တ  ခ်ိ ဳ  ့ က စ ပ် စ္ သီ း ျဖ စ္ တ ယ္  ၊ တ ခ်ိ ဳ   ့ က စ န္ း စ န္ း တ င့္ ျဖ စ္ တ ယ္

(ေအာင္ေ၀း)
တခ်ိဳ ့က စပ်စ္သီးျဖစ္တယ္
တခ်ိဳ ့က စန္းစန္းတင့္ျဖစ္တယ္။
ေခတ္ႀကီးကိုက
ကိုလိုမနီ၊ ခရိုနီေခတ္။
တခ်ိဳ ့က လက္ေ၀ခံဒီမိုကေရစီ
တခ်ိဳ ့က လက္က်န္ဒီမိုကေရစီ။
ရန္ကုန္က ရထားမျဖစ္ဘူး
ရန္ကုန္က တေယာျဖစ္ေနတယ္။
တခ်ိဳ ့က ေနာက္ျပန္လွည့္မွာစိုး
တခ်ိဳ ့က ေနာက္ျပန္မလွည့္မွာစိုး။
ျမစ္ႀကီးက ဘယ္ကိုစီးရမွန္းမသိ
ေထာင္(ေထာင္)နဲ ့ၿငိလို ့။
တခ်ိဳ ့က စြယ္စုံေက်ာ္ထင္
တခ်ိဳ ့က ေသတၱာေမွာက္။
ဒီတစ္ခါ ဇာတ္ေခါင္းကြဲရင္
ရြာျပင္ထုတ္ခံရေတာ့မယ္။
တခ်ိဳ ့က ေရႊ၀ါေရာင္ကိုမ်က္ကြယ္ျပဳ
တခ်ိဳ ့က လက္ပံေတာင္းေတာင္ကိုလ်စ္လ်ဴရွဳ။
ဗမာျပည္မွာ နာရီေတြကရွား
ဗမာျပည္မွာ နာဇီေတြကမ်ား။
တခ်ိဳ ့က စစ္ေဘးဒုကၡသည္
တခ်ိဳ ့က ရဲေဘးဒုကၡသည္။
ေတာမီးကို ေတာမီးနဲ ့မွ ၿငိွမ္းလို ့ရမယ္
ေရသန္ ့ဘူးနဲ ့မရဘူး။
တခ်ိဳ ့က ရြာလြန္ရြက္တိုက္
တခ်ိဳ ့က ရြာျပင္ၾကက္တိုက္။
ၾကည့္စမ္း- အေခ်ာင္သမားေတြ
ဓားကို အရင္းကမကိုင္၊ အဖ်ားကကိုင္လို ့။
တခ်ိဳ ့က တရားအားထုတ္
တခ်ိဳ ့က မ်က္ကန္းမ်ိဳးခ်စ္။
“ငါတို ့လည္း အိုဘားမားႀကီးျပန္သြားမွ၊ ပိုအဖမ္းခံေနရေပါ ့“ တဲ့
လမ္းေဘးကစကား၊ လမ္းေပၚကၾကား။
တခ်ိဳ ့က အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး
တခ်ိဳ ့က အမ်ိဳးသားျပန္လည္တိုက္ခိုက္ေရး။
“က်ားကိုသတ္ရင္သတ္၊ မသတ္ရင္ က်ားက ကိုယ့္ကိုသတ္မွာပဲ“
ရိုးမက မုဆိုးႀကီးကိုဖိုးဇံု၊ ခင္ဗ်ားအခုရွိေသးလား။
တခ်ိဳ ့က အတိတ္မွာပဲ အသက္ရွင္ေန
တခ်ိဳ ့က အနာဂတ္အတြက္ ႀကိဳတင္ေသဆုံးေန။
ဟစ္တလာက သက္သတ္လြတ္စားတယ္
ဂ်ဴးလူမ်ိဳး(၆)သန္းက ဟင္းရြက္ကန္စြန္းေတြလား။
တခ်ိဳ ့က ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ လမ္းေလွ်ာက္တယ္
တခ်ိဳ ့ကၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ဖိလစ္ပိုင္သြားတယ္။
ႏိုင္ငံေရးလုပ္တယ္ဆိုတာ၊ အစိုးရ မေကာင္းေၾကာင္းေျပာတာပဲ
ေၾကာင္ကိုဘယ္သူ ခ်ဴဆြဲေပးမလဲ။
တခ်ိဳ ့က ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားလြတ္ေျမာက္ေရးေအာ္တယ္
တခ်ိဳ ့က ေအာ္တဲ့လက္ကိုျပန္ကိုက္တယ္။
(ကခ်င္) စစ္ရပ္ဖို ့လူထုမွာတာ၀န္မရွိ
အစိုးရမွာပဲ ရွိတယ္။ (ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္မွာလည္းရွိတယ္)
တခ်ိဳ ့က ျငင္းပယ္ျခင္းကိုျငင္းပယ္
တခ်ိဳ ့က သေဘာမတူေၾကာင္းသေဘာတူ။
ေခတ္က ေျပာင္းေျပးသြားၿပီ
က်န္ရစ္သူ ေလထဲမွာ အိုက္တင္တန္းလန္းႀကီး။
တခ်ိဳ ့က ေလလံသမား
တခ်ိဳ ့က ဖ်ံဖမ္းသမား။
ကဗ်ာဆရာသမဂၢဖြဲ ့တာ၊ ေဒါက္တာဇီဗားဂိုး ဘာ့ေၾကာင့္မပါတာလဲ
ငမူးတစ္ေကာင္ ထေအာ္တယ္။
တခ်ိဳ ့က လစ္ဘရယ္
တခ်ိဳ ့က ညစ္ပုပ္ကပ္က်ယ္။
ဘယ္ေညာင္ပင္မွာ
ဘယ္ရာဇ၀င္ကို လမ္းခြဲရမွာလဲ။
တခ်ိဳ ့က ရထားမမီ၊ ဘူတာမီးနဲ ့ရွဳိ ့
တခ်ိဳ ့က ေခြးကတက္မွာ ေကာ္က်ိဳ ပိုစတာကပ္။
ဘယ္ေတာ့ အာဏာရမွာလဲ
မေမးေတာ့ပါဘူး။
ဒီကဗ်ာ
ေလဒီႀကီး မဖတ္မိေစနဲ ့။
သူက စပ်စ္သီးျဖစ္တယ္
သူက စန္းစန္းတင့္ျဖစ္တယ္။       ။

ေအာင္ေ၀း

 

==========================

တံုုးေမာင္းေခါက္သံ 

 ———————————————
(မိုုးသီးဇြန္)
တစ္။
ကုုန္သည္ေလ တိုုက္ခ်ိန္ ၾက မွာ
ငါဒိုု ့ဟာ လက္ဗလာနဲ ့
အိမ္ကိုုျပန္လာၾက။
လယ္ေတြကို ဒိုု ့မပိုုင္ၾကေတာ့ဘူးေလ ။
ဒါေျမကိုုသိမ္းတာမဟုုတ္၊
ဘ၀ေတြကိုုဖ်က္သိမ္းလိုုက္တာေလ။
ေျမေတြကိုုယူသြားတာမဟုုတ္
ေရႊေတြကိုုယူသြားတာ။
ေတာင္ေတြကိုုယူသြားတာမဟုုတ္
အျပံဳးေတြကိုုယူသြားတာ။
ထန္းေတာ ကိုုယူသြားတာမဟုုတ္
ယဥ္ေက်းမႈကိုု ယူသြားၾကတာေလ။
သူတိုု ့တံခါးေတြ ဖြင့္၊
ဒိုု ့ တခါးေတြကိုု ပိတ္လိုုက္တာ။
ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္အတြင္း၊
သူတိုု ့ ရဲ ့ ခနခန ေျပာင္းလဲျခင္းေတြထဲမွာ
ေျပာင္းလဲခြင့္မရသူေတြသာမ်ားလာရဲ ့ ။
လမ္းေကာင္းေကာင္းေပၚမွာ မေလ်ာက္ခဲ့ရေပဘူး။
ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္းမေနခဲ့ရဘူး။
ေဆးရံုုေကာင္းေကာင္း ေပၚမျပခဲ့ရဘူး။
ေစ်းေကာင္းေကာင္း မ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။
ဒီေတာ့
လူေကာင္းေကာင္းမျဖစ္ခဲ့ဘူးဆိုုပါေတာ့။
လူေတြက်ံဳလီွလာတာနဲ့အမ်ွ
တေယာက္ကိုုတေယာက္
အမုုန္းပြားဖိုု ့လြယ္လာၾကတာပဲရိွတယ္။
ဒါကိုုသူတိုု လိုုျခင္ေနတာေလ။
ႏွစ္။
သူူတိုု ့တခါးမဖြင့္ခင္အခ်ိန္ အထိ
ရြာပတ္လည္မွာေတာင္ေတြရိွေနေသးတယ္။
ေတာေတြရိွေနေသးတယ္။
ေရတြင္းထဲကေရကိုုေသာက္လိုု ့ရေသးတယ္။
ဖြင့္ထားတဲ့တံခါးက
ယင္ေကာင္ေတြတ၀ီး၀ီး၀င္လာၾကတယ္။
သံုုး။
ပ်ား၊ပိတုုန္း၊လိပ္ျပာေတြ
ေရကန္မွာ ၾကာရိုုးၾကာစြယ္ ေတြနဲ ့ လွေနတဲ့ ရြာဟာ ၊
မနက္မွာ ေန
ည မွာ လ။
လယ္ေတာနဲ ့ေတာင္ ပဏာရ
သြယ္လ်ွလ်ွ ျမစ္ေၾကာင္း
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားလွေပါ့။
ဘူတိုုဇာေတြ ၀င္လာကထဲက  ကတည္းက
ဖုုန္တေထာင္းေထာင္းထ၊
အက်ည္းတန္သြားခဲ့ရျပီ။
အဖိုုးေတြ လက္ထက္ကတည္းက
ေတာလိုုက္ခဲ့တဲ့ ေတာင္။
ေခြးလ်ွက္ထားတဲ့ပုုဂံလိုု ေျပာင္သလင္းခါလိုု ့၊
က်ြဲနာအိုုင္လိုု ေဟာက္ပက္
(ေယာက္ဖေရ)
တကယ့္ရုုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ပါပဲ
ေလး။
ဒီေတာင္ေပၚမွာ
ပဒပ္ဆာခူးရင္း ၊
မမင္း ရယ္ေလ၊
ျမွစ္စိုု ့ ေပါက္ အသြင္
မစြမ္းအင္ ရိွခဲ့ၾက။
‘’ စပယ္ႏွစ္ပြင့္ကိုုထရံကာမိၾကတယ္။’’
ခ်စ္သူတိုု ့ေပါ့…။
တရြာလံုုးကိုု
ေလ်ာက္ျပံုဳးျပခဲ့တဲ့ေနရက္တိုု ့ေပါ့။
မိုုးရြာလိုု ့နမ္း၊
ေလတိုုက္လိုု ့နမ္း။
ခ်စ္လိုု ့နမ္းနဲ ့
ဘ၀မွာအနမ္းဟာအေရးၾကီးဆံုုးပဲ။
ဒါကိုုသိသည့္ေနာက္
ေျခလွမ္းတိုုင္းဟာယံုုၾကည္မႈရိွလာတယ္။
မိုုးနဲ ့သက္တန္ လိုု
ဇရက္နဲ့လက္ပန္လိုု တပူး တြဲတြဲ … ။
ေတာင္ေပၚမွာတခါ၊
ေတာင္ေအာက္မွာတခါ။
ရိႈထဲမွာတခါ။
မခြဲနိင္မခြာရက္၊
ရက္ဆက္ ၾကိဳေထာက္။
ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္း၊
လက္ပေဒါင္း ေတာင္ သက္ေသတည္ခဲ့ျပီ။
အိုု .. ကိုုးျမိဳ ့ရွင္ ..
အရင္လိုုပဲ
လာ ပါ။
 စားပါ။
ေသာက္ပါ။
 ေပ်ာ္ပါးပါ။
ပုုဆိုုးတန္းတင္ပြဲမွာ။
အခ်စ္တခုုရဲ ့ ျမစ္ဖ်ားခံရာ ဟာလဲ
နီညိဳေရာင္  သန္း
ေဟာ့ဒီ … တြန္ ့ေခါက္ေတာင္တန္း ပါပဲ။
ငါး။
ဒီနယ္တရိုုးမွာ
ဒိုု ့ရြာေပၚက
မိုုးေကာင္းကင္ဟာ
အျပာ ဆံုုး။
ငါဒိုု ့့ေျမပဲဟာဆီအထြက္ဆံုုး။
ထန္းျမစ္ဟာအခ်ိဳဆံုုး။
သားေတြဟာ အသန္မာဆံုုး
သမီးေတြဟာအေခ်ာဆံုုး။
စံႏႈန္းေတြကိုု ဂုုဏ္ယူခဲ့ၾက။
လူဟာ ေအာင္ျမင္မႈထက္ တန္ဖိုုးရိွဖိုု ့ ကိုုလိုုလား
ဒါဟာဒိုု့ရြာရဲ ့ ထံုုးထားပါပဲ။
တရြာလံုုးက အပ်ိဳမ ေတြ ၊
ဆင္းကူးေနၾက၊
လွတဲ့ ျမစ္။
ခ်စ္တဲ့လိႈင္း၊
ႏြားရိုုင္းေမာင္းသံ
ျမစ္ရိုုးမွာက်ြတ္က်ြတ္ညံခဲ့။
ျမစ္ဆိုုတာ လူနဲ ့သတၱ၀ါေတြၾကား၊
သစၥာတရား တခုုပါပဲ။
ငါဒိုု ့ရြာသားမ်ား ဟာ
က်ြဲႏြားတအုုပ္ကစ
ငါးသန္ေသးႏုုပ္အဆံုုး
အားလံုုး အေပးယူ မ်ွ မ်ွ ေနခဲ့ၾကတယ္ ။
 တပံုုကိုုယူ၊
တပံုုကိုုလ်ဴ ခဲ့ၾကရဲ ့။
ခုုေတာ့ ..
အက္ဆစ္ေတြက
ျမစ္ျပင္ကိုမီးတင္လိုုက္ၾကျပီ။
ေတာင္ၾကီး ေတြ ျပိဳ သြားရင္
ထန္းပင္ေတြလဲ ရင္ကြဲ၊
မိုုးတိမ္မဲၾကီး ေတြလည္းလႊင့္ပါးေပ်ာက္
ဗိ်ဳင္းေအာက္ ေတြလဲ၊
မပ်ံ၀ဲ နိင္ေတာ့ေပဘူး။
ေျခာက္။
ဒီေျမမွ ေန
ဒီေရကိုုေသာက္။
ငါနဲ ့ငါေယာက္ဖ
လည္ပင္းဖက္ၾကီးလာၾကရဲ ့ ။
ေျမပဲႏႈတ္အျပီးအျပန္၊
က်ဴးေက်ာ္သူေတြ လိုု ့သတ္မွတ္ခံလိုုက္ရတယ္။
ဒိုု လယ္ေတြျပန္မရေတာ့ေပဘူး။
ပါးစပ္က ထန္းေရ နံ ထ  တာကလဲြလို ့
ငါဒိုု ့ဟာ ဥပေဒကိုုမခ်ိဳးေဖါက္ခဲ့ၾကပါဘူး။
တိုုင္းျပည္ အေပၚမွာသစၥာမေဖါက္ခဲ့ၾကပါဘူး။
အဖျမင္းျဖဴရွင္ကိုု ပူေဇာ္မပ်က္ခဲ့ပါဘူး။
ငါေယာက္ဖ က တအံတၾသနဲ ့
‘’ ဒိုု ့ေျမပဲခင္းေတြအားလံုုး ကိုု နိင္ငံေတာ္က ပိုု္င္သတဲ့ကြ’’
လိုု ့ဆိုုလိုုက္တဲ့အခါ
ရြာေတာ့ အပမွီ ျပီဆိုုတာသိလိုုက္ၾကတယ္။
ကုုန္သည္ေလ တိုုက္ခ်ိန္ ၾက မွာ
ငါဒိုု ့ဟာလက္ဗလာနဲ ့
အိမ္ကိုုျပန္လာၾက၊
လယ္ေတြကို ဒိုု ့မပိုုင္ၾကေတာ့ဘူး။
ဒိုု ့ရြာပတ္္ပတ္လည္မွာ
က်န္ခဲ့တဲ့ အရာေတြက
ေခါစာျပစ္လိုု ့မရတဲ့ ခရိုုနီေတြရယ္
မက်ဴးးေက်ာ္ရဆိုုတဲ့ဆိုုင္းပုုဒ္ေတြရယ္၊
ေရာဂါဆိုုးေတြရယ္၊
က်ြတ္က်ြတ္ အိပ္ေတြ ရယ္ပါပဲဲ။
ခုုနစ္။
သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေယာင္းမတိုု ့ေရ ၊
ငိုုမေနၾကနဲ ့
မိုုးမခ်ဳပ္မွီ
ေစာေစာလာခဲ့ၾက။
ေကာက္စြေတြယူခဲ့ၾက။
ယာေတြကိုုမီးရိႈ ့ၾကမယ္။
လယ္ကြင္းေတြထဲက ေတးသံ လြင့္ပ်ံ  ။
နာနာဘာ၀မွန္သမ်ွ ေမာင္းထုုတ္ၾကတဲ့ပြဲ မွာ၊
တုုံးေမာင္းေခါက္သံေတြ၊
ဘ၀ၤဂ္ညံေနရျခိမ့့္ မယ္။
(မိုုးသီးဇြန္ )
ဒီဇင္ဘာ ၄၊၂၀၁၂ ။
လက္ပေဒါင္းေတာင္ရြာ သူရြာသားမ်ားႏွင့္
ကိုုဟန္၀င္းေအာင္၊ ကိုုေအာင္စိုုး တိုု ့အတြက္။
kai

About kai

Kai has written 989 post in this Website..

Editor - The Myanmar Gazette || First Amendment – Religion and Expression - Congress shall make no law respecting an establishment of religion, or prohibiting the free exercise thereof; or abridging the freedom of speech, or of the press; or the right of the people peaceably to assemble, and to petition the Government for a redress of grievances.

   Send article as PDF