၂၁ ရာစုဟာ မီဒီယာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အံ့မခန္း တိုးတက္မႈေတြနဲ႔အတူ လူေတြရဲ႕ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုလည္း မီဒီယာေတြက  ဖမ္းစားနိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ေခတ္ေပၚအသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေပါင္းမ်ားစြာဟာ အခ်ိန္ကုန္လူပန္း သက္သာဖို႔ ရည္ရြယ္ထုတ္လုပ္ခဲ့တာ မွန္ေပမဲ့ အဲဒီပစၥည္းေတြေၾကာင့္ပဲ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ တန္ဖိုးရွိတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ကုန္လို႔ကုန္မွန္းမသိေအာင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခု စဥ္းစားစရာရွိတာက က်ေနာ္တို႔ေပးလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြနဲ့ ေငြေၾကးေတြအတြက္ ရတဲ့ အက်ိဳးအျမတ္က မွ်တရဲ႕လားဆိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဥပမာ အခုဆိုရင္ အင္တာနက္ဟာ ၿမိဳ႕ေန လူငယ္ေတြ အားလံုးနီးပါး သံုးစဲြၾကတဲ့ အရာတစ္ခုပါ။ ဒါေပမဲ့  အင္တာနက္ အသံုးျပဳတဲ့  အခ်ိန္ေတြမွာလည္း တကယ္အကိ်ဳးရွိမဲ့ အင္ေဖာ္ေမးရွင္းေတြထက္ ခ်တ္တင္၊ ေဖ်ာ္ေျဖေရး နဲ႔ ဂိမ္းေတြရဲ႕ ဆဲြေဆာင္မႈေနာက္ကို  လိုက္ရင္း အခ်ိန္ကုန္မွန္းမသိ ကုန္ေနၾကပါတယ္။ လူငယ္ေတြအတြက္ အခ်ိန္ျဖဳန္းလို႔ေကာင္းတဲ့ ေနရာတစ္ခုလို ျဖစ္ေနတာပါ။

လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀ ေလာက္တုန္းက က်ေနာ္တို႔အေနနဲ့ အေဝးမွာေရာက္ေနတဲ့ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကို စာတစ္ေစာင္ပို႔ဖို႔ စာရြက္ေဘာပင္နဲ့ စာေရး၊ ၿပီးမွ စာတိုက္ပံုးကိုသြားၿပီး တကူးတက စာထည့္ရပါတယ္။ အခုဆိုရင္ အင္တာနက္ကေန ေမးလ္တစ္ေစာင္ပို႔ဖို႔ အလြန္ဆံုး ၂ မိနစ္ေလာက္ပဲ ၾကာမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ Inbox ထဲက ေမးလ္တစ္ေစာင္ဟာ စာေရးစားပဲြအံဆဲြ ထဲမွာ သိမ္းထားတဲ့ လက္ေရးနဲ႔ေရးထားတဲ့ စာတစ္ေစာင္၊ ပို႔စကတ္ဒ္ တစ္ခုေလာက္ ျမတ္နိုးစရာ မေကာင္းတာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ အဲလိုသိမ္းထားတဲ့ စာေတြကို အိမ္ေတြမွာ မၾကာခဏ ေတြ႕ရတတ္လို႔ပါ။

ေနာက္ၿပီးေတာ့ အလြယ္တကူနဲ့ ဖုန္းဆက္လို႔ရတာဟာ ဆက္သြယ္ေရးအတြက္ အရမ္းအဆင္ေျပပါတယ္။ အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥေတြကို အလြယ္တကူနဲ့ အျမန္ဆံုး အသိေပးနိုင္တာဟာ တန္ဖိုးအလြန္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ျဖဳန္းပစ္တဲ့ကိစၥေတြမွာ ဖုန္းဟာလည္း တစ္ခုအပါအဝင္ပါ။ အလြယ္တကူ ဆက္သြယ္လို႔ ရေနေတာ့ ဘာမဟုတ္တဲ့ကိစၥနဲ့လည္း ဖုန္းဆက္ျဖစ္တယ္။

“သူငယ္ခ်င္း … မင္းအခု ဘယ္ေရာက္ေနလဲ”      “ငါအခုလကၻက္ရည္ဆိုင္မွာ … မင္းေရာ”   “ငါလား … ဘိလိယက္ခံုက ဆက္ေနတာ” ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ တခ်ို႕မ်ားဆိုရင္ ပ်င္းပ်င္းရွိတိုင္း ဖုန္းဆက္တတ္တဲ့ အက်င့္ေတာင္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဖုန္းကို တစ္ေန႔လံုးနီးပါး လက္ကမခ်ပဲ အေပ်ာ္တမ္း မက္ေဆ့ဂ်္ ပို႔လိုက္ ဖုန္းဆက္လိုက္ လုပ္ေနတတ္ၾကတဲ့ လူငယ္ေတြကိုလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႕ရပါတယ္။

တီဗီြ ေတြကလည္း အခ်ိန္ျဖဳန္းဖို႔ေကာင္းတဲ့ ပစၥည္းတစ္ခု ျဖစ္လာပါၿပီ။ တစ္ခ်ိဳ႕အိမ္ေတြမွာဆိုရင္ အားတိုင္း တီဗီြေရွ႕မွာ ထိုင္ေနရတာနဲ့ မိသားစု တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ေတာင္ ေအးေအးေဆးေဆး ေႏြးေႏြးေထြးေထြး စကားေျပာခ်ိန္ မရွိေတာ့ဘူး။ အခိ်ဳ႕ဆိုရင္ ထမင္းစားတာေတာင္မွ တီဗီြေရွ႕မွာ စားတာကို ေတြ႔ရတယ္။  အရင္တုန္းက အလုပ္က ျပန္ေရာက္တာနဲ့ ကေလးေတြနဲ့ လံုးလားေထြးလား ကစားေလ့ရွိတဲ့ ဖခင္ေတြေတာင္ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ တီဗီြေရွ႕က မထၾကေတာ့ သားသမီးေတြလည္း ကြန္ျပဴတာဂိမ္း၊ တီဗီြဂိမ္းေတြနဲ႔ ေဆာ့ရတာ အက်င့္ပါေနၿပီ။ တအိမ္တည္း အတူတူေနေနေပမဲ့ ကင္းကြာေနတဲ့ ဘဝေတြေပါ့။ အရင္ေခတ္တုန္းကလို မိသားစုအခ်င္းခ်င္း စုၿပီး စကားဝိုင္းဖဲြ႔ ေျပာရတဲ့ အရသာမ်ိဳး အခုေခတ္မွာ မရနိုင္ေတာ့ဘူး။ မိသားစုဝင္ အခ်င္းခ်င္း ရင္းနွီးေႏြးေထြးမႈ မရွိတာဟာ ေရရွည္မွာ မေကာင္းတဲ့ အက်ိဳးဆက္ေတြကို ျဖစ္ေပၚေစနိုင္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

ေဖ်ာ္ေျဖမႈဆိုတာမ်ိုးကလည္း လူေတြအတြက္ မရွိမျဖစ္ပါ။ ဒါေပမဲ့ အခုက်ေနာ္တို႔ရဲ့ လူေနမႈပံုစံကိုက ေဖ်ာ္ေျဖမႈေတြေနာက္ကို အလြန္အႀကြံ လိုက္ေနသလိုမ်ား ျဖစ္ေနမလားလို႔ ေတြးမိတယ္။

ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက တစ္ခါတုန္းက ေျပာဖူးတဲ့ အေပါစားေဖ်ာ္ေျဖမႈ ( Cheap thrills ) ဆိုတာကို သြားသတိရမိပါတယ္။ ကိုယ့္အတြက္ တစံုတရာ အကိ်ဳးမရွိတဲ့ ေဖ်ာ္ေျဖမႈေတြကို ဆိုလိုတာပါ။ ေခတ္သစ္ကမၻာႀကီးဟာ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ အခ်ိန္နဲ့ ေငြေၾကးကို  အေပါစားေဖ်ာ္ေျဖမႈေတြနဲ့ ဆဲြေဆာင္ေနပါတယ္။ ေခတ္ေပၚ အီလက္ထရြန္းနစ္ ပစၥည္းေတြကလည္း က်ေနာ္တို႔ကို မသံုးမျဖစ္ အေျခအေနေရာက္ေအာင္ တြန္းပို႔ေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဓိကကေတာ့ သံုးစဲြသူေတြကိုယ္တိုင္က မိမိရဲ႕ အခ်ိန္နဲ့ ေငြေၾကးကို စည္းစံနစ္ရိွစြာ စီမံခန့္ခဲြနိုင္ရင္ အေကာင္းဆံုးပါပဲလို႔ တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။      ။

About Zaw Wonna

Zaw Wonna has written 107 post in this Website..

ေမာ္လၿမိဳင္သား ပါခင္ဗ်ာ။ စာဖတ္တာကို ဝါသနာပါၿပီး စာေရးဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာပါ။ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ေဝဖန္ေထာက္ျပ ေပးမယ္ဆိုရင္ ေက်းဇူးတင္စြာနဲ႔ လက္ခံလိုပါတယ္။