ရွာထဲက တူ၊တူမ တွေကို အန်တီ ပဒုမ္မာ ကနေပြီးတော့ တရားတပုဒ် နဲ့ ပတ်သတ်ပြီး ဥပမာလေး နဲ့ လက်ဖွဲ့ပေးလိုက်ပါတယ်။

ကိုရွှေတိုက် ရဲ့ ရတနာ ရွှေအိုးမြုပ်နှံမှု အောင်မြင်သွားတဲ့ ကိစ္စ လည်း သတင်းကြားရတာ အင်မတန်မှ ဝမ်းသာပါတယ်။

အမွေခံထိုက်စေ ဆိုတဲ့ ပိုစ်လေး ရေးရတာ အကြောင်း ရှိပါတယ်။ ယခု ဆူး အနေနဲ့ စဉ်းစားမယ် ဆိုရင် ကိုယ်တိုင်က သားသမီး နေရာ.. တချိန်မှာ ကလေးများ ရှိခဲ့မယ် ဆိုရင် ကိုယ်တိုင်လည်း မိဘ နေရာ ဖြစ်လာမှာပါပဲ။

အချိန်ဆိုတာ အမြဲတမ်းရွေ့လျားနေတဲ့ အတွက် ငယ်ရွယ်တဲ့ သူတွေလည်း တနေ့ကျရင် အိုမင်းပြီးတော့ နောက်ဆုံးတော့ သဂြိုလ်စက်ထဲ က တဆင့် ပြာမှုန်အဖြစ်နဲ့ ကမာ္ဘမြေကြီး ကို မြေဩဇာ ဖြစ်စေရအုန်းမှာပါပဲ။

ဘယ်အရာမှလည်း မမြဲပါဘူး။ ကိုယ်တိုင်လည်း အသက်မကြီးပဲ နေလို့ မရသလို ငယ်သူတွေလည်း အသက်မကြီးလာပဲမနေပါဘူး။ အရှေ့က သွားသူတွေ လမ်းဖောက်ခဲ့ရင် နောက်လူတွေ ကောင်းကောင်း လျှောက်နိုင်ပါတယ်။ နောက်လူကလည်း ဒီတိုင်းတော့ မနေပါဘူး သူလည်း တမျိုး မဟုတ် တမျိုး နောက်လူ အတွက် ချန်ထားခဲ့ပါလိမ့်အုန်းမှာပါ။ ကမာ္ဘကြီးမှာ လူဦးရေတွေ တိုးပွားလာတာ ရှိသလို ယုတ်လျော့သွားတာလည်း ရှိပါတယ်။

အခု အတွေးထဲ ရောက်နေတဲ့ အကြောင်းအရာ ကတော့ အရှေ့လူတွေ ထားခဲ့တဲ့ အမွေ ကိစ္စ ပါပဲ။

သားသမီးတောင် မရှိသေးပဲ အမွေ ကိစ္စ စဉ်းစားနေပြီလားလို့ ပြောကြမယ် ထင်တယ်။

လူသားတိုင်းမှာ အမွေ ဆိုတာ ရပိုင်ခွင့် ရှိပါတယ်။ ထိန်းသိမ်းဖို့လည်း သင့်ပါတယ်။ ထိန်းသိမ်းရမယ် ဆိုတဲ့ တာဝန် တခုတည်းနဲ့ ဥစ္စာစောင့်လိုတော့ ရွှေကျောင်းပြောင်ပြောင် ဝမ်းခေါင်ခေါင် ဘဝ မျိုးကြီးတော့ မဖြစ်သင့်ဘူးလို့ ယူဆမိပါတယ်။

အမွေ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သတ်လို့ ဆူး ဘဝ မှာ မှတ်မှတ်ရရ ဖြစ်နေတဲ့ အကြောင်းအရာလေး တခုပြောပြချင်ပါတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ၉နှစ်လောက်တုန်းက ဧရာဝတီ တိုင်းထဲက မြို့တမြို့မှာ အဘိုးအဘွားတွေ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ အိမ်ကို ရောင်းချပြီး သားသမီးမြေးတွေ ခွဲဝေယူလိုက်ကြပါတယ်။

၁နှစ် အတွင်းမှာ ဘယ်သူတွေက အမွေခံထိုက်ကြသလဲ မထိုက်ကြသလဲ ဆိုတာ သိသိသာသာကြီးကို မြင်သာ ထင်သာ ဖြစ်လာကြပါတယ်။ ကံကြမ္မာ တဆစ်ချိုးလို့တောင် ပြောလို့ ရပါတယ်။

နယ်မြို့က အိမ်ဆိုပေမဲ့ အဲ့ဒီ အချိန်တုန်းက အိမ်ပေါက်ဈေးက ၅၀ဝ ထက် မပိုခဲ့ပါဘူး။ အဲ့ဒီ အချိန်မှာ အိမ်ကြီးကို ၈၀ဝ ခေါ်လိုက်မယ် ဆိုပြီး စမ်းကြည့်တဲ့ သဘောပါပဲ။  ဝယ်ချင်တဲ့ လူက ဘယ်လောက် ဖြစ်ဖြစ် ဒီအိမ်မှ ဒီအိမ် ဆိုပြီး အရမ်းကို ဝယ်ချင်တဲ့ အတွက် ၇၅ဝ ပေးပြီး ဝယ်သွားကြပါတယ်။

အဖေ မှာ မောင်နှမ ၃ယောက် ရှိပါတယ်။ တယောက်ကို ၂၅ဝ ရကြပါတယ်။

အဖေက အကြီးဆုံးပါ။ အဒေါ်ကတော့ အငယ်ဆုံးပါ။ အလတ်ဖြစ်တဲ့ ဦးလေး က အိမ်မရောင်းခင် ၅နှစ်လောက်ကတည်းက ဆုံးပါသွားပါတယ်။ ဦးလေး အစား ဆက်ခံမည့် အဒေါ်ကလည်း ဆုံးသွားတာ ၃နှစ်လောက် ဖြစ်နေပါပြီ။  ဦးလေး နဲ့ အဒေါ်မှာ သားသမီး ၄ယောက် ရှိပါတယ်။  အဒေါ်မဆုံးခင်မှာ သားသမီးတွေက ငွေလိုလျှင် ပိုက်ဆံ ချေးတဲ့ အခါ အမေ နာမည်နဲ့ မှတ်ထားပါ ဆိုပြီး အမြဲ ချေးတတ်ကြပါတယ်။ အဒေါ်က အမြဲတမ်း ငွေရှာပြီး သားသမီးတွေ ချေးထားတဲ့ ငွေ ကို သူ့နာမည်နဲ့ ပြန်ဆပ်တတ်ပါတယ်။ အကြောင်းအကျိုး မလှစွာနဲ့ အဲ့ဒီ အဒေါ်ဆုံးတဲ့ အခါ ရက်လည်နေ့ပြီးပြီးချင်း အကြွေးစာရင်းစာရွက်ကိုင်ပြီး ရောက်လာကြပါတယ်။ ချေးထားတဲ့ သားသမီးတွေက ဘယ်သူမှ ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး ဆိုပြီး အကြွေး မဆပ်ကြပါဘူး။ ဒီလိုနဲ့ လူကြီး မိဘတွေ မရှိတဲ့ အတွက် အဒေါ်နဲ့ ဘကြီးက ဒီအိမ်ကြီး ရောင်းပြီးရင် ဆပ်ပါမယ် အတိုးမတက်ပါနဲ့တော့ ဒီစာရင်းနဲ့ မှတ်ထားပါမယ်လို့ ကတိပေးလိုက်ပါတယ်။ အဒေါ်သားသမီးတွေကလည်း ဘကြီး နဲ့ အဒေါ်ပြောတဲ့ အတိုင်းပဲ ဆိုပြိး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြပါတယ်။

ဦးလေး မိန်းမ ဆုံးပြီး မကြာခင်မှာ အမွေခံထိုက်တဲ့ အိမ်ကြီးကို ရောင်းထုတ်လိုက်ပါတယ်။ သူတို့မိသားစု ရပိုင်ခွင့် ၂၅ဝ ရပါတယ်။ ပိုက်ဆံတွေကို သက်ရှိထင်ရှားဖြစ်တဲ့ ဘကြီး နဲ့ အဒေါ်က ရောင်းပြီးတဲ့ အခါ ယခင် ကတိတွေ အတိုင်း အကြွေးရှင်တွေ ဆပ်ဖို့ ငွေဖယ်ထားပြီး မောင်နှမ ၄ယောက် အတွက် ငွေကြေးခွဲဝေ ပေးဖို့ စီမံပါတော့တယ်။ ၂၅ဝ ကို မောင်နှမ ၄ယောက် ကို အဒေါ်ဝေစု အနေနဲ့ ၅ပုံ ပုံလိုက်ပြီး တယောက်ကို ၅ဝ စီ ခွဲပေးလိုက်ပါတယ်။ အဒေါ်ရဲ့ ဝေစု ၅ဝ ကိုတော့ အကြွေးဆပ်ဖို့ အတွက် စီမံပါတယ်။ အဲ့ဒီမှာ မောင်နှမတွေ ခေါင်းချင်းရိုက်ပြီး အမေ အကြွေး ကို သူတို့ပဲ ဆပ်ပါမယ် ဆိုပြီး အတင်းတောင်းယူကြပါတယ်။ အဒေါ်ရဲ့ ဝေစု သိန်း ၅ဝ ကို ဘကြီး နဲ့ အဒေါ် ကို စိတ်မချ ဖြစ်တဲ့ ပုံစံ နဲ့ တောင်းယူကြပြီး သူတို့ အချင်းချင်း ခွဲဝေ ယူပြီး သုံးလိုက်ကြပါတယ်။ အဒေါ် အတွက် အကြွေး မဆပ်ပေးကြပါဘူး။

အဲ့ဒါ ကို သိရတဲ့ အခါ ဘကြီး နဲ့ တကွ အမျိုးတွေ အားလုံးက စိတ်မကောင်းဖြစ်ကြရပါတယ်။

အနှစ်ချုပ်လိုက်တော့ သူတို့ မောင်နှမတွေ ခွဲဝေယူပြီး ၁နှစ်အကြာမှာတော့ အားလုံး ပိုက်ဆံတွေ မရှိကြတော့ပါဘူး။ အရင်က ထက် ပိုပြီး မွဲသွားကြပါတယ်။ ဘာလုပ်လုပ် အလုပ် လုပ်လုပ်ချင်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ဖြစ်နေပေမဲ့ မကြာခင်မှာ အကြောင်းမျိုးစုံနဲ့ အရင်းပြုတ်တာမျိုးတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။ အမျိုးတွေကတော့ အမေ အကြွေး မဆပ်ပဲ သုံးပလိုက်လို့ ကပ်ဆိုက်တာ ဆိုပြီး ပြောတဲ့သူကလည်း ပြောကြသလို သူတို့ သုံဖြုန်းလိုက်လို့ ကုန်တာ မို့ ငွေကြေးလိုအပ်ရင်တောင် မသိချင်ယောင်ဆောင်နေကြပါတော့မယ်။ ဆွေမျိုးစာရင်းက ထုတ်ပါယ်ခံရတဲ့သဘောမျိုးပါ။

ဒါကတော့ ဦးလေးတို့ မိသားစု အမွေ ဆက်ခံကြတာကို အတိုချုံးရေးလိုက်တာပါ။

အဒေါ်က အမွေ သိန်း ၂၅ဝ ရပါတယ်။ ကား အငှားလုပ်ငန်း လုပ်မယ် ဆိုပြီး ကား၂စီးထောင်လိုက်ပါတယ်။ အသက်တွေလည်း ကြီးနေပြီမို့ သူ့ဘဝ မသေခင် အချိန်အထိ သာသာယာယာ ဖြတ်သန်းမယ် စိတ်ကူးပြီး အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ မိသားစု ပျော်ရွင်စွာနေထိုင်ပါတယ်။ သား ၃ယောက် ရှိပါတယ်။ မြန်မာပြည် အနှံ့ ခရီးသွားလိုက် ဈေးဝယ်လိုက် အလှူအတန်းတွေ လုပ်လိုက်နဲ့ အေးချမ်းနေတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ မကြာပါဘူး။ အမွေရပြီး ၆လလောက် ကြာပြီး တဲ့ နေ့တနေ့မှာ နယ်မှ ကျန်းမာရေး မကောင်းလို့ ဆေးခန်းလာပြတဲ့ ဘုန်းကြီးတပါးကို သူ့ရဲ့ ကားနဲ့ ခရီးဒါန အလှူ လုပ်မယ် ဆိုပြီး မနက်စောစောထပြီး မျက်နှာသစ်နေတုန်း ရုတ်တရက် လေဖြတ်ပြီး ချော်လဲသွားတာ ခေါင်းနဲ့ နံရံရိုက်မိပြီး ဦးနှောက်သွေးကြောပေါက်ပြီး ချော်လဲပြီး နာရီပိုင်းတောင် မကြာလိုက်ပါဘူး သေသွားပါတယ်။

အဒေါ်သေတဲ့ အခါ သူ့ရဲ့ သား ၃ယောက်က သူ့ထားခဲ့တဲ့ ကား ၂စီးနဲ့ အိမ်တွေကို ဆက်လက်ပြီး အမွေခံကြပါတယ်။ အမွေကို ခံယူဖို့ တယောက်နဲ့ တယောက် ကလိမ်ကကျစ်ကြတာတွေလည်း ရှိပါတယ်။ ကလိမ်ကကျစ်ကျပြီး တန်ဖိုးဖြတ်တဲ့ ညီ၂ယောက်က ကား ကို ယူလိုက်ကြပါတယ်။ အကို ကတော့ အိမ်ယူမယ် ဆိုပြီး အိမ်ယူထားတာ မကြာပါဘူး တန်ဖိုးလျော့ဖြတ်ယူထားတဲ့ ကားတွေ လမ်းမှာ အစီအရီ တိုက်တဲ့ အတွက် အလျှော် အစားနဲ့ သူတို့လည်း ရှိသမျှ ကုန်ကြတော့တာပါပဲ။ တယောက်က ပိုဆိုးတာက ဆီ အရောင်းအဝယ် လုပ်တာ ဘယ်သူ ပစ်လိုက်တဲ့ ဆေးလိပ်မီးမှန်း မသိပေမဲ့ အဲ့ဒီ မီးကြောင့် မီးလောင်ပြီး သေသွားပါတယ်။ အိမ်ယူထားတဲ့ သူတော့ ၅နှစ်လောက် နေတော့ အိမ်ဈေးတွေ တက်တဲ့ အတွက် မူရင်းဈေးထက်ကို တန်ကြေးကြီးကြီးနဲ့ ရောင်းထုတ်ပြီး နောက်ထပ် အိမ်တခု ဝယ်ပြီး အေးချမ်းစွာ နေပါတယ်။

ဦးလေးတွေ အဒေါ်တွေ ဇတ်လမ်းပြီးသွားတော့ အဖေ က ကော ဘယ်လို နေလဲ သိချင်ကြမှာပါပဲ။

ဆူး အဖေ ကတော့ အဲ့ဒီ အိမ်ကြီး မရောင်းခင်ကတည်းက ကျန်းမာရေး မကောင်းလို့ အိပ်ယာထဲ လဲနေတာ ၂နှစ်ကျော်နေပါပြီ။ အဖေ က အကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ အတွက် မိဘတွေ အမွေ ကို မောင်နှမတွေ ခံယူစားသုံးလို့ ရအောင် စီမံပေးတဲ့ သဘောနဲ့ အိမ်ကြီး ကို ရောင်းထုတ်ဖို့ အတွက် လုပ်ပေးခဲ့တာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ အဖေ က သားသမီး ၃ယောက် ဦးလေးက ၄ယောက် အဒေါ်က ၃ယောက် ဆိုတော့ အခု ရောင်းရင် လူကြီး ၂ယောက် ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ ပြသနာ မရှိပေမဲ့ နောက်ပိုင်း သူတို့မရှိရင် ဒီအိမ်ကြိး ကို ဆက်ခံဖို့ ၁ဝယောက် တိတိ စကားတွေ များပြီး စာရင်း မရှုပ်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တဲ့ သဘောပါပဲ။

အဲ့ဒီ အိမ်ကြီး ရောင်းပြီး မကြာခင်မှာ အဖေ လည်း ဆုံးသွားပါတယ်။ အဖေ ဆုံးသွားပြီး ရက် ၁၀ဝ အကြာမှာ အဒေါ်ဆုံးသွားပါတယ်။

သူတို့ မသေခင် ရောင်းပေးသွားတာ မှန်တယ်လို့တော့ လူကြီးတွေက ပြောကြပါတယ်။

အဖေ ရဲ့ ရပိုင်ခွင့် ၂၅ဝ ကတော့ ဆူး တို့ အခု ဖွင့်ထားတဲ့ ဆိုင် ကို ဝယ်နေတဲ့ အချိန် ဖြစ်တဲ့ အတွက် ရစ်ကျသွင်းငွေထဲ ထည့်သွင်းလိုက်ပါတယ်။ အဲ့ဒီ ၂၅ဝ ကတော့ တပြားမှ သီးသန့် သုံးလိုက်ရတာ မရှိပေမဲ့ ဆိုင်ခန်း ဝယ်တဲ့ အချိန်မှာ အရစ်ကျသွင်းတဲ့ အချိုး ငါးပုံ ၁ပုံ အနေနဲ့ ပါဝင်ပါတယ်။

အဲ့ဒီ မြို့မှာ ယခင် ရောင်းလိုက်တဲ့ အဘိုးအဘွားတွေရဲ့ အိမ်ကတော့ ယခု အချိန်မှာ ဆိုင်ကြိး တခု အနေနဲ့ တည်ရှိပြီး အရင်က ထက် ပိုကြီးပွားလာကြလို့ အဲ့ဒီ အိမ်ကို ဝယ်တဲ့ မိတ်ဆွေကတော့ အဲ့ဒီ အိမ်ကြီးရောင်းတာ အရမ်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီအိမ်မှာ သူတို့ အရောင်းအဝယ် လုပ်လို့ ကြီးပွားရတယ် ဆိုပြီး စိတ်ထဲ ထင်နေပုံရပါတယ်။ အသက်ကြီးတဲ့ လူတွေ ဆိုတော့ စိတ်ထဲ တွေးမိတာ အမှန်ထင်ပြီး အယူသီးတတ်ကြလို့ ဒီလို တွေးတယ်လို့ပဲ ထင်ပါတယ်။

ပိုက်ဆံ အနေနဲ့ အမွေခံထိုက်ကြတဲ့ သူတွေကတော့ ကောက်ရိုးမီးလို ဝုန်းကနဲ လောင်သလို ကုန်သွားကြပါတယ်။

ဆူး တို့ မိသားစု ကတော့ ဒီပိုက်ဆံ တွေ လက်ရောက် မသုံးရပါဘူး။ အဲ့ဒီ ပိုက်ဆံ ရဲ့ အကျိုးကိုသာ ခံစားရတယ်လို့ မြင်မိပါတယ်။

အဲ့ဒီ မြို့မှာတော့ ပြောစရာ စကားတခုကတော့ အဲ့ဒီ အိမ်ကြီးက ကျိမ်စာမိနေသလိုပဲ အဲ့ဒီ နေရာမှာ အဘိုးအဘွားတွေ ကြီးပွားသလောက် သားသမီးတွေလည်း မသုံးရဘူး မြေးတွေ ဆိုလည်း ပိုက်ဆံ ရပြီးမှ ဘဝတွေ မျိုးစုံဖြစ်ကြပြီး အဖတ်မဆည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြတာ.. ကျိမ်စာမိတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ သုံးလို့ ဖြစ်တယ်လို့ ပြောကြပါတယ်။

ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒါဟာ အယူသီးမှုလို့ပဲ ထင်မိပါတယ်။

ဒါကတော့ ဘဝ မှာ အမှတ်တရ ဖြစ်နေတဲ့ အမွေဆက်ခံမှုတခုပါပဲ။

 

တနေ့က သူငယ်ချင်း တယောက်နဲ့ အငြင်းအခုန်လိုမျိုး အမွေ ကိစ္စ ပြောဖြစ်ပါတယ်။

သူ့ မိဘတွေ နေတဲ့ ရပ်ကွက်မှာ ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက် ပိုင်ဆိုင်တဲ့ အိမ်တွေ မြေတွေ ကို မိဘတွေ ဆုံးသွားတဲ့ အခါ ရောင်းထုတ်ပြီး ခွဲခြမ်းသုံးစွဲနေကြတာ ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်တဲ့ အကြောင်းနဲ့ သားသမီး ဆိုတာ မိဘ ထားခဲ့တာ ကို ကောင်းစွာ ထိန်းသိမ်းသင့်တယ်လို့ ယူတယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်း အယူအဆလေးတွေ အတွေးအမြင်လေးတွေ ပြောပြဖြစ်ပါတယ်။

ဆူးရဲ့ အမြင်ကတော့ သူငယ်ချင်း နဲ့ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေပါတယ်။

သားသမီးဆိုတာ မိဘ ဆီက အမွေခံထိုက်ပါတယ်။ ဘာကြောင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် မိဘတွေ ထားခဲ့တာ သူတို့ဆက်လက်စီမံ သုံးပိုင်ခွင့်ရှိတယ်။ ကိုယ်တိုင် မိဘ ဖြစ်တဲ့ အခါ သားသမီးတွေကိုလည်း ပြန်ထားခဲ့ရအုန်းမှာပါပဲ။

မိဘတွေ ထားခဲ့တာ ထုခွဲသင့်ရင် ထုခွဲရမယ်။ သားသမီး တယောက် အနေနဲ့ ရပိုင်ခွင့်ရယူပြီး မိဘတွေ အတွက် ကိုယ့်အကျိုးအတွက် အသုံးချသင့်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ ဥပမာ အိမ်တအိမ်ရောင်းလိုက်တယ် ရပိုင်ခွင့်တခု အနေနဲ့ ရယူပြီးတဲ့ အခါ ကိုယ်ထိလက်ရောက် မိဘတွေ အတွက် အလှူ အတန်းတွေ လုပ်ပေးလို့ ရတယ်။ ရပိုင်ခွင့်တွေ သိပ်များနေရင် အဲ့ဒီ ငွေကြေးနဲ့ ဦးလှထွန်းရဲ့ ကင်ဆာ ဖောင်ဒေးရှင်းတခု လုပ်ပြီး လိုအပ်နေတဲ့ နေရာတွေမှာ မျှဝေတာမျိုးတွေ လုပ်ချင်ပါတယ်။

ရွှေကျောင်းပြောင်ပြောင် ဝမ်းခေါင်ခေါင် ဘဝ နဲ့တော့ ရွှေပုံပေါ် ထိုင်နေတိုင်း ဗိုက်မဝပါဘူး။ ရွှေကို ငွေဖြစ်အောင် လုပ်ပြီးမှ ဝမ်းဝအောင် စွမ်းဆောင်နိုင်မှာပါ။

သူငယ်ချင်းမေးတဲ့ မေးခွန်းတခု ရှိပါတယ်။ အဲ့လို သုံးလိုက် စီမံလိုက်မယ်ဆိုရင် နင့်သားသမီး ကို အမွေ မပေးခဲ့ဘူးလားလို့ မေးပါတယ်။

သားသမီးတွေကို ပစ္စည်းပေးဖို့ ထက် အရေးကြီးတဲ့ ပညာ အမွေ ကို အပြည့်အဝ ပေးမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားပါတယ်။

ငါးစာတွေ ပေးထားရင် ကုန်သွားပါမယ်။ ငါးဖမ်းနည်းပါ သင်ပေးသင့်ပါတယ် ဆိုတဲ့ စကားအတိုင်းပါပဲ။

ကိုယ်တိုင်လည်း ရှာဖွေနေတာ သားသမီး အတွက်ပါ.. ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်မိဘ ရှာဖွေတာကတော့ ကိုယ်တိုင် သားသမီး တယောက် အနေနဲ့ ရပိုင်ခွင့်ရှိတယ်လို့ ယူဆပါတယ်။

သေရင်တော့ အကုန်ထားခဲ့ရမှာပါပဲ။ မသေခင်မှာ ရှာခဲ့တာတွေ ရှိတာတွေ အကုန်လုံးကတော့ နောက်လူ အတွက်ပါပဲ။

အထက်ပါ ဆူး ရဲ့ အတွေ့အကြုံ နမူနာတွေ အရကတော့ ပိုက်ဆံရပြီး ကုန်သွားတာတွေက သူတို့ ငယ်စဉ်က မိဘတွေ လူချမ်းသာ တန်းဝင်တွေ ဖြစ်တဲ့ အတွက် မိဘတွေက ငွေရှာဖို့သာ အားသန်ပါတယ်။ ပညာအမွေပေးပြီး ပညာသင်ပေးသော်လည်း မသင်ချင်ဘူး ဆိုရင် မသင်ချင်နေဆိုပြီး စိတ်ချမ်းသာအောင် စကားတခွန်းကို ၂ခါ မပြောခဲ့ကြပါဘူး။ မိဘ ပိုက်ဆံ ရှိရင် ငွေကြေး တန်ဖိုး နားမလည်ပဲ လွယ်လွယ်ရ လွယ်လွယ်သုံးတာ အကျင့်ပါသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

အဖေ တို့ မောင်နှမ တွေ က ငယ်ငယ်က မုန့်ဖိုးဘယ်သူမှ မတောင်းကြဘူး။ ဆိုင်က အဆင်ပြေသလို နှိုက်သုံးကြပါတယ်။ အဖေ က ငယ်ငယ်ကတည်းက စာတော်တဲ့ အတွက် ဦးလေးတွေ အဒေါ်တွေ ရှိတဲ့ ရန်ကုန်မြို့ကို ကျောင်းတက်ဖို့ ပို့ထားတဲ့ အတွက် အငယ် ၂ယောက်လို လိုက်သလောက် နှိုက်သုံးရတဲ့ အနေအထားမဟုတ်တော့ပဲ မိဘတွေ ပို့ပေးသလောက်သာ သုံးရပါတယ်။ နိုင်ငံခြားပါ ပညာတော်သင် ထွက်ရတဲ့ အခါ စကောလား ရတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ လောက်အောင် သုံးတတ်တဲ့ အကျင့်တွေ ရှိသွားတော့ ငွေကြေး စိစစ်တတ်လာတတ်ပါတယ်။

ပညာနည်းလို့ အတွေးအခေါ်ပိုင်းတွေ ညံ့လို့ အတွက်အချက်တွေ ညံ့လို့ ရထားသမျှတွေ ကုန်သွားတယ်လို့ မြင်မိပါတယ်။

နောက်တချက်ကတော့ ဘာသာရေး အပိုင်းက ကြည့်ပြန်တော့ မထိုက်လို့ ကုန်တယ်ပေါ့။

မြတ်စွာ ဘုရား လက်ထက်တော်တုန်းက သူဌေး တဦးဖြစ်တဲ့ ရွှေတောင်ပေါက်တဲ့ ဇဋိလ ဆိုတဲ့ သူဌေးက မသေခင်မှာ ရွှေတောင်ကြီး အမွေပေးဖို့ သား ၃ယောက် ကို ခေါ်ပြီး တူရွင်းနဲ့ ပေါက်ခိုင်းတာ အငယ်ဆုံး သား ပေါက်မှသာ အရာထင်သွားတဲ့ အတွက် ၃ယောက်ထဲမှာ အငယ်ကိုသာ အဲ့ဒိ အမွေပေးခဲ့တယ် ရခဲ့တယ်။ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုပြီး ရှင်းထားတာတွေတော့ ရှိပါတယ်။ ရွှေပန်းခိုင် လုပ်တဲ့ အခါ အဲ့ဒီ အမွေခံထိုက်တဲ့ သား တယောက်ကသာ ကူညီပေးတဲ့ အတွက် အကျိုးပေးတဲ့ ဘဝ မှာ သူတယောက်သာ ရပိုင်ခွင့်နဲ့ သုံးပိုင်ခွင့်ရှိသလိုပေါ့။

 

အနှစ်ချုပ်လိုက်တော့ အမွေခံထိုက်စေ ဆိုတာ..

ကံ ဆိုတဲ့ အရာနဲ့ အတူ ပညာ နဲ့ ဉာဏ်ယှဉ်ပြီးမှ တကယ် ထိုက်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။

 

 

 

About ဆူး

has written 398 post in this Website..