“ ကုိင္ထားတာေတြမ်ားေနေတာ႔ လြတ္မက်ခင္ လႊတ္ခ်ေပးရင္ေကာငး္မယ္”

 

မနက္အလုပ္လာတဲ႔အခ်ိန္မီးပြဳိင္႔အေရာက္ မဂၤလာေဆာင္လွည္႔လာတာနဲ႔ၾကဳံေတာ႔ ရပ္ေစာင္႔ေနရပါတယ္။

မဂၤလာေဆာင္လွည္႔ရင္ အလွဴလွည္႔ရင္ အသုဘခ်လာရင္ သူတုိ႔ကိုဦးစားေပးျပီး ဆန္႔က်င္ဘက္ယာဥ္ေၾကာေတြ

ကုိ လမး္ခဏပိတ္ေပးထားတတ္ပါတယ္။

ယာဥ္ထိန္းက ပိတ္မေပးရင္လည္း ေရွ႔ေျပးဆုိင္ကယ္သုံးေလးစီးက ခပ္တည္တည္နဲ႔လမး္ကုိ ကန္႔လတ္ျဖတ္ျပီး

ရပ္ထားလုိက္တာပါဘဲ။

“မည္သူမွ်မ၀င္ရ”ဆုိတဲ႔ဒီဇုိင္းနဲ႔ေပါ႔။

အုပ္စုလုိက္တန္းစီလွည္႔လာရင္ သာမန္လမ္းသြားလမး္လာေတြရပ္ေပးရတယ္ဆုိတာ ထုံးစံလုိျဖစ္ေနပါတယ္။

အဲေတာ႔က်န္တဲ႔လူက အလုပ္ဘယ္ေလာက္ရွိရွိ ဘယ္ေလာက္အေရးၾကီးၾကီး လွည္႔လာတဲ႔

ယာဥ္တန္းမဆုံး မျခင္းရပ္ေစာင္႔ေနရတာ ကေတာ႔ အျမဲတမ္းလုိလုိျဖစ္ေနပါတယ္။

မနက္(၈)နာရီပါတ္၀န္းက်င္ဆုိတာ ေက်ာငး္သြားေစ်းသြားအလုပ္သြားတတ္တဲ႔အခ်ိန္

တနည္းအားျဖင္႔အခ်ိန္ကိုက္လုပ္ေဆာင္ၾကရတဲ႔အခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလုိ အခ်ိန္မ်ဳိးၾကီးမွာ  အလွဴျဖစ္ျဖစ္ မဂၤလာေဆာင္ျဖစ္ျဖစ ္လွည႔္လာတာမ်ား ႏွစ္ခုသုံးခုနဲ႔ဆက္တုိက္ ၾကဳံရင္လုိရာခရီးကို

အခ်ိန္မီမေရာက္နုိင္တာအေသအခ်ာ။

ရုံးသမား ေစ်းသမားလဲအခ်ိန္မီွမေရာက္ ကေလးမ်ားလဲေက်ာင္းေနာက္က်ေပါ႔။

အခုလုိသီတင္းကြ်တ္ျပီးစရက္မ်ားမွာေတာ႔ မဂၤလာေဆာင္ေတြက

ပူလြန္းလုိ႔ တြင္းထဲက ထြက္လာတဲ႔ ပုရစ္မ်ားလုိ အလုအယက္ တန္းစီလုိ႔ေဆာင္လုိက္ၾကတာ

အိမ္ေရာက္လာတဲ႔ ဖိတ္စာေတြကို က မနည္းပါဘူး။

 

မဂၤလာေဆာင္ကားတန္းကို ေစာင္႔ေနတုန္းမွာဘဲ လွည္႔လာတဲ႔  ေရွ႔ေျပး ဆုိင္ကယ္တစ္စီးက ေရွ႔ဘီးေထာင္ျပီးစီးျပပါေတာ႔တယ္။

သူ႔ေနာက္ကလုိက္တဲ႔ေကာင္ေလးကေတာ႔ ဖိနပ္ကို ကတၱရာလမ္းနဲ႔ေလ်ာတုိက္ျပီးလုိက္ေပါ႔။

အေတာ္ေ၀းေ၀းေရာက္မွ ဘီးေထာင္စီးတာကိုျပန္ခ်ပါတယ္။

အဲလုိဆုိင္ကယ္ေရွ႔ဘီးေထာင္စီးတာျမင္ရေတာ႔ ျပဳတ္မ်ားက်ျပီး လဲမ်ားလဲခဲ႔ရင္ဆုိျပီးစိတ္ပူေနေပမယ္႔

သူကေတာ႔ တကယ္႔ဆရာၾကီးဒီဇုိင္းနဲ႔ပါဘဲ။

အဲဒီဆုိင္ကယ္နဲ႔ေဘးခ်င္းယွဥ္ပါလာတဲ႔ ယာဥ္ေတြကေတာ႔ ရင္တမမနဲ႔ေပါ႔။

 

မန္းေလးမွာ အလွဴ မဂၤလာေဆာင္ ဘာသာေရးအခမ္းအနားနဲ႔နာေရး အတြက္ဆုိရင္ ေရွ႔ေျပးဆုိင္ကယ္

အုပ္စု က မပါမျဖစ္ပါဘဲ။

အနည္းဆုံး ၁၀စီးေလာက္ကေန အစီး၂၀-၃၀ ထိပါတတ္ပါတယ္။

ဆုိင္ကယ္ကလဲ တရုပ္ဆုိင္ကယ္ ယုိးဒယားဆုိင္ကယ္

ဂ်ပန္ဆုိင္ကယ္ ရုပ္ဆုိး ငါးရုိး ဒုိ ကလစ္ ထရက္ကာ   ဆုိင္ကယ္မ်ဳးိစုံ။

စီးလာတဲ႔လူငယ္လူၾကီးလူလတ္ မတူညီတဲ႔ အရြယ္ေပါင္းစုံ။

တူညီတာ တစ္ခုကေတာ႔ ဘယ္သူမွ ဆုိင္ကယ္ဦးထုပ္ေဆာင္းမထားတာပါဘဲ။

အုုပ္စုလုိက္ၾကီးေမာင္းခ်င္သလုိေမာင္း တဲ႔အျပင္သူတုိ႔သြားတဲ႔လမး္မွာေတြ႔သမ်ွယာဥ္ကုိလဲ

လမး္ဖယ္ခုိင္းလုိ႔ဖယ္ခုိင္း ရပ္လုိ႔ရပ္ခုိင္းနဲ႔ သူတုိ႔စိတ္တုိင္းက်စီမံပါေတာ႔တယ္။

ဆုိင္ကယ္မွန္ေထာင္မွာအလံေလးခ်ည္ထားျပီးရင္ ဘာလုပ္လုပ္ လုပ္ခ်င္သလုိလုပ္ခြင္႔ရတယ္လို႔

သေဘာထားၾကပါတယ္။

တကယ္ေတာ႔ဒါကလဲ ေခါက္ရုိးက်ဳိးသြားတဲ႔  စိတ္ဓါတ္ ဆုိး တစ္ခုလုိ႔ေျပာနုိ္င္ပါတယ္။

ခပ္ရွင္းရွင္းေျပာရင္ေတာ႔ အခြင္႔အေရးယူတတ္တဲ႔စိတ္ကိုေဖာ္ျပေနတာပါဘဲ။

အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုခုတြက္လုပ္ေပးရရင္ ယူနီေဖာင္းေလးမ်ား၀တ္လုိက္ရင္ သူမ်ားကိုဗုိလ္က်ခ်င္တဲ႔စိတ္ကေလး

ကလြန္ခဲ႔ေသာႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက စြဲကပ္လာတဲ႔အက်င္႔ဆုိးလုိ႔ေျပာနုိ္င္ပါတယ္။

 

က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားဟာ အုပ္စုေလးတစ္ခုရယ္လုိ႔ျဖစ္လာရင္ အခြင္႔အေရးယူတတ္တဲ႔စိတ္ရွိတာကို

အျမဲလုိလုိျမင္ေတြ႔ေနရပါတယ္။

တစ္ခုခုျဖစ္လုိက္ျပန္ရင္လဲ မွားတာမွန္တာအသာထားကုိယ္ပါ၀င္တဲ႔ အစုအဖြဲ႔ဘက္ကေနျပီး က်ီးကန္းမ်ားလုိ၀ုိင္းအာလုိက္ရမွ ေနသာထုိင္သာရွိၾကတာလဲအမွန္ပါဘဲ။

အဲဒါကုိ “ငါတုိ႔က စည္းလုံးတယ္”ဆုိျပီး ၾကံဖန္ဂုဏ္ယူတတ္ပါေသးတယ္။

အုပ္စုအားကိုးနဲ႔အထက္စီးကေနျပီး အႏုိင္က်င္႔တာကို မွန္ကန္တဲ႔လုပ္ရပ္လုိ႔

က်င္႔သုံးတာက တစ္စထက္တစ္စ ပုိပုိျပီးခုိင္မာလုိ႔လာပါတယ္။

 

အထူးသျဖင္႔ လူမူ႔ေရးလုပ္ငန္းေတြလုပ္ၾကရင္ပုိသိသာပါတယ္။

“ငါတုိ႔က အမ်ားအတြက္လုပ္တာ”ဆုိတဲ႔ အေျပာေလးနဲ႔

အဲဒီမွာပါ၀င္ပါတ္သက္ေနသူမွန္သမွ်အလုိလုိေနရငး္အခြင္႔ထူးခံလူတနး္စားေတြျဖစ္ကုန္ၾကပါတယ္။

ဒီအမူအက်င္႔ေတြက ဟုိးလြန္ခဲ႔ေသာႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက ပါလာတယ္လုိ႔ဆုိႏုိင္ပါတယ္။

ဒီလ အခြင့္အေရးယူတဲ႔ စိတ္ဓါတ္က လူမူ႔ေရးနယ္ပယ္မွာ အနုိင္ယူရာကေန

တစ္ခ်ိန္မွာေတာ႔ စီးပြားေရးနယ္ပယ္ကို ပါ ကူးစက္လုိ႔လာပါတယ္။

 

ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ တင္ေျမာက္ခဲ႔တဲ႔အစုိးရေခတ္ျပီးဆုံးသြားခ်ိန္ ျမန္မာနုိင္ငံကို

ဆုိွရွယ္လစ္စံနစ္နဲ႔ေျပာငး္လဲခ်ီတက္တဲ႔အခါမွာ တံခါးပိတ္၀ါဒကိုပါက်င္႔သုံးခဲ႔ပါတယ္။

အဲလုိတံခါးပိတ္၀ါဒ က်င္႔သုံးရာတဲ႔ရလာဒ္ကေတာ႔ အစစအရာရာ ရွားပါးတာပါဘဲ။

ေငြရွိတုိင္းလိုခ်င္တာ မရခဲ႔တဲ႔ေခတ္လုိ႔ဆုိႏုိင္ပါတယ္၊

ေနရာတကာမွာ “ထုတ္ယူခြင္႔ပါမစ္” နဲ႔ “တင္သြင္းခြင္႔လုိင္စင္” ဆုိတဲ႔အရာနွစ္ခုကမရွိမျဖစ္။

ဒီအရာနွစ္ခုကို ပုိင္ဆုိင္နုိင္သူမ်ားက တုိင္းျပည္စီးပြားေရးကိုခ်ယ္လွယ္နုိင္သူျဖစ္လာခဲ႔ပါတယ္။

အဲဒီရဲ႕ အက်ဳးိဆက္ေတြကေတာ႔  “ေမွာင္ခုိ”လို႔အမည္ေပးထားတဲ႔ စီးပြားေရးလုပ္ကြက္ၾကီးတစ္ခု

ေပၚထြန္းလာခဲ႔တာပါဘဲ။

ဟုိအရင္ေခတ္မ်ားကေတာ႔ “ဆန္မရွိအစားၾကီး”လုိ႔ေျပာရင္ေတာင္ရပါတယ္။

ျပည္တြင္းထုတ္လုပ္မူ႔ကလဲ လုံေလာက္ေအာင္မထုတ္လုပ္နုိင္။

ျပည္ပက တင္သြင္းခြင္႔ကုိလည္း ကန္႔သတ္တဲ႔အတြက္ အစစအရာရာရွားပါး။

အဲေတာ႔ ျပည္တြင္းအတြက္လုိအပ္တဲ႔လူ႔အသုံးအေဆာင္ပစၥည္းေတြကို တစ္ဖက္နုိင္ငံဘက္ကေန

တရားမ၀င္ခုိးျပီးသြငး္ရပါေတာ႔တယ္။

တရားမ၀င္ဘူးဆုိမွေတာ႔ မရုိးသားတဲ႔၀န္ထမ္းမ်ားအတြက္ “စားေပါက္ခြင္”ေတြျဖစ္ကုန္တာပါဘဲ။

 

၁၉၈၈ခုႏွစ္ကာလအလြန္ေခတ္မွာေတာ႔ျမန္မာနုိင္ငံရဲ႕ၾကီးမားေသာအေျပာင္းအလဲနဲ႔အတူ

စီးပြားေရပုံစံမ်ားလဲေျပာင္းလဲလုိ႔လာခဲ႔ျပန္ပါတယ္။

ျပည္ပနုိင္ငံနဲ႔ဆက္သြယ္ျပီးအေရာင္းအ၀ယ္လုပ္ခြင္႔ေတြရလာခဲ႔ျပန္ပါတယ္။

ဒါေပမယ္လည္း ကုိယ္ဘက္ကသာဖြင္႔ေပးတယ္။

၀င္မလာၾကတဲ႔ အျပင္ ၀င္မယ္႔သူကိုေတာင္ ပိတ္ထားတာနဲ႔ၾကဳံရျပန္တယ္။

အဲေတာ႔ လဲ ျပည္တြင္းက လုပ္ငန္းရွင္မ်ားမွာ အိ္မ္နီးခ်င္းနုိင္ငံျဖစ္တဲ႔ တရုတ္နုိင္ငံနဲ႔သာ

အမ်ားဆုံးဆက္သြယ္လုပ္ကိုင္ရပါေတာ႔တယ္။

အရင္က ယုိးဒယားပစၥည္းေတြနဲ႔သာ သုံးစြဲေနရာကေန တရုပ္ပစၥည္းကို

တျပည္လုံးေျပာငး္လဲသုံးစြဲၾကပါေတာ႔တယ္။

ဒီတရုပ္ပစၥည္းကို သာမန္ျပည္သူျပည္သား က သာ ေစ်းေပါေပါနဲ႔၀ယ္ယူသုံးစြဲၾကေပမယ္႔

အထူးလူတန္းစားမ်ားကေတာ႔ အေနာက္နုိင္ငံျဖစ္ေတြကုိဘဲသုံးစြဲၾကတာမ်ားပါတယ္။

 

တပ္မေတာ္ ကအာဏာသိမ္းယူျပီး ဖြဲ႔စည္းလာခဲ႔တဲ႔ စစ္အစုိးရေခတ္မွာ တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေနရာမွာ

ေရာ စီးပြားေရးေဆာင္ရြက္မူ႔ေတြမွာပါ တပ္မေတာ္ နဲ႔ဆက္စပ္ပါတ္သက္ေနသူ ေတြသာ ေနရာရခဲ႔ျပန္ပါတယ္။

ရုံးဌာန လုပ္ငန္းအသီးသီးမွာ စစ္ဘက္ကေနအရပ္ဘက္ကုိေျပာင္းလဲ ျပီး ေနရာယူ၀င္ေရာက္လာပါတယ္။

ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ႔ တပ္မေတာ္အျငိမ္းစားယူသူမ်ား ပါ၀င္တဲ႔ စီးပြားေရး ဦးပုိင္လုပ္ငန္းကို ထူေထာင္လုိက္ၾကပါတယ္။

ဒီအဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ မူလရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ႔ အျငိမး္စားယူခဲ႔ၾကတဲ႔တပ္မေတာ္၀န္ထမ္းမ်ား ကို အစုရွယ္ယာထည္႔၀င္ေစျပီး

ေနာင္ေရးအတြက္ စိတ္ေအးရေအာင္ ဖန္တီးေပးခဲ႔တာပါဘဲ။

ဒါေပမယ္႔ အစုရွယ္ယာမ်ားမ်ား ထည္႔၀င္နုိင္သူသာ အျမတ္အစြန္းမ်ားမ်ား ရတာပါဘဲ.။

အဲဒီကာလမ်ဳိးမွာအခြင္႔အာဏာရွိျပီး ျပင္ပစီးပြားေရးအေၾကာင္းနားမလည္သူနဲ႔ ေငြရဘုိ႔ အတြက္ဆုိရင္

ဘာမဆုိလုပ္ရဲသူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ဆုံမိတဲ႔အခါ အခုအခ်ိန္ လူအမ်ားပါးစပ္ထဲမွာေျပာရတာ အာေတြ႔ေနတဲ႔

(၂၀၁၂ခုႏွစ္မွာ ေရပန္းအစားဆုံးစကားလုးံျဖစ္တဲ႔ )“ခရုိနီ”ဆိုတဲ႔လူတန္းစားတစ္ရပ္ေပၚထြန္းလာတာပါဘဲ။

ဟုိအရင္ရွားပါးတဲ႔ေခတ္မ်ားတုံးကလဲ လက္သင္႔ရာစားေတာ္ေခၚဆုိသလုိ နီးစပ္ပါတ္သက္သူမ်ားသာ

အခြင္႔အေရးေတြရခဲ႔ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္တုံးက ရတာေလးကိုသာ အလုိက္သင္႔ယူခဲ႔ၾကေပမယ္႔ ေနာက္ပုိငး္ကာလမ်ားကေတာ႔

ရေပါက္လမး္ေတြကုိ” ဂြင္ “ေဖာ္ျပီးစားလာတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။

အသိသာဆုံးကေတာ႔ ၾကာသာပေတးနံ ေျမရယ္ ဖုန္းရယ္မွာပါဘဲ။

ဆယ္လူလာ က စလုိက္တာ ဂ်ီအက္စ္မမ္ ေတြ စီဒီအမ္ေအေတြအထိ အိေနေအာင္စားခဲ႔ၾကရတာပါ။

ေရွးစကားပုံေလးကေတာ႔ အရင္းမစုိက္ေလွထုိးလုိက္ပါ.။

အဲဒီေခတ္က ေတာ႔ အရင္းမစုိက္ ဂ်ီေနာက္လုိက္ပါဘဲ။

ဂ်ီအက္စအမ္ ဟန္းဖုန္းေလးတစ္လုံးကို သိနး္ေလးငါးေျခာက္ဆယ္ေပါက္တဲ႔အခ်ိန္

“ဖုန္းေတာငး္ယာစကာ”မဟုတ္ေပမယ္႔ “ဖုန္းေတာငး္ေရာင္းစား”ျပီးေထာခဲ႔ၾကသူေတြအမ်ားၾကီးဘဲ။

ထုတ္ေစ်း က်ပ္တစ္ဆယ္႔ငါးသိန္းဆုိတဲ႔ လက္တစ္ဆုပ္စာမရွိတဲ႔ ဒီပစၥည္းေလးကေန တစ္ဆ ႏွစ္ဆ

အျမတ္အစြန္းရတယ္ဆုိေတာ႔ မရွက္မေၾကာက္ေတာင္းၾက ေရာင္းစားၾကဆုိေတာ႔ ဖုနး္ပါမစ္ရလုိက္သူ

ကထီေပါက္တာနဲ႔အတူတူပါဘဲ။

ပါမစ္ေပးနုိင္သူရဲ႕ အမ်ဳိးအေဆြေတြအစြယ္အပြားေတြ အဆင္ေတြေျပေနခဲ႔ၾကတဲ႔ကာလေပါ႔။

တကယ္အသုံးမလုိတဲ႔သူက ဖုနး္ငွားခြင္႔လက္မွတ္ရေတာ႔ အမွန္တကယ္အသုံးလုိသူ ေငြလဲတတ္နုိင္သူက

အျမတ္ေပး၀ယ္ျပီးသုံးရေတာ႔တာပါဘဲ။

ဒါေတြကလဲ ဆက္စပ္ပါတ္သက္သူေတြရဲ႕ အခြင္႔အေရးယူျခင္းတစ္မ်ဳိးပါဘဲ။

 

အရင္က ကိုယ္႔ေနထုိ္င္တဲ႔ေနရာေလးက စီမံကိန္း၀င္တယ္ဆုိရင္ ဘ၀ပ်က္တာနဲ႔အတူတူပါဘဲ။

ကိုယ္ေနတဲ႔ေနရာေလးက ဘုိးဘြားပိုင္ပုိင္ မပုိင္ပိုင္ အသိမ္းခံရမယ္။

ေလ်ာ္ေၾကးေပးမယ္ ။

(ကာလေပါက္ေစ်းအတုိငး္ေပးတယ္ဆုိေပမယ္႔ ရုံးမွာတရား၀င္အေရာင္းအ၀ယ္ခ်ဳပ္တဲ႔ တန္ဘုိးအတုိငး္ေပးေခ်တာပါ။

ရုံးမွာတရား၀င္ခ်ဳပ္တယ္ဆုိတဲ႔ စာခ်ဳပ္က အျပင္မွာ အမွန္တကယ္အေရာင္းအ၀ယ္ျဖစ္တဲ႔ေစ်းမဟုတ္ဘဲ၊

အျမတ္ခြန္ေရွာင္ဘုိ႔အတြက္လိမ္ျပီးခ်ဳပ္ထားတဲ႔ စာခ်ဳပ္အထဲကအတုိင္းေပးတာပါ။)

ေနရာအစားေပးမယ္။

(ေနရာအစားေပးတယ္ဆုိတာလဲ အသြားအလာခက္တဲ႔ ေနရာမွာဘဲျဖစ္ျဖစ္

သိမ္းလုိက္တဲ႔ေနရာမွာျပန္ေဆာက္တဲ႔ တုိက္ခနး္ထဲက တစ္ခန္းေပါ႔။)

အဲတစ္ခုေတာ႔ရွိပါတယ္။

ကိုယ္႔ေျမ ကိုယ္႔အိမ္က သိမး္တဲ႔အထဲမွာမပါဘူးဆုိရင္ေတာ႔ ေထာျပီေပါ႔။

ေစ်းေကာငး္ေကာငး္နဲ႔ေရာင္းစားရုံပါဘဲ။

စီမံကိန္း၀င္တယ္ဆုိျပီးလယ္ကြက္ေတြသိမး္။

ေနတဲ႔ သူေတြကို ေပးခ်င္သေလာက္ေပးတဲ႔အခါေပး၊

ေျခာက္တဲ႔အခါေျခာက္နဲ႔ ဖယ္ခုိင္း။

(ေျပာသာေျပာရတာပါ  တစ္ခ်ဳိ႔လယ္ေတြကလဲ ပိုင္ရွင္မဲ႔လုိျဖစ္ေနတာကို ၀င္ျပီးစုိက္ေနၾကတာေတြလဲရွိပါတယ္)

သိမး္ျပီးရင္အကြက္ရုိက္။

ဘာစီမံကိနး္ ညာစီမံကိနး္ဆုိ အသံလႊင္႔။

ေငြေပါတဲ႔သူက အေျပးအလႊားလာ၀ယ္။

“ဥ “ထားျပီး ျမတ္ရင္ျပန္ေရာင္းစား။

အုိေကေနတာပါဘဲ။

အဲဒီဆင္ကြက္ထဲကုိ မသိတဲ႔သူက ေနာက္ဆုံးမွ၀င္လာျပီး ပုိက္ေဘာေတြမိ။

အဲလုိေျမကြက္ေတြကို စီမံကိနး္အေၾကာင္းျပျပီးအျမတ္ထုတ္သြားၾကတာ မနညး္ပါဘူး။

ေနာက္ဆုံးေတာ႔ ဒီဂြင္ကိုစတင္ဖန္တီးသူ နဲ႔ လုပ္ခြင္႔ေပးသူသာ အျမတ္အစြန္းက်န္ခဲ႔ျပီး

အသိမး္ခံလုိက္ရတဲ႔ သူနဲ႔ေနာက္ဆုံး၀ယ္သူသာ နားကားျပီး ဗုိက္ေတြနာေနခဲ႔ရတာ အမ်ားၾကီးပါဘဲ။

တစ္ခုေတာ႔ ရွိပါတယ္ “အ” တဲ႔ေကာင္ခံေပါ႔ဗ်ာ။

 

ေနာက္တစ္ခ်က္က အျမတ္အစြနး္ၾကီး တဲ႔ စီးပြားေရးလုပ္ငနး္ ဂြင္တည႔္တဲ႔လုပ္ငနး္ေတြ

ေလလံလုပ္ငနး္ေတြက သာမန္ျပည္သူျပည္သားလက္ထဲေရာက္လာတယ္ဆုိမရွိသေလာက္။

ခ်ိတ္ပိတ္ေလလံဆုိေပမယ္႔ မဖြင္႔ခင္က ပြင္႔ျပီးသား။

အမ်ားနဲ႔မသက္ဆုိင္တဲ႔လုပ္ငန္းေတြ။

ေနာက္လုပ္ငန္းေတြရလာျပန္ေတာ႔လည္းအခြန္အခ ဘာညာကြိကြက သက္သာေအာင္ဖန္တီးျပီးသား

ေဘာင္၀င္ေအာင္ေဆာင္ရြက္ျပီးသားဆုိေတာ႔

မနာလုိစရာေကာငး္ေလာက္ေအာင္ကို ခ်မး္သာလာၾကတာလဲအမွန္ပါဘဲ။

 

၂၀၁၂ အခါသမယမွာေတာ႔ ျမန္မာျပည္က ထူးျခားေသာအေျပာငး္အလဲမ်ားနဲ႔ေျပာငး္လဲလုိ႔လာခဲ႔ပါျပီ။

အမ်ားေ၀ဖန္သလုိ တုိင္းျပည္က သယံဇာတၾကြယ္၀။

ဒါေပမယ္႔ အၾကမး္ဘဲရမယ္ အေခ်ာမျဖစ္။

အဲေတာ႔ တန္ရာတန္ေၾကးမရ။

ျမန္မာျပည္မွာ ကမၻာတန္းမီွလမ္းမွီ သူေဌးဦးေရ မ်ားလာေပမယ္႔

အမ်ားစုကေတာ႔ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ပင္ပန္းၾကီးစြာရုနး္ကန္ေနရဆဲပါဘဲ၊

ျပည္သူျပည္သားအားလုံး ၾကီးပြားခ်မ္းသာမူ႔ဆုိတာထက္ စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပဘုိ႔

အရင္ဆုံး ဦးစားေပးျပီးလုပ္ေဆာင္ဘုိ႔ေတာ႔လုိအပ္ပါတယ္။

အခုအခ်ိန္မွာ ဘာအလုိအပ္ဆုံးလဲလုိ႔ေမးရင္ ကိုင္ထားတာေတြမ်ားေနတဲ႔သူေတြက

လြတ္မက်ခင္ အခ်ိန္ရွိတုံး လႊတ္ခ်ေပးဘုိ႔လုိအပ္ပါတယ္။

လႊတ္ခ်မယ္ဆုိတာသိရင္ ………………ေစာင္႔ဖမ္းလုိ႔ရေတာ႔ အသုံး၀င္မယ္.။

လြတ္က်သြားတယ္ဆုိရင္ေတာ႔………………………………….

အငး္…………….ကိုင္ထားတာေတြမ်ားေနတာကေတာ႔ အမွန္တကယ္ပါဘဲ။

 

 

ကိုေပါက္လက္ေဆာင္အေတြးပါးပါးေလး

(16-12-2012)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

About ကိုေပါက္(မႏၱေလး)

ko pauk mandalay has written 1612 post in this Website..

အေတြးပါးပါးေလးကေန ထူသြားျပီထင္ေတာ႔ အရင္ေလာက္ေတာ႔ စာမေရးျဖစ္ေတာ႔ဘူး။