တိုင်းပြည်မှာ မျိုးဆက်သစ်တွေရဲ့ ပညာရေးကို ကရော်ကမယ်လုပ်မလား၊ လာမယ့်မျိုးဆက်သစ်တွေ လွတ်လွတ်လပ် လပ် ကိုင်စွဲနိုင်မယ့် လူသတ်လက်နက်ကို ထုတ်လုပ်မလား ဆိုရင် လူသတ်လက်နက် ထုတ်လုပ်တာက ပိုပြီးအကုသိုလ် နည်းပါလိမ့်မယ်။
ကျမရဲ့သမီးလေး မျက်လုံးကို ခြောက်လတစ်ကြိမ်စစ်ဆေးစရာရှိတဲ့အတွက် ကိုယ်တိုင်ကလည်း ခရီးမထွက်နိုင်သေး တော့ သမီးကို လူကြုံနဲ့ ရန်ကုန်လွှတ်လိုက်ပါတယ်။ ရန်ကုန်မှာ သမီးဖတ်ဖို့အင်္ဂလိပ်စာအုပ်လေးတွေ ငါးအုပ်ခြောက်အုပ်လောက်ထည့်ပေးလိုက်တော့ သမီးက သူ့ဖာသာသူစာဖတ်နေတုန်း နိုင်ငံခြားသားက တွေ့သွားပါတယ်။ ရန်ကုန်အိမ်မှာက နိုင်ငံခြားသားအဝင်အထွက် အမြဲရှိပါတယ်။ သူတို့တွေ အံ့ဩတကြီးနဲ့ ရက်ချိန်းတောင်း၊ ဗီဒီယိုရိုက် အသံဖမ်းယူသွားကြပါတယ်။  ဒီအရွယ်မှာ ဒီလောက်အဆင့်မြင့်တဲ့စာကိုဖတ်နိုင်တယ် ဆိုတာကို သက်သေပြဖို့အတွက်ပါတဲ့။ ဟုတ်ကဲ့၊ သမီးက ခြောက်နှစ်ပါ။ အတိအကျဆိုရင် ခြောက်နှစ်နဲ့တစ်လ။

သမီးဟာ ပါလာတဲ့စာအုပ်ကိုလည်း ဖတ်ပြနိုင်ခဲ့တယ်။ သူတို့ထုတ်ပေးတဲ့စာအုပ်တွေကိုလည်း ဖတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဘေးနားမှာ စာထောက်ပေးမယ့် အမေမပါဘဲ တစ်ကိုယ်တော် ကြဲသွားခဲ့တယ်။ ဖတ်နေတဲ့စာရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကိုလည်း သမီးကကောင်းကောင်းသိပါတယ်။
သမီးလေးက တော်လိုက်တာလို့ အပြောခံချင်လို့ ဒီအကြောင်းရေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သမီးက တကယ်လည်း မတော်ပါဘူး။ မွေးတုန်းက ငါးပေါင်ခွဲပဲရှိတယ်။ သူများကလေးနဲ့ယှဉ်လိုက်ရင် ဉာဏ်ရည်ကလည်းနောက်ကျပါ တယ်။ သာမန်မှ တကယ့်သာမန်ထဲက။ သာမန်ဖြစ်လွန်းလို့ ကိုယ့်သမီးမှဟုတ်ပါလေစလို့ မကြာခဏတွေးခဲ့ဖူးတယ်။ ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ပြသမှုမျိုး တစ်ခါမှ မပြသဖူးတဲ့သမီးလေး။ ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါဆိုရင် ဘာလို့ဒီလောက်အဆင့်မြင့် တဲ့စာကို ဒီလောက်ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဖတ်နိုင်သလဲ။ အမေက ဘေးနားမှာ တချိန်လုံးသင်ပေးနေလိမ့်မယ်လို့ ထင်ရင် မှားပါလိမ့်မယ်။ သင်ပေးတာမှန်ပေမယ့် တစ်ရက်မှ ၂ကြိမ်၊ တစ်ကြိမ်ကို ၁၅မိနစ်လောက်ပါ။ ဒါဆိုရင် ဘိုကျောင်းတို့ ကျူရှင်တို့ ထားလို့လား ဆိုရင်လည်း မဟုတ်ပါဘူး။
—–
ကျမ အသက် ၁၈နှစ်မှာ တင်းနစ်စရိုက်ပါတယ်။ နဂိုက ကြက်တောင်သမားဆိုတော့ တင်းနစ်ကို ရမယ်လို့ပဲ ထင် ခဲ့တယ်။ တကယ်တမ်း တင်းနစ်ကစားကြည့်မှ ကြက်တောင်နဲ့အပြတ်အသတ်ကွာမှန်းသိခဲ့ရတယ်။ တစ်နှစ်ကျော် ကြာတဲ့အထိ တင်းနစ်မှာ ကျမ backhand  မရိုက်တတ်ခဲ့ဘူး။ volley မခံတတ်ဘူး။ service  ပေးရင် အရပ်က ငါးပေလေးလက်မဆိုတော့ အတွင်းစည်းကိုဝင်အောင် မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒယ်ဒီက ပရိုတစ်ယောက် ခေါ် ပေးမှ backhand  ရိုက်ဖို့ ရက်ကက်ကို လက်မနဲ့ထောက်ပြီးလှည့်ကိုင်လိုက်ရတာကိုသိတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ကျမ backhand  အရမ်းကောင်းခဲ့တယ်။
volley  ခံတဲ့အခါ ဘောလုံးကို ဖိတွန်းချရတာကို ပရိုပြမှပဲသိခဲ့တယ်။ service  ပေးတဲ့အခါ ဘောလုံးကဝိုက်ပြီး အတွင်းစည်းထဲဝင်သွားအောင် ရက်ကက်ကိုလှည့်ကိုင်၊ တစ်စောင်းရိုက်ချရတယ်ဆိုတာ ပရို ပြပေးမှပဲ တတ်တော့တယ်။ တစ်ဖက်ကလာတဲ့ဘောလုံးကို backhand   ခံတဲ့အခါ ဘောလုံးက sidespin လည်သွား တဲ့အတွက် ကိုယ်မှန်းထားတဲ့နေရာကနေ တစ်တောင်လောက်ချော်ထွက်သွားတာကို ပရိုပြမှပဲသိတော့တယ်။ တင်းနစ်လိုအားကစားမျိုးမှာ strategy ဘယ်လောက်စကားပြောသလဲဆိုတာ ဘဝမှာ မှတ်မှတ်ရရပါပဲ။ ဘယ်လိုအားကစားမျိုးမဆို  strategy အခရာကျမယ်လို့ ယူဆပါတယ်။ ဆိုင်ရာအားကစားမှော်လည်းရှိ၊ နည်းဗျူဟာ၊ နည်းစနစ်လည်း မှန်မှဖြစ်မှာပါ။
——
အင်္ဂလိပ်စာသင်တာမှာ ဖြတ်လမ်းမရှိဘူးလို့ ဆရာ့ဆရာကြီးများက ပြောခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါဆိုရင် နည်းစနစ်နည်းဗျူဟာ ကဖြတ်လမ်းလား။ မဟုတ်ပါဘူး။ ဖြတ်လမ်းဆိုတာက ရှည်ရှည်သွားရင်ရောက်မယ့်ပန်းတိုင်ကို တိုတိုသွားပြီးရောက်အောင်လုပ်ပေးတာပါ။ နည်းစနစ်နည်းဗျူဟာကကျတော့ သူမပါရင် ရှည်ရှည်ပဲသွားသွား၊ တိုတိုပဲသွားသွား ဘယ်တော့မှပန်းတိုင်မရောက်နိုင်ပါဘူး။

ကျမတင်းနစ်ရိုက်တုန်းကလို နည်းစနစ်သာ မမှန်ဘူးဆိုရင် ဘယ်လောက်ကြိုးစားကြိုးစား တတ်လာမှာမဟုတ်ပါဘူး။ အင်္ဂလိပ်စာသင်တဲ့အခါ ဖြတ်လမ်းမရှိတဲ့အတွက် ကြိုးစားတိုင်းတတ်မှာလားလို့ မေးစရာရှိပါတယ်။ ပညာရေးဆိုတာ ရေရှည်သွားရတဲ့လမ်းပါ။ ရေတိုသွားရတဲ့လမ်း အားကစားလိုမျိုးမှာတောင် နည်းစနစ် အခရာကျရင် ရေရှည်ခရီးမှာ နည်းစနစ် ပိုအခရာမကျ ပေဘူးလား။  ကျမသမီး ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဒီလောက်စာကိုဖတ်နိုင်နေတာ နည်းစနစ်လို့ ကျမပြောလိုက်ပါရစေ။
အဲဒီနည်းစနစ်က ဘာပါလဲ။

 

About ၀င့္ျပံဳးျမင့္

wintpyone myint has written 59 post in this Website..

IN LOVE I TRUST.