သည္ကေန႕ ကၽြန္ေတာ္ ဦးေအးၿမင့္သည္ လူစည္ကားတတ္သည့္ သိမ္ၾကီးေစ်းကားပါကင္တြင္ ခါတုိငး္လို ပါစင္ဂ်ာရရန္ ကားရပ္ထားလုိ္က္သည္။ မနက္ေစာေစာကတည္းက ကားကုိခၽြတ္ယြင္းခ်က္ မရိိွေအာင္ ဆီလိုလွ်င္ဆီ၊ေရလုိလွ်င္ ေရ စသည္ တုိ႕ကုိလုိက္ၿဖည့္သည္။ ႏို႕မဟုတ္လွ်င္ ခရီးသည္ေတြကို တင္ေဆာင္ရင္း လမ္းတြင္တစ္ခုခုၿဖစ္မွ ခရီးသည္ကၿငိဳၿငင္၊ ကားခလညး္မရ၊ အခ်ိန္လညး္ဆုံး။ အဲ့ဒီအခါက်မွ ဟုတ္ေပ့ၿဖစ္မွာ။

ယခုအခ်ိန္ထိ ပါစင္ဂ်ာမရေသးပါ။ ကားရပ္ရန္ ပါကင္အဖုိးအခက အရင္ၿဖစ္သည္။ စိတ္ရွည္..စိတ္ရွည္။ ေငြရရန္အတြက္ လုပ္ေနၿခင္း

သာၿဖစ္သည္ဟု စိတ္ကုိမနည္းခ်ဳပ္တည္းထားလုိက္ရသည္။ အိမ္ကထြက္လာကတည္းကုိက ဇနီးသည္၏ ဆီဖုိး၊ဆန္ဖိုး၊ေရဖုိး၊မီးဖိုး ဆုိသည့္

ေတးသံမာမာႏွင့္ သမီး၏က်ဴ႐ွင္ဖုိး ဆုိသည့္ နားဝင္ပီယံ မၿငိမ့္ေညာင္းသံတုိ႕ကုိ အံတုၿပီး ငါဒီေန႕ တစ္ေသာင္း၊ ႏွစ္ေသာင္းက်န္ေအာင္ ရၿပီး

မွၿပန္မည္ဟု စိတ္ပုိင္းၿဖတ္လုိက္သည္။

ေဟာ..စိန္နားကပ္တြဲေလာင္းႏွင့္ အဝတ္အစားသန္႕သန္႕ၿပန္႕ၿပန္႕ ဝတ္ထားသည့္ မိန္းမၾကီးတစ္ေယာက္ ကားဌားရန္ ရပ္ေစာင့္ေန

ဟန္႐ွိသည္။

`အစ္မၾကီး..ကားဌားမလုိ႕လား´

`ဟုတ္တယ္၊ပုဇြန္ေတာင္ကိုသြားမလုိ႕..၊ဘယ္ေလာက္လဲ´

`၃ဝဝဝ ပဲေပးပါ´

`အုိ..မတန္မဆ..မ်ားလုိက္တာ။ ၂၅၀၀ ထားလုိက္´

`မရလုိ႕ပါအစ္မရယ္..၊ပုံမွန္ေစ်းပါပဲ´

` ၂၅၀၀ မရရင္မလုိက္ဘူး။ တကၠစီေတြ မ်ားေပါလုိ႕´ ဟု ထုိမိန္းမၾကီးကခပ္ၿပတ္ၿပတ္ေၿပာၿပီး တၿခားတကၠစီကားဆီသြားခါနီး ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္ကလုိက္ၿပီး

`ဒါဆုိလညး္..တက္ဗ်ာ၊လာပါ..လာပါ၊တက္ပါ´ ဟုေစ်းဦးေပါက္ ပါစင္ဂ်ာကုိ အဆုံး႐ံႈးမခံႏိုင္သည့္ ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ကို္ယ္တုိင္ ထုိမိ္န္းမ

ၾကီးကို ကားတံခါးဖြင့္ေပး၊ ပိတ္ေပးၿပီးမ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးလုိက္ရသည္။

လမ္းတစ္၀က္ေရာက္ေတာ့ ထိုမိန္းမၾကီးဆီမွဖုန္းၿမည္လာခဲ့သည္။

`တီတီ´

`ဟယ္လုိ..၊ေအးေၿပာ၊ အငး္..အနီလား၊ အနီလုိခ်င္လုိ႕လား။ လက္စြပ္အနီလုိခ်င္တယ္ေပါ့။ စိတ္ခ်..ရေစရမယ္၊ဒါဆုိတစ္ခါတည္း ၀မ္းဆက္ေလးလည္း ၿဖစ္သြားေအာင္လက္ေကာက္တုိ႕၊ ဆြဲၾကိဳးတုိ႕ပါယူလုိက္ပါလား။ အခု.လက္ထဲရိွတုန္းမို႕ ေၿပာထားတာေနာ္၊

ရွိတတ္ဖုိ႕က ႐ွားတယ္..၊ေစ်းကဝမ္းဆက္ဆုိ..သိန္း(၈၀)ဝန္းက်င္ပဲ..အၾကီးစားမ်ိဳးေလ၊သိန္း(၈၀)ဆုိတာ သုံးလုိက္ရင္ဘာမွရွိတာမဟုတ္ဘူး၊ ဒါေတြ၀ယ္ထားလုိက္ရင္အဖတ္တင္တာေပါ့၊ အမေလး..ကၽြန္မက(၈၀)မေၿပာနဲ႕..(၁၀၀)ေတာင္မ်ားတယ္လုိ႕ထင္တာမဟုတ္ဘူး..ဟင္းဟင္း

မၿဖစ္စေလာက္ေတြပါ၊ယူထား..ရဖုိ႕ကခဲယဥ္းတယ္၊ အေလွ်ာ့အတင္းသိရရင္..ဖုန္းၿပန္ဆက္ေပးမယ္ေလ..´ ဟုစကားသံဆုံးသြားေလသည္။

`ရၿပီ.. ရၿပီ၊ဒီနားမွာပဲ..ခ်ေပးလုိက္ေတာ့၊ေရာ့. (၃ဝဝဝ)၊(၅၀၀)ၿပန္အမ္း´

ကၽြန္ေတာ္လညး္ အိတ္ကပ္ထဲလက္ႏႈိက္စမ္းၿပီး (၅၀၀)တန္ကုိ႐ွာရာမေတြ႕။အဲ..အေၾကြေတာ့႐ွိေကာငး္႐ွိရဲ႕။

`(၄၅၀)ပဲယူလုိက္ပါေနာ္..၊ဒါအေၾကြအကုန္မုိ႕ပါ´

`ဘာေၿပာတယ္..၊(၅၀၀)ၿပန္အမ္းရမွာေလ..၊(၄၅၀)မွမဟုတ္တာ..၊တစ္ေနရာက(၅၀၀)ရေအာင္လဲေပး..ဒါေပး´

ေရာ္..ခက္ပါလား၊(၅၀)ေလာက္ကြာတာေလးကိုေၿပာေနေသး။

ကၽြန္ေတာ္လညး္ ပို္က္ဆံအေၾကြလဲရန္ ဟိုဟုိဒီဒီ႐ွာၾကည့္လုိက္ရာ ကြမ္းယာဆုိင္တစ္ဆိုင္ကိုေတြ႕သြားသည္။ လဲလုိ႕ရေသာ္လည္း ထုိမိန္းမၾကီးက ပုိက္ဆံ(၅၀၀)တန္ကုိ ဖင္ၿပန္၊ေခါင္းၿပန္၊ဟုိလွန္ဒီလွန္ၾကည့္ၿပီး စိတ္ေက်နပ္ေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကားေမာင္း ထြက္လာ ခဲ့သည္။

     ပုဇြန္ေတာင္ေစ်းအေက်ာ္ေလာက္တြင္ သားအမိနွစ္ေယာက္က ကားကိုလက္ၿပတားလုိက္သည္။

`ဘယ္သြားမလဲ အမ´

`ၾကည့္ၿမင္တိုင္ကုိ´

`(၄၀၀၀)ေတာ့ေပးပါ´

`ေအးေအး´ ဟု အေမၿဖစ္သူက ေလသံမာမာႏွင့္ေၿပာၿပီး ကားတံခါးကိုဆြဲဖြင့္သည္။

လမ္းေပၚတြင္

`နင့္ေၾကာင့္..ငါစိတ္ညစ္တယ္၊က်ဴရွင္လည္..နံ႕န႕ံတက္ၿပီးတက္ခ်င္တယ္၊စာရသလားေမးေတာ့လညး္.အတန္းထဲမွာအဆင့္ေနာက္ဆုံး၊

အဲဒါ..ေကာင္းသလား။နင့္ေၾကာင့္..ငါစိတ္ညစ္တယ္။ခုလညး္ၾကည့္..မေၿပာလုိက္ခ်င္ဘူး၊ဟုိမွာသြားခဲ့ေတာ့..ဘာၿဖစ္မွာမို႕လုိ႕လဲ` ဟုပါးစပ္ကလည္းစစ္ေသနတ္ပစ္၊ လက္ကလညး္ကေလး၏ေခါင္းကုိလက္ညိႈးၾကီးႏွင့္ထိုးထည့္ေနသည္။ကေလးကလညး္ ငုိမဲ့မဲ့မ်က္ႏွာေလးနွင့္။ ကၽြန္ေတာ္လညး္သားသမီးခ်င္းကုိယ္ခ်င္းစာနာစြာၿဖင့္

`ကေလးကုိ..သိပ္လညး္မဆူပါနဲ႕ဗ်ာ။ခုေခတ္ၾကီးကိုကပညာေခတ္ေလ၊ေနရာတကာမွာ..ပညာေရးကုိဦးစားေပးေနၾကတဲ့ေခတ္ဗ်၊

ဒီေတာ့.ခင္ဗ်ားတုိ႕၊ကၽြန္ေတာ္တုိ႕မိဘေတြကလည္း..ကိုယ့္ကေလးကိုသူမ်ားေအာက္မေရာက္ရေအာင္၊အလုပ္အကုိင္ေကာင္းေကာင္းေလး

လည္းရသြားေအာင္..ပညာေရးကိုဦးစားေပးရမွာေပါ့ဗ်ာ´

`ရွင့္ဘာသာရွင္..ကားေမာင္းပါ´

`အား..မရေတာ့ဘူးအေမ၊သားနာလာၿပီ´ ဟုသားငယ္ကေအာ္ေနသည္။

`ဒါေၾကာင့္..ကေလးေတြကုိရိုက္ရင္လညး္..ေခါင္းကုိေတာ့မရုိက္ပါနဲ႕ဗ်ာ..၊ေခါင္းဆုိတာ..မွတ္ဥာဏ္ေတြအားလုံးစုစည္းထား

တဲ့ေနရာ။ေတာ္ၾကာ..ကေလးစာက်က္လုိ႕မရေတာ့မွၿဖင့္..´

ကေလးအေမက ကၽြန္ေတာ့္ကိုမ်က္ေစာင္းၾကီးအခဲသားႏွင့္ထုိးေနလို္က္ပုံမ်ား..ကားေနာက္ၾကည့္မွန္ကေနၿမင္ရေနတာ

ေတာင္ေၾကာက္စရာ၊လန္႕စရာ။

`ကဲ..ပါသာပါခ်လုိက္ေတာ့ေဟ့´ ဟုကေလးအေမကေအာ္လုိက္သည္။

`ဗ်ာ..ဘာပါခ်လုိက္တာလဲ´

`အီး(မစင္)ကုိေၿပာတာေဟ့..၊ဘတ္စ္ကားနဲ႕ၿပန္လညး္ရတာကို..၊ဒင္းကအိမ္သာတက္ခ်င္တယ္ဆုိလုိ႕..တကၠစီဌားရင္းနဲ႕

တၿခားဟာေတြပါ..ေရာၿပီး..ေၿပာေနတာ၊ဒီေတာ့မထူးဘူး..၊အိမ္လညး္မေရာက္ေသးဘူးဆုိေတာ့..ကားေပၚမွာသာပါခ်လုိက္ေတာ့ေဟ့´

အဲဒါမွဒုေကၡာ။ ကုိယ့္အၿပစ္ႏွင့္ကုိယ္ခံ။ရွည္လြန္းတဲ့သည္ပါးစပ္။စူပါဂလူးႏွင့္အထပ္ထပ္ပိတ္ထားဖုိ႕ပဲတန္သည္။

သားအမိႏွစ္ေယာက္ဆင္းသြားေတာ့မွကၽြန္ေတာ္ေနာက္ခန္းကုိဆင္းၿပီး ဆပေရးေတြအထပ္ထပ္ၿဖန္း၊ ဖန္ေတြဖြင့္လုိက္ရ

သည္။သည္တစ္ခါပါးစပ္ပိတ္ၿပီးသာကားေမာင္းေတာ့မည္။

 ေရွ႕တြင္လူငယ္စုံတြဲေလးႏွစ္ေယာက္လက္ၿပကားတားေနၾကသည္။အသက္အ႐ြယ္အားၿဖင့္ကိုယ့္သားသမီးအ႐ြယ္သာသာပင္။ခုေခတ္ေရစီးေၾကာင္းစီးဆင္းမႈကလညး္ တယ္လညး္ၿမန္သကုိး။အထူးသၿဖင့္ကုိးရီးယားေရစီးေၾကာင္းပဲေပ့ါ။ ကေလးမ၀တ္ထားသည့္ စကတ္ကတိုပါေရာလား။ သူမ်ားၿမင္ေအာင္ေဖာ္ထားေတာ့႐ုတ္တရက္ၿမင္မိတာကိုတဏွာ႐ူးတဲ့။ရင္ကလညး္ဟိုက္ဟုိက္နဲ႕ကုိ ၿမည္ေနေသး။

ေတာ္သင့္ၿပီ။မၿမင္ဖြယ္ရာေတြကိုမ႐ႈတာပဲေကာငး္လိမ့္မည္။

`မီးရထားဟုိတယ္ကုိဘယ္ေလာက္လဲ´

`(၃၅၀၀)ပဲ.ေပးပါ´

ဆစ္ပင္မဆစ္ေတာ့၊သြားရန္ေလာေနၿပီထင္အံ့။ေဟာ..ဗ်ာ၊`မိန္းမတို႕အိေၿႏၵေ႐ႊေပးလို႕မရ´တဲ့။အခုေတာ့ ဘာေပးရမွန္းမသိရေလာက္

ေအာင္ပင္ အခက္ေတြ႕ေနသည္။ မၿမင္ဖြယ္ရာေတြကုိ ကားေပၚမွာမလုပ္ၾကပါနဲ႕ဟုပင္ အၾကိမ္ၾကိမ္ဆုေတာင္းေနမိေတာ့သည္။မီးရထား

ဟုိတယ္မွအထြက္ ဗုိက္ထဲကလညး္အခ်က္ၿပေနၿပီၿဖစ္ေသာေၾကာင့္အလုံၿမိဳ႕နယ္ကြင္းေက်ာင္းလမ္း႐ွိစားေနက်ၿမန္မာထမင္းဆုိင္သုိ႕ ထြက္

လာခဲ့သည္။ မည္သည့္အသားၿဖင့္စားစား၊ အသားဟင္းတစ္ပဲြ၊ဟင္းစုံႏွင့္ထမင္းတုိ႕ကုိ အ၀စားမွ(၈ဝဝ)က်ပ္ၿဖစ္၍ ယင္းဆုိင္သုိ႕ပုံမွန္လာစား

ေနၿခင္းၿဖစ္သည္။အသားဟင္းႏွင့္တစ္ခါစားတစ္ေထာင္မေက်ာ္ဘဲသပ္သပ္ရပ္ရပ္၊သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္းစားႏုိင္ေသာဆုိင္မွာရန္ကုန္တြင္ရွားေန

ၿပၿီဖစ္သည္။ငါးရ႕ံ၊ဒန္႕သလြန္ခ်ည္ရည္ဟင္း၊ဟင္းရန္မ်ားကိုအရသာရွိရွိစားၿပီးေသာအခါမြန္းလြဲ(၁)နာရီပင္ေက်ာ္ေလၿပီ။

တကၠစီသမားတစ္ေယာက္၏နိစၥဓူ၀ၿဖစ္ေသာအလုပ္ကိုဆက္လက္ေဆာင္ရြက္ရန္ ကၽြန္ေတာ္ဝမ္းဗိုက္ကုိအစာၿဖည့္ၿပီးသည့္သကာလ ထုိထမင္းဆုိင္ေ႐ွ႕ၿပန္လည္ထြက္ခြာခဲ့ရသည္။

၄။

     ထမငး္ဆုိင္ေရွ႕ကထြက္အလာေရွ႕တြင္အမ်ဳိးသမီတစ္ေယာက္လက္ၿပကားတားေနသည္။

`တာေမြေစ်းဘလီကို..ဘယ္ေလာက္လဲ´

`(၄ဝဝဝ)ေတာ့ေပးပါ´

`ဟာ..ရွင္ကလညး္..မမ်ားလြန္းဘူးလား´

`ပုံမွန္ပါပဲ၊ၿပီးေတာ့..အစ္မမွာလညး္..ပစၥည္းေတြကတစ္ပုံတစ္ခဲၾကီး..၊ေဟာ..ဟုိေရွ႕ကေကာင္ေလးလညး္ကားဌားမလုိ႕နဲ႕တူတယ္၊

ကၽြန္ေတာ္ေမးၾကည့္လုိက္မယ္..၊ခရီးတူရင္တစ္ဝက္သက္သာတာေပ့ါ၊ခဏေနာ္´

ကၽြန္ေတာ္လည္းေရွ႕ကကားဌားေနသည့္ေကာင္ေလးကို

`ငါ့ညီ..ဘယ္သြားမွာလဲ´

`ေရႊဗဟုိရုပ္ရွင္နား´                       `ကဲ..ငါ့ညီလညး္တစ္ဝက္သက္သာသြားေအာင္..ဟုိကအစ္မၾကီးနဲ႕ေပါင္းစီးလိုက္ပါလား။အဲ့အစ္မၾကီးကလညး္..တာေမြဘက္ကိုသြား

မွာ´

`ဘယ္ေလာက္လဲ´

ႏွစ္ေယာက္ေပါင္း.. (၄ဝဝဝ)ပဲေပးပါ´

`ေကာင္းၿပီ´

ေနာက္ဆုံးေတာ့ကၽြန္ေတာ္တုိ႕သေဘာတူညီမႈရရွိၿပီးထုိေနရာမွထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ လမ္းတစ္ဝက္တြင္ေကာင္ေလးကအိတ္ကပ္ထဲ

ကေဆးလိပ္ကိုထုတ္၊မီးၿခစ္ကိုၿခစ္လုိက္ၿပီးဖြာေကာငး္ေကာငး္ႏွင့္ဖြာေနစဥ္ေနာက္လက္တစ္ဖက္ကလညး္ဝတၳဳစာအုပ္ကိုသဲၾကီးမဲၾကီးဖတ္ေနသည္။ သည္ေကာင္ေလး`ေဆးလိပ္မေသာက္ရ´ဟုစာကပ္ထားသည္ကိုမၿမင္၍ၿဖစ္မည္ဟုမွတ္ယူၿပီး

`ငါ့ညီ..၊ကားထဲမွာ..ေဆးလိပ္မေသာက္ပါနဲ႕လား´

`ကားထဲမွာ..ေသာက္တာမွမဟုတ္တာ..၊ေဆးလိပ္ကိုအၿပင္ဘက္ထုတ္ေပးထားတာပဲ´

`အႏၱရာယ္ဆုိတာ..ေၿပာလုိ႕မရဘူးေလ´

`အခုဘာမွမၿဖစ္ရင္..ၿပီးေရာမဟုတ္ဘူးလား´

ကၽြန္ေတာ္လည္းစကားေၾကာရွည္မေနေတာ့ဘဲ ကားသာဆက္ေမာင္းလာခဲ့သည္။ဆင္းလုိသည့္ေနရာေရာက္ေတာ့အသီးသီးကိုခ်ေပး

လုိက္သည္။

သည္အခ်ိန္သည္ရန္ကုန္ႏိုင္ငံၿခားဘာသာတကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ၿဖစ္သည္။ထုိ႕ေၾကာင့္ကားကိုၿမန္ၿမန္ေလးနင္းထားလုိက္သည္။

ေက်ာင္းေရွ႕ေရာက္ရုံရိွေသး ကေလးမတစ္ေယာက္က

`အာရွေတာ္ဝင္ေရွ႕ကေနဝင္သြားရင္..ေရႊသံလြင္အိမ္ရာရွိတယ္..၊အဲဒီကိုသြားခ်င္လုိ႕´

`(၁၅ဝ၀)ပဲေပးပါ´

`ဟင္..ဦးကလညး္ေလွ်ာ့ပါဦး´

`ဒါပုံမွန္ပါပဲ..သမီးရယ္´

ကေလးမေလးလညး္ထပ္ေၿပာမေနေတာ့ဘဲကားေပၚတက္လုိက္သည္။                    `အမွန္ဆုိ..ဒီအခ်ိန္..ဦးက(၂၀၀၀)ေတာင္းရမွာ..၊ဒါေပမဲ့.သမီးသြားမယ့္ေနရာကအာရွေတာ္၀င္ေရွ႕ဆုိေတာ့..ဦးအတြက္ပါစင္ဂ်ာၿပန္ရႏုိငတဲ့ေနရာၿဖစ္လုိ႕..ေလွ်ာ့ယူလုိက္တာ၊မဟုတ္ရင္.နည္းနည္းပိုယူတာေပါ့´

`ေအာ္..ဒီလုိကုိး´

ကၽြန္ေတာ္လည္းေရႊသံလြင္အိမ္ရာထဲကို ကားေကြ႕၀င္လုိက္သည္ဆုိရင္ပဲဂိတ္ေစာင့္က car pass လွမ္းေပးသည္။တယ္လည္းလုံၿခဳံသကုိး။ ၾကီးက်ယ္ခံ့ညားသည့္အိမ္ႏွင့္ၿခံ၀န္းတစ္ခုအေရွ႕တြင္ကားရပ္လုိက္သည္။

၅။

ကဲ..လက္ထဲမွာလည္းမိန္းမအတြက္ေရာ၊သမီးအတြက္ပါေငြလုံလုံေလာက္ေလာက္ရေနၿပီ။ နာရီကလည္း(၅)နာရီထိုးေတာ့မည္။

သည္ကေန႕ေတာ့ အိမ္ေစာေစာၿပန္၊ေရမိုးခ်ဳိး၊ေဘာလုံးဂ်ာနယ္ေလးဖတ္ၿပီးအနားယူေတာ့မည္။အဲ..ေနာက္ၿပီးကၽြန္ေတာ့္အၾကာင္းေန႕တုိင္း

စနည္းနာခ်င္တဲ့သမီးငယ္ေလးကိုလညး္ ကၽြန္ေတာ့္နိစၥဓူဝကိုဟာသကေလးေရာၿပီးေၿပာၿပရဦးမည္။

လူ႕အေတြးကေနကားတာယာဆီကူးစက္ၿပီး ခ်ယ္ရီဝယ္ဂြန္တကၠစီေလးကခါတုိငး္ေန႕ေတြထက္ပင္ ပိုၿပီးသြက္လက္ၿမန္ဆန္လွသည္။

ညေန ေနဝင္ဆည္းဆာအေရာင္ဖ်ဖ်ေလးသန္းေနခ်ိန္မွာ ကားေလးကသာေကတလမ္းေၾကာင္းဘက္သို႕သာ။

Shar Thet Man

About Shar Thet Man

Shar Thet Man has written 224 post in this Website..