏွာမွာ အလုိမက်မႈေတြ ျပည့္ေနတယ္။

“ကုိ သူေျပာသြားတဲ့ ဇရပ္ဆုိတာ ကုိ အခု အလုပ္လုပ္ရင္း ခဏေနတဲ့ အိမ္ကိုေျပာတာမဟုတ္လား။“

“အင္းေလ ကုိေျပာထားသားပဲ ခု အိမ္မွာ မေနပဲ အလုပ္လုပ္တဲ့ေနရာနဲ႕ ကပ္ေနေအာင္ ကုိ တုိ႕ျခံအေနာက္က အိမ္ကေလးမွာ ေနတယ္လုိ႕။“

“ကုိ သူ႕ကုိ အျပစ္ျမင္ေနလား ဟင္“

“ဘယ္လုိေျပာရမလဲ ။ အျပစ္ျမင္တယ္ရယ္လုိ႕ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အလုိက္ကန္းဆုိးမသိတဲ့လူလုိ႕ ျမင္လာမိေနတယ္။ ဘယ္ေနရာမ်ိဳးမွာ ဘယ္လုိ စကားလုံးမ်ိဳး သုံးရမလဲဆုိတာ မသိတဲ့လူေပါ့“

“ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိ သူ႕ကုိ အျပစ္မတင္ပါနဲ႕ မမုန္းလုိက္ပါနဲ႕ေနာ္။ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆုိးကြက္ကုိ ေကာင္းကြက္ကေလးေတြ ျဖည့္ၿပီး ကုိ ၾကည္ျဖဴေပးပါ။ ခုခ်ိန္မွာ ကုိ႕အတြက္ ေရွ႕ဆက္ရမယ့္ ခြန္အားေတြေပးေနတယ္လုိ႕ပဲ ျမင္ေပးပါေနာ္။ မီ…နဲ႕ သူဟာ သူငယ္ခ်င္းေတြ။

ၿပီးေတာ့ ကုိနဲ႕လည္း သူငယ္ခ်င္းေတြ။ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ စိတ္ကေလးနဲ႕ ခြင့္လႊတ္ေပးလုိက္ပါ ကုိ။ ကုိ႕မ်က္ႏွာေပၚက အရိပ္ေတြ မီ မၾကိဳက္ခ်င္ဘူး။“

ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာေပၚက အရိပ္ေတြ။ ေမွာင္ရီပ်ိဳးစ အခ်ိန္ကေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္မ်က္ႏွာဟာလည္း မည္းမည္းေမွာင္ေနမွာေတာ့ သိလုိက္တယ္။ အဲဒီေန႕ ၾကည္ႏူးမႈဆုိတာ အခ်စ္နဲ႕ သက္ဆုိင္ျခင္းမရွိဘဲ ဘ၀နဲ႕ တုိက္ရုိက္ႀကီး သြားပတ္သက္ေနတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မၾကိဳက္လွဘူးေပါ့။

(၃)

          “ဟာ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းႀကီး လာေလကြာ ထုိင္“

ကၽြန္ေတာ့္ကုိ လွမ္းေခၚေနတဲ့ သူဟာ ခ်စ္သူေလးရဲ႕ဆုိင္ထဲမွာ ၿမိန္႕ၿမိန္႕ႀကီးထုိင္လုိ႕။ ျပံဳးၿဖီးၿဖီးမ်က္ႏွာထက္မွာ ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ မ်က္ႏွာေပးေပါင္းထည့္လုိ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခနဲ႕ေနတယ္။ သူ႕ရဲ႕ေဘးမွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ေလဒီခ်စ္သူက ျပံဳးရုံေလး ေခါင္းၿငိမ္း ႏုတ္ဆက္တယ္။

“ကုိေသာ္ ေရာက္ေနတာေတာ့ သိတယ္။ ခု ျပန္မသြားရေသးဘူးေပါ့။ ဘယ္ေတာ့ေလာက္ျပန္သြားမလဲ။“

“မေသခ်ာေသးဘူး။ ဖားကန္႕မွာ အေျခအေနေတြက ၿငိမ္ေသးတာမဟုတ္ဘူးေလ။ ခုရာသီေတာ့ မေသခ်ာသေလာက္ရွိေနၿပီ။ ျဖစ္လဲ ေနာက္ႏွစ္ေပါ့။ ခုေတာ့ အိမ္မွာ အုတ္ရုိက္ေနတယ္။“

“သိမ့္သိမ့္ကလဲ ဒီေကာင္ ေခြးေျပး ၀က္ေျပး ေျပးလာရတယ္လုိ႕ ဘယ္ျပန္သြားႏုိင္ဦးမလဲ“

“ေဇာ္“

သိမ့္သိမ့္ တစ္ခ်က္ ဟန္႕လုိက္လုိ႕ သူငယ္ခ်င္း ဇက္ကေလးပု ၿငိမ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာမွာ ဘယ္လုိ အရိပ္ေတြ ေျပးေနလုိ႕လဲ။ ခ်စ္သူရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ စုိးရိမ္ပူပန္မႈေတြရွိေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေလွာင္ေထ့ျခင္းေၾကာင့္ ခုိးလုခုလုျဖစ္ေနတယ္။

လက္ျပႏုတ္ဆက္ျပန္သြားေပမယ့္ ေနရာက ကၽြန္ေတာ္မထမိပါဘူး။ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရဲ႕ စကားလုံးေတြေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ပိျပားက်န္ေနရစ္တယ္။ လူ႕ဘ၀ရဲ႕ အႏွိမ့္ အျမင့္သေဘာတရားကုိ ကၽြန္ေတာ္လက္သင့္ခံပါတယ္။ အျမင့္ဆီမွာ ၀ဲပ်ံေနတဲ့အခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္အနားမွာ အေဖာ္သဟဲေတြ စုံလင္တယ္။ ခု ကၽြန္ေတာ္ ေျမျပင္မွာ ေျခက်င္သြားေနပါတယ္။ ခရီးေဖာ္တစ္ေယာက္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္နားမွာ ေျခစုံလာမရပ္ပါလား။ အဲ ခ်စ္သူေလးကလြဲလုိ႕ေပါ့။

(အဆုံး)

          ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မက္ေတြ ျပန္မက္လာတယ္။ ဒါဆိုရင္ အရင္ညေတြက အိပ္မက္မမက္ဘူးလားလုိ႕ ေမးလာခဲ့ရင္ အရင္ညေတြတုန္းကလည္း မက္ပါတယ္။ အိပ္မက္ေတြဟာ တစ္ညနဲ႕တစ္ည မတူပါဘူး။

ဒါေပမဲ့ ထူးထူးျခားျခား ကၽြန္ေတာ္အိပ္မက္ေတြက ကုိးရီးယားဇာတ္လမ္းတြဲေတြလုိ အခန္းဆက္နဲ႕ ဆက္မက္ေနသလုိျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီ အိပ္မက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ က်ရွဳံးမႈေတြ၊ ဆုံးရွံဳးမႈေတြရဲ႕ ျပကြက္ေတြဆုိတာ Slide Showတစ္ခုလုိ တရိပ္ရိပ္ေျပးေနတယ္။ ေနာက္ စစ္ေျပးဒုကၡသယ္ေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြ။ ထင္မွတ္မထားတဲ့ ဖားကန္႕ေက်ာက္စိမ္းေမွာ္ရဲ႕ ပဋိပကၡေတြ။ အလုပ္လက္မဲ့ကုန္တဲ့ ကုမၸဏီ၀န္ထမ္းေတြ၊ ေဒသခံေတြ။ အႏုိင္အရွံဳးႏွစ္ခုၾကားက ေျမစာပင္ေတြ။ ဒီလုိနဲ႕ အိပ္မက္က။

ရုတ္တရက္ ေပါက္ကြဲသံႀကီးနဲ႕အတူ ေသနတ္သံေတြ တဒုိင္းဒုိင္းကုိလဲၾကားလာရျပန္တယ္။ တရိပ္ရိပ္ေျပးေနတဲ့ ကားကေလးတစ္စီး ေျမနီလမ္းမေပၚမွာ တုန္႕ခနဲ႕ရပ္လုိက္ေတာ့ ကားေပၚက လူေတြ ေျပးဆင္းၾကတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပါေနတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္နားေတြ အူေနတယ္။

ေနာက္ျပကြက္တစ္ခုမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေတာင္ႀကီးတစ္လုံးကုိ ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္လုိ႕။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြမွာ လက္ရွိအေျခအေနကုိ မယုံႏုိင္တဲ့ပုံမ်ိဳး။ တစ္ခုခုကုိ လြမ္းဆြတ္ တမ္းတေနသလုိမ်ိဳး။ ကၽြန္ေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ေတာင္ေအာက္ကုိဆင္းေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ျဖတ္ေက်ာ္သြားၾကတဲ့ ဆုိင္ကယ္ေတြ၊ သုံးဘီးေတြ။ ေနာက္ လူေတြ။ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္ ေျခေထာက္ သယ္ဆင္းရာေနာက္ကုိ အလုိက္သင့္ကေလး ။

ေနာက္ထပ္ျပကြက္တစ္ခုမွာ ေသးငယ္က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အခန္းကေလးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕အတူ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေလးေယာက္ေလာက္ ပ်ာယာခပ္ေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ခရီးထြက္ဖုိ႕လား။ မေသခ်ာ။ ခရီးထြက္ဖုိ႕ဆုိရင္ေတာ့ ရွိသမွ် အထုပ္အပုိးေတြကုိ ျပင္ဆင္ေနမွာမဟုတ္။ အခန္းရဲ႕တံခါးေပါက္၀မွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကလာေျပာတယ္။

“ေျပးရေတာ့မယ္“တဲ့။

ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ႀကီး တုန္ေနသလုိပဲ။

ေနာက္ဆုံး ျပကြက္တစ္ခုမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ခႏၶာမွာ ေဘးလြယ္္အိတ္တစ္လုံး၊ ထီးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ ပြိဳင့္ဖိနပ္တစ္ရံစီးလုိ႕။ ေျမနီနီ ေျမစာပုံေတြကို စြန္႕ခြာေနခဲ့တယ္။

ညေမွာင္ေမွာင္မွာ အသံဗလံေတြကိုၾကားေနရတယ္။

“မီးေလာင္ေနၿပီ၊ ေျပးေနရၿပီ“တဲ့။

အေနာက္ေျမာက္ေတာင္ေက်ာဆီက ညေမွာင္ေမွာင္မွာ ေကာင္းကင္ထက္က လိေမၼာ္ဆီေရာင္ အလင္းတစ္ခုကုိ က်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕ျမင္ေနရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ က်ဆုံးခန္းဟာ အဲဒီအလင္းေရာင္နဲ႕အတူ ေလာင္ၿမိဳက္ခဲ့တယ္ဆုိရင္ က်န္ေနခဲ့တဲ့ သစ္ကုိင္းဟာ နတ္ေနကုိင္းျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ပါပဲ။

(၄)

          ခု ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဘာအက်ိဳးေတြ ေပးေနပါလဲ။

ဆုံးရွံဳးျခင္းဆုိတဲ့ သခၤါရ သေဘာကုိ နားလည္ပါတယ္။ မက္ေမာ တြယ္တာျခင္းဆုိတာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ဒုကၡတစ္ခုပါပဲ။

“လူတစ္ေယာက္ ေကာင္းတာေတြ မွန္သမွ် ဆက္တုိက္ျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာ ကုသုိလ္ကံအက်ိဳးေပးေနလုိ႕ပဲ။ အဲ ကုသုိလ္ကံအက်ိဳးေပး ကုန္လာၿပီဆုိရင္ေတာ့ အတိတ္ဘ၀က ျပဳခဲ့ဖူးတဲ့ အကုသုိလ္ကံေတြဟာ အက်ိဳးေပးတတ္လာတယ္။ တစ္ခုပဲ စိတ္ထဲမွာ ျဖည္ေတြးရမွာက ျဖစ္ခ်ိန္တန္လုိ႕ျဖစ္တယ္။ ပ်က္ခ်ိန္တန္လုိ႕ပ်က္တယ္လုိ႕ ေတြးရမယ္။ ျပဳခဲ့ဖူးတဲ့ အကုသုိလ္ကံ ခုခ်ိန္မွာ အက်ိဳးေပးလာတယ္လုိ႕ပဲမွတ္ပါ။ “ လို႕ မိတ္ေဆြႀကီးတစ္ေယာက္ ေျပာတယ္။

ႏွစ္သိမ့္ျခင္းတစ္စုံတစ္ရာကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိေသးလား။ ဟင့္အင္း မေသခ်ာေတာ့ဘူး။ မိတ္ေဆြေတြဆီက ဘာေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ့္လင့္မိေသးလဲ။ မေသခ်ာေတာ့ဘူး။ လူဆုိတာ တစ္ေယာက္တည္းဆုိေပမယ့္ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေဖးမျခင္းဆုိတာ တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ့ လုိအပ္ပါတယ္။

ခုခ်ိန္မွာ ဓါးထက္ထက္နဲ႕ ခုတ္ပုိင္းခံလုိက္ရတဲ့ ေနာက္ဆုံးလက္က်န္ သစ္ကုိင္းဟာ နတ္ေနကုိင္း ျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ မသိလုိက္ဘူးထင္ပါရဲ႕။

အဲဒီ သစ္ကုိင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ တြဲလြဲ ခုိေနမိတယ္ေလ။

 

ေသာ္ဇင္(လြိဳင္ေကာ္)

Date – 26th-Nov-2012

Time- 10:30Am

 

 

 

About ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္)

ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္) has written 192 post in this Website..

ရင္ဘတ္နဲ႕ခံစားၿပီးေရးတဲ့ စာေတြ တင္ျပပါရေစခင္ဗ်ား