“ေႏြေႏွာင္းမိုး – အပိုင္း ၂”

ရိုင္ရမ္ ကၽြန္မအိပ္ခန္း ျပတင္းေပါက္ကို ေက်ာက္စရစ္ခဲနဲ႔ ပစ္ၿပီး ကၽြန္မကိုႏုိးတဲ့ မနက္သံုးနာရီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မက အိပ္ေနဆဲပဲ။ တကယ္ေတာ့ အျပင္မွာ ေမွာင္ေနဆဲပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ သူအျပင္က တိုးတုိးလုပ္ေနတဲ့အသံကို ၾကားေနရတယ္။
ကၽြန္မ တံခါးဖြင့္ၿပီး အျပင္ကိုမထြက္ခင္ ၀ရံတာကုိ ထြက္ၿပီးၾကည့္လိုက္တယ္။
အျပင္မေရာက္ေသးဘူး ရိုင္ရမ္က “မဂၤလာနံနက္ခင္း” ပါလို႔ လွမ္းႏႈတ္ဆက္လိုက္တယ္။
လေရာင္ေအာက္က သူဟာ ပိုၿပီးခမ္းနားေနၿပီး သူ႔ရဲ႕မ်က္ႏွာမွာလည္း အျပံဳးနဲ႔။
“ခု ည ပဲ ရွိေသးတယ္” “သြား ..ျပန္အိပ္ဦး” လို႔ ကၽြန္မ ညည္းျငဴလိုက္တယ္။
ကၽြန္မ ၀ရံတာ တံခါးကိုဖြင့္ၿပီး ေစာင္ျခံဳေအာက္ကို ျပန္၀င္လုိက္တယ္။
ကၽြန္မ သူအျပင္ကေန ကၽြန္မကို အိပ္ယာကေနထဖို႔ ေအာ္ေနတဲ့ အသံကို ကၽြန္မၾကားေနရတယ္။
တကယ္လို႔သာ ကၽြန္မ သူ႔ကို မတားဘူးဆုိရင္ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြ ႏိုးလာေတာ့မယ္။
“ထ.. ထ” သူေအာ္တယ္။
“ဒီေန႔က အရမ္းသာယာမယ့္ေန႔တစ္ေန႔ပဲ၊ ေနထြက္တာကို သြားၾကည့္ၾကမယ္”
“ငါး မိနစ္ ပဲ” .. လို႔ ကၽြန္မ ေခါင္းအံုးထဲ ေခါင္းစိုက္လို႔ ေတာင္းပန္လိုက္တယ္။
ရိုင္ရမ္ ရယ္တယ္ . ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကို ထြက္လာဖို႔ ဇြတ္ေအာ္ေနဆဲပဲ။
“လာစမ္းပါ .. ရိုမီယိုက ေက်ာက္ခဲေတြ ကို ျပတင္းေပါက္ကေနဆက္ပစ္ေနမွာ ၊ ေက်ာက္ခဲတစ္ခဲ မင္းကို မွန္သည္အထိ”
ကၽြန္မ လက္ေလ်ာ့ၿပီး ၀ရန္တာကို ျပန္ထြက္လာတယ္။ ၀ရန္တာလက္ရမ္းကိုလက္ေထာက္ၿပီး လက္ဖ၀ါးေပၚမ်က္ႏွာအပ္ၿပီး ရယ္ခ်င္စိတ္နဲ႔ရိုင္ရမ္ကို စိုက္ၾကည့္ရင္းေျပာလိုက္တယ္..
“ရိုမီယို ..ဟုတ္လား ..ဘယ္မွာလည္း ..ငါေတြ႔တာေတာ့ ဂ်ဴးလိယက္” ပါလို႔ ကၽြန္မ သူ႔ကို စ လိုက္တယ္။
အလင္းေရာင္မွိန္မွိန္ေလးထဲမွာေတာင္မွ ႏႈတ္ခမ္းစူၿပီး စူပုတ္ေနတဲ့ ရိုင္ရမ္ရဲ႕မ်က္ႏွာအမူအရာက ကၽြန္မကို ရယ္ခ်င္ေစေနတယ္။
“ေအးပါ .. ေအးပါ”
“အ၀တ္အစားေလး လဲလိုက္ဦးမယ္၊ ငါးမိနစ္ေနရင္ ငါဆင္းလာမယ္” လို႔ ကၽြန္မေရရြတ္လိုက္တယ္။
ကၽြန္မအစ္ကို ကၽြန္မကိုေပးထားတဲ့ အ၀တ္အစားတစ္ခ်ိဳ႕ကို အျမန္၀တ္လုိက္တယ္။ ငါးမိနစ္ေတာင္မၾကာေသးဘူး ကၽြန္မ တံခါးေပါက္ကိုေရာက္ေနၿပီ။
ကၽြန္မတုိ႔ ဟိုတစ္ေန႔က စကားေျပာၿပီးကထဲက ရိုင္ရမ္နဲ႔ကၽြန္မ ေက်ာင္းမွာ ေန႔လည္စာ အတူစားျဖစ္ၾကတယ္။ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ စတဲ့ ႏွစ္ပါတ္က စလို႔ သူဟာ ကၽြန္မအနားမွာ ပ်ားတစ္ေကာင္လိုပဲ ရစ္သီရစ္သီ အၿမဲလုပ္ေနတယ္။
ေျပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ သူက ေခြးေပါက္စေလး မီးပူမိထားသလိုပဲ၊ ကၽြန္မကို သူ႔သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ေအာင္ ဇြတ္အတင္းလုပ္ ၊ ကၽြန္မအိမ္ကို သူဟာသူ လာလည္၊.. သူက ကၽြန္မ အခန္းဟာ ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲဆိုတာၾကည့္ခ်င္တဲ့အတြက္ ကၽြန္မအခန္းထဲကို ၀င္လုိ႔ရသည္အထိ အတင္းေျပာနဲ႔…
“မင္းအခန္းက ဘယ္လိုေနလည္း” လုိ႔ သူက ျမဴးျမဴးၾကြၾကြ ေမးတယ္။
“အခန္းေပါ့” လို႔ကၽြန္မ ျပန္ေျဖတယ္။ သူက မဟုတ္ဘူးလို႔ေတာင္မွ ျပန္မေျပာႏုိင္ဘူး။ သူ႔ၾကည့္ရတာ ကၽြန္မကို သူ႔ရဲ႕ ေႏြရာသီ စြန္႔စားခန္းေတြကို သူနဲ႔အတူ ဆင္ႏႊဲေစခ်င္တဲ့ပံုပဲ။
အဲဒါေတြလုပ္ဖို႔က မိုက္သားပဲ။ ကၽြန္မကေတာ့ ေနထြက္ခ်ိန္သြားၾကည့္ဖို႔အတြက္ မနက္အေစာႀကီး လာႏိုးတာကိုေတာင္မွ နည္းနည္းမွ မလန္႔ဘူး။
ရိုင္ရမ္တစ္ေယာက္ ကၽြန္မကိုေတြ႔ေတာ့ ရယ္တယ္။ “မင္းေခါင္းမွာ ငွက္သိုက္ျဖစ္ေနတာလား” လို႔ ကၽြန္မရဲ႕ အိပ္ယာထစ ေခါင္းကိုၾကည့္ၿပီးေျပာတယ္။
“အဲမွာ ငွက္ဥေတြေရာ ရွိလား?”
“ဟာ..ေတာ္ပါ” လို႔ ေျပာၿပီး သူ႔အေဖ သူ၁၆ႏွစ္ျပည့္အထိန္းအမွတ္ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္လေလာက္က၀ယ္ေပးထားတဲ့ အမိုးဖြင့္ကားနားမွာ ခုန္စြစြလုပ္ေနလုိက္တယ္။
“မေတာ္ပါဘူး” လို႔ ကားစက္ကိုႏိႈးၿပီး သူျပန္ေျပာတယ္။
“ငါေျပာခဲ့သားပဲ .. ငါ ျမင္တာကို ရိုးရိုးသားသားေျပာမယ္လို႔ ငါ့ကိုယ္ငါ ကတိေပးထားတယ္ဆိုတာကို မမွတ္မိဘူးလား”
ဟုတ္တယ္..သူေျပာခဲ့တယ္။ အဲဒါကလည္း သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ သူ႔ကို ေရွာင္ဖယ္ၾကတဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုပဲ။
မလိမ္ညာပဲ ေနမယ္ဆိုတာကလည္း ရိုင္ရမ္ရွာေဖြေတြ႔ခဲ့တဲ့ ဘ၀ရဲ႕အဓိပၸါယ္ထဲကတစ္ခုပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူဟာ သူငယ္ခ်င္းေတြအကုန္လံုးဆီကို အဲဒီလုိ လုပ္ဖို႔ အီးေမးလ္ေတြ ပုိ႔တယ္။ ပို႔ၿပီးတစ္နာရီ မၾကာဘူး အားလံုးက သူ႔ကို အဆက္အသြယ္ျဖတ္သြားၾကတယ္။
ကၽြန္မ အံ့ၾသတာက သူအမွားလုပ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္ေလးဟာ ရိုင္ရမ္က လူေတြသူ႔ကို စကားမေျပာတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ရဲ႕ အျဖစ္မွန္ကိုေျပာတဲ့အခါမွာ သူ႔ကိုရန္မလုပ္တာကိုပဲ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ သူတုိ႔လည္း ကၽြန္မ ခံစားမိသလိုပဲ ျဖစ္ေနမယ္ဆိုတာ ကၽြန္မသိတယ္။
သူက အရမ္းေခ်ာေနတာကိုး..
သူ႔ကို ထိုးႏွက္ရတာက မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ရန္ျဖစ္ရသလိုပဲ မတရားသလိုျဖစ္ေနတာကိုး။
ကၽြန္မ သက္ျပင္းခ်ၿပီး ရိုင္ရမ္ကို မ်က္ႏွာလဲႊၿပီး ဆံပင္ေတြကို ေလ လာရိုက္ခတ္ေနတာကို အာရံုလႊဲထားလိုက္တယ္။ အဲဒါက ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ပထမဆံုးအႀကိမ္ပဲ…
ေလေတြက ကၽြန္မမ်က္ႏွာမူထားရာရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္ ..ကၽြန္မရဲ႕ ေက်ာဘက္ကေန တိုက္ခတ္ေနေတာ့ ကၽြန္မ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုးက ဆံပင္ဘုတ္သိုက္ႀကီးနဲ႔ျဖစ္ေနတယ္။ ေဂၚရီလာ ေမ်ာက္၀ံဆိုၿပီး ရိုင္ရမ္က ကၽြန္မကို ကမ္းပါးကိုသြားခဲ့တဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး စ ေနခဲ့တယ္။
ကၽြန္မတို႔ အဲဒီကိုေရာက္ေတာ့ မနက္ ေလးနာရီေလာက္ရွိေနၿပီ။ ရိုင္ရမ္ကေတာ့ ႏွစ္စဥ္က်င္းပေတဲ့ သီခ်င္းဆိုၿပိဳင္ပြဲမွာ သူသီခ်င္းေရးၿပီး ဆိုမယ့္ အေၾကာင္းကို ဆက္ေျပာေနတယ္။
ေနမပြင့္ေသးေပမယ့္ ေကာင္းကင္က အလင္းေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ရွိေနၿပီ။ ရိုင္ရမ္ ကားေပၚကေနဆင္းလိုက္ၿပီး ေနာက္ဖံုးက ဂစ္တာကို ယူလိုက္တယ္။ ကားေနာက္ဖံုးေပၚမွာထိုင္လိုက္ပီး ရိုင္ရမ္က သီခ်င္းတစ္ခ်ိဳ႕ကို ကၽြန္မကုိ ဂစ္တာတီးျပတယ္။
“၀ိုး… မဆိုးဘူး၊ မင္း ဂစ္တာတီးတတ္တာ ငါမသိဘူး”..
“ဟုတ္လား…”
“တကယ္လို႔မ်ား ငါ ၀င္ၿပိဳင္လို႔ရရင္ သီခ်င္းဆိုၿပိဳင္ပြဲ၀င္ခ်င္တယ္။ ငါတစ္ခါမွ သူငယ္ခ်င္းေတြေရွ႕မွာ ဂစ္တာတီးတာတို႔ သီခ်င္းဆိုတာေတာ့ မလုပ္ဖူးဘူး” …သူျပံဳးၿပီးေျပာတယ္။
“ဘာလို႔လဲ…?” .. “မင္းက အေတာ္ဆံုးမဟုတ္ေပမယ့္ မင္းသီခ်င္းဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္”
“ဘာလို႔လည္း ဆုိေတာ့ မင္းေျပာသလိုပဲ ငါက အေတာ္ဆံုးမဟုတ္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ငါ အေတာ္ဆံုးမဟုတ္တာကို ငါမရွက္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ငါက လူေတြအျမင္မွာ ငါ ႀကိဳးစားေနတယ္ ဆိုတာကို မသိေစခ်င္ဘူး” “အဲဒါက ရွက္ဖို႔ေကာင္းတယ္… ငါဆိုလိုတာက တစ္ခုခုအတြက္ မင္းအရမ္းႀကိဳးစားေနရတယ္ဆိုတာမ်ိဳး က မမိုက္ဘူး”..
“အဓိပၸါယ္မရွိလိုက္တာ”
“တစ္ခုခုကို ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ အေကာင္းဆံုးႀကိဳးစားၿပီး ေအာင္ျမင္လိုက္ရတဲ့အခ်ိန္ ရတဲ့ ခံစားမႈဟာ အေကာင္းဆံုးပဲ”
“ငါ သိပါတယ္”
“ဒါေၾကာင့္လည္း ငါဒီႏွစ္ ေႏြရာသီ ၿပိဳင္ပြဲကို ၀င္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္တာေပါ့”
“ငါ့မွာ စင္ေၾကာက္တတ္တဲ့ေရာဂါရွိတယ္။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ သူမ်ားေတြ ငါ့ကို ဘယ္လိုေတြးမလဲဆိုတာကို ဂရုစိုက္လြန္းလို႔”
“ဒါေပမယ့္ ငါ ႀကိဳးစားၾကည့္ခ်င္တယ္။ ပရိသတ္ေတြ လက္မခံလည္း ငါ ငါ စင္ေပၚမွာ ဂစ္တာတီး သီခ်င္းဆိုမယ္။”
“မင္း ေတာ္ေတာ္ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္တာပဲ”
“ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါမင္းကို လာအားေပးမယ္”
သူ႔မ်က္ႏွာမွာ အျပံဳးတစ္ခုေပၚလာတယ္။ မ်က္လံုးေတြကလည္း လမင္းလိုပဲ ေတာက္ပလို႔။
ေသခ်ာတယ္.. သူ ထူးထူးဆန္းဆန္းအေတြးတစ္ခု ေတြးေနတယ္။
“မင္း ကို သင္ေပးရမလား” . လုိ႔ ဂစ္တာကိုင္လို႔ သူေမးတယ္။
“ဟမ္… ရတယ္…မသင္ခ်င္ဘူး”
“မင္းကုိ သင္ေပရမလား”
“ရပါတယ္ ဆိုေနမွ”
“မင္းကို သင္ေပးရမလား”
ကၽြန္မေျပာတာ အဲဒါပဲ။ သူ႔အက်င့္က အဲဒီလိုထပ္ခါတလဲလဲလုပ္ၿပီး ေနာက္ဆံုး သူလိုခ်င္တာကို လိုက္ေရာရတဲ့ အထိ ထပ္ခါတလဲလဲ ေျပာတတ္တာပဲ။
“အင္း.. ငါသင္ခ်င္ပါတယ္” ကၽြန္မ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ေျပာလိုက္တယ္။
သူ ကၽြန္မကို ဂစ္တာႀကိဳးေတြအေၾကာင္းနဲ႔ ခပ္လြယ္လြယ္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္တီးနည္းကို သင္ေပးတယ္။
ကၽြန္မ ဂစ္တာကိုေတာင္မွ ေကာင္းေကာင္း မကိုင္ႏုိင္ဘူး။
“ဒီမွာ .. ဒီမွာထုိင္”
“မင္း အဲလိုထုိင္ေနရင္ ငါမင္းကို ဂစ္တာဘယ္လိုကိုင္ရတယ္ဆိုတာေတာင္မွ သင္ဖို႔မလြယ္ဘူး” လုိ႔ေျပာၿပီး သူ႔ ေျခေထာက္ၾကားမွာ ထိုင္ခိုင္းတယ္။
ကၽြန္မ ေခါင္းခါလိုက္တယ္။ ကိုးရိုးကားယားေတာ့ႏုိင္တယ္။
အမွန္က ဒါက ကိစၥမရွိဘူး။ ကၽြန္မအတြက္က ေယာက်ၤားေလးသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေပါင္းရတာ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ေပါင္းရတာထက္ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရိုင္ရမ္နဲ႔က်ေတာ့ အဲလိုမျဖစ္ဘူး။ သူက ေပ်ာ္တတ္ေပမယ့္ ရယ္ဖို႔ေကာင္းေပမယ့္ .. သူနဲ႔အတူရွိေနရင္ ကၽြန္မ သက္ေတာင့္သက္သာ မခံစားရဘူး။ ခံစားခ်က္တစ္ခုခု ရွိေနသလိုပဲ…
သူ႔ေနရာမွာ အျခား ကၽြန္မရဲ႕ ေယာက်ၤားေလးသူငယ္ခ်င္းဆိုရင္ ကၽြန္မ စဥ္းစားစရာမလိုဘူး .. ခ်က္ျခင္း၀င္ထုိင္မိလိုက္မွာပဲ။ ရိုင္ရမ္က်ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မသူနဲ႔အတူရွိေနရင္ ဘာမွန္းမသိဘူး တစ္ခုခုျဖစ္ေနသလိုပဲ။
သူ ကၽြန္မဆီက ဂစ္တာကိုယူလိုက္ၿပီး ကားေဘးမွာ ေထာင္လိုက္တယ္။
ေနာက္ ခါးကို လက္နဲ႔ဖက္လိုက္ၿပီး သူ႔ေျခေထာက္တစ္ဖက္ေပၚကိုဆဲြတင္လိုက္တယ္။ အဲဒီက်မွ ကၽြန္မ သတိျပဳမိလိုက္တာက ဒါ သူ ကၽြန္မကို ထုိင္ေစခ်င္တဲ့ေနရာ သူ႔ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ၾကားမွာ။
သူ ဂစ္တာကို ယူလိုက္ၿပီး ကၽြန္မရဲ႕ လက္ၾကားမွာတင္လိုက္တယ္။ ေနာက္ သူ႔လက္ႏွစ္ဖက္လံုးကို ကၽြန္မ လက္ေပၚမွာ အုပ္မုိးၿပီး သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို အတူ တီးလိုက္တယ္။
သူကၽြန္မကို လႊတ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေနေရာင္ျခည္က ေရာင္နီေလးေတြ ေဖ်ာ့ေဖာ့် ျဖာက်လာတယ္။
“ငါတကယ္ကုိပဲ ၿပိဳင္ပြဲကို မေစာင့္ႏုိင္ေတာ့ဘူး”
“ဒါေပမယ့္ ျပႆနာက သီခ်င္းက ငါကိုယ္တုိင္ေရးရမယ္။ သူတို႔က ေတြ႔တဲ့သီခ်င္းကို ေကာက္ဆိုဖို႔ ခြင့္ျပဳမွာမဟုတ္ဘူး။ ငါ ဘာေရးရင္ေကာင္းမလဲ…?”
“ဘ၀အေၾကာင္းေရးပါ့လား”
“ဘာေၾကာင့္ ခု မင္းေတ႔ြတဲ့ ဘ၀သစ္အေၾကာင္း မေရးတာလဲ”…
“မင္းက ကိုယ္ဟာကိုယ္ ဘယ္လိုေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ေနရမယ္ဆိုတာသိတာနဲ႔ပဲ ငါ့ကို လာ စ မေနနဲ႔”
သူက ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္တယ္။
ေနေရာင္ျခည္က တေျဖးေျဖးနဲ႔ စထြက္လာၿပီ။
“ငါ စာစီစာကံုးေတာင္မွ ဘယ္လိုေရးရမွန္းမသိတာ.. သီခ်င္းကုိ ဘယ္လိုေရးရမလဲ”
“ေခါင္းထဲမွာ ရွိတဲ့ စကားလံုးေတြပဲ ခ်ေရးေပါ့”
“သီခ်င္းကုိ ဘယ္လိုေရးရမယ္ဆိုတာေမ့ထားၿပီး သံစဥ္ကို တီးခတ္လိုက္ ၊ စာသားေတြဟာ သံစဥ္ေနာက္ကို လိုက္ပါစီးေျမာသြားလိမ့္မယ္” လို႔ ကၽြန္မအၾကံေပးလိုက္တယ္။
“ေျပာေတာ့လြယ္တယ္” လို႔ သူျပန္ေျပာတယ္။
ခု ေနမင္းႀကီးက ေတာက္ေတာက္ပပ နဲ႔ ထြက္ေပၚလာၿပီ။ ငွက္ကေလးေတြကလည္း တီတီတာတာနဲ႔ အစာေတာင္းေနၾကတယ္။ ေလေျပညွင္းေလးကလည္း ကၽြန္မကို တိုးေ၀ွ႔တုိက္ခတ္ေနတယ္။ ကၽြန္မနဲ႔ရိုင္ရမ္ ႏွစ္ေယာက္သား စကားတစ္လံုးမွ မေျပာဘဲနဲ႔ ခပ္ၾကာၾကာ ေနထြက္တာကို ထုိင္ၾကည့္ေနမိတယ္။
“ဒါ ငါ့ ႏွလံုးသားထဲက သံစဥ္စာသားပဲ” လို႔ သူရုတ္တရက္ေျပာတယ္။
သူ မ်က္လံုးအစံုကို ခဏမွိတ္ထားလိုက္တယ္။ ေနာက္ ခဏၾကာေတာ့ သူ သံစဥ္သြဲ႔သြဲ႔ကို တီးလိုက္တယ္။
ေနာက္ သီခ်င္းကုိ စ ဆိုတယ္။ သူ႔အသံက အရမ္းဆြဲေဆာင္ႏုိင္တယ္။
I wouldn’t ask you a single thing
If you just grabbed my hand and ran
Let out just a single word
I’ll do whatever I can
Oh because I’d do anything
Jump off a cliff if it’s for you
Baby, I’d do anything
Anything, if it’s for you… :D

About မႏွင္းျဖဴ မွန္မွန္ေျပာ

Hnin Thae Phyu has written 32 post in this Website..