လက္ဖမုိးနဲ႕သုတ္လုိ႕မွ ဒီမ်က္ရည္ေတြမကုန္ရင္ လက္ညိဳးနဲ႕ ေကာ္ထုတ္ပစ္လုိက္မယ္။ ဒီမ်က္ရည္ေတြက မိန္းမသားေတြရဲ႕ လက္နက္ငယ္ တစ္ခုတဲ့လား။ အလကားေျပာၾကတာ။ တကယ္လုိ႕ လက္နက္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ေတာင္ ေဖာ့ဖေယာင္းနဲ႕လုပ္ထားတဲ့ ကစားစရာ လက္နက္ တစ္ခုပဲျဖစ္လိမ့္မယ္။

၁။

ေျခာက္ဆယ္၀ပ္ မီးသီးကေလးက အခန္းထဲမွာ မိန္ပ်ပ်လင္းေနတယ္။ ဒူးေပၚေမးတင္လုိ႕ မ်က္ရည္ေတြက် ကၽြန္မငုိေနမိတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားၿပီလဲ။ အိမ္ခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ထဲ။ မေန႕က မနက္ ကၽြန္မအ၀ယ္ထြက္ရင္း အေမ့အိမ္မွာ သမီးေလးကုိ ၀င္ထားခဲ့တယ္။ ဒီေန႕ည ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း။

ကၽြန္မ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ၀င္ခဲ့တယ္။ ေမွာက္ထားတဲ့ ထမင္းအုိးကုိလွန္ၿပီး ညေနက ၀ယ္ခဲ့တဲ့ ဆန္ေလးလုံးထဲက ႏွစ္လုံးကုိ ထည့္ၿပီး ေရေဆးလုိက္တယ္။ လႊစာမီးဖုိးက မနက္ကတည္းကသိပ္ခဲ့လုိ႕ အလြယ္ေကာက္ေမႊးလုိက္ရုံ။ ကၽြန္မ ေစ်းေတာင္းထဲက ဆလားဗီးယားငါးေျခာက္ႏွစ္ေကာင္ကုိေတာ့ မီးဖုတ္ သုပ္ရုံေပါ့။ ဒါပါပဲ။ ကၽြန္မအတြက္ ညေနစာ။ အိမ္ထရံမွာခ်ိတ္ထားတဲ့ တရုတ္ျဖစ္ တုိင္ကပ္နာရီက ည ကုိးနာရီဆုိတာကုိျပေနတယ္။ ကၽြန္မ ထမင္းမစားရဲေသးပါဘူး။ ေစ်းေတာင္းထဲက ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ထုပ္ကုိ ဆြဲယူလုိက္တယ္။ ေႏြးရုံသာရွိေတာ့တဲ့ ၀က္သားတုပ္ထုိးထုပ္က ကၽြန္မကုိ ေလွာင္ျပံဳးျပံဳးေနတယ္။ ၀မ္းက တက်ဳတ္က်ဳတ္ျမည္လာတယ္။ ေအာက္အီးသည္းခံျခင္းနဲ႕ ေနသားက်ေနတဲ့ ကၽြန္မ ၀ဋ္ရွိသေလာက္ ေစာင့္လုိက္ဦးေပါ့။

“မာလြင္ ညည္း မအိပ္ေသးဘူးလား။ မနက္က်ရင္ ေစ်း၀ယ္ေစာေစာထြက္မယ္ဆုိ ။ “

“အိပ္လုိ႕မရေသးပါဘူး မခင္မာရယ္။ေတာ္ေတာ္ၾကာ သူမလာခင္ အိပ္ႏွင့္လုိ႕ ကၽြန္မကုိ ရုိက္ေနပါဦးမယ္“

“ညည္းမလဲ တစ္ဒုကၡ။ အဲဒီ လွထြန္းကလည္း တစ္ေမွာင့္။ေျပာမရဆုိမရနဲ႕။ ေအးေအးေဆးေဆး ေနေနရတာေတာင္ ဘာေတြမ်ား မေက်မနပ္ေတြျဖစ္ေနရတာလဲ မသိဘူး။“

ကၽြန္မရဲ႕မ်က္ႏွာကုိ ခင္မာက ျမင္ျဖစ္ေအာင္ျမင္သြားခဲ့တယ္။ ကၽြန္မရဲ႕မ်က္ႏွာမွာ ဘယ္လိုေတြျဖစ္ေနမွန္း ကၽြန္မမသိခ်င္ေတာ့ဘူး။

“ဟယ္ မာလြင္ရယ္။ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ။ ၾကည့္စမ္းပါဦး ညိဳမည္းေနတာပဲ။ အဲေလာက္ေတာင္လုပ္ရလား။ အဲဒီ ေသနာက် ကာလနာ ေျမြေပြးကုိက္က။ ညည္း ဘာေဆးလိမ္းထားလဲ။ ေနဦး ငါ ဒဏ္ေက် လိမ္းေဆး ေလးေျပးယူလုိက္ဦးမယ္။“

ခင္မာေတာင္ ေျပးမယူလုိက္ရပါဘူး။ ကၽြန္မက လမ္းခုလပ္မွ ျဖတ္တားလုိက္တယ္။

“ေနပါေစေတာ့ ခင္မာရယ္။ မ်က္ႏွာမွာ ဒီဒဏ္ရာေတြရလြန္းလုိ႕လည္း မနာတတ္ေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္မ ရင္ထဲမွာသာ ကုိလွထြန္းအတြက္ ဒဏ္ရာေတြ မမ်ားလာေစဖုိ႕အေရးႀကီးတယ္။“

ခင္မာ ေခါင္းကေလးရမ္းကာေနတယ္။

ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္ႏွစ္မွာက်န္ခဲ့ၿပီ။ အနမး္ႏုႏုေပးခဲ့ဖူးတဲ့ မ်က္ႏွာျပင္ထက္မွာ နာက်င္စရာဒဏ္ရာေတြ ျပည့္ႏွပ္လာခဲ့ၿပီ။ ပုလင္း၀ယ္ ဒန္၀ယ္မေလး မာလြင္ရဲ႕ရင္ထဲမွာ ရွင့္အတြက္ ေနရာေလးေတြ ေလ်ာ့ေလ်ာ့ကုန္တာ ရွင္မသိႏုိင္ပါဘူးေလ။

၂။

ဘယ္သူက ထင္လိမ့္မလဲ။ သူ အဲဒီေလာက္အထိ ေသြးဆုိးမယ္ဆုိတာ။ လူပ်ိဳတုန္းက ပိန္ပိန္ပါးပါး ေဒါင္ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ အရက္ဆိုတာ အနံ႕ေတာင္ မခံခဲ့တဲ့သူ။ ခုေတာ့လည္း ပုလင္းခါးၾကားထုိးလုိ႕ ကၽြန္မက သူ႕မယားမဟုတ္ေတာ့။ သူရာက မယား။ ကၽြန္မက ကၽြန္လုိ႕ အမ်ားကေျပာကုန္ၾကၿပီ။

သူတကာေယာက်ာ္းေတြ သူ႕လို႕ပဲ ေသာက္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ေလာက္ေသြးမဆုိး။ သူ အရက္ေသာက္လာတဲ့ရက္ေတြကုိ ကၽြန္မေၾကာက္ပါတယ္။ အရက္ေသာက္လာၿပီဆုိရင္ ကၽြန္မကုိ ျပႆနာရွာၿပီး ရုိက္တတ္လာတယ္။ မနက္လင္းေတာ့ သူမဟုတ္သလုိ ေတာင္းပန္ရွာတယ္။

“ကုိ ေတာင္းပန္ပါတယ္ကြ.။ တစ္အားႀကီးမူးေနလုိ႕ရုိက္မိတာပါ ခြင့္လြတ္ပါ မိန္းမ ေနာ္ ေနာ္။ေနာ္လို႕“

ေနာ္လုိ႕ဆုိတဲ့ စကားဆုံးတာနဲ႕ ကၽြန္မကလည္း ႏွစ္ခါေတာင္မေခ်ာ့လုိက္ရ။ သူ႕ရဲ႕ ေပ်ာ့ရႊဲေနတဲ့ ေခ်ာသံေအာက္မွာ အနမ္းၾကမ္းၾကမ္းေတြကုိ ကၽြန္မ ႏုတ္ခမ္းထက္မွာ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးရလိုက္တာနဲ႕ ဒဏ္ရာေတြဆုိတာ ယူပစ္သလုိ ေပ်ာက္ခဲ့ရတယ္။ သူ႕အလုပ္က ပန္းရံအေခ်ာ။ တစ္ေန႕ ငါးေထာင္ရတယ္။ ကၽြန္မက ပုလင္း၀ယ္ဒန္၀ယ္သယ္။ အ၀ယ္မျဖစ္တဲ့ရက္ေတြလည္းရွိ ျဖစ္တဲ့ရက္ေတြလည္းရွိ။ သူနဲ႕အိမ္ေထာင္က်ၿပီး တစ္ႏွစ္ေလာက္ေနေတာ့ သမီးေလး သီရိကုိေမြးတယ္။  အဲဒီသမီးေလး သီရိ တစ္ႏွစ္သမီးေလာက္မွာပဲ သူ ေဖာက္လာတယ္။ ေစ်းဖိတ္ရက္ေတြမွာ သူ ပုိက္ဆံထုတ္ရတယ္။ အိမ္အျပန္လမ္းမွာ သူ႕ေျခလွမ္းေတြ ယိႈင္တုိင္တုိင္ျဖစ္လာတယ္။ အစကေတာ့ အလုပ္ပင္ပန္းလုိ႕ေသာက္တာပဲေလဆုိၿပီး ကၽြန္မ ခြင့္လႊတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသာက္ေလ ေသာက္ေလ ငတ္မေျပျဖစ္လာတဲ့သူက အိမ္ကုိေတာင္ ပုလင္းေတြ ဆြဲလာတတ္ၿပီ။ သူတကာေတြလုိ ခ်က္အရက္ေတြေသာက္တာမဟုတ္။ ရမ္တဲ့၊ ၀ီစကီတဲ့။

စဥ္းစားလုိ႕ကုိမရဘူး။ အဲဒီ ရမ္ေတြ ၊၀ီစကီေတြဆိုတာ ေစ်းႀကီးတယ္။ သူ႕တစ္ပတ္လုပ္ခက သူ႕အရက္ဖုိးနဲ႕တင္ကုန္တာပဲ။ ေနာက္ သူအလုပ္မလုပ္ေတာ့ဘူး။ မလုပ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အရက္ကၽြန္ျဖစ္သြားၿပီး။ အဲဒီအခ်ိန္ကစလုိ႕ ကၽြန္မကုိ အရက္ဖုိးေတာင္း။ မရရင္ ရုိက္။

ကၽြန္မ ရွက္တယ္။ ကၽြန္မ ရွက္တတ္ပါေသးတယ္။ မနက္ေစ်း၀ယ္ထြက္တဲ့အခါ ဖူးေယာင္ေနတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႕။ ဒါေတြ သူမသိပါဘူး။ ကၽြန္မအတြက္ ပုလင္း၀ယ္ဒုိင္ႀကီးေတြဆီကေန အိမ္အျပန္ခရီးမွာ အလုပ္တစ္ခုပုိလာတယ္။ ကၽြန္မနဲ႕သမီးအတြက္ ဘာမွမပါရင္ေန။ သူ႕အတြက္ေတာ့ ရမ္စိတ္ျပားကေလးတစ္ျပားေလာက္ေတာ့ ၀ယ္ကုိ၀ယ္လာရေတာ့တယ္။ အေရာင္းအ၀ယ္မျဖစ္လုိ႕ မပါလာတဲ့ရက္ေတြဆုိရင္

“မာလြင္ ….မာလြင္“

“လာၿပီ ကုိ….“

“ဘယ္မွာလဲ ပုလင္း.. “

“ဒီေန႕ အေရာင္းအ၀ယ္မေကာင္းလုိ႕ သိပ္လည္းမျမတ္လုိ႕ေလ မ၀ယ္လာခဲ့ဘူး“

“မင္းတုိ႕မိန္းမေတြ စကားတတ္တုိင္း ငါ့လာမလိမ္နဲ႕။ ေဘးကဟာေတြကလည္း ေျမွာက္ထုိးပင့္ေကာ္ၾက။ သူမ်ားလင္မယားၾကားထဲ ေတာ္ေတာ္၀င္ခ်င္ၾကဟုတ္လား။ ငါလုပ္ထည့္လုိက္ရ ေသေတာ့မယ္။ၾကည္ဦး ဒါက ဘာေတြလဲ။ ဆန္နဲ႕ဟင္းခ်က္စရာေတြေတာ့ပါလာတယ္။ ရမ္ျပားေတာ့ ပါမလာဘူး။ မင္းတုိ႕ သားအမိ ငတ္ဖုိ႕ေတာ့ ပါလာတဲ့ဟုတ္လား။ ၀ယ္လာခ်င္ဦးကြာ။ ကဲကြာ။“

“မလုပ္နဲ႕ေလ..ကုိ…“

“ငါ့လာမဆြဲနဲ႕ သြားစမ္းကြာ“

သမီးေလး ငုိေနပါၿပီ။ကၽြန္မကုိ ရုိက္ေနတာ သမီးေလး ျမင္ေနရတယ္။ အိမ္ေရွ႕ေျမသလင္းမွာ ပ်ံ႕က်ဲေနတဲ့ ဆန္ေတြနဲ႕ ကန္စြန္းရြက္စီးကေလးေတြက ရစရာမရွိေတာ့။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကုိ ေစာ္ကားၿပီး ကၽြန္မကုိ ႏွိပ္စက္ေနလို႕ အိမ္နီးခ်င္းေတြက ေတာက္တစ္ေခါက္ေခါက္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူက ၀င္ဆြဲရဲေသးလုိ႕လဲ။

ကၽြန္မရင္ခြင္ထဲက သမီးေလး ငိုေနတုန္း။

“ေမေမ ေဖေဖက ေမေမ့ကုိ ခဏခဏရုိက္တာ ဘာျဖစ္လုိ႕လဲဟင္“

ဒီေမးခြန္းကုိ ကၽြန္မမေျဖတတ္ပါဘူး။ မ်က္၀န္းကေန မ်က္ရည္ေတြ ေတြေတြၾကီးက်ေနတာပဲ သိတယ္။

တစ္ခ်ိန္က ခ်စ္ပါတယ္ဆုိတာ။ ဒီလုိရုိက္ဖုိ႕လား ကုိ။

၃။

“ေမေမ့ဆီမွာ သမီးေလး သီရိကုိ ထားခ်င္တယ္။“

ကၽြန္မ ေမေမ အင္းမလုပ္ အဲမလုပ္နဲ႕ မ်က္နာၾကီးက တင္းမာေနတယ္။ ကၽြန္မ ေခါင္းကေလးကုိ ငုံထားမိပါတယ္။ ကၽြန္မ မ်က္ႏွာထက္က အညိဳအမည္းေတြကုိ ေမေမျမင္ၿပီးၿပီပဲ။ ေမေမ ကၽြန္မသတင္းကုိၾကားလိမ့္မယ္။ သားမက္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆုိးသြမ္းျခင္းကုိ သိေနလိမ့္မယ္။

“လင္ဆုိးမယားျဖစ္ေနၿပီမုိ႕လား။ အမုိက္မ။ သမီးအငယ္ဆုံးေလးမုိ႕အလုိလုိက္ထားမိပါတယ္။ ကုိယ့္အိမ္ကုိ ပန္းရံလာလုပ္တဲ့ သူကုိမွ ၾကိဳက္ မုိက္မုိက္ႀကီးလုိက္သြားလုိက္တာ။ ခုေတာ့ ညည္းခ်စ္လွပါၿပီဆုိတဲ့ ေယာက်ာ္းက အရုိးကြဲေအာင္ရုိက္ေနၿပီေလ။ မနာဘူးလား။ အသည္းေတြ မနာဘူးလားဟဲ့။“

ကၽြန္မအသည္းမွာ အသားမာေတြ တက္ေနၿပီ ေမေမလို႕ေတာ့ ကၽြန္မ ျပန္မေျပာမိပါ။

“ခုေတာ့ ပုလင္း၀ယ္ ဒန္၀ယ္သယ္တဲ့။ အရပ္ကေတာ့ ငါ့ကုိ မိန္းမၾကမ္းၾကီးေပါ့။ သမီးတစ္ေယာက္လုံး လမ္းေဘးေစ်းသယ္ျဖစ္တာေတာင္ လွည့္မၾကည့္တဲ့ မိခင္ရယ္လုိ႕ လက္ညိဳးေတြထိုးလုိ႕။ မိဘ မ်က္ႏွာ အုိးမည္းသုတ္ရုံတင္မကဘူး။ မီးေသြးျဖစ္ေအာင္ ညည္းလုပ္ခဲ့တာ။ ငါေလ ငါ့ရင္ေတြ နာလြန္းလုိ႕ေအ။ ကဲ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ညည္းေယာက်ာ္းကုိ ကြာမလားေျပာ“

ကၽြန္မရင္ထဲမွာ အေျဖမရွိပါဘူး။ တည္မိတဲ့ ဘုရား ခုခ်ိန္မွာ လင္းတပဲ နားနား။ မိန္းမတစ္ေယာက္အတြက္ အိမ္ေထာင္ပ်က္ဘ၀ဆုိတာ ေတာင္းတအပ္တဲ့အရာမဟုတ္ဘူးေလ။ တစ္ခုလပ္ဆုိတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႕ ကၽြန္မ ေက်ာ့ေက်ာ့ရွင္းရွင္းေလး အေမ့အိမ္မွာ ၀င္မခုိခ်င္ပါဘူး။

“သမီးေလး သီရိကုိတာ ေမေမတုိ႕ဆီ အပ္ခဲ့ပါတယ္ေမေမရယ္။ သမီး ဘ၀နဲ႕ သမီးကံသာ မွတ္လုိက္ပါေတာ့။ ျပန္ဦးမယ္ ေစ်း၀ယ္ထြက္ရဦးမွာမုိ႕။ သမီး သီရိ“

“ရွင္ ေမေမ“

“ ဘြားဘြားရဲ႕ အိမ္မွာ ေကာင္းေကာင္းေနေနာ္ ။ ဘြားဘြား ေျပာသမွ် နားေထာင္။ စာမွန္မွန္က်က္ ၾကားလား။ ေမေမ မၾကာမၾကာလာၿပီး မုန္႕ဖုိးေပးမယ္။ ေဒၚေဒၚေတြရဲ႕ စကားလည္းနားေထာင္။ သမီး ေမေမနဲ႕အတူတူေနရင္ သမီးေဖေဖရုိက္လိမ့္မယ္။ ၾကားလား။“

သမီးေလး မ်က္ရည္၀ဲေနတယ္။ ကၽြန္မ မ်က္၀န္းမွာေရာ….၀ုိးတ၀ါးပဲေလ။

ေမေမက မ်က္ရည္ေလး စုိ႕ေနရုံသာ။ ေမေမ ထိန္းေနတာ ကၽြန္မသိပါတယ္။ ကၽြန္မ အစ္မေတြက ေစ်းဖုိးဆုိၿပီး ပုိက္ဆံ တစ္ေသာင္းေပးတယ္။ ေမေမက

“ညည္းမ်က္ႏွာ ေဆးထည့္ဖုိ႕ ေရာ့ ယူသြား“ဆုိၿပီး တစ္ေသာင္းထပ္ေပးတယ္။ ကၽြန္မ ပုိက္ဆံအိတ္ ႏြမ္းႏြမ္းေလးထဲမွာ ဘာမွ မရွိတဲ့အတြက္ အသာလက္ခံရုံသာ။ ေဖေဖ ကၽြန္မကုိ စိမ္းစိမ္းၾကီးၾကည့္ေနတယ္။ ဂ်ာနယ္ဖတ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ကၽြန္မနဲ႕ေမေမနဲ႕ေျပာေနၾကတဲ့ စကားေတြကုိ နားစြင့္ေနလိမ့္မယ္ဆုိတာ သိတယ္။ ေဖေဖကုိေတာ့ ကၽြန္မ စကားမေျပာရဲဘူး။ ေစ်းေတာင္းကေလးယူၿပီး ဒီကေန႕အတြက္ အစ္မေတြနဲ႕ ေမေမေပးတဲ့ ပုိက္ဆံႏွစ္ေသာင္းကုိ အရင္းလုပ္ေစ်း၀ယ္ထြက္ရဦးမယ္။

ေဖေဖနားမွာထုိင္ခ်ၿပီး လက္အုပ္ခ်ီ ကန္ေတာ့လုိက္တယ္။

တစ္ခ်ိန္က မိဘေတြ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ ျပဳလုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ အျပစ္ေတြကုိ ၀န္ခ်ေတာင္းပန္တာပါ ေဖေဖ။

၄။

“ခလြမ္း.. “

“ရွင္ ကၽြန္မ ေစတနာကုိ မေစာ္ကားနဲ႕“

“မင္းကမ်ားငါ့ကုိ ျပန္ေအာ္ေနတယ္ ။ ဘယ္လင့္အားကုိးနဲ႕လဲ ကဲကြာကဲကြာ“

အိမ္ထဲမွာ ပစၥည္းေတြ ၀ုန္းဒုိင္းက်ဲေနၿပီ ေခြေခါက္လဲေနတဲ့ ကၽြန္မကုိ ခင္မာက ေျပးလာၿပီး ထူတယ္။ မ်က္ရည္ေတြ တလိမ့္လိမ့္က်လာၿပီး ငုိဖုိ႕ပဲ သိတဲ့ ကၽြန္မက သူေျပာသမွ် ငုံခံၿပီး သူလုပ္သမွ် ခံေနရတဲ့ဘ၀။ မ်က္ရည္ေတြကုိ လက္ဖမုိးနဲ႕ သုတ္တယ္။ ထမီကုိျပန္ျပင္၀တ္တယ္။ ျဖည္ေလ်ာ့ေနတံ ဆံပင္ ဆုတ္ဖြာဖြာကုိ ျပန္ျပင္ထုံးတယ္။

ခင္မာက

“နင္ေတာ္ေလာက္ၿပီထင္တယ္ေနာ္ လွထြန္း။ ငါတုိ႕ၾကည့္ေနတယ္ဆုိတာ အေကာင္းမွတ္မေနနဲ႕။ မာလြင္ကုိ နင္ႏွိပ္စက္ေနတာေတြရပ္ေတာ့။ “

“…………..ေကာင္မ လာမရွည္နဲ႕။ နင္ ေျမွာက္ပင့္လုိ႕ ငါ့မိန္းမ ရဲတင္းလာတာ ငါမသိဘူးမွတ္ေနလုိ႕လား။ ေဟ့ ဘယ္သူ႕ကုိမွာ ေသာက္ဂရုမစုိက္လုိ႕ ရုိက္တယ္ကြာ။ ဘာျဖစ္လဲ။ ဘယ္သူ႕ကုိ ေသာက္ဂရုစုိက္ရဦးမလဲ။ ရုိက္တယ္…..ဖယ္ ခင္မာ ဒီေကာင္မကုိ ဒီေန႕ အေသသတ္မယ္“

“ဟဲ့ လွထြန္း..ေျပာေနတာမရဘူးလား။ မဖယ္ႏုိင္ဘူး…လွထြန္း ေျပာေနတာမရဘူးလား“

အိမ္နီးခ်င္းေတြ မေနႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ေယာက်ာ္းသားေတြ ဒုတ္ဆြဲ ဓါးဆြဲကုန္ၿပီ။ ၀ုိင္းထဲကို ၀င္လာၾကၿပီ။ ကၽြန္မ ဘာလုပ္ရမလဲ။ ကၽြန္မ ဘာလုပ္ရမလဲ။ ဆုံးျဖတ္ခ်က္က ဘာလဲ။ မိန္းမသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ရည္ဆုိတာ လက္နက္တစ္ခုတဲ့။

“ေဟ့ေကာင္ ခ်လုိက္စမ္း။ ဘာလဲကြာ အရပ္ထဲလာၿပီး မိန္းမတစ္ေယာက္ကုိ ေခြးရုိက္ ႏြားရုိက္ရုိက္ေနတာ။ ရွာလည္းေကၽြးရေသး။ ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ပဲ ထုိင္စားေနတဲ့ေကာင္။ ခ်ကြာ။ ေခါင္းကြဲေအာင္တာခ်။“

၀ုန္း။ ဒုိင္းနဲ႕ ကၽြန္မ အိမ္ကေလး တစ္သိမ့္သိမ့္တုန္ေနတယ္။ ခင္မာကုိဖက္ၿပီး ကၽြန္မ ငုိေနရုံသာ။ မ်က္၀န္းထဲမွာ ဒုတ္၊ဓါးဆြဲၿပီး ၀င္လာတဲ့ ေယာက်ာ္းသားေတြထဲက လူတစ္ေယာက္ ကုိလွထြန္းကုိ တစ္ခ်က္ရုိက္ခ်လုိက္တယ္။ ေသြးေတြ ျဖာခနဲ။ ကၽြန္မ မ်က္၀န္းကုိ မွိတ္ခ်လုိက္ပါတယ္။

အေျခအေနက ပကတိအၿငိမ္။ ထမီကုိ ဆန္႕ဆန္႕ရန္႕ရန္႕လုပ္ၿပီး ကၽြန္မ မတ္တပ္ထလုိက္တယ္။ ခင္မာက ကၽြန္မကုိ တြဲလုိ႕။ ကၽြန္မ အရုိးေတြ က်ိဳးေၾကကုန္ၿပီလား။ နာက်င္တာကုိ ကၽြန္မ မသိဘူး။ ကၽြန္မ သူ႕ကုိ ေျပာခ်င္တာေတြ တပုံတပင္ႀကီးရွိေနတယ္။ သူ မသြားခင္ေလးမွာေပါ့။ ေမေမနဲ႕ေဖေဖအျပင္ အစ္မေတြ ေဆြမ်ိဳးေတြ ကၽြန္မ အိမ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာျပည့္ေနတယ္။

မိန္းမသားတစ္ေယာက္ကုိ ႏုိင္ထက္စီးနင္းျပဳေနပါတယ္ဆုိၿပီး အိမ္နီးခ်င္းေတြက အမ်ိဳးသမီးေရးရာေရာ ရပ္ကြက္ကုိေရာ ရဲစခန္းကုိပါတုိင္လုိက္တယ္။ ကၽြန္မ အတြက္ သက္ေသေတြက အိမ္နီးခ်င္းေတြ တပုံတပင္ႀကီး။ ေနာက္ မ်က္ႏွာထက္က ဒဏ္ရာေတြအျပင္ တစ္ကုိယ္လုံးမွာ ထမ္းပုိးဒဏ္ေၾကာင့္ထင္းေနတဲ့ အရွိဳးရာေတြ။

လူႀကီးေတြ ေခၚရာေနာက္ သူ မပါခင္ေလးမွာ ကၽြန္မတားလုိက္တယ္။

“ခဏေနၾကပါဦး“

သူေရာ လူႀကီးေတြေရာ ကၽြန္မကုိ လွည့္ၾကည့္တယ္။ ကၽြန္မ လူႀကီးေတြအနားကုိ တေရြ႕ေရြ႕သြားေတာ့ ခင္မာက တြဲပို႕တယ္။ အနားေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မ ေျမျပင္ကုိ ထုိင္ခ်လုိက္တယ္။ ေခြေခြေခါက္ေခါက္ ပဆစ္တုတ္ကေလးနဲ႕ လက္အုပ္ကေလးခ်ီလုိက္တယ္။ သူ အ့ံၾသေနလိမ့္မယ္။ အဲလုိပဲ အားလုံးလည္း အံ့ၾသေနလိမ့္မယ္။ လက္အုပ္ခ်ီေနရင္းက

“ကုိ ကၽြန္မ ကုိ႕အေပၚ ဘယ္လုိ အျပစ္ေတြ က်ဴးလြန္ခဲ့ဖူးသလဲမသိေပမယ့္ တစ္စုံတစ္ခုေသာ အျပစ္ကုိလုပ္မိခဲ့ရင္ ဒီေနရာမွာ ခြင့္လႊတ္ေပးပါ။ တကယ္လုိ က်ဴးလြန္ခဲ့တာမရွိဘူးဆုိရင္ ကၽြန္မ ၀ဋ္ေၾကြးလုိ႕ မွတ္ယူထားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မ ခ်စ္လုိ႕ အိမ္နဲ႕ဆန္႕က်င္ၿပီး လက္ထပ္ေပါင္းသင္းခဲ့တဲ့ ေယာက်ာ္းကုိ ခုလည္း ကၽြန္မ မမုန္းဘူး ကုိ။ ကၽြန္မအတြက္ လင္ဆုိတာ အိမ္ေထာင္ဦးစီးပါ။ အိမ္ဦးနတ္ပါ။ သမီးေလး သီရိအတြက္ ဖခင္တစ္ေယာက္ပါ။ ကုိ႕ရင္ထဲမွာ ကၽြန္မနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး မေက်မလည္တာမ်ားရွိခဲ့ရင္ ခြင့္လႊတ္ေပးခဲ့ပါ။ ေစာေစာကအေျခအေနအထိ ကၽြန္မ ကုိ႕ကုိ ကာယကံျဖင့္ ျဖစ္ေစ၊ ၀ဇီကံျဖင့္ ျဖစ္ေစ၊ မေနာကံျဖင့္ ျဖစ္ေစ ျပစ္မွားမိခဲ့တာေတြကုိ ခြင့္လႊတ္ေပးခဲ့ပါ။

ကုိ ထြက္လာတဲ့အထိ ဇနီးမယားေကာင္းပီပီသသနဲ႕ ေစာင့္ေနမယ္ ကုိ။ ကုိ႕အတြက္ ကၽြန္မ ရွိသလုိ ။ သမီးေလး သီရိရွိတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ကၽြန္မဘ၀ထဲက ကုိ ထြက္သြားလုိ႕မရသလုိ ကုိ႕ကုိလဲ မေမာင္းထုတ္ပါဘူး။         ကၽြန္မ ထူေထာင္ခဲ့မိတဲ့ အိမ္ေထာင္တစ္ခုကုိ ေသတပန္ သက္တဆုံးအထိ ခုိင္မာေအာင္ တည္ေဆာက္သြားမယ္။ ထိန္းသိမ္းသြားမယ္။

ကုိ တစ္ခုပဲ ျပန္ေတြးၾကည့္ေပးပါ။

ကုိ ခ်စ္လုိ႕ယူခဲ့တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ရင္ထဲကုိ အနီးဆုံးျဖစ္တဲ့ ကုိပဲ နားလည္တတ္ခဲ့တယ္ဆိုတာေလ။ တစ္ခုပဲ ေမးခ်င္ပါတယ္ ကုိ။ ကုိက မုန္းၿပီလို႕ သတ္မွတ္လိုက္ၿပီဆုိရင္ ကုိ႕ဘ၀ထဲကေန ကၽြန္မ ထြက္ခြာသြားေပးဖုိ႕အဆင့္သင့္ပါပဲလုိ႕။ ကုိ႕ကုိေလ..ကၽြန္မ..ကၽြန္မ. “

စကားလုံးေတြ ကုန္ၿပီလား။ အသံေတြ မထြက္ေတာ့ဘူး။ ငုိခ်င္ေနတာပဲ သိတယ္။ လက္အုပ္ကေလးခ်ီၿပီး ေျမျပင္ေပၚ ဦးသုံးၾကိမ္ခ်လုိက္တယ္။ သူ႕ေျခဖမုိးေလးကုိ နဖူးေလးနဲ႕ထိလုိက္တယ္။ ကၽြန္မ သူ႕ကုိ ေမာ့ၾကည့္လုိက္တယ္။

သူ႕ မ်က္၀န္းမွာ မ်က္ရည္ေတြ ရႊဲလုိ႕ပါလား။

 

ေသာ္ဇင္(လြိဳင္ေကာ္)

Date-27th-Nov-2012

Time-11:08Am

About ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္)

ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္) has written 192 post in this Website..

ရင္ဘတ္နဲ႕ခံစားၿပီးေရးတဲ့ စာေတြ တင္ျပပါရေစခင္ဗ်ား